بيت / โรแมนติก / เดือนร่ายดาว / ตอนที่ 33 เกิดเรื่องขึ้น

مشاركة

ตอนที่ 33 เกิดเรื่องขึ้น

last update تاريخ النشر: 2025-04-18 11:42:06

"ป้าจงใจจะใส่ร้ายเพื่อนผมเหรอ"

"ไอ้ทะเล..มึงอย่ามาขึ้นเสียงใส่แม่กู"

เตอร์เริ่มไม่พอใจที่ทะเลขึ้นเสียงใส่แม่เขา

"เฮ้ย...ไอ้เตอร์ใจเย็นก่อน"

จ๊าบรีบห้ามเพราะสถานการณ์ตอนนี้เริ่มไม่โอเค มิเกลกับต้นหอมเริ่มรู้สึกไม่ดีแต่ตามจริงก็ไม่ดีตั้งแต่มาแล้วถ้าพวกเขาไม่มาดาหวันจะเป็นยังไง

"มันขึ้นเสียงใส่แม่กู"

เตอร์ยังหันไปว่าทะเลดีที่มีดาหวันคั่นอยู่กลาง

"หวันว่าเราแยกย้ายกันเถอะค่ะ...ต้องขอโทษคุณป้าด้วย"

ดาหวันเห็นท่าไม่ดีไหนจะแม่ของเตอร์ใส่ร้ายไหนจะเพื่อนกับแฟนเริ่มขัดใจกัน

"ออกตัวปกป้องแบบนี้สนิทสนมกันเกินไปค่ะคุณป้า"

"นี่ขนาดคบกับแกอยู่ยังเข้าข้างเพื่อนขนาดนี้เลยเตอร์แม่บอกแกแล้วไม่มีใครรักแกจริงเหมือนเนตรหรอก"

"นี่ป้าที่ผมพูดอยู่คือป้ากำลังใส่ความผมกับเพื่อนอยู่นะ"

"ใส่ร้าย...ตลกแล้วจับมือกันขนาดนะใครใส่ร้ายพวกแกกัน"

"มันไม่ใช่แบบที่แม่พี่พูดเลยนะพี่เตอร์"

ต้นหอมรีบพูดออกมาเพราะเรื่องราวมันชักจะไปกันใหญ่

"เพื่อนกันมันเข้าข้างกันแบบนี้นี่เอง...ที่เราเห็นไม่ใช่แบบนี้เลยใช่ไหมค่ะคุณป้า"

เนตรพยายามพูดให้แม่ของเธอของขึ้น

"หุบปากของเธอเดี๋ยวนี้"

เนตรตกใจกับคำพูดของเตอร์เพราะมันแรงมากตั้งแต่เด็กถึงเธอจะรู้ว่าเตอร์ไม่ชอบเธอแต่เขาก็ไม่เคยพูดกับเธอแรงขนาดนี้

"คุณป้าต้องการอะไรจากหวันค่ะ"

เรื่องมันเริ่มจะบานปลายผู้คนรอบข้างเริ่มหันมาสนในพวกเขาดูสีหน้าของพนักงานที่ร้านก็ดูเป็นกังวลเพราะกลัวการมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้ง.

"พอเถอะค่ะ..หวันขอโทษคุณป้าไม่ชอบหวันก็ไม่เป็นไรแต่อย่าดึงเพื่อนหวันมาเกี่ยวเลยค่ะหวันขอร้อง"

"ใช่...ฉันไม่ชอบเธอออกไปจากชีวิตลูกฉันเลยไป"

"แม่!!! หวันเป็นแฟนผมนะ"

"แม่ไม่ชอบมันแกจะต้องรักยายเนตรเท่านั้น"

เนตรมองดาหวันด้วยสายตาเย้ยหยันเหมือนเธอนั้นเป็นผู้ชนะ ดาหวันคิดในใจเดี๋ยวสักวันเจอที่อื่นจะดักตบเข้าให้

"งั้นหวันขอตัวค่ะ..ขอโทษที่ทำให้ไม่ชอบ ..พี่เตอร์เดี๋ยวหวันไปรอที่บ้านพักนะ"

เตอร์น้ำตาคลอเบ้าตาทำไมเขาต้องมาเจอแม่ทำแบบนี้กับแฟนแล้วเรื่องรูปล่ะทำไมแฟนถึงนั่งกุมมือกับคนอื่นแบบนั้น

"ป่ะไปเถอะพวกมึง"

ดาหวันจับกระเป๋าสะพายไหล่เพื่อจะเดินออกจากโต๊ะแต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นใครจะไปรู้ว่ายายป้าจะใจร้ายได้ขนาดนี้เมื่อเธอยกชามแกงจืดร้อนๆสาดใส่ดาหวันดีที่ทะเลเห็นและไหวพริบเขาดีจึงใช้ร่างตัวเองบังเธอจนมิดแต่เขาเองก็เจ็บแทนเธอ เตอร์ก็เห็นแต่ความไวยังเทียบกับทะเลที่ยอมเจ็บเพื่อดาหวันไม่ได้

"โอ๊ยยยย!!!"

"แม่!!"

"!!!!" ทุกคนตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไว

"หวันโดนมึง...โดนมึงไหม"

ทั้งที่โดนตัวเองเต็มๆยังจะเป็นห่วงเธออีกมิเกลกับต้นหอมรีบเอาน้ำเย็นจังชโลมหลังให้ทะเลเพื่อไม่ให้ผิวหนังพอง ไม่อยากจะคิดถ้าโดนดาหวันจะทำยังไงมีหวังทะเลได้ต่อยหน้าแม่ของเตอร์แน่

"เจ็บไหมมึง...กูขอโทษ"

ดาหวันน้ำตาคลอเบ้าเธอไม่คิดว่าแม่ของแฟนจะเกลียดตัวเองขนาดนี้ เพราะเธอเพื่อนถึงต้องมาเจ็บตัวเธอมองหน้าแม่เตอร์สลับกับมองเขาสีหน้าแสดงออกได้ว่าเธอผิดหวังมาก

พวกเขาสี่คนเดินออกจากร้านแม้เตอร์จะกล่าวขอโทษดาหวัน ทะเลรวมถึงทุกคนแต่มันก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมาเลย เขาไม่กล้าแม้กระทั่งวิ่งตามเธอไปด้วยซ้ำ

และเขาไม่ควรพาเธอมาตั้งแต่แรกเขาควรจะปกป้องเธอให้ดีกว่านี้เขาควรจะคุยและทำให้แม่ชอบเธอเหมือนอย่างที่เขาชอบ

"เฮ้ย..ไอ้เตอร์ไหวไหม"

จ๊าบเห็นเตอร์นั่งร้องไห้ก็ปวดใจแทน

"แม่มึงกับเนตรกับไปแล้ว"

"ทำไมแม่ต้องทำถึงขนาดนั้นวะ"

"อย่าคิดมากเลยมึงพวกน้องๆมันคงเข้าใจแหละ"

"กูแค่รู้สึกผิดที่ทำให้แม่ชอบหวันไม่ได้ และอีกอย่างกูก็ปกป้องน้องเขาไม่ดีพอถ้าไม่มีไอ้ทะเลหวัน..หวันจะต้องเจ็บตัวแน่มึง"

"งั้นเราก็ไปหาน้องๆมันกันเถอะ"

"กูไม่กล้าไปตอนนี้..กูละอายใจ"

พอมาถึงบ้านพักทะเลก็รีบอาบน้ำดีที่ต้นหอมกับมิเกลรีบเอาน้ำเย็นจังมาร้านไม่งั้นพองแน่ดีแค่แดงและแสบร้อน ชามก็เก็บความร้อนดีเสียเหลือเกิน

"กูขอโทษมึงนะทะเล..พวกมึงด้วย"

"ขอโทษทำไมไม่ใช่ความผิดของมึงสักหน่อยผิดที่แม่พี่เตอร์นู่น"

"ใช่...อีเนตรอีกตัว"

"ถ้ากูไม่ไปแต่แรกก็ไม่เป็นแบบนี้อีกอย่างพี่เตอร์เขาก็ไม่ได้บังคับ"

ดาหวันเอาแต่โทษตัวเองถ้าเธอไม่ไปเรื่องก็คงไม่เกิดทะเลก็คงไม่ต้องมาเจ็บตัว

"กูจะเจ็บจะตายก็ไม่เป็นไร..มึงอย่าโทษตัวเองแค่มึงปลอดภัยกูก็อุ่นใจแล้ว"

ทะเลใช่นิ้วมือเช็ดน้ำตาที่เริ่มไหลรินให้อีกคนอย่างทะนุถนอม

"เก็บของเถอะจะได้กลับกัน"

ทุกคนช่วยกันเก็บของจนเสร็จและนั่งรอเตอร์กับจ๊าบแต่ทั้งโทรและส่งข้อความยังไงเขาก็ไม่ยอมรับยอมอ่าน

"หรือพี่เตอร์มันจะเข้าข้างแม่ตัวเองว่ะ"

ต้นหอมพูดเพราะยังไงนั่นก็แม่

"ช่างเถอะ...ไม่ต้องรอแล้วเรากลับกัน"

ดาหวันบอกกลับทุกคนเธอก็ไม่แน่ใจหนักหรอกว่าตอนนี้เตอร์คิดอะไรอยู่อาจจะโกรธเธอที่ทำให้แม่เขากลายเป็นแบบนี้หรือเขาอาจจะเชื่อเรื่องที่แม่เขาบอกอยู่ก็ได้

"มึงจะไม่เข้าไปหาหวันจริงๆเหรอวะ"

"กูทำตัวไม่ถูก"

"จะไปยากอะไรมึงรู้สึกยังไงก็บอกเขาไป...แค่ขอโทษไม่มีอะไรมากหรอก"

"มึงไม่มาเป็นกูมึงไม่รู้หรอกจ๊าบว่ามันลำบากใจแค่ไหน"

"เออๆเรื่องของมึงเถอะงั้นเราก็กลับกัน"

พอพวกดาหวันออกตัวได้ไม่นานเขากับจ๊าบก็ตามไปติดๆ ตอนนี้เขาไม่มีหน้าไปหาดาหวันกับทุกคนขนาดจะเข้าไปขอโทษอีกครั้งยังรู้สึกผิดเลย

'พี่ขอโทษนะหวัน...พี่ขอโทษ'

ดาหวันคงเป็นห่วงความรู้สึกของเขามากเช่นกันเพราะเธอกุมโทรศัพท์ในมือไว้ตลอดเผื่อเขาตอบกลับมาบ้าง เธอไม่ได้โทษเขาเลยและอยากให้เขารู้เอาไว้ด้วย

"ไอ้เตอร์เรื่องที่แม่มึงให้คนถ่ายรูป..มึงคิดว่าไง"

จ๊าบเห็นบรรยากาศระหว่างเขากับเตอร์มันเงียบเกินไปเลยเปิดประเด็นถามถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดเรื่องวันนี้

"เนตรน่าจะเป็นคนเอารูปพวกนั้นไปตัดต่อหรือลบอะไรบ้างอย่างออกแหละ"

"อืมมมลบทุกคนออกให้เหลือแค่ไอ้ทะเลกับน้องหวันจะได้เหมือนสองคนนั้นแอบอยู่ด้วยกันตามลำพัง"

"ประมาณนั้นแหละ"

"กูไม่เข้าใจเนตรเลยมึงเย็นชาใส่เขาขนาดนี้ทำไมยังเธอยังไม่ปล่อยว่าง"

"ไอ้จ๊าบ..อันนี้กูไม่ได้เข้าข้างตัวเองหรือพูดแทนยายเนตรนะ"

"อืมหืมว่า"

"การที่เรารักใครไม่ใช่ว่าจะตัดใจรักมันได้ง่ายๆหรอกนะโว้ย มึงเห็นไอ้ทะเลไหมขนาดดาหวันเลือกกูมันยังค่อยเป็นห่วงและปกป้องดูแลแต่กับเนตรรักอยากจะครอบครองจึงทำให้มีเรื่องร้ายๆตามมาแบบนี้"

"แล้วถ้าเกิดเนตรคิดร้ายดาหวันอีกล่ะมึงจะทำยังไง"

"กูจะทำทุกทางเพื่อปกป้องคนที่กูรัก"

"แล้วถ้าเป็นแม่มึงล่ะไอ้เตอร์..เหมือนอย่างวันนี้"

"กูจะพยายามทำให้แม่กูรักดาหวันให้ได้"

"กูเอาใจช่วยมึงเพื่อนสู้ๆ"

"ขอบใจมึงมากไอ้จ๊าบ"

เตอร์ส่งยิ้มให้จ๊าบและขับรถไปเรื่อยๆโดยที่ขับห่างๆจากรถพวกดาหวัน

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 60 ความจริงที่เจ็บปวด [ จบบริบูรณ์ ]

    "พี่เตอร์มาหรือยังค่ะ"ดาหวันยกโทรศัพท์โทรหาเขาแต่เช้า วันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดเธอกะจะไปใส่บาตรแต่เช้าจากนั้นค่อยไปบ้านสวนเพราะนัดกับเตอร์ไว้แล้ว"พี่ใกล้จะถึงแล้วครับ หวันจะลงมารอพี่เลยไหมหรือให้พี่ขึ้นไปรับ""ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหวันลงไปรอข้างล่างเลย"เพราะถ้าให้เขาขึ้นมาก็จะเสียเวลาไปกันใหญ่อีกอย่างเธอก็ไม่ได้ป่วยหรือมองไม่เห็นนิพอเขาขับรถมาถึงเธอก็อ้อมไปขึ้นฝั่งคนนั่งข้างเขาทันที"พี่เตอร์เราไปใส่บาตรกันตรงไหนดีค่ะ"เธอเอ่ยถามเขา"แถวหมู่บ้านใกล้ๆ นี่ก็ได้ครับ"ตรงนี้เป็นแหล่งชุมชนมีคนขายอาหารหลากหลายเมนู เขากับเธอจึงลงไปซื้ออาหารคาวหวานพร้อมทั้งน้ำและดอกไม้แล้วก็ใส่บาตรเลยเมื่อพระท่านเดินบิณฑบาตรมาพอดี"เป็นไงบ้างรู้สึกดีไหมครับ""รู้สึกดีมากค่ะ""งั้นไปกันเถอะถ้าหิวก็บอกนะจะได้แวะหาอะไรทาน""ได้ค่ะ ป่ะขึ้นรถ"ดาหวันรู้สึกคิดถึงบ้านสวนมากตั้งแต่ผ่าตัดตาเธอก็ไม่ได้มาเหยียบที่นี่เลย เพราะทะเลไม่อยู่ด้วยและ อีกอย่างแม่ก็ไปทำงานต่างประเทศบ่อยด้วย ขับรถจากกรุงเทพไปราชบุรีใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเพราะรถติด "นึกถึงตอนนั้นที่หวันอยู่ที่นี่ พี่ได้แต่แอบมองหวันจากไกลๆ และโกรธที่ตัวเองขี้ขลาด

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 59 เริ่มต้นชีวิตใหม่

    ดาหวันตัดสินใจเรียนปริญญาโทต่อ กว่าจะผ่านความเจ็บปวดทางใจมาได้ก็หนักเอาการ เธอไม่ควรยึดติดกับสิ่งที่ทำให้ทุกข์ใจ เวลาผ่านไปจิตใจของเธอก็แข็งแกร่งขึ้น เธอไม่โทษทะเลหรอกนะไม่โทษเขาแล้ว อย่างน้อยเขาก็เคยเป็นเพื่อนและเป็นแฟนที่แสนดีของเธอ ชีวิตคนเรามันต้องเดินไปข้างหน้า"หวัน...เราลองกลับมาคบกันอีกสักครั้งได้ไหม ให้โอกาสพี่จีบหวันใหม่ พี่รับรองว่าจะไม่ทำให้หวันเสียใจ"เตอร์คุกเข่าลงต่อหน้าเธอพร้อมดอกกุหลาบช่อหนึ่ง "ก็ได้ค่ะ"ไหนๆ แล้วก็ให้โอกาสเขาอีกสักครั้งก็แล้วกันเห็นกับที่เขาพยายามมานานเตอร์อึ้งกับคำตอบที่เธอตอบรับไม่คิดว่าคนตัวเล็กจะยอมกลับมาคบกับเขา นี่เขาคงไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม"เมื่อกี้หวันว่าไงนะ"แหงนหน้ามองเธอน้ำตาคลอ"หวันบอกว่าก็ได้ค่ะ หวันให้โอกาสพี่จีบหวันอีกครั้ง"เธอรับดอกไม้ช่อนั้นขึ้นมาดมและยื่นมือให้เขาจับ เตอร์จับมือบางแล้วลุกขึ้นยืนเต็มตัวก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบาในช่วงที่เธอเรียนต่อเขาค่อยไปรับไปส่งทำตัวเป็นแฟนที่ดีที่สุดเขาอย่างให้เธอกลับมารักเขาหมดใจถึงแม้จะรับรู้ได้ว่าในส่วนลึกเธอไม่เคยลืมทะเลเลยก็ตามถึงแม้ในบางทีที่เธอหลับยังคงละเมอเพ้อถึงเขาสั

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 58 ข้อความตัดเยื่อใย

    วันเวลาล่วงเลยผ่านไป สำหรับคนอื่นอาจจะไวแต่สำหรับเธอกว่าจะผ่านมันมาได้ในแต่ละวัน ทุกเวลาทุกนาทียังคงรอคอยทะเลอยู่เสมอ เหตุใดเขาจึงใจร้ายได้เพียงนี้"หวันยินดีด้วยนะครับ"เตอร์ถือดอกไม้ช่อใหญ่มาร่วมยินดี"ขอบคุณค่ะพี่เตอร์"เธอยื่นมือไปรับช่อดอกไม้นั้นทุกวันเวลาที่ผ่านมาเตอร์พยายามตามง้อขอคืนดีเธอนับครั้งไม่ถ้วนแต่เธอก็ปฎิเสธให้เรื่องเพียงความสัมพันธ์ที่แสนดีถึงแม้จะทราบถึงเหตุผลที่เขาเจอมาก็ตาม อีกอย่างเรื่องราวในอดีตทำให้เธอรู้ว่าเขาอ่อนแอเกินไปหากมีวันหนึ่งเกิดเรื่องขึ้นเหมือนในอดีตเขาคงเลือกที่จะปล่อยมือเธอต่างจากทะเลที่ไม่มีวันทำเช่นนั้นแน่แต่ว่าตอนนี้ทะเลกำลังทำมันกับเธอ เธอเหนื่อยที่ต้องรออย่างไร้จุดหมาย น้ำตาที่ไหลรินด้วยความเสียใจเริ่มจะชินชา"มึง วันนี้ไปฉลองไหนดี"ต้นหอมถามเพื่อนสาว ถึงต้นหอมกับมิเกลจะเรียนจบและทำงานก่อนก็ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอลดลงไปเลย"ร้านเดิมแหละ"ดาหวันบอกเพื่อนสาวสองคนเพราะเธอเองก็ไม่รู้จะไปที่ไหน"ร้านเดิมอีกแหละ มึงไปร้านใหม่กัน ร้านนี้เขาบอกเล่นเพลงสนุกมากคนไปเยอะ"มิเกลทำหน้าสดใสเมื่อพูดถึงร้านใหม่ที่มีคนชักชวนมาอีกที"จะดีเหรอกูอยากไปร

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 57 ภาพแรกคือเธอ

    วันนี้ถึงวันที่ต้องเปิดตา มันเป็นอะไรที่ทำให้หัวใจของดาหวันหวั่นไหวเป็นอย่างมาก หากเปิดมาแล้วเธอยังมองไม่เห็นล่ะ ก็คงไม่เป็นไรหรอกนะยังไงเธอก็มองไม่เห็นมาเป็นปีๆ อยู่แล้วนิ ที่สำคัญตอนนี้คืออยากติดต่อทะเลให้ได้ เขาจะรู้ไหมว่าเธอไม่ต้องการอะไรอีกแล้วนอกจากให้เขากลับมาอยู่ข้างกาย"พร้อมนะครับ หมอจะเปิดแล้วนะ"ดาหวันพยักหน้ารับคำ มิเกลต้นหอมพร้อมกับแม่ของเธอต่างนั่งไม่ไกลให้กำลังใจเธอคุณหมอค่อยๆ ถอดผ้าปิดตาและใช้แอลกอฮอล์เช็ดแผลค่อยๆ ทำความสะอาดรอบดวงตาและบอกให้เธอลืมตาได้เธอค่อยๆ ปรือตาช้าๆ ตามที่หมอบอกหัวใจสั่นระรัวไม่เป็นจังหวะ เธอมองเห็นแล้วมองเห็นจริงๆ ด้วย ภาพแรกที่อยู่เบื้องหน้าคือหน้าของทะเลผู้ชายที่เธอรักเขามากเธอยิ้มด้วยความดีใจ"ทะเล" เมื่อม่านตาขยายภาพตรงหน้ากับค่อยๆ จางหายไปและภาพทุกอย่างตรงหน้าก็ชัดขึ้นเรื่อยๆ น้ำตาที่เอ่อล้นไหลลงอาบแก้มทันทีเพียงแต่กระพริบตา"ทะเลๆๆๆ"เสียงสะอื้นไห้จุกภายในอก มือก็คว้าอากาศเบี้ยงหน้า ทำให้ทุกคนอดสงสารคนตัวเล็กไม่ได้"ไหนลองบอกหมอได้ไหม ภาพแรกที่คุณมองเห็นคืออะไร""ภาพแรกของฉันคือเขาฮือๆ คือทะเล...ตะแต่ความเป็นจริงกับไม่ใช่เพราะอะไร...เพรา

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 56 ผ่าตัด

    ถึงวันนัดผ่าตัดเมื่อเดินทางมาถึงโรงพยาบาลดาหวันก็มีอาการตื่นเต้นจนมือเท้าเย็นไปหมด"ที่รักทำใจให้ร่มๆ ไม่มีอะไรน่ากลัวเขาจะอยู่กับที่รักเสมอ ไม่ต้องกลัวนะคนดี"ทะเลโอบหลังคนตัวเล็กเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอเป็นกังวลมากเกินไป "รู้สึกกลัวนิดหน่อย""ไม่เป็นไรนะ ที่รักมองหน้าเขา จำสัมผัสนี้ไว้เขาจะอยู่กับเธอเสมอ"ทะเลก้มจูบหน้าผากเธอเบาๆการผ่าตัดดำเนินไปหลายชั่วโมงจนกระทั่งสำเร็จ ทีมแพทย์ออกมาจากห้องผ่าตัดพร้อมรอยยิ้ม"การผ่าตัดสำเร็จด้วยดีครับ ตอนนี้ต้องรอการฟื้นตัวและดูผลในไม่กี่วัน"หมอบอกแม่ของดาหวัน เธอยกมือไหว้หมอยิ้มทั้งน้ำตาปากก็ขอบคุณซ้ำๆ ในที่สุดลูกสาวก็จะกลับมามองเห็นดาหวันอยู่ห้องพักฟื้นซึ่งเป็นห้องพิเศษที่ทะเลจัดเตรียมไว้ให้ ไม่นานแม่เธอก็เดินเข้ามาด้วยความที่ยังมองไม่เห็นจึงคิดว่าเป็นแฟนหนุ่ม"ที่รัก ที่รักใช่ไหมไปไหนมาเหรอ เขาออกมาจากห้องผ่าตัดตั้งนาน""แม่เองหวัน""อ้าว แม่เองเหรอแล้วทะเลไปไหนค่ะ""ที่บ้านทะเลมีปัญหานิดหน่อยนะลูก เขาเลยต้องรีบกลับไป""แต่ครอบครัวทะเลย้ายไปอยู่อเมริกากันหมดแล้วนะคะ อย่าบอกนะเขาบินไปแล้ว""ใช่ลูกเป็นธุระด่วนเลย พ่อกับแม่ทะเลคงจะเกิดเรื่องไม่งั้นคง

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 55 ขอพร

    สามเดือนถัดมาวันนี้เป็นวันเกิดของดาหวัน ซึ่งทะเลก็เตรียมของขวัญให้เจ้าตัวอย่างลับๆ โดยการแอบออกไปข้างนอกตอนเธอหลับ แม่ของเธอกลับจากงานที่ต่างประเทศก็มาร่วมฉลองวันเกิดให้เธอและที่ขาดไม่ได้ก็คือเพื่อนสุดสวยสองคนนั้นที่กำลังเตรียมของกินกันใหญ่"พวกมึงไม่ต้องเตรียมอะไรเยอะหรอก เดี๋ยวกินไม่หมด"ดาหวันบอกเพื่อนสาวเพราะกินกันแค่นี้ถ้าไม่หมดเสียดายแย่อีกอย่างก็ไม่อยากให้เหนื่อยกันตอนเก็บด้วย"เออๆ เดี๋ยวกูจะย่างกุ้งตัวใหญ่ๆ ให้มึงกินด้วยแหละ มีหมึกกับปูด้วยนะ"ต้มหอมบอกดาหวันพร้อมยกของในมือให้เธอดูแม้จะรู้ว่าเธอมองไม่เห็นก็ตาม"อืมม์ได้กลิ่นแล้วหอมมาก สู้สู้กูรอกินอยู่"เธอได้กลิ่นของอาหารทะเลลอยมาพาให้น้ำลายไหล"ได้เลยจ้าคุณหนูของบ่าว เดี๋ยวบ่าวไปตำน้ำจิ้มรสเด็ดสักครู่ก่อนนะจ๊ะ"มิเกลตบไหล่เพื่อนสาวพร้อมพูดหยอกเย้าอย่างอารมณ์ดีดาหวันนั่งยิ้มหน้าบานแฉ่งจะได้กินของอร่อย อยู่ๆ ก็มีมือหนาใหญ่เอื้อมมือเธอไปจับ"ว่าไงพ่อครัววันนี้ไม่ลงมือทำกับข้าวเองเหรอ"ดาหวันเอ่ยปากเพราะรู้ว่าสัมผัสนั้นเป็นแฟนของเธอ"เดี๋ยวก่อนสิ เขาจะพาที่รักไปเปลี่ยนชุดก่อน""ชุดอะไรบอกใบ้ได้ไหมค่ะ""ชุดวันเกิดครับ""ชุดวันเกิด

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 40 โล่งอก

    "ฮัลโหลไอ้ทะเล..พวกกูยังติดต่อมันไม่ได้เลย..แล้วมึงล่ะ" มิเกลกับต้นหอมโทรมาบอกเพื่อนชาย "กูก็ยังโทรหามันไม่ติด ที่พวกเราเคยไปกูตามดูหมดแล้วไม่เจอ" "แล้วเอาไงต่อ" "เดี๋ยวกูกลับก่อนถ้าไม่เจอคงต้องไปแจ้งความแหละ" "เอ่อ..บอกพี่เตอร์ดีไหม" มิเกลพูดแทรกขึ้นมา ทะเลเงียบไปพักนึงจึงตอบกลับไปว่า "อืมแ

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 39 เสียใจแทบบ้า

    สองสามวันมานี่ที่เตอร์มาอยู่บ้านจ๊าบโดยที่ยอมทำอะไรเลยแม้แต่ข้าวเขายังไม่อยากจะแตะต้อง "มึงกินข้าวมั่ง..เดี๋ยวจะป่วยเอา" "ตายไปเลยก็ดี" เห็นเขาเป็นแบบนี้คนเป็นเพื่อนอย่างจ๊าบก็ทรมานใจมากต้องห่างจากคนรักและการเรียนแถมมันไม่ยอมกับบ้านคงเสียทั้งครอบครัวแหละ "กับข้าวอยู่ในตู้เย็นถ้าหิวก็เอามาเวฟ"

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 38 เลิกยุ่งกับลูกฉันซะที

    "มึงตื่นได้แล้ว...หวัน" เสียงปลุกของทะเลทำให้ดาหวันตื่นที่ต้องปลุกเพราะหมอกับพยาบาลเขามาตรวจและทำแผลให้ "เดี๋ยวกูล้างหน้าแป๊บนะ" ทะเลยักหน้าให้อีกคน ดาหวันแปรงฟันอยู่เรื่องเมื่อคืนนี้ก็ผุดขึ้นมาทันทีในสมองดาหวันพยายามสลัดความคิดนั้นออกก่อนที่จะฟุ้งซ่านไปเรื่อย เดินออกมาหมอก็ทำแผลให้ทะเลจวนจะเส

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 37 ไม่มีสิทธิ์18+

    "พวกมึงกลับกันเลยก็ได้ไอ้หวันมันทักมาบอกกูแล้วว่าใกล้จะถึง" ทะเลบอกต้นหอมกับมิเกลเพราะเห็นเพื่อนสาวง่วงหงาวหาวนอนกัน "มึงอยู่ได้นะจะเอาอะไรที่เซเว่นไหม" "ไม่..ขอบใจพวกมึงมาก" "ป่ะเกลกลับกัน" สองสาวเก็บของที่กินไว้เสร็จก็เก็บกระเป๋ากับบ้านดีทะเลอยู่ห้องพิเศษเลยอยู่ดึกและเฝ้าได้เขารอดาหวันใจจดใ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status