Novels by Sainam.สายน้ำ

เป็นเวลาหลายวันแล้วที่หญิงสาวทำตัวเหินห่าง ถ้าวันไหนเขาเดินออกจากห้องเธอมักจะกลับขึ้นไปบนห้องตัวเองแทน อาหารที่เธอมักทำให้ตอนนี้เธอก็ไม่ทำคงโกรธเกลียดเขามากสินะ“คุณแนน อย่าเพิ่งไปครับ”ขาเรียวหยุดอยู่กับที่เมื่อได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยเรียก ปกติเขามักจะส่งเสียงเย็นชาให้ได้ยิน แต่วันนี้กลับอ่อนลงให้เธอแปลก ๆ หรือเขารู้สึกผิดกับเธออย่างงั้นเหรอ“คุณได้กินยารึยัง”เหอะ! ฉันคิดเพ้อฝันอะไรอยู่ อยากได้ยินคำว่าขอโทษจากปากเขาว่างั้น ตอนแรกหลงคิดว่าเขาจะเอ่ยขอโทษ แต่กลับมาถามว่ากินยารึยัง สารเลวจริง ๆ“กินแล้ว คุณไม่ต้องกังวลหรอก เพราะฉันก็ไม่ได้โง่” เธอตอบกลับเสียงเย็นชาและเลือกเดินขึ้นห้องไป“เดี๋ยวก่อนครับ” เมธาวิ่งเข้ามาจับข้อมือเล็กให้เธอหันมาเผชิญหน้า และก็ได้เห็นน้ำตาที่ไหลออกมาจากบนหน้าสวยจนเขาทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่ถูกกับน้ำตาของผู้หญิง“มีอะไรอีก ฉันอยากจะขึ้นห้องแล้ว”“ผมขอโทษสำหรับเรื่องคืนนั้น” ร่างสูงเอ่ยออกมาอย่างสำนึกผิด อีกอย่างเขาเป็นคนแสดงออกไม่เป็น เขารู้สึกผิดจริง ๆ แต่หน้ากลับเย็นชาทำเป็นแต่หน้านิ่ง ไม่รู้เธอจะให้อภัยไหม และอีกอย่างตนไม่ใช่คนที่ทำอะไรผิดแล้วจะชิ่ง“ทำไมไม่ขอโทษ

“คุณปล่อยฉันนะ” ร่างเล็กเมื่อริมฝีปากเป็นอิสระจึงร้องส่งเสียงให้เขาออกไป“อื้อ..” ร่างหนาไม่ฟังเขาเพียงปรือตาขึ้นมาเล็กน้อยอาจด้วยพิษไข้จึงทำอะไรโดยไม่รู้ตัว“คุณ นี่ฉันเองนะ ปล่อยได้แล้ว” แนนร้องตะโกนบอกพยายามดิ้นหนี แต่ยิ่งดิ้นเหมือนยิ่งไปกระตุ้นให้เขามีอารมณ์มากขึ้น เพราะรู้สึกได้ถึงตรงนั้นที่นู่นเด่นและแข็งกำลังทิ่มตรงหว่างขาของเธอมือแกร่งดั่งคีมเหล็กเข้ามากระชากชุดนอนของหญิงสาวออก เขากระชากและดึงออกอย่างแรงเมื่อคนตัวเล็กพยายามดิ้นหนีอีกครั้ง“ปล่อยฉันนะ คุณเมธาได้ยินฉันไหม นี่ฉันเอง”“หุบปากสักที รำคาญ” เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น และเข้ามาฉกริมฝีปากอวบอิ่มจูบอีกครั้งอย่างหื่นกระหายมือหนาหยาบกร้านเข้ามาสัมผัสผิวเรียบเนียนทีละจุดและมาหยุดที่อกอวบคู่สวย เขาไม่รอช้าบีบขยี้จนแทบแหลกคามือ และใช้ฟันกัดเบา ๆ ที่ปทุมถันที่เริ่มแข็งเป็นไต ลิ้นร้อนปาดเลียวนไปมาและดูดเข้าปากเหมือนเด็กน้อยที่หิวกระหาย“อือ อึก ไม่เอา อย่าทำฉันนะ” ด้วยแรงที่สู้เขาไม่ได้เลยอยู่ใต้อาณัติอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เธอพยายามสู้กับแรงเขาแล้วแต่ไม่สามารถเอาชนะได้เลย และตอนนี้เขากำลังจับเธอแหกขาออกกว้าง“ไม่นะ เมธา ไม่”สวบ!

“เมื่อคืนขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดยังงั้นออกไป”ทันทีที่เห็นชายหนุ่มเดินลงมาแนนจึงรีบพุ่งตัวเข้าไปหาและเอ่ยขอโทษออกมาอย่างสำนึกผิด เธอชงกาแฟดำและขนมปังปิ้งวางไว้ให้เขาตามด้วยไข่คนที่มีเบคอนทอดกรอบวางอยู่ด้านข้างส่งกลิ่นหอมฉุยออกมาเรียกน้ำลาย“อืม” ชายหนุ่มขานรับสั้น ๆ ในลำคอและจิบกาแฟดำเข้าปากพร้อมกับกัดขนมปังทานไปเงียบ ๆ และเอ่ยขอตัวไปทำงานแบบที่เขาทำเป็นประจำ“วันนี้ฉันจะทำกับข้าวรอนะคะ”เมธาหยุดเดินและหันมามองด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แต่เขาไม่พูดอะไรแค่มองแบบนั้นและเดินออกไป“เฮ้อ~~ สงสัยกลัวดอกพิกุลร่วงออกจากปาก พูดลากันสักคำก็ได้ ไม่ใช่เดินออกไปเฉย ๆ” เธอบ่นตามหลังเพราะไม่กล้าบ่นต่อหน้าเพราะเมื่อคืนสร้างวีรกรรมไว้แล้ว ถ้าจะสร้างต่อคงไม่ดี เพราะเธอยังอยากให้น้องปลอดภัยจากคนของโทมัสตกเย็นจวบจนถึงเวลาสี่ทุ่มเธอก็ยังไม่เห็นชายหนุ่มกลับมา ตั้งใจทำอาหารรอไว้อย่างดิบดีแต่กลับไม่เห็นเจ้าตัวกลับมาเสียที เธอตัดสินใจเก็บอาหารเข้าตู้เย็น พอเคลียร์อะไรเสร็จตั้งใจจะขึ้นห้องแต่ได้ยินเสียงรถขับเข้ามาจึงยืนอยู่รอ เผื่อเขายังไม่ได้ทานข้าวมาเธอจะเตรียมอุ่นให้“ทำไมสภาพคุณเป็นอย่างงั้นล่ะคะ”

ร่างสูงกำยำบังคับหัวเรือเข้ามาจอดเทียบท่า สายตาคมมองไปในพื้นน้ำและท่ามกลางความมืด ตอนนี้แค่รอเวลาเพียงเท่านั้นปัง!ปัง!ปากหยักคลี่ยิ้มเมื่อทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผน เมธารีบเดินออกมาเมื่อได้ยินเหล่าลูกน้องส่งเสียงร้องโหวกเหวกโวยวาย“กูจัดการเอง” เสียงแข็งกระด้างและใหญ่เอ่ยบอกและชี้ให้เหล่าลูกหาบกระโดดลงไปเพื่อเอาชีวิตรอด“แล้วกัปตันล่ะ ถ้ามันยิงกัปตันขึ้นมาพวกเราจะทำยังไง”“พวกมันไม่ยิงหรอก พวกมึงหนีเอาชีวิตรอดก่อนเถอะ”“ครับ” เมื่อเห็นเหล่าลูกจ้างหนีออกไปกันจนหมดแล้วเขาก็เดินออกมาเพื่อเผชิญหน้ากับผู้ที่เข้ามาเยือน“นี่คือของทั้งหมดใช่ไหม” หนึ่งในแก๊งที่เข้ามาปล้นเอ่ยถามเสียงหยัน“เออ รีบ ๆ เข้าเถอะก่อนที่บอสใหญ่จะมา ถ้ามาตัวใครตัวมันก็แล้วกัน และถ้าใครโดนจับได้กูแนะนำให้พวกมึงฆ่าตัวตายซะถ้าไม่อยากทรมาน"“นี่เงินที่นายแบบนั้นสั่งให้เอามาให้ ครั้งหน้ามีงานอีกกูจะติดต่อไป” มือหนารับเงินปึกใหญ่ที่บรรจุอยู่ในซองกระดาษมาถือเอาไว้“อืม รีบเข้าเถอะก่อนที่ลูกเรือคนอื่นจะเห็น เมื่อกี้กูเพิ่งไล่ให้ไปอีกทางไม่รู้มันจะย้อนกลับมาไหม”“เออ เร่งมือเข้า เอาเรือมาเทียบท่าเร็ว” เพราะด้วยวันนี้ไม่มีเรื

หลายเดือนมาแล้วที่เธอได้อยู่กับคนหน้านิ่งเหมือนเป็นคนไม่มีอารมณ์ใด ๆ ผ่านใบหน้า นอกจากความเย็นชา“หน้าผมมันมีอะไรติดรึไงครับถึงได้เอาแต่มอง”เสียงพูดติดรำคาญถามแต่ตายังคงมองไปข้างหน้า ที่ทั้งเขาและเธอออกมาห้างเพื่อซื้อของใช้จำเป็น และพวกอาหารสดและแห้ง ปกติเขาชอบซื้อกินมากกว่า แต่พอมีผู้หญิงคนนี้เข้ามากลับกลายเป็นต้องเลิกซื้ออาหารข้างนอกกิน เพราะเธอคนนี้จะทำอาหารไว้รอเขาตลอด จนมันกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว“ฉันมองเพราะหน้าคุณมันหล่อละมั้งค่ะ” แนนตอบกลับหน้าตาย ส่วนเมธาก็หน้าตายไม่แพ้กัน“เหอะ!!” เมธาหัวเราะออกมาเพราะรู้ว่าหญิงสาวประชด“ตอนนี้สถานการณ์อีกฝั่งยังไม่คลี่คลายดีเหรอคะ”“ทำไม”“ฉันอยากไปอยู่กับน้องแค่สองคนแล้วค่ะ มัวแต่อยู่กับคุณแบบนี้ฉันเกรงใจ”“เกรงใจหรืออึดอัดกันแน่”หึ รู้ดีอีก อุตส่าห์เก็บความรู้สึกเอาไว้อย่างดีแล้วแท้ ๆ“เกรงใจสิคะ จะมาอึดอัดอะไรล่ะ บ้านหลังตั้งใหญ่โต ข้าวก็ไม่ต้องซื้อกินสบายจะตาย ใช่ไหมละคะ”เหอะ! ยัยผู้หญิงหน้าด้านเมธาถอนหายใจและเดินมาหยุดตรงครีมอาบน้ำ กำลังจะหยิบครีมอาบน้ำที่ใช้เป็นประจำขึ้นมาสองขวด แต่มือเล็กขึ้นมาปัดมือของเขาออก“ฉันอยากเปลี่ยนครีม

ผลัวะ! ผลัวะ! อั๊ก!!เสียงข้างนอกดังเอะอะโวยวายเข้ามา ร่างเล็กที่นอนคดอยู่บนฟูกเก่า ๆ ขยับตัวขึ้นและพยายามมองลอดผ่านช่องว่างของประตูออกไปว่าเกิดอะไรขึ้นผลัวะ!! ปัง!“กรี๊ด!!” เธอหวีดร้องออกมาอย่างตกใจที่ประตูเกือบกระแทกโดนหน้าของเธอเต็ม ๆ ดีที่กระโดดหลบออกมาได้ทัน“เธอใช่แนนไหม?” เสียงเย็นชาเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง และใช้มือที่มีแต่เลือดกระแทกท่อนเหล็กลงพื้นด้วยความหงุดหงิด “ตอบสิวะ” ชายหนุ่มทำหน้าหงุดหงิดและเอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดเลือดที่มือออกและเดินดุ่ม ๆ เข้ามาที่หญิงสาว“จะทำอะไรฉัน ถ้าจะฆ่าฉันก็ปล่อยน้องสาวฉันไป” ร่างสูงมองเข้าไปที่ดวงตาดำขลับที่มองเขาอย่างไม่เกรงกลัว แต่ตัวของเธอกลับสั่นอย่างน่าขัน“ฉันถาม เธอใช่แนนไหม” เสียงเย็นชาเอ่ยถามอีกครั้ง และบีบเข้าที่คางเล็กจนผิวยุบไปตามแรง“ชะ ใช่ ฉันเจ็บนะ”“ถ้าไม่อยากให้น้องสาวเธอตายก็รีบตามมา”“ค่ะ” เธอรับอย่างว่าง่ายและเดินตามมาอย่างเชื่อฟังเมธาเหลือบมองร่างเล็กของหญิงสาวใบหน้าของเธอละม้ายคล้ายคลึงกับน้องสาวของเธอไม่มีผิด แต่คนนี้มีดวงตาสีดำและเส้นผมสีดำที่เงางามเหยียดตรงมากกว่า ต่างจากคนน้องที่ผมออกสีน้ำตาล“ออกรถ” เสียงแข็งกระ

ลูคัสถอดชุดเจ้าสาวออกอย่างบรรจงและรูดซิปออกอย่างเบามือ และอุ้มร่างบางลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือและพรมจูบไปทั่วใบหน้าสวย นิ้วมือเรียวของเขาไล่สัมผัสไปตามใบหน้าหวานอย่างแผ่วเบาราวกับลูบหัวแมวแสนน่ารัก เช่นเดียวกับแขนเรียวเล็กที่โอบรัดรอบลำคอแกร่งเอาไว้เหมือนไม่อยากให้เขาจากไปไหน ทั้งสองประสบสายตาหวานซึ้งกันและกันและก้มลงจุมพิตอย่างเย้ายวนใจ สอดใส่ปลายลิ้นอุ่นร้อนเข้าโพรงปากและสลับเย้าแหย่ซึ่งกันและกัน ลิ้นเรียวลากต่ำลงมาถึงซอกคอขาวและสูดดมกลิ่นหอมของร่างบางและพรมจูบไปทั่วร่าง และมาหยุดที่หน้าอกอวบอิ่มค่อยบรรจงจูบและฟ้อนเล่นไปมา “อืม” ร่างบางครางเบาๆ ยามเมื่อมือหนาบีบขย้ำหน้าอกของเธอ ใบหน้าหล่อคมเข้มค่อยๆ ไล่ต่ำลงมาและจับขาเรียวแยกออกกว้างและใช้ลิ้นร้อนเลียดื่มน้ำหวานที่ค่อยๆ ไหลซึมออกมาต้อนรับเขา สองนิ้วเรียวยาวก็ช่วยขยายช่องทางสีหวานให้แยกออกกว้างเพื่อให้เขาได้ใช้ลิ้นชอนไชเพื่อหาความหวานจากน้ำเกสร “อ๊า~~ อะ” ร่างบางบิดเกร็งและส่งเสียงครางด้วยความกระเส่า เนื้อตัวกระตุกเกร็งด้วยความวาบหวิว เมื่อลิ้นร้อนแหย่เข้ามาในกายของเธอ จ๊วบ! แจ๊บ~~~ เสียงดูดเลียไปทั่วกลีบกุหลาบหวานสีชมพูและลิ้น

“มึงตื่นเต้นเหรอ” ไทเปถามลูคัสที่ยืนอย่างกระสับกระส่าย “เอ่อดิว่ะ แต่งงานใครก็ตื่นเต้น เวลามึงอุ้มลูกกูนี่ มึงเหมือนพ่อของลูกกูจริงๆ เลยนะ ถ้าสิงลูกกูได้คงสิงไปแล้ว” ลูคัสแหย่ไทเปเล่นที่เขาติดลูกชายเขาอย่างหนัก “มึงให้กูเป็นพ่อทูนหัวเองนะ ไซลัสก็เหมือนเป็นลูกกูแหละ เตรียมยกมรดกให้แล้ว ใช่มันเขี้ยวลูกพ่อ” ไทเปหันมาถามเด็กน้อยที่ตอนนี้อายุครบ 1 ขวบแล้ว “ใช่คราบ พ่อไทเป” เด็กน้อยหน้าลูกครึ่งที่ฉายแสงแล้วว่าโตขึ้นต้องหล่อเหมือนผู้เป็นพ่อแน่ๆ ตอบกลับและยิ้มแป้นอย่างทะเล้น “เป็นไงล่ะมึง ว่าลูกใคร ฮ่า ฮ่า” ไทเปยิ้มอย่างภูมิใจที่เด็กน้อยรับมุกเขาเออออไปซะหมดเหมือนรู้เรื่อง ลูคัสส่ายหน้าให้กับความดื้อของลูกชายที่แสบซนและรู้เรื่องไปทุกอย่าง “ฮะแฮม! เจ้าสาวมึงมาแล้ว ทำหน้าหล่อๆ หน่อยดิว่ะ” หลุยส์ส่งซิกให้ลูคัสได้รับรู้ว่าเจ้าสาวกำลังเดินเข้ามา “เมียกูสวยจัง” ลูคัสเอ่ยอย่างลุ่มหลงที่เห็นร่างบางในชุดแสนสวยสีขาว ญาติผู้ใหญ่ตบมือเสียงดังอย่างยินดีที่เจ้าสาวเดินเข้ามา มันเขี้ยวกับมิลินจัดงานกันเล็ก ๆ ที่มีแต่ญาติผู้ใหญ่ที่รู้จักเท่านั้น แต่ก็อบอุ่นหัวใจที่ไม่หวือหวาอะไรมาก มิลินเลือกจัดงานที่

สวัสดี ผมไทเปเอง ทุกคนคงรู้จักผมแล้ว ใช่ผมเป็นแฟนเก่ามิลินที่ส่งเธอไปให้ผู้ชายคนอื่นด้วยน้ำมือของผมเอง ผมขอบอกเลยมันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะยอมรับได้ว่าผมได้สูญเสียมิลินไปแล้วจริงๆ เพราะผมรักเธอมาก แต่ผมก็ทำผิดพลาดไปอย่างมหันต์ คือไปท้าดวลกับไอ้ปีศาจร้ายอย่างลูคัสที่ไม่เคยแพ้ใคร แต่ใจผมมันคึกคะนองไง คิดว่าต้องชนะลูคัสมันแน่ๆ แต่ที่ไหนได้แพ้เพราะตัวเอง ทะนงตัวเองเกินไป คิดว่าอีกฝ่ายตามไม่ทันแต่ที่ไหนได้มันเข้าเส้นชัยไปอย่างหน้าตาเฉย ทุกคนก็รู้แล้วนะครับ ว่าเรื่องต่อจากนี้มันเป็นยังไง ใช่ครับผมสูญเสียมิลินไปต่อหน้าต่อตา ทั้งที่เธออยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่คว้ากลับมาไม่ได้ เพราะต้องบอกตรงๆ เลยว่าผมสู้ไอ้ลูคัสมันไม่ได้จริงๆ ลูกน้องมันก็เยอะ ล้อมหน้าล้อมหลังซ้อมผมเกือบตาย แต่ก็ไปโทษมันไม่ได้อีกแหละครับ เพราะคนที่ผิดคือผมเอง ถ้าไม่ไปถ้าพนันเดิมพันแบบนั้นกับมัน มิลินก็คงยังอยู่กับผม บอกตรงๆ เลยทุกช่วงเวลาที่ไม่มีมิลินผมแม่งแทบกินและนอนไม่ได้ร้องไห้อย่างเดียว ใช่ครับน้ำตาลูกผู้ชายอย่างผมนี่แหละไหลออกมาตลอด การงานไม่ทำช่วงสามเดือนแรกแทบตกนรกจริงๆ ทรมานมาก พอหลังจากหกเดือนผมก็เจอมิลินโดยบังเอิญไม่รู

“อ๊า ลูคัสลึกกว่านี้ได้ไหม” ร่างบางส่งเสียงครางและขอร้องให้ชายหนุ่มเข้ามาในกายเธอลึกขึ้นนิ้วแกร่งจึงสอดเข้ามาเพิ่มรวมเป็นสองนิ้วที่เข้าออกในร่องสวาทของหญิงสาวที่ร้องขอ มิลินร้องครางอย่างพึงพอใจ และอ้าขาให้กว้างขึ้นมากกว่าเดิม และขยุ้มผมนุ่มของชายหนุ่มเพื่อระบายความเสียว“อ๊า อ๊า อร๊ายย....จะ..จะเสร็จแล้ว อืมมม” ขาเรียวอ้าเกร็งจนสั่น และปล่อยน้ำหวานใสจนเอ่อล้นให้ลูคัสดื่มกินทุกหยาดหยด“อืม ยังหวานไม่เปลี่ยนไปเลยนะ” ลูคัสเงยหน้าขึ้นมาบอกและเช็ดคราบที่เลอะทั่วริมฝีปากออกอย่างยั่วยวนอีกฝ่ายลูคัสก้มลงบดจูบมือหนาสาวแก่นกายใหญ่ตัวเองไปมา และจับสอดใส่อย่างช้าๆ โดยที่ยังบดจูบริมฝีปากอิ่มอย่างไม่ลดละสวบ!!“อ๊า~~” ปากอวบอิ่มครางออกมาเบาๆ ที่แก่นกายสอดใส่เข้ามาเต็มลำ เพราะไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ามานานจึงทำให้รูสวาทของเธอเหมือนยังไม่มีชายใดเชยชม เพราะหมอได้เย็บปิดบาดแผลที่คลอดลูก จึงเหมือนยังซิงอีกรอบ และรู้สึกคับแน่นและเจ็บนิดหน่อย“โอ้ว อะไรเนี่ย แน่นอะไรขนาดนี้..ซี้ดสส” ลูคัสคำรามลั่นเพราะเจ้าตัวดันเข้ามาจนสุดแต่ขยับไม่ได้ เพราะภายในกายของหญิงสาวคับแน่นและบีบรัดท่อนเอ็นของเขาจนเสียวไปทั้งลำ“ห

8 เดือนผ่านมา“ไซลัสคลานมาหามามี๊เร็ว ฮึบ ฮึบ” มิลินส่งเสียงให้ลูกน้อยตัวจ้ำม่ำมาที่เธอโดยเอาของเล่นมาหลอกล่อ“แอะ แอะ” เสียงน่ารักตอบกลับมาเหมือนเข้าใจที่ผู้เป็นแม่สื่อสาร ขาน้อย ๆ เริ่มคืบคลานเข้ามาหาช้า ๆ“อย่างงั้นแหละคนเก่ง อีกนิดนะครับ” มิลินยิ้มอย่างดีใจที่ลูกน้อยพัฒนาการไว และเลี้ยงง่ายไม่งอแงเลย และทุกครั้งเธอพูดอะไรลูกน้อยของเธอก็คอยฟังและตอบรับทุกครั้งด้วยเสียงที่อ้อแอ้น่ารักของเขา“แอ้ ๆ มามี๊” เด็กน้อยจ้ำม่ำคลานเข้ามาถึงและใช้มือน้อยสัมผัสกับมือผู้เป็นแม่และเรียกมามี๊คำแรกออกมา“ไซลัสเรียกมามี๊เหรอครับ”“แอ๊ะ มามี๊” เสียงเล็ก ๆ พูดไม่ชัดยิ้มให้และเรียกมามี๊อีกครั้ง หัวใจมิลินพองโตด้วยความสุขที่ลูกพูดคำแรกแล้วเรียกเธอว่ามามี๊“ลูคัส ๆ ลูกเรียกฉันว่ามามี๊ด้วยแหละ” มิลินส่งเสียงเรียกให้ชายหนุ่มรับรู้ เสียงเท้าหนัก ๆ รีบวิ่งลงมาด้วยความเร็ว“จริงเหรอ ไซลัสเรียกแด็ดดี๊หน่อยครับ” ลูคัสรออย่างใจจดใจจ่อให้ลูกชายเรียกตน“มามี๊ แอ้ แอ๊ะ คิก ๆ” ไซลัสไม่ยอมเรียกและใช้มือน้อย ๆ ดันใบหน้าของผู้เป็นพ่อออก“ฮ่า ฮ่า ลูกชายมามี๊น่ารักจังเลย มาให้มามี๊มอบรางวัลเร็ว”"ฮ่า ฮ่า ลูกไม่รักมึง" ไ

เหล่าหนุ่มๆ นั่งคุยกันที่ท่าเรือเดเนสของไทเปและหลุยส์พวกเขาต่างคุยเรื่องไร้สาระและเรื่องของมิลินที่ตอนนี้เธอใกล้จะคลอดเต็มที“ไทเป มึงอยากเป็นพ่อทูนหัวของลูกกูไหม” ลูคัสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง“มึงซีเรียสไหม” ไทเปถามเพราะเขาไม่รู้ลูคัสจะแกล้งอะไรตนอีก“กูพูดจริงคุยกับมิลินแล้ว มึงอยากรับลูกกูเป็นลูกไหม”“อยากสิ” ไทเปรีบรับอย่างยินดีเขายิ้มและรู้สึกดีใจมากที่จะได้เป็นพ่อทูนหัวของลูกมิลิน“ทำมาเป็นยิ้ม มึงก็เสกเด็กเข้าท้องใครสักคนสิวะ” หลุยส์เอ่ยแซว“พูดง่ายเนอะ ตอนนี้กูยังไม่มีเวลาให้ใคร” ไทเปบอกและปัดคำถามที่หลุยส์บอกเขา“เหรอ ไม่มีก็ไม่มี แต่กูเห็นนะ” หลุยส์ยังแซวไม่เลิก“เห็นอีกแล้ว เสือกเรื่องกูบ่อยเหลือเกิน ว่าแต่เรื่องของมึง เมื่อไรจะมีตัวเป็นตนกับเขา ในกลุ่มนี้ไอ้ลูคัสมันนำแล้ว”“กูไม่รีบอยู่เล่นกับหลานที่กำลังจะเกิดดีกว่า” หลุยส์บอกอย่างยิ้มๆ“ของขวัญรับหลานทอง 10 บาทเท่านั้นนะไอ้หลุยส์” ลูคัสแหย่เพื่อนเล่น“กูให้หลานกูคนแรกเลยล้านหนึ่ง” หลุยส์ตบอกบอกอย่างแมนๆ ให้ลูคัสได้ยิน“พ่อบุญทุ่ม...ฮ่า ฮ่า” ไทเปเอ่ยแซวและหัวเราะ“ทำไมอ๊ะ หลานกูคนแรกก็เห่อแบบนี้แหละ แล้วมึงล่ะของรับ

“แฮ่ก แฮ่ก ชะ ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วยค่ะ”เสียงผู้หญิงร้องเรียกให้ช่วยดังแว่วมาให้ได้ยินแต่ไกล ร่างสูงที่นั่งทอดสายตามองท้องฟ้าที่ตอนนี้เริ่มมีดาวขึ้นให้เห็นประปราย เพราะอยู่ในเมืองกรุงแสงไฟสว่างทำให้เห็นดาวบนท้องฟ้าค่อนข้างยาก มีแค่ที่นี่แห่งเดียวที่ทำให้เขาเห็น แต่ตอนนี้กับมีเรื่องเข้ามาขัดอารมณ์อยากจะนั่งเงียบๆ ให้สมองผ่อนคลาย แต่กลับมามีเรื่องเสียอารมณ์ซะได้ร่างสูง 193 เซนติเมตรลุกขึ้นยืนและฟังเสียงขอให้ช่วยว่าดังมาทางไหน เมื่อรู้ว่าดังมาแถวที่เปลี่ยวจึงไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปดูอย่างรีบร้อน“ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย ลุงจะเอาอะไรก็เอาไปเลย แต่ปล่อยฉันไปได้โปรด”“ปล่อยให้โง่ดิว่ะ ไม่รู้รึไงว่ากูอดทนรอดูมึงมาตั้งนาน วันนี้แหละมึงต้องเป็นของกู อยู่นิ่ง ๆ ไม่เจ็บไม่ปวดหรอกกูจะส่งมึงไปสบาย” เสียงพูดแหบแห้งที่ดูวิกลจริตเอ่ยออกมาด้วยดวงตาที่เบิกโพลงเพราะกำลังเมาฤทธิ์ยาเสพติดที่เสพเข้าไปก่อนหน้า“ไม่! ปล่อยฉัน” ลลิตากระเสือกกระสนคลานหนีแต่ก็หกล้มจนหัวเข่าเจ็บไปหมด เจ็บจนลุกขึ้นวิ่งต่อไม่ได้ หล่อนไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าแค่ออกมานั่งสวนสาธารณะแค่นี้จะเป็นที่ต้องตาพวกวิกลจริตได้ และไม่เค

หลังจากงานฌาปนกิจจบไปได้อาทิตย์หนึ่ง ลลิตากลับเข้าบริษัทอีกครั้งและจัดการไล่ทุกคนออกที่เป็นคนของกวิน และเรียกพนักงานชุดเก่ากลับมา ผู้ถือหุ้นคนอื่น ๆ ที่ไม่พอใจพอได้ยินเธอยื่นคำขาดถ้าไม่พอใจก็เชิญออกไปเธอจะซื้อหุ้นที่เหลือเอง ทุกคนถึงได้เงียบและทำหน้าที่ของตนต่อไปโดยไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก“คุณคิดดีแล้วใช่ไหมครับตา” มือหนาจับมือเรียวของลลิตาขึ้นมาแนบแก้ม ที่หญิงสาวเรียกตนเข้ามาคุย“ค่ะตาคิดดีแล้ว ไหน ๆ บริษัทก็อยู่รอดเพราะคุณ ตาจะให้คุณดูแล และยกหุ้นบริษัทให้”“ผมไม่เอาหรอก ผมจะดูแลบริษัทแทนตาให้ ผมจะอยู่รอจนกว่าคุณจะกลับมา ผมไม่สนใจเปอร์เซ็นต์หุ้นอะไรทั้งนั้น ขอแค่ตากลับมาก็พอ กลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันอีกครั้ง”“ตาไม่ได้มาขอให้คุณหย่าซะหน่อยนะคะภาคิน” ลลิตาหัวเราะเมื่อเห็นชายหนุ่มทำหน้าเศร้าเหมือนคนจะร้องไห้“ภาคินเข้าใจ แต่ผมทำใจไม่ได้จริง ๆ ที่จะไม่ได้เจอตาอีกครั้ง แต่ผมก็เข้าใจความรู้สึกของคุณ ที่อยากกลับไปทบทวนและให้เวลากับตัวเอง”“ขอบคุณนะคะที่เข้าใจตา”“ตามั่นใจใช่ไหมว่าคุณจะกลับมาหาผมอีกครั้ง”ภาคินพูดเสียงสั่น เขาใช้เวลาตั้งหลายปีที่จะได้กลับมาอยู่ข้าง ๆ เธอแบบนี้อีกครั้ง แต่ตอนนี

“พลอยเธอทำแบบนี้ทำไม” ลลิตาเป็นฝ่ายถาม เพราะตอนนี้ภาคินกำลังเข้าไปดูกวินแทน“เธอไม่โกรธไม่เจ็บใจบ้างเหรอตา หรือโง่จนไม่รู้สึกอะไรแล้ว” พริ้งพลอยพูดพลางหัวเราะเหมือนคนไร้สติ“โกรธสิ เกลียดสิ แต่ต่อให้โกรธให้เกลียดยังไงฉันก็ไม่มีทางเลือดเย็นเหมือนเธอได้หรอกพลอย เพราะเธอเองก็หักหลังฉันได้อย่างเลือดเย็นเหมือนกัน”“ยังคิดว่าฉันเป็นเพื่อนเธออยู่อีกเหรอ แต่ฉันไม่เคยคิดว่าเธอเป็นเพื่อนเลยนะ รู้ไหมว่าที่ผ่านมาฉันต้องเล่นบทตีสองหน้ามันทรมานแค่ไหน แกจะรู้บ้างไหม อีเวรเอ๊ย กูเกลียดมึงจริง ๆ มีดีอะไรตรงไหนใคร ๆ ถึงได้รัก ไม่เห็นมีดีอะไรเลยสักอย่าง”“มีดีที่ฉันมีความเป็นคนมากกว่าเธอไงพลอย”“ฮ่า ฮ่า ความเป็นคนเหรอ ฉันจำได้นะว่าเธอพาฉันบุกไปตบพวกผู้หญิงที่เข้ามายุ่งกับผัวเธออยู่เลยไม่ใช่เหรอ ช่างกล้าพูดว่าความเป็นคน มันยังมีอยู่อีกเหรอว่ะตา”“พูดใหม่ได้นะว่าใครพาใครไปตบ ฉันจำได้ว่าเธอเป็นคนลงมือเองทุกอย่าง เธอบอกให้ฉันไม่ต้องทำอะไรเธอจะทำเองไม่ใช่เหรอ พอมาถึงตอนนี้ฉันก็รู้แล้วว่าทำไมเธอถึงได้โกรธแทนฉันได้ขนาดนั้น เพราะกวินเป็นผัวเธอนี่เอง”ลลิตานึกถึงเหตุการณ์เมื่อนานมาแล้วที่พอมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับก

“กวินคุณทำอะไรกับพลอย”“เธอเพิ่งกินยาขับเลือดเข้าไป” ชายหนุ่มพูดบอกด้วยใบหน้าราบเรียบไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น“คุณทำแบบนี้ได้ยังไง เด็กคนนี้เป็นลูกของคุณนะคะ” เสียงสั่นเอ่ยบอก และน้ำเสียงเริ่มขาดห้วงเมื่อเธอรู้สึกว่ามีของเหลวเริ่มไหลลงที่ตามเรียวขา“ลูกของฉันต้องเกิดมาจากลลิตาเท่านั้น”“ตลกไปหน่อยไหมคะ คุณจะบอกว่ารักมันยังงั้นเหรอ”“ใช่ฉันรักลลิตา แม่ของลูกฉันต้องเป็นลลิตาเท่านั้น”“แล้วพลอยล่ะ เป็นอะไรสำหรับคุณ” เธอถามทั้งน้ำตา และเริ่มดิ้นไปมาเมื่อรู้สึกปวดท้องเหลือเกิน ปวดมาก ปวดจนเริ่มทนไม่ไหวแล้ว“เธอก็แค่ที่ระบายความเงี่ยนเท่านั้นแหละ”“กวินคุณใจร้ายมากเลย” พริ้งพลอยอึ้งเธอไม่คิดว่าเขาจะใจร้ายได้ขนาดนี้ ฆ่าได้แม้แต่กระทั่งลูกของตัวเอง“ถ้าไม่อยากตกเลือดตายก็คลานไปหาหมอซะล่ะ”“กวินคุณมันไอ้สารเลว โอ๊ย ฮึก ช่วยด้วย ช่วยฉันที”เธอนอนบิดตัวไปมาและโกรธแค้นอยากจะฆ่าชายหนุ่มนักที่เขาเดินออกไปโดยไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่สักนิดเดียว เธอจึงทำได้เพียงตะโกนเรียกแม่บ้านให้ขึ้นมาช่วยเหลือแทน เพราะตอนนี้เธอเริ่มไม่ไหวแล้ว เนื้อตัวหนาวสั่นเทาและปวดท้องเหลือเกิน ปวดเข้าไปจนถึงกระดูก เหมือนจะตายให้รู้แล

“ภาคิน คุณปล่อยให้เมียคุณมีสองผัวแบบนี้ได้ยังไง”“ผมขอโทษ ผมจะไม่แก้ตัวอะไรใด ๆ ทั้งสิ้นครับตา”“คุณเป็นคนโง่ไม่เคยเปลี่ยนเลย โง่เพราะคุณดีเกินไป ถึงได้โดนคนอื่นตลบหลังแบบนี้”ภาคินนิ่งเงียบพร้อมน้อมรับผิดทุกอย่าง และพร้อมจะทำตามความต้องการของหญิงสาวถ้าเธออยากจะให้เขาทำอะไร เขายินดีทำให้หมดทุกอย่าง“มานี่มา” แขนเรียวอ้าออกกว้างเรียกให้สามีเข้ามาในอ้อมกอด สามีคนที่เธอรักสุดหัวใจ“ตา”น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาเต็มอาบหน้า นาทีนี้เขาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ร่างสูงพุ่งตัวเข้าไปกอดภรรยาสุดที่รักที่เขานั้นคิดถึงจนสุดหัวใจ กอดแน่นกระชับอยู่ในอ้อมกอดและปล่อยเสียงสะอื้นออกมา“เลิกขี้แยได้แล้ว ตารู้ค่ะว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง และรู้ว่าคุณทำอะไรเพื่อตาบ้าง ขอบคุณที่กลับมาหาตาและไม่ทิ้งตาไปไหน ขอบคุณที่ทนอยู่ข้าง ๆ ตา ถึงแม้ตาจะจำคุณไม่ได้ คุณคงเจ็บปวดใจมากเลยสินะ ใช่ไหมภาคิน” ลลิตาพูดเสียงอ่อนโยนและลูบผมชายหนุ่มแผ่วเบาเมื่อเขาซุกอยู่ที่อกของเธอ“ไม่เป็นไรเลย ตอนนั้นแค่ผมได้อยู่ใกล้ตา จะอยู่ที่ไหนสถานะไหนผมก็ไม่เกี่ยงแค่ขอให้ได้อยู่ใกล้ ๆ คุณก็พอแล้ว”“ใบทะเบียนสมรสใบจริงอยู่ไหนคะ”“อยู่ที่ผมครับ ผมซ่อนมันเอาไ

เสียงเอะอะโวยวายดังเข้ามาให้ได้ยินเล็กน้อย เมื่อลลิตาลืมตาตื่นขึ้นมา ถึงได้รู้ว่าเธอนั้นรู้สึกเจ็บหัวมาก เจ็บจนแทบอยากจะอาเจียนออกมาเผื่ออาการปวดมันจะทุเลาลงบ้าง“ใครอยู่ตรงนั้น ช่วยตาที ตาปวดหัวเหลือเกิน” ยิ่งปวดมากเท่าไรความทรงจำต่าง ๆ ยิ่งผลุดเข้ามาราวกับดอกเห็ด“ผมเรียกหมอให้แล้วครับตา ทนหน่อยนะ”ลลิตาเงยหน้ามองจึงเห็นเป็นกวินกับภาคินที่ยืนเฝ้าเธอไม่ห่าง ทั้งสองส่งสายตาห่วงใยออกมาให้เห็น“กวินเหรอคะ”“ใช่ครับ กวินเอง สามีของคุณเอง” กวินยิ้มกว้างเมื่อเห็นหญิงสาวยังจำเขาได้ จึงหันมายิ้มเยาะให้กับภาคินที่ทำหน้าสลดลง และผลักให้ภาคินหลบออกไปและคว้ามือเรียวเข้ามากุมไว้แทน“ตาปวดหัว”“หมอกำลังมาแล้วครับ อดทนหน่อยนะคนดี” กวินพูดเสียงทุ้มและดึงร่างบางเข้ามากอด“ญาติคนไข้ช่วยออกไปรอข้างนอกหน่อยครับ หมอขอตรวจอาการคนไข้สักครู่”“หึ มึงเห็นแล้วใช่ไหม ว่าเมียกูยังจำได้ว่ากูคือสามี มึงมันก็แค่คนนอก หัดสำเหนียกและออกจากชีวิตกูกับตาไปได้แล้ว”“ออกไปให้มึงทำร้ายตาอีกนะเหรอว่ะ มึงยังมีสำนึกอยู่ไหม ตอนได้เขาไปครอบครองแทนที่จะทำดีด้วย เสือกปล่อยปละละเลย แล้วไปกกกับอีตัวทั้งหลายแลของมึงนะเหรอกวิน”“กูไ