ตอนที่ 34 การขอร้องอีกครั้ง

นี้คงเป็นอีกครั้งของการขอร้องครั้งนั้นคือการถอนหมั้นครั้งนี้นะเหรอ....แค่ให้แม่เลิกยุ่งกับคนที่ผมรักก็พอ

"ทำไมแกรักมันมากเหรอ"

เสียงของแม่ทำให้ทุกคนในบ้านใจคอไม่ค่อยดี

"อกตัญญูจริงๆ"

"แม่..แม่เข้าใจไหมว่าผมไม่ได้รักเนตรอีกอย่างที่แม่ทำแบบนั้นกับหวันผมไม่โอเคเลยนะแม่จะไปเอาน้ำแกงร้อนๆราดใครแบบนั้นไม่ได้เขาเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะ"

"แล้วที่ฉันเป็นแบบนี้เพราะใคร"

"เป็นที่แม่ไง..เพราะแม่หูเบาเชื่อคนง่ายเนตรมันจะพูดยังไงแม่ก็ตามไปหมด"

"ไอ้เตอร์..นี่แกกำลังว่าให้แม่อยู่แกอยู่นะ"

"ผมแค่อยากให้แม่มีความเป็นผู้ใหญ่บ้างแม่จะไปตามเด็กเอาแต่ใจแบบเนตรอย่างนั้นไม่ได้แล้วผมขอร้องเป็นครั้งสุดท้ายถ้าแม่ไม่ชอบดาหวันก็เลิกยุ่งกับเธอเสียเถอะ"

"ได้...ฉันจะไม่ยุ่งกับแฟนแกแต่มีข้อแม้แกต้องเลิกกับมันไม่งั้นฉันไม่รับรองความปลอดภัย"

"แม่คิดจะทำไรกันแน่"

"นี่ไม่ใช่คำขู่แต่ถ้าเกิดแกยังไม่ฟังฉันจะทำแบบที่พูด"

เตอร์น้ำตาไหลอาบแก้มมันจุกในใจมีแม่ที่ไหนทำกับลูกตัวเองแบบนี้ นี้เขาหวังดีกับลูกตัวเองเหรอ รู้ไหมมันเจ็บจนจะกระอักเลือดตายอยู่แล้ว

"พรุ่งนี้แกต้องอยู่กับยายเนตรเดี๋ยวน้องจะมาแต่เช้า"

เตอร์ขึ้นไปอยู่บนห้องด้วยความเสียใจเขาควรทำไงหากขัดคำสั่งเกิดแม่เขาบ้าทำอะไรดาหวันจริงๆล่ะ ข้อแรกเปลี่ยนที่ไม่ยุติธรรมเลยหากเป็นห่วงเธอก็ต้องเลิกยุ่งกับเธอ แต่เขาทั้งคิดถึงและโหยหาเธออยากสัมพันธ์และอยู่กับเธอมากที่สุดตอนนี้

"พี่เตอร์..พี่โกรธหวันใช่ไหม"

ดาหวันยืนอยู่หน้าห้องของเขาก่อนจะเดินกลับมาห้องตัวเองที่อยู่ข้างกัน ค่ำคืนนี้มันแสนยาวนานจังอย่างน้อยเขาควรส่งข้อความมา บอกเธอบ้างว่าเกิดอะไรขึ้น

เข้าวันรุ่งขึ้นดาหวันตื่นมาด้วยความงัวเงียเธอรีบลุกไปหลังห้องเผื่อเตอร์อาจจะกลับมาแต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้กลับเธอส่งข้อความหาเขาอีกรอบแต่ก็ไร้วี่แววการตอบกลับมา

ดาหวันขับรถไปมหาลัยในสมองก็คิดแต่เรื่องเขาจนขับรถชนฟุตบาทข้างถนนเธอจึงต้องลงจากรถโทรหาประกัน

"แป๊บนึงนะไอ้เตอร์ หวันขับรถชนฟุตบาท"

"ห๊ะ..เป็นไรไหมหวันเป็นไรหรือเปล่า"

"ใจเย็นก่อนน้องมันไม่ได้เป็นไร..ไม่เจ็บตัวไม่มีคู่กรณีแค่นี้เดี๋ยวกูไปดูให้"

ดีที่เตอร์ฝากให้จ๊าบค่อยช่วยดูเธอ

"หวัน"

"พี่จ๊าบ...คือ"

"ไม่ต้องตกใจเป็นไรก็ดีแล้ว...แล้วเกิดอะไรขึ้น"

"หวันแค่เครียดนิดหน่อยค่ะ"

"มาขึ้นรถพี่ดิเดี๋ยวไปด้วยกัน"

ดาหวันยังยืนนิ่ง

"มาเถอะจะได้ไปคุยกันที่รถ"

"ก็ได้ค่ะขอบคุณมาก"

พอจัดการเรื่องรถเสร็จดาหวันก็เดินตามจ๊าบไปขึ้นรถและยังไม่ทันจะได้ขึ้นรถเลยจู่ๆก็มีชายแปลกหน้าสองคนขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดเพื่อหาเรื่องจ๊าบกับดาหวัน มันสองคนมีมีดพอลงจากรถมันก็พุ่งมาที่เขาสองคนจนตั้งตัวไม่ติด

"ช่วยด้วย!!!ช่วยด้วย"

"แหกปากทำไม..อยากเสียโฉมมากนักเหรอ"

"หยุดนะอยากได้อะไรก็เอาไปสิวะอย่ามาทำร้ายร่างกายกัน"

"พอดีไม่อยากได้ของวะ"

"พวกกูอยากได้อีนี่"

ว่าแล้วไอ้สองคนนั้นก็ถีบเข้าที่ยอดอกจ๊าบจนเขาเซถลาล้มลงไปกับพื้นถนนพอจ๊าบล้มมันก็เตะจ๊าบเข้าที่ชายโครงอีกคนก็วิ่งมาหาดาหวันเพราะเธอร้องให้คนช่วย

"โอ๊ยยยยปล่อยนะ..ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยด้วย"

ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันจับข้อมือเธอไว้แน่นยิ่งดิ้นมันยิ่งออกแรงบีบข้อมือเล็กของเธอ แล้วมันก็ล้วงมีดสั้นออกมาจากกางเกงซึ่งเดาไม่ได้เลยว่ามันต้องการอะไรกันแน่

"เลิกยุ่งกับคุณเตอร์ซะอย่าหาว่าไม่เตือน"

อ๋อที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้เองสินะ

"ใครใช้พวกพี่มากันแน่"

ไม่ถามก็น่าจะพอรู้ จะเป็นใครได้ถ้าไม่ใช่แม่ของเตอร์ตลกซิบหายเลยชีวิตดาวมหาลัยเกิดอะไรขึ้นกับตัวฉันกันแน่ดาหวันได้แต่คิดในใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

"อย่าถามให้มากความเลย"

"แล้วถ้าฉันไม่เลิกล่ะ"

"ไม่เลิก...ก็แสดงว่าเธอยอมเจ็บตัวสินะ"

ไม่พูดเปล่าแต่มันง้างมือที่ถือมีดแทงเธอดาหวันหลับตาลงเพราะคิดว่าเธอคงหนีไม่รอด

"โอ้ยย.." ดาหวันลืมตาพร้อมกับรับร่างคนตัวสูงที่รับมีดสั้นเล่มนั้นแทนเธอ

"ทะเล..ทะเล" ดีที่ทะเลมาขวางได้ทันไม่สิแล้วถ้าเกิดทะเลเป็นอะไรไปล่ะ

"ช่วยด้วยครับ..ตำรวจมาแล้วช่วยด้วยๆ"

เสียงของจ๊าบตะโกนดังลั่นทำให้พวกนั้นรีบหนีป้ายทะเบียนรถก็ไม่มีจะทำไงดีกับพวกมัน

"เฮ้ยไอ้ทะเลโดนแทง"

"พี่จ๊าบ.ช่วยด้วยทำไงดี"

"ใจเย็นๆพี่เรียกรถพยาบาลให้..อดทนหน่อยนะทะเล"

ทะเลพยักหน้าให้จ๊าบเล็กน้อยก่อนจะหันมาใช้มือปาดน้ำตาให้ดาหวันที่ร้องไห้ฟูมฟาย

"กูทนไหวมึงไม่ต้องร้อง"

"ทำไมมึงโง่ขนาดนี้ทะเลมันไม่กล้าแทงกูหรอกมันแค่ขู่"

"มันจะแทงมึงหวัน"

"แต่มึงไม่ควรมาเจ็บตัวเพราะกู"

"ถ้ามึงเจ็บกูจะเจ็บกว่านี้เป็นพันๆเท่ามึงเข้าใจไหม"

คำพูดที่ทำให้รู้สึกดีแต่เธอก็ไม่ได้อยากให้ทะเลต้องมาเจ็บตัวแทนตัวเองซ้ำๆ ดาหวันกับจ๊าบช่วยกันห้ามเลือดให้ทะเลรอรถโรงพยาบาลมา

วันนี้ทะเลรู้สึกเป็นห่วงดาหวันมากเพราะเธอเพิ่งจะเจอเหตุการณ์ไม่ดีมา เลยไปหาที่คอนโดแต่ปราฎกว่าเธอออกไปแล้วจึงขับรถตามมาเจอกับเหตุการณ์นั้นพอดี ยังโชคดีที่เข้ารับมีดสั้นแทนเธอทันหากเธอเป็นอะไรเขาจะไม่ให้อภัยตัวเองเด็ดขาด

พอถึงโรงพยาบาลทะเลก็ถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินอย่างเร่งด่วน

"หวันพี่แจ้งความให้แล้วนะ"

"ขอบคุณมากค่ะพี่จ๊าบ..."

"ไม่เป็นไร..ดีที่ไอ้เตอร์มันฝากให้พี่ดูแลหวัน"

"พี่เตอร์"

"อืมมมหลังจากวันนั้น มันก็ไปขอร้องแม่มันห้ามยุ่งกับหวันอีกเขารับปากมันว่าจะไม่ยุ่งแต่มันต้องเลิกกับหวัน ที่มันไม่ติดต่อมาเป็นเพราะมันรู้สึกผิดและไม่อยากให้หวันต้องเจอเรื่องร้ายๆ"

"ไม่น่าไอ้โจรคนนั้นมันถึงบอกให้วันเลิกยุ่งกับพี่เตอร์"

"แสดงว่าแม่ไอ้เตอร์เล่นไม่ซื่อแล้วล่ะ"

"หวันจะระวังตัว"

สักพักต้นหอมกับมิเกลก็มาถึงเห็นเสื้อนักศึกษาเธอเปลี่ยนเลือดก็รีบวิ่งเขาไปกอด

"ไม่เป็นไรแล้วนะมึง.."

"ขวัญเอยขวัญมา"

สามคนกอดกันแน่น

"แต่ไอ้ทะเลมันเจ็บตัวเพราะกูอีกแล้ว"

"ไม่ร้องๆกูเข้าใจมัน"

ต้นหอมเช็ดน้ำตาให้ดาหวันพร้อมกับลูบหลังเธอเบาๆใจก็เป็นห่วงเพื่อนอีกคนที่นอนในห้องฉุนเฉิกและภาวนาให้เขาปลอดภัยด้วยเถอะ

"หวันงัั้นพี่ขอตัวก่อนนะ"

"ค่ะพี่ขอบคุณมาก"

จ๊าบออกมาจากโรงพยาบาลก็รีบโทรหาเตอร์และเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง พอเขาทราบเรื่องก็โมโหจนเลือดขึ้นหน้า จึงลงไปหาแม่เขาที่อยู่ข้างล่างกับเนตรที่เสนอหน้ามาตั้งแต่เช้า

"อ้าวลงมาแล้วเหรอ น้องมารอตั้งนานให้คนไปตามก็ไม่มาหิวแล้วสิท่า"

"แม่ทำอะไรลงไปแม่รู้ไหมไหนบอกจะเลิกยุ่งกับหวัน"

แม่มองหน้าเขาด้วยสายตาเรียบนิ่ง

"แค่ขู่"

"แค่ขู่..ไหนบอกถ้าผมไม่ยุ่งกับเธอแม่จะปล่อยเธอไปไงแต่แม่จ้างคนทำร้ายเธอทำไหม"

"ฉันก็บอกแกแล้วไงว่าฉันแค่ขู่ใครจะให้ใครไปทำร้ายใคร"

"แล้วแม่รู้ไหมว่าคนที่แม่จ้างมันแทงคนตอนนี้ตำรวจกำลังตามจับมันอยู่...แม่กำลังจะโดนข้อหาจ้างวานฆ่าอยู่นะ"

แม่เขามีสีหน้าตกใจเล็กน้อยเพราะดูแล้วลูกคงจะพูดจริงด้วยความโมโหและสีหน้าแล้วเกิดอะไรขึ้นกันละนี่เธอแค่จ้างให้พวกมันไปขู่ไม่ได้ให้มันทำเกินกว่านั้นเสียหน่อย

"เกิดอะไรขึ้น"

"แม่ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ"

"ดาหวันโดนแทง...ตายแล้วใช่ไหมค่ะ"

เนตรพูดแทรกสองคนแม่ลูกเตอร์หันมาหาเนตรกระชากแขนเธออย่างแรงจนหน้าเหวอะ

"เธอรู้ได้ไง..ฉันถามว่าเธอรู้ได้ไงถ้าดาหวันเป็นอะไรไปฉันฆ่าเธอแน่"

เขาผลักเธออย่างแรงโดยไม่สนใจเลยว่าเธอจะเจ็บหรือไหม

"ผมจะปกป้องคนที่ผมรักให้ถึงที่สุดในเมื่อแม่รับปากแล้วผิดคำพูดเอง..อย่าหนีกันล่ะเดี๋ยวตำรวจเขาจับคนร้ายได้ก็เตรียมรับกรรมที่ก่อไว้ด้วย"