بيت / โรแมนติก / เดือนร่ายดาว / ตอนที่ 32 ทราบเรื่อง

مشاركة

ตอนที่ 32 ทราบเรื่อง

last update تاريخ النشر: 2025-04-18 11:41:57

"แล้วหวันเป็นไงบ้างพี่ขอโทษแทนแม่พี่นะ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ...พี่เตอร์เคลียร์งานให้อาจารย์เสร็จยัง"

"เสร็จแล้วครับพี่ว่าจะชวนไอ้จ๊าบตามไปเที่ยวด้วยรอหน่อยนะขับรถไปรับมันก่อน"

"โอเคเดี๋ยวหวันรอ"

เมื่อวางสายจากเตอร์ดาหวันก็เล่าให้เพื่อนฟังว่าแฟนตนจะมาเที่ยวร่วมด้วย

"ก็ดีจะได้สนุกว่าแต่มึงเล่าเรื่องแม่เขาให้เขาฟังยัง"

มิเกลถามเพราะเห็นดาหวันคุยโทรศัพท์เกือบชั่วโมง

"เล่า"

"แล้วพี่เตอร์เขาว่าไง" ต้นหอมถามต่อ

"ก็ไม่ได้ว่าไรมากแค่ขอโทษแทนแม่เขา"

"แล้วถ้าเกินยายป้ามาหาเรื่องมึงอีกละไหนจะอีลูกสะใภ้จอมปลอมนั้น"

"ก็คงต้องไปตามสถานการณ์"

"กูบอกไว้เลยกูจะไม่ปล่อยให้ใครมายืนด่ามึงต่อหน้ากูเด็ดขาดถ้ามีอีกรอบกูจะซัดหน้าให้"

ทะเลทำท่ากำหมัดแน่นทำให้ทุกคนพากันหัวเราะออกมาว่า

'มึงไม่ควรมีแค่คนเดียวไอ้ทะเล'

เกือบ 3 ชั่วโมงเตอร์กับจ๊าบก็มาถึงและซื้อของกินมาเยอะแยะ

"กินกุ้งเผากันไหม...พี่ซื้อมาเยอะเผื่อทุกคนด้วย"

เตอร์หันมาบอกรุ่นน้องที่เป็นเพื่อนแฟนและมีจ๊าบที่กำลังยกลังเบียร์ตามมา

"ไอ้ทะเลมึงมายกของช่วยกูหน่อย"

ทะเลมองตามด้วยความหงุดหงิดแต่ก็ลุกไปแต่โดยดี

"พวกมึงจะซื้อมาทำห่าไรเยอะแยะ แดกยันเช้ายังไม่หมด"

ทะเลยกไปบ่นไป ถึงจ๊าบกับเตอร์จะเป็นรุ่นพี่แต่ก็ไม่มีเลยสักครั้งที่รุ่นน้องอย่างทะเลจะเรียกพี่ แต่พวกเขาก็ไม่เคยติดใจกะเรื่องนี้

และถึงเตอร์จะพอรู้ว่าทะเลแอบชอบดาหวันมาก่อนหน้าแต่จะให้ทำไงล่ะในเมื่อเป็นเพื่อนสนิทของแฟนเขาก็ได้แต่ทำใจอีกอย่างคนที่เธอเลือกก็เป็นเขาไม่ใช่ทะเล

ช่วงหัวค่ำทุกคนก็ช่วยกันทำกุ้งเผาและของกินอีกหลายอย่างเพื่อมานั่งพูดคุยร้องเพลงกันอย่างสำราญใจ

"เริ่มจะเมาแล้ววะ" จ๊าบจับแก้วเบียร์มาทาบหน้าให้ชื่นใจ

"อะไรกันพี่จ๊าบจะคออ่อนแบบนี้ไม่ได้นะ"

มิเกลพูดพร้อมเอาแก้วไปชนกับจ๊าบส่วนต้นหอมก็เขย่าแขนจ๊าบให้กินต่ออย่าได้ท้อเพราะของมันเยอะ

"หวันเมายัง" เตอร์หันไปถามแฟนสาวที่ตอนนี้มีใบหน้าเห่อแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์สายตาหวานหยาดเยิ้มของเธอชวนให้หลงไหลยิ่งหนัก

"นิดหน่อยแต่หวันจะนั่งฟังทุกคนเล่าเรื่องสนุกต่อ"

เพราะทุกคนกำลังเล่าถึงอดีตที่ทั้งตลกและน่าอายให้กันฟังอย่างขำขันเฮฮา

"ทะเล...มึงเล่าบางดิมีเรื่องอะไรในอดีตที่อยากเล่าไหม"

ต้นหอมตบบ่าเพื่อนชายเบาๆ ทะเลจะนิ่งหน่อยถ้ามีคนอื่นที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มตัวเองมาแจม

ดาหวันยักหน้าให้ทะเลเพื่อบ่งบอกว่าเธอก็รอฟังเช่นกัน

"เอาเรื่องไรวะมันก็มีหลายเรื่อง"

เขาก็ไม่รู้จะเล่าเรื่องราวในอดีตยังไงเพราะเรื่องที่วนเวียนในหัวก็มีแค่เรื่องดาหวันเท่านั้น

"อ๋อกูนึกออกแล้ว ตอนนั้นช่วงมัธยมต้นในห้องเพื่อนผู้หญิงส่วนมากจะมีหน้าอกกันแล้วใช่ป่ะ แต่ไอ้หวันมันยังแบนราบเรียบไม่มีที่ติแถมยังใช้กูให้เอาลูกโป่งไปเติมน้ำทำนมปลอมให้มันอีก แล้วมึงคิดดูว่านมปลอมมันแตกเสื้อเปียกตอนเข้าแถวเคารพธงชาติมันวิ่งมากอดกูเพื่อไม่ให้ใครเห็น..กูหัวเราะอย่างรั่วเลย"

"ฮ่าๆ...หยุดเลยนะไอ้ทะเลเพราะมึงคนเดียวที่ส่งเสริมให้กูทำเรื่องน่าอับอาย"

เตอร์เห็นทะเลพูดถึงดาหวันด้วยสีหน้าท่าทางมีความสุขและตัวเธอเองก็มีความสุขเช่นกันแต่ก็นึกอิจฉาในใจเพราะยังไงเขาสองคนก็รู้จักกันมาก่อนเขาอยู่ดี

"หวันอยากฟังเพลงอะไรเดี๋ยวพี่ร้องให้ฟัง"

เตอร์เดินออกไปเอากีต้าร์ที่รถมาเพื่อจะร้องเพลงให้เธอฟังเสียหน่อย

"เอาเพลงอะไรก็ได้ที่พี่ถนัด"

"อืมมมได้ตามใจหวันคนเดียว"

เตอร์หันมาสบตากับเธอ แววตานั้นช่างดูอบอุ่นและอ่อนหวานแม้จะทำให้ใครๆแถวนี้อิจฉาจนเบาหวานขึ้นตาก็ตาม

เพลงที่เขาร้องเป็นเพลงรักยุค 90 ที่ทั้งเพราะและมีความหมายแถมคนร้องก็ยังจะหล่อป่านนี้ทำให้สาวๆยิ้มตามกันเลยทีเดียว

"พี่เตอร์ร้องเพลงโครตเพราะ"

มิเกลกับต้นหอมปรบมือให้รัวๆ

"อยากมีคนร้องให้ฟังก็รีบๆหาผัวซะสิ"

ทะเลหมั่นไส้เพื่อนสาวที่ทำเป็นกระดี๊กระด๊าเกินหน้าเกินตา

"หยาบคายค่ะ" มิเกลเชิดหน้าใส่ทะเล

"พี่ก็ดีดกีตาร์ร้องเพลงเป็นนะ"

จ๊าบพูดขึ้นมา

"บอกเฉยๆเผื่อมีคนสนใจ"

ว่าแล้วก็ส่งสายตาเจ้าชู้อ้อนสาวๆ

"จะอ้วก" ทะเลเบ้หน้าเล็กน้อยก่อนจะทำท่าลูบแขนเบาๆ

หันไปอีกทีดาหวันก็หลับทะเลเห็นจึงรีบไปดูและทำท่าจะอุ้มเธอแต่ก็โดนเตอร์ผลักเล็กน้อย

"ไม่เป็นไรแฟนกู..มึงไปต่อเถอะเดี๋ยวกูอุ้มหวันไปนอนเอง"

เตอร์ช้อนคนตัวเล็กขึ้นมาและอุ้มเข้าห้องไปทะเลได้แต่มองตาม ให้ทำไงได้เขาแฟนกันเพื่อนอย่างเขาคงต้องเจียมตัวเจียมใจซินะถึงจะถูก

เช้าวันถัดมาทุกคนตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวกันแต่เช้าเพื่อมานั่งดื่มกาแฟชมพระอาทิตย์ขึ้น ทะเลถือกล้องถ่ายบรรยากาศตอนเช้าที่สวยงามในเมมโมรี่การ์ดก็มีเพียงแค่รูปธรรมชาติและรูปของดาหวันเพียงเท่านั้นที่เขาจะถ่าย

"ไหนมากูขอดูมั่ง"

ต้นหอมขอดูเพราะรู้ว่าไอ้ทะเลเพื่อนรักจ้องแต่จะถ่ายเพื่อนอีกคนจนเธอน้อยใจ แต่ก็รู้กันแค่ไม่อยากให้เพื่อนเสียใจเสียเวลาตัวทะเลเองก็หน้าตาดีมีคนเขามาชอบเยอะไม่อยากให้มาจมปลักเพราะดาหวันแค่คนเดียว

"มึงนี่นะไอ้ทะเล...มึงเสียใจไหม"

ทะเลหน้าหงอยเพราะรู้ว่าต้นหอมหมายถึงอะไร

"กูไม่มีทางเสียใจที่รักมัน...เพราะกูรักมันมึงเข้าใจกูไหม"

"กูเข้าใจแต่กูสงสารมึง..กูเป็นห่วงความรู้สึกมึงเพราะมึงคือเพื่อนกู"

ในใจต้นหอมถึงเธอจะรู้ว่าทะเลรักดาหวันมานานแม้ว่านังเพื่อนตัวดีอาจจะเผลอใจให้ทะเลบ้างแต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกันเพราะตั้งแต่ดาหวันตัดสินใจคบกับโนเตอร์ เธอก็อยากให้ดาหวันกับทะเลรักกันแบบฉบับเพื่อน..เพื่อนที่ไม่คิดอะไรเกินเลยกันเพราะเธอไม่อยากเสียเพื่อนทั้งคู่ไป

"เออทุกคนจะว่าอะไรไหมพอดีแม่พี่ชวนไปทานข้าวท่านยังไม่กลับกรุงเทพฯนะ"

เตอร์เดินมาบอกทุกคน

"แม่พี่เตอร์ชวนพวกหนูไปจริงๆเหรอค่ะ"

มิเกลถามเพื่อความแน่ใจเมื่อวานอีป้ายังจะงาบหัวอยู่เลยทำไมวันนี้ถึงทำเป็นใจดีชวนแปลกๆแฮะ

"ครับ..แม่พี่ชวนให้ไปทุกคนหรือถ้าน้องๆคนไหนไม่สะดวกใจที่จะไปก็ไม่เป็นไรครับตอนเย็นค่อยกลับกรุงเทพฯพร้อมกัน"

เพราะเขารู้ว่าเมื่อวานรุ่นน้องโดนแม่ตัวเองแผลงฤทธิ์ใส่ก็ไม่อยากจะบังคับใจใครไป

"แล้วหวันว่าไงถ้าไม่ไปกับพี่ก็อยู่กับเพื่อนก่อนเดี๋ยวพี่มาจะได้กลับพร้อมกัน"

เขาก็ไม่อยากให้ดาหวันไปเช่นกันเพราะเอาแน่เอานอนกับแม่ของตัวเองไม่ค่อยได้เกิดโดนยายเนตรเสี้ยมปั่นประสาทเสียหมด

"หวันจะไปเป็นเพื่อนพี่ค่ะ"

พอดาหวันบอกจะไปมีเหรอบรรดาเพื่อนจะยอมปล่อยให้เธอไปตามลำพังก็ใช่คนที่เธอจะไปด้วยคือแฟนแต่นั้นมันก็แม่ของเขาเพราะฉะนั้นพวกเขาจะต้องไปเป็นเพื่อนเธอเป็นทางออกที่ดีที่สุดแหละ

เมื่อตกลงกันได้ก็มาเจอกับแม่ของโนเตอร์ที่ร้านอาหารค่อนข้างหรู เดินเข้ามาก็มียายเนตรกวักมือเรียกซะเหมือนนางกวักเชียว

"มากันหมดก็ดีแล้วเชิญ"

แม่โนเตอร์มีสีหน้านิ่งเรียบเสียงพูดของเธอทำให้ตัวเตอร์เองชักจะเป็นกังวลอยู่เอาเรื่องไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่กันแน่ก่อนหน้าที่คุยกันแม่บอกเขาแค่ว่าอยากทำความรู้จักกับดาหวันให้มากขึ้นแต่ตอนนี้เขารู้สึกตะหงิดใจแปลกๆ

ทุกคนยกมือไหว้เป็นมารยาทก่อนจะนั่นตามคำเชิญ

พออาหารมาเสิร์ฟเธอก็ทำหน้าที่ตักกับข้าวให้ลูกชายแลัวก็หันไปตักให้ยายเนตร

"อันนี้เนตรสั่งแบบพิเศษให้แกเลยนะ เพราะรู้ว่าแกชอบ"

"ขอบคุณครับ"

เตอร์ตักกับข้าวให้แม่เสร็จก็ตักให้ดาหวันทานบ้าง

"ขอบคุณค่ะพี่เตอร์"

บรรยากาศภายในโต๊ะอาหารค่อนข้างจะกดดันทำให้ทุกคนไม่กล้ากินอะไรมากนัก

"ได้ยินข่าวว่าเธอกับเพื่อนเธอสนิทกันมาก"

แม่ของเตอร์ใช้ช้อนเคาะจานข้าวดาหวันเพียงเพราะอยากให้เธอมองหน้าของหล่อนตอนพูดด้วย

"คะค่ะ ...อะไรนะคะคุณป้า"

เมื่อกี้ได้ยินไม่ถนัดหรอกเพราะเธอไม่ได้ตั้งใจฟังเท่าไหร่

"ฉันถามว่าเธอสนิทกับเพื่อนเธอมากเหรอ"

"อ๋อสนิทมากค่ะ"

"ฉันหมายถึงนายคนนี้" แล้วก็ชี้ใส่ทะเล

ทะเลมองหน้าแม่ของเตอร์แต่ก็ยังไม่ได้แสดงอาการอะไรออกไปมากจะรอดูว่าป้าแกอยากจะสื่ออะไรกันแน่

ทะเลที่นั่งข้างดาหวันเลยหันมามองเพื่อนสาวก่อนจะตอบแทนเธอไปว่า

"สนิทครับเพราะเรียนด้วยกันมานานและไม่ได้สนิทแค่ผมเพราะต้นหอมกับมิเกลก็คือเพื่อนสนิทของไอ้หวันเช่นกัน"

ต้นหอมกับมิเกลส่งยิ้มให้ทะเลด้วยความภูมิใจก็มีกันอยู่เท่านี้ที่สนิทสุดๆ

"เหรอ..."ใช้น้ำเสียงเริ่มไม่ปกติแล้ว

"แล้วนี่เพื่อนสนิทเขากุมมือกันราวคนรักได้ด้วยเหรอ"

ว่าแล้วแม่ของเธอก็ยื่นรูปถ่ายที่ทะเลกับดาหวันกุมมือกันในร้านอาหารเมื่อวานนี้

ทะเลคิดไว้ไม่มีผิดยายป้านี่ชวนมากินข้าวเพื่อจะมาใส่ร้ายดาหวันนี่เอง

เตอร์เห็นรูปก็มองมาที่ดาหวันแต่ก็ยังไม่ได้พูดอะไร

"นี่มันเป็นร้านที่เรานั่งกินข้าวกันเมื่อวานนิ"

มิเกลพูดเพราะเพิ่งจะมากินเหมือนวานแต่แปลกตรงที่ภาพนี่จงใจซูมแค่ทะเลกับดาหวันทั้งที่ก็มีเธอกับต้นหอม แกล้งกันชัดๆ

"เออใช่...แล้วหนูสองคนก็อยู่ทำไมถึงถ่ายไม่ติดล่ะ"

ต้นหอมพูดขึ้นมาบ้างก็นั่งกันตั้งสี่คนไงตอนถ่ายถึงมีแค่สองคนได้ไม่ใช่ผีนะที่จะได้ถ่ายไม่ติด

"สองคนนี้ก็คงหนีมาพรอดรักกันล่ะมั้ง"

"แม่!! ทำไมแม่พูดแบบนี้ให้หวัน"

"รูปตัดต่อชัดๆ แล้วป้าเนี่ยเป็นไรถึงต้องให้คนมาแอบถ่ายพวกผมไม่ทราบ"

ทะเลเริ่มจะไม่พอใจ

"ทำไมฉันจะต้องแอบถ่าย" เริ่มขึ้นเสียง

"จริงด้วค่ะคุณป้า" นางเนตรตัวปั่น

"ก็เห็นๆอยู่ว่าป้าตั้งใจจะให้ร้ายเพื่อนผม นี่มันหมดยุคแม่ผัวลูกสะใภ้แล้วป้าไปอยู่ไหนมา"

"ไอ้ทะเล..พูดกับแม่กูดีๆนะ"

เตอร์ก็ไม่พอใจทะเลเช่นกันที่เริ่มขึ้นเสียงใส่แม่เขา

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 60 ความจริงที่เจ็บปวด [ จบบริบูรณ์ ]

    "พี่เตอร์มาหรือยังค่ะ"ดาหวันยกโทรศัพท์โทรหาเขาแต่เช้า วันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดเธอกะจะไปใส่บาตรแต่เช้าจากนั้นค่อยไปบ้านสวนเพราะนัดกับเตอร์ไว้แล้ว"พี่ใกล้จะถึงแล้วครับ หวันจะลงมารอพี่เลยไหมหรือให้พี่ขึ้นไปรับ""ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหวันลงไปรอข้างล่างเลย"เพราะถ้าให้เขาขึ้นมาก็จะเสียเวลาไปกันใหญ่อีกอย่างเธอก็ไม่ได้ป่วยหรือมองไม่เห็นนิพอเขาขับรถมาถึงเธอก็อ้อมไปขึ้นฝั่งคนนั่งข้างเขาทันที"พี่เตอร์เราไปใส่บาตรกันตรงไหนดีค่ะ"เธอเอ่ยถามเขา"แถวหมู่บ้านใกล้ๆ นี่ก็ได้ครับ"ตรงนี้เป็นแหล่งชุมชนมีคนขายอาหารหลากหลายเมนู เขากับเธอจึงลงไปซื้ออาหารคาวหวานพร้อมทั้งน้ำและดอกไม้แล้วก็ใส่บาตรเลยเมื่อพระท่านเดินบิณฑบาตรมาพอดี"เป็นไงบ้างรู้สึกดีไหมครับ""รู้สึกดีมากค่ะ""งั้นไปกันเถอะถ้าหิวก็บอกนะจะได้แวะหาอะไรทาน""ได้ค่ะ ป่ะขึ้นรถ"ดาหวันรู้สึกคิดถึงบ้านสวนมากตั้งแต่ผ่าตัดตาเธอก็ไม่ได้มาเหยียบที่นี่เลย เพราะทะเลไม่อยู่ด้วยและ อีกอย่างแม่ก็ไปทำงานต่างประเทศบ่อยด้วย ขับรถจากกรุงเทพไปราชบุรีใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเพราะรถติด "นึกถึงตอนนั้นที่หวันอยู่ที่นี่ พี่ได้แต่แอบมองหวันจากไกลๆ และโกรธที่ตัวเองขี้ขลาด

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 59 เริ่มต้นชีวิตใหม่

    ดาหวันตัดสินใจเรียนปริญญาโทต่อ กว่าจะผ่านความเจ็บปวดทางใจมาได้ก็หนักเอาการ เธอไม่ควรยึดติดกับสิ่งที่ทำให้ทุกข์ใจ เวลาผ่านไปจิตใจของเธอก็แข็งแกร่งขึ้น เธอไม่โทษทะเลหรอกนะไม่โทษเขาแล้ว อย่างน้อยเขาก็เคยเป็นเพื่อนและเป็นแฟนที่แสนดีของเธอ ชีวิตคนเรามันต้องเดินไปข้างหน้า"หวัน...เราลองกลับมาคบกันอีกสักครั้งได้ไหม ให้โอกาสพี่จีบหวันใหม่ พี่รับรองว่าจะไม่ทำให้หวันเสียใจ"เตอร์คุกเข่าลงต่อหน้าเธอพร้อมดอกกุหลาบช่อหนึ่ง "ก็ได้ค่ะ"ไหนๆ แล้วก็ให้โอกาสเขาอีกสักครั้งก็แล้วกันเห็นกับที่เขาพยายามมานานเตอร์อึ้งกับคำตอบที่เธอตอบรับไม่คิดว่าคนตัวเล็กจะยอมกลับมาคบกับเขา นี่เขาคงไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม"เมื่อกี้หวันว่าไงนะ"แหงนหน้ามองเธอน้ำตาคลอ"หวันบอกว่าก็ได้ค่ะ หวันให้โอกาสพี่จีบหวันอีกครั้ง"เธอรับดอกไม้ช่อนั้นขึ้นมาดมและยื่นมือให้เขาจับ เตอร์จับมือบางแล้วลุกขึ้นยืนเต็มตัวก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบาในช่วงที่เธอเรียนต่อเขาค่อยไปรับไปส่งทำตัวเป็นแฟนที่ดีที่สุดเขาอย่างให้เธอกลับมารักเขาหมดใจถึงแม้จะรับรู้ได้ว่าในส่วนลึกเธอไม่เคยลืมทะเลเลยก็ตามถึงแม้ในบางทีที่เธอหลับยังคงละเมอเพ้อถึงเขาสั

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 58 ข้อความตัดเยื่อใย

    วันเวลาล่วงเลยผ่านไป สำหรับคนอื่นอาจจะไวแต่สำหรับเธอกว่าจะผ่านมันมาได้ในแต่ละวัน ทุกเวลาทุกนาทียังคงรอคอยทะเลอยู่เสมอ เหตุใดเขาจึงใจร้ายได้เพียงนี้"หวันยินดีด้วยนะครับ"เตอร์ถือดอกไม้ช่อใหญ่มาร่วมยินดี"ขอบคุณค่ะพี่เตอร์"เธอยื่นมือไปรับช่อดอกไม้นั้นทุกวันเวลาที่ผ่านมาเตอร์พยายามตามง้อขอคืนดีเธอนับครั้งไม่ถ้วนแต่เธอก็ปฎิเสธให้เรื่องเพียงความสัมพันธ์ที่แสนดีถึงแม้จะทราบถึงเหตุผลที่เขาเจอมาก็ตาม อีกอย่างเรื่องราวในอดีตทำให้เธอรู้ว่าเขาอ่อนแอเกินไปหากมีวันหนึ่งเกิดเรื่องขึ้นเหมือนในอดีตเขาคงเลือกที่จะปล่อยมือเธอต่างจากทะเลที่ไม่มีวันทำเช่นนั้นแน่แต่ว่าตอนนี้ทะเลกำลังทำมันกับเธอ เธอเหนื่อยที่ต้องรออย่างไร้จุดหมาย น้ำตาที่ไหลรินด้วยความเสียใจเริ่มจะชินชา"มึง วันนี้ไปฉลองไหนดี"ต้นหอมถามเพื่อนสาว ถึงต้นหอมกับมิเกลจะเรียนจบและทำงานก่อนก็ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอลดลงไปเลย"ร้านเดิมแหละ"ดาหวันบอกเพื่อนสาวสองคนเพราะเธอเองก็ไม่รู้จะไปที่ไหน"ร้านเดิมอีกแหละ มึงไปร้านใหม่กัน ร้านนี้เขาบอกเล่นเพลงสนุกมากคนไปเยอะ"มิเกลทำหน้าสดใสเมื่อพูดถึงร้านใหม่ที่มีคนชักชวนมาอีกที"จะดีเหรอกูอยากไปร

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 57 ภาพแรกคือเธอ

    วันนี้ถึงวันที่ต้องเปิดตา มันเป็นอะไรที่ทำให้หัวใจของดาหวันหวั่นไหวเป็นอย่างมาก หากเปิดมาแล้วเธอยังมองไม่เห็นล่ะ ก็คงไม่เป็นไรหรอกนะยังไงเธอก็มองไม่เห็นมาเป็นปีๆ อยู่แล้วนิ ที่สำคัญตอนนี้คืออยากติดต่อทะเลให้ได้ เขาจะรู้ไหมว่าเธอไม่ต้องการอะไรอีกแล้วนอกจากให้เขากลับมาอยู่ข้างกาย"พร้อมนะครับ หมอจะเปิดแล้วนะ"ดาหวันพยักหน้ารับคำ มิเกลต้นหอมพร้อมกับแม่ของเธอต่างนั่งไม่ไกลให้กำลังใจเธอคุณหมอค่อยๆ ถอดผ้าปิดตาและใช้แอลกอฮอล์เช็ดแผลค่อยๆ ทำความสะอาดรอบดวงตาและบอกให้เธอลืมตาได้เธอค่อยๆ ปรือตาช้าๆ ตามที่หมอบอกหัวใจสั่นระรัวไม่เป็นจังหวะ เธอมองเห็นแล้วมองเห็นจริงๆ ด้วย ภาพแรกที่อยู่เบื้องหน้าคือหน้าของทะเลผู้ชายที่เธอรักเขามากเธอยิ้มด้วยความดีใจ"ทะเล" เมื่อม่านตาขยายภาพตรงหน้ากับค่อยๆ จางหายไปและภาพทุกอย่างตรงหน้าก็ชัดขึ้นเรื่อยๆ น้ำตาที่เอ่อล้นไหลลงอาบแก้มทันทีเพียงแต่กระพริบตา"ทะเลๆๆๆ"เสียงสะอื้นไห้จุกภายในอก มือก็คว้าอากาศเบี้ยงหน้า ทำให้ทุกคนอดสงสารคนตัวเล็กไม่ได้"ไหนลองบอกหมอได้ไหม ภาพแรกที่คุณมองเห็นคืออะไร""ภาพแรกของฉันคือเขาฮือๆ คือทะเล...ตะแต่ความเป็นจริงกับไม่ใช่เพราะอะไร...เพรา

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 56 ผ่าตัด

    ถึงวันนัดผ่าตัดเมื่อเดินทางมาถึงโรงพยาบาลดาหวันก็มีอาการตื่นเต้นจนมือเท้าเย็นไปหมด"ที่รักทำใจให้ร่มๆ ไม่มีอะไรน่ากลัวเขาจะอยู่กับที่รักเสมอ ไม่ต้องกลัวนะคนดี"ทะเลโอบหลังคนตัวเล็กเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอเป็นกังวลมากเกินไป "รู้สึกกลัวนิดหน่อย""ไม่เป็นไรนะ ที่รักมองหน้าเขา จำสัมผัสนี้ไว้เขาจะอยู่กับเธอเสมอ"ทะเลก้มจูบหน้าผากเธอเบาๆการผ่าตัดดำเนินไปหลายชั่วโมงจนกระทั่งสำเร็จ ทีมแพทย์ออกมาจากห้องผ่าตัดพร้อมรอยยิ้ม"การผ่าตัดสำเร็จด้วยดีครับ ตอนนี้ต้องรอการฟื้นตัวและดูผลในไม่กี่วัน"หมอบอกแม่ของดาหวัน เธอยกมือไหว้หมอยิ้มทั้งน้ำตาปากก็ขอบคุณซ้ำๆ ในที่สุดลูกสาวก็จะกลับมามองเห็นดาหวันอยู่ห้องพักฟื้นซึ่งเป็นห้องพิเศษที่ทะเลจัดเตรียมไว้ให้ ไม่นานแม่เธอก็เดินเข้ามาด้วยความที่ยังมองไม่เห็นจึงคิดว่าเป็นแฟนหนุ่ม"ที่รัก ที่รักใช่ไหมไปไหนมาเหรอ เขาออกมาจากห้องผ่าตัดตั้งนาน""แม่เองหวัน""อ้าว แม่เองเหรอแล้วทะเลไปไหนค่ะ""ที่บ้านทะเลมีปัญหานิดหน่อยนะลูก เขาเลยต้องรีบกลับไป""แต่ครอบครัวทะเลย้ายไปอยู่อเมริกากันหมดแล้วนะคะ อย่าบอกนะเขาบินไปแล้ว""ใช่ลูกเป็นธุระด่วนเลย พ่อกับแม่ทะเลคงจะเกิดเรื่องไม่งั้นคง

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 55 ขอพร

    สามเดือนถัดมาวันนี้เป็นวันเกิดของดาหวัน ซึ่งทะเลก็เตรียมของขวัญให้เจ้าตัวอย่างลับๆ โดยการแอบออกไปข้างนอกตอนเธอหลับ แม่ของเธอกลับจากงานที่ต่างประเทศก็มาร่วมฉลองวันเกิดให้เธอและที่ขาดไม่ได้ก็คือเพื่อนสุดสวยสองคนนั้นที่กำลังเตรียมของกินกันใหญ่"พวกมึงไม่ต้องเตรียมอะไรเยอะหรอก เดี๋ยวกินไม่หมด"ดาหวันบอกเพื่อนสาวเพราะกินกันแค่นี้ถ้าไม่หมดเสียดายแย่อีกอย่างก็ไม่อยากให้เหนื่อยกันตอนเก็บด้วย"เออๆ เดี๋ยวกูจะย่างกุ้งตัวใหญ่ๆ ให้มึงกินด้วยแหละ มีหมึกกับปูด้วยนะ"ต้มหอมบอกดาหวันพร้อมยกของในมือให้เธอดูแม้จะรู้ว่าเธอมองไม่เห็นก็ตาม"อืมม์ได้กลิ่นแล้วหอมมาก สู้สู้กูรอกินอยู่"เธอได้กลิ่นของอาหารทะเลลอยมาพาให้น้ำลายไหล"ได้เลยจ้าคุณหนูของบ่าว เดี๋ยวบ่าวไปตำน้ำจิ้มรสเด็ดสักครู่ก่อนนะจ๊ะ"มิเกลตบไหล่เพื่อนสาวพร้อมพูดหยอกเย้าอย่างอารมณ์ดีดาหวันนั่งยิ้มหน้าบานแฉ่งจะได้กินของอร่อย อยู่ๆ ก็มีมือหนาใหญ่เอื้อมมือเธอไปจับ"ว่าไงพ่อครัววันนี้ไม่ลงมือทำกับข้าวเองเหรอ"ดาหวันเอ่ยปากเพราะรู้ว่าสัมผัสนั้นเป็นแฟนของเธอ"เดี๋ยวก่อนสิ เขาจะพาที่รักไปเปลี่ยนชุดก่อน""ชุดอะไรบอกใบ้ได้ไหมค่ะ""ชุดวันเกิดครับ""ชุดวันเกิด

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 36 โหยหา 18+

    "พี่เตอร์อย่าทำแบบนั้น...." "ทำแบบไหนเหรอ" เตอร์กำลังวนอยู่กับช่วงล่างอยู่นั่นแหละรู้ก็รู้ว่าเธอเสียวจนจะทนไม่ไหวแต่เขายิ่งอยากแกล้งเธอ "หวันไม่ไหวแล้ว.." ใครมันจะไปไหวล่ะก็เขาใช้นิ้วเขี่ยตรงนั้นจนดาหวันต้องจับมือเขาเอาไว้ "ทำไมล่ะครับที่รัก" "หวันไม่ไหวแล้วอยากได้มากกว่านิ้วพี่" เสียงออดอ้

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 35 ไม่โทษเธอ

    ทะเลเริ่มรู้สึกตัวเขาพยายามขยับตัวสายตาก็ค่อยๆเหลือบไปทั่วเห็นดาหวันฟุบหลับข้างกายเลยใช้มือเกลี่ยปอยผมที่ยุ่งเหยินของเจ้าตัวออกให้จนเธอรู้สึกตัวและงัวเงียตื่น "มึงอย่าขยับตัวเยอะนะเดี๋ยวเจ็บ" ดาหวันรีบลุกแล้วก็เดินไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำก่อนที่จะมานั่งข้างทะเลเช่นเดิม "เป็นไงเจ็บมากไหม" "โอ้

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 34 การขอร้องอีกครั้ง

    นี้คงเป็นอีกครั้งของการขอร้องครั้งนั้นคือการถอนหมั้นครั้งนี้นะเหรอ....แค่ให้แม่เลิกยุ่งกับคนที่ผมรักก็พอ "ทำไมแกรักมันมากเหรอ" เสียงของแม่ทำให้ทุกคนในบ้านใจคอไม่ค่อยดี "อกตัญญูจริงๆ" "แม่..แม่เข้าใจไหมว่าผมไม่ได้รักเนตรอีกอย่างที่แม่ทำแบบนั้นกับหวันผมไม่โอเคเลยนะแม่จะไปเอาน้ำแกงร้อนๆราดใครแบบน

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 33 เกิดเรื่องขึ้น

    "ป้าจงใจจะใส่ร้ายเพื่อนผมเหรอ" "ไอ้ทะเล..มึงอย่ามาขึ้นเสียงใส่แม่กู" เตอร์เริ่มไม่พอใจที่ทะเลขึ้นเสียงใส่แม่เขา "เฮ้ย...ไอ้เตอร์ใจเย็นก่อน" จ๊าบรีบห้ามเพราะสถานการณ์ตอนนี้เริ่มไม่โอเค มิเกลกับต้นหอมเริ่มรู้สึกไม่ดีแต่ตามจริงก็ไม่ดีตั้งแต่มาแล้วถ้าพวกเขาไม่มาดาหวันจะเป็นยังไง "มันขึ้นเสียงใส่แ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status