Beranda / โรแมนติก / เดือนร่ายดาว / ตอนที่ 38 เลิกยุ่งกับลูกฉันซะที

Share

ตอนที่ 38 เลิกยุ่งกับลูกฉันซะที

last update Tanggal publikasi: 2025-04-18 15:21:45

"มึงตื่นได้แล้ว...หวัน"

เสียงปลุกของทะเลทำให้ดาหวันตื่นที่ต้องปลุกเพราะหมอกับพยาบาลเขามาตรวจและทำแผลให้

"เดี๋ยวกูล้างหน้าแป๊บนะ"

ทะเลยักหน้าให้อีกคน ดาหวันแปรงฟันอยู่เรื่องเมื่อคืนนี้ก็ผุดขึ้นมาทันทีในสมองดาหวันพยายามสลัดความคิดนั้นออกก่อนที่จะฟุ้งซ่านไปเรื่อย

เดินออกมาหมอก็ทำแผลให้ทะเลจวนจะเสร็จ

"มีแฟนสวยนะเนี่ยน่ารักด้วย"

คุณหมอกับพยาบาลแซวใหญ่ทะเลมองหน้าดาหวันแล้วยิ้มให้อย่างเขิน เนียนเลยนะไอ้ทะเลดาหวันคิดในใจก่อนจะยิ้มหวานส่งให้พี่หมอและพี่พยาบาล

"เดี๋ยวแปดโมงเช้าจะเอาอาหารมาให้นะจ๊ะ"

"ค่ะ...ขอบคุณมากนะคะ"

พอหมอกับพยาบาลออกไปดาหวันก็หยิกแก้มทะเลด้วยความหมั่นไส้

"โอ้ยยเจ็บนะ...อะไรของมึงเนี่ยค้างเหรอ"

ลูบแก้มเบาๆ

"ทะลึ่ง...ค้างอะไรกูจะบอกว่ามึงนี่เนียนเลยนะ"

ทะเลจับข้อมือเล็กและดึงเธอมาใกล้ๆ

"ไม่อยากเป็นแฟนพี่ทะเลบ้างเหรอ...พี่ทะเลเอาดุนะ"

ดูพูดเข้าดาหวันแก้มแดงเห่อด้วยความเขินอาย

"เหมือนมาอยู่ให้มึงแทะโลมเลยวะ"

"หวั่นไหวเหรอคนสวย"

"บ้า..ไม่อยากคุยกับมึงแหละ"

สักพักอาหารเช้าของโรงพยาบาลก็มา

"มึงป้อนหน่อยสิติดสายน้ำเกลือกินไม่ถนัด"

'แดกข้าวไม่ถนัดแต่เมื่อคืนมึงช่ำชองเหลือเกินนะ' เธอคิดในใจ

"คิดอะไร...เสียดายละซิ"

ทำหน้าทะเล้นหลังๆชอบทำให้ใจเธอว้าวุ่นอยู่เรื่อยเลย

"อ้าปาก"

"อ่า"

"กินเยอะๆจะได้หายไวไวเดี๋ยวพวกนั้นมันก็มาแหละ"

"มาไวจังวะ"

พูดยังไม่ถึงสิบนาทีมิเกลกับต้นหอมก็มา

"เป็นไงมึงหลับสบายกันไหม"

มิเกลถามสองมือก็หิวของกินกับผลไม้มาฝากเพื่อน พอหันมาอีกทีก็เห็นเพื่อนชายยิ้มน้อยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

"มึงเป็นอะไรไอ้ทะเลยิ้มคนเดียวอยู่นั่น"

"เรื่องของกูครับ"

"อ้าวเดี๋ยวเถอะมึง" มิเกลทำเป็นชี้หน้า

"มีความสุขก็ดีแล้ว...เรื่องไรวะเล่าให้กูฟังดิ"

ต้นหอมทำหน้าระรื่นเชียว

"เอาหูมา.."

"หยุดเลยนะห้ามนินทากูเด็ดขาด...ทะเลเดี๋ยวมึงโดนดีแน่"

ดาหวันทำเป็นเอ็ด เสียงเคาะประตูห้องดังพอทุกคนหันไปก็เป็นเตอร์กับจ๊าบนั้นเอง

ทะเลสีหน้าเปลี่ยนทันทีแต่ก็ออกปากขอบคุณจ๊าบเพราะถ้าวันนั้นไม่ได้เขาคงแย่

"ขอบคุณมึงมากนะที่ช่วยกู"

"อืม..ไม่เป็นไรหรอก" จ๊าบยักไหล่ให้

"ทะเลกูต้องขอบใจมึงและขอโทษมึงด้วยนะ"

เตอร์พูดมันออกมาด้วยใจเพราะถ้าไม่ได้เขาดาหวันจะต้องเจอเรื่องร้ายๆแน่ และเป็นเพราะเขาทะเลถึงต้องมาเจ็บตัว

"กูไม่อยากรับคำพวกนี้จากมึงเลยวะ"

กวนตีนแล้วหนึ่ง

"เห้ยทำไมมึงพูดแบบนี้ทะเล"ต้นหอมตกใจและกลัวมีปากเสียงกัน

"เพราะกูไม่รู้ไงว่าแม่มึงคิดจะทำอะไรไอ้หวันมันอีก" สีหน้าเคร่งเครียด

"มึงไม่ต้องห่วงแฟนกูเดี๋ยวกูปกป้องเอง"

'แฟนมึงช่างพูดมาได้' ทะเลคิดในใจ

"แล้วตอนที่มันเจอเรื่องร้ายๆมึงไปอยู่ไหนไม่ทราบ"

เสียงเริ่มดังขึ้นจนดาหวันต้องมายืนกั้นกลางระหว่างทะเล

"มึงใจเย็นๆก่อน..พี่เตอร์ใจเย็นค่ะ" บอกทะเลแล้วก็หันมาบอกเตอร์

ทะเลดึงเธอเข้ามาใกล้ๆ

"กูไม่ไว้ใจมันมึงเข้าใจไหม..กูห่วงความปลอดภัยของมึง"

เตอร์ดึงดาหวันกลับมาทางเขาบ้าง

"แฟนกู...ยังไงก็ขอบคุณมึงแต่จากนี้ไปไม่ต้องกูจะดูแลแฟนกูเอง"

ว่าแล้วเตอร์หยิบกระเป๋าของเธอและจูงแขนเธอออกไปแม้เธอจะพยายามดึงดันแล้วก็ตาม

"พี่เตอร์ใจเย็นก่อนค่ะ"

"จะให้พี่ใจเย็นยังไงดูไอ้ทะเลมันพูดสิ"

"มันแค่เป็นห่วงหวันมันกังวลใจมากไปแค่นั้น"

"แต่พี่อยากปกป้องหวัน..หวันเชื่อพี่ได้ไหม"

"ค่ะ..หวันเชื่อพี่"

"เตอร์" เสียงเรียกดังเชียว

เสียงใครคุ้นๆดาหวันเลยหันตามเสียงเรียก ก็จะใครเสียอีกก็แม่ผัวในอนาคตของเธอนั้นแหละ

"นี่แกเคยฟังที่แม่พูดบ้างไหม..ไหนรับปากจะเลิกกับยายนี่"

ดาหวันมองหน้าเธอและยกมือไหว้ไม่อยากจะทำหรอกถ้าไม่ใช่แม่เตอร์คงไม่ทำแน่

"ผมไม่เคยบอกจะเลิกหวัน"

เตอร์จับมือดาหวันไว้แน่น

"ผมแค่ไม่อยากให้แม่ทำร้ายแฟนผมแต่แม่ก็ทำ"

"ฉันไม่ได้ทำถึงขนาดนั้น...ฉันแค่ให้มันไปขู่แกอย่าใส่ร้ายฉัน"

"ใครใส่ร้ายแม่..ไอ้ทะเลมันยังนอนให้น้ำเกลืออยู่นั้น"

"ก็เพราะแฟนแกนั่นแหละตัวซวยทำให้คนอื่นเขามีปัญหา"

"ทำไมคุณป้าต้องโทษหวันด้วย...ทั้งๆที่หวันไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ"

"เธอทำให้ฉันต้องทะเลาะกับลูกฉันอยู่นี่ไง"

"คุณป้าไม่เข้าใจพี่เตอร์เองจะโทษหวันได้ยังไง"

"โทษ..ฉันโทษเธอเพราะเธอฉันถึงมีปัญหากับครอบครัวหนูเนตร"

"แม่อย่าดึงหวันเข้ามาเกี่ยว"

"ทำไม..แกเลิกกับผู้หญิงคนนี้เพื่อแม่ไม่ได้เหรอ"

"ต่อให้ไม่มีดาหวันผมก็ไม่ทางชายตามองเนตรหรอกแม่..แม่เข้าใจไหมเนี่ย"

"เหนื่อยจริงๆเลยคุยกับแก"

"ผมเหนื่อยใจมากที่แม่เป็นแบบนี้"

"เพราะเธอยายหวันลูกฉันถึงเป็นแบบนี้"

ชี้หน้าดาหวัน ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะถ้าคบกันต่อแม่เขาก็คงจะตามมาว่าแบบนี้ตลอดไปนะเหรอ

สักวันก็คงไปยืนด่าในมหาลัยแน่ ไม่ได้แคร์คนอื่นหรอกแต่มันรําคาญเห็นแม่เขาแล้วรู้สึกเหนื่อยใจ

"พูดแล้วยังจะหน้าด้านอีก" ป้าพูดซะเสียงดังจนเริ่มมีคนมอง นี่เตอร์จะปกป้องเธอท่าไหนทำไมเธอถึงยังโดนแม่เขาแหกป้าด่าขนาดนี้

"หน้าด้านแม่เขาไม่ชอบก็ยังจะด้านคบอีกอีผู้หญิงไม่มียางอาย"

"หุบปากเน่าๆของป้าไปเลยถ้าไม่อยากตายก่อนแก่...แต่จะว่าไปนี่ก็แก่จะตายแล้วแต่ทำไมยังทำตัวแบบนี้กับเด็กได้วะ"

"ทะเล!!!" ดาหวันพอหันมาเจอทะเลน้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลเป็นทาง

"เสือก"

"จะเสือกป้าจะทำไมอย่าลืมนะผมเจ็บตัวเพราะป้า...ไอ้เตอร์มึงห้ามแม่มึงได้แค่นี้ใช่ไหม"

พอทะเลพูดเตอร์ก็เงียบยิ่งเห็นดาหวันร้องไห้เขาก็ใจคอไม่ดีนี่เขาปกป้องเธอได้แค่นี้เองเหรอมันจะดีกว่านี้ถ้าคนนั้นไม่ใช่แม่ของเขา

"หวันพี่ขอโทษ" น้ำตาเตอร์คลอเบ้าแต่ดาหวันไม่ได้หันไปมองเพราะหันไปเจอมือทะเลที่มีเลือดหยดตามพื้น

"ทะเลมึงเป็นอะไร" จับมือทะเลมากดเพื่อห้ามเลือด

"หวัน..มึงเป็นไงบ้าง" มิเกลกับต้นหอมและจ๊าบตามมา

"ไอ้ทะเลมันถอดสายน้ำเกลือห้ามก็ไม่ฟัง"

"ถ้ากูไม่ตามมาจะรู้ไหมว่ายายป้ามหาภัยตามมาด่ามันถึงนี่"

สองสาวหันไปมอง

"ป้าจะอะไรกับไอ้หวันหนักหนา"

"เอ่อใช่...ไม่สงสารพี่เตอร์เหรอ"

"ไม่อยากให้ยุ่งก็ให้เพื่อนเธอเลิกกับลูกฉันสิไม่เห็นมีอะไรยากเลย"

"คุณป้านี่มันสมัยไหนกัน ..คนเขารักกันปานจะกลืนจะให้เลิกกันเพราะป้าเนี่ยนะ"

เตอร์รู้สึกเสียใจสับสนนี่เขามันเป็นผู้ชายห่วยขั้นเทพจริงๆอะไรก็จัดการไม่ได้สักอย่างเขาทำให้แม่เขาเป็นบ้าได้ขนาดนี้เชียวเหรอ

แล้วดาหวันกับเพื่อนก็ต้องมาเดือดร้อนกับเรื่องราวแบบนี้อีก

"ทุกคนฟังพี่ก่อน...พี่ขอโทษด้วยนะกับเรื่องนี้...หวันพี่ขอโทษนะ"

น้ำตาไหล

"เราห่างกันเถอะพี่ทำให้หวันกับเพื่อนเดือดร้อนมากแล้ว"

"พี่เตอร์!!!"

"พี่แค่ไม่อยากให้หวันเสียใจ"

"ไหนพี่บอกจะปกป้องหวัน"

"ถ้าเป็นคนอื่นพี่ปกป้องหวันได้ถึงไหนถึงกันแต่หวันดูสิคนนั้นคือแม่ของพี่..ถ้าพี่ดันทุรังมันจะยิ่งทำให้คนอื่นเดือดร้อน"

"ดีแล้วที่แกคิดได้"

"ป้ายังไม่สำนึกอีกเหรอ...ใจร้ายกับคนอื่นไม่พอยังใจดำทำกับลูกตัวเองได้"

ทะเลหมดความอดทน

"พอเถอะทะเล...กูไม่อยากให้ใครเดือดร้อนกูขอโทษมึงด้วยฝากดูแลหวันแทนที"

"ทำไมมึงป๊อดแบบนี้ว่ะ" ทะเลผลักไหล่เตอร์

"หวันพี่ขอโทษนะ..พี่รักหวันมากรักมากจริงๆ"

ก็เพราะรักมากถึงไม่อยากให้เธอเสียใจไม่อยากให้เธอร้องไห้อยากเห็นเธอยิ้มเธอเที่ยวเหมือนแต่ก่อน

เตอร์มองหน้าแม่ด้วยความผิดหวัง

"พอใจหรือยังครับกับสิ่งที่แม่ทำ"

ว่าแล้วเขาก็หันหลังเดินไปโดยไม่หันกลับมาแม้ดาหวันจะร้องเรียกก็ตาม

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 60 ความจริงที่เจ็บปวด [ จบบริบูรณ์ ]

    "พี่เตอร์มาหรือยังค่ะ"ดาหวันยกโทรศัพท์โทรหาเขาแต่เช้า วันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดเธอกะจะไปใส่บาตรแต่เช้าจากนั้นค่อยไปบ้านสวนเพราะนัดกับเตอร์ไว้แล้ว"พี่ใกล้จะถึงแล้วครับ หวันจะลงมารอพี่เลยไหมหรือให้พี่ขึ้นไปรับ""ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหวันลงไปรอข้างล่างเลย"เพราะถ้าให้เขาขึ้นมาก็จะเสียเวลาไปกันใหญ่อีกอย่างเธอก็ไม่ได้ป่วยหรือมองไม่เห็นนิพอเขาขับรถมาถึงเธอก็อ้อมไปขึ้นฝั่งคนนั่งข้างเขาทันที"พี่เตอร์เราไปใส่บาตรกันตรงไหนดีค่ะ"เธอเอ่ยถามเขา"แถวหมู่บ้านใกล้ๆ นี่ก็ได้ครับ"ตรงนี้เป็นแหล่งชุมชนมีคนขายอาหารหลากหลายเมนู เขากับเธอจึงลงไปซื้ออาหารคาวหวานพร้อมทั้งน้ำและดอกไม้แล้วก็ใส่บาตรเลยเมื่อพระท่านเดินบิณฑบาตรมาพอดี"เป็นไงบ้างรู้สึกดีไหมครับ""รู้สึกดีมากค่ะ""งั้นไปกันเถอะถ้าหิวก็บอกนะจะได้แวะหาอะไรทาน""ได้ค่ะ ป่ะขึ้นรถ"ดาหวันรู้สึกคิดถึงบ้านสวนมากตั้งแต่ผ่าตัดตาเธอก็ไม่ได้มาเหยียบที่นี่เลย เพราะทะเลไม่อยู่ด้วยและ อีกอย่างแม่ก็ไปทำงานต่างประเทศบ่อยด้วย ขับรถจากกรุงเทพไปราชบุรีใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเพราะรถติด "นึกถึงตอนนั้นที่หวันอยู่ที่นี่ พี่ได้แต่แอบมองหวันจากไกลๆ และโกรธที่ตัวเองขี้ขลาด

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 59 เริ่มต้นชีวิตใหม่

    ดาหวันตัดสินใจเรียนปริญญาโทต่อ กว่าจะผ่านความเจ็บปวดทางใจมาได้ก็หนักเอาการ เธอไม่ควรยึดติดกับสิ่งที่ทำให้ทุกข์ใจ เวลาผ่านไปจิตใจของเธอก็แข็งแกร่งขึ้น เธอไม่โทษทะเลหรอกนะไม่โทษเขาแล้ว อย่างน้อยเขาก็เคยเป็นเพื่อนและเป็นแฟนที่แสนดีของเธอ ชีวิตคนเรามันต้องเดินไปข้างหน้า"หวัน...เราลองกลับมาคบกันอีกสักครั้งได้ไหม ให้โอกาสพี่จีบหวันใหม่ พี่รับรองว่าจะไม่ทำให้หวันเสียใจ"เตอร์คุกเข่าลงต่อหน้าเธอพร้อมดอกกุหลาบช่อหนึ่ง "ก็ได้ค่ะ"ไหนๆ แล้วก็ให้โอกาสเขาอีกสักครั้งก็แล้วกันเห็นกับที่เขาพยายามมานานเตอร์อึ้งกับคำตอบที่เธอตอบรับไม่คิดว่าคนตัวเล็กจะยอมกลับมาคบกับเขา นี่เขาคงไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม"เมื่อกี้หวันว่าไงนะ"แหงนหน้ามองเธอน้ำตาคลอ"หวันบอกว่าก็ได้ค่ะ หวันให้โอกาสพี่จีบหวันอีกครั้ง"เธอรับดอกไม้ช่อนั้นขึ้นมาดมและยื่นมือให้เขาจับ เตอร์จับมือบางแล้วลุกขึ้นยืนเต็มตัวก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบาในช่วงที่เธอเรียนต่อเขาค่อยไปรับไปส่งทำตัวเป็นแฟนที่ดีที่สุดเขาอย่างให้เธอกลับมารักเขาหมดใจถึงแม้จะรับรู้ได้ว่าในส่วนลึกเธอไม่เคยลืมทะเลเลยก็ตามถึงแม้ในบางทีที่เธอหลับยังคงละเมอเพ้อถึงเขาสั

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 58 ข้อความตัดเยื่อใย

    วันเวลาล่วงเลยผ่านไป สำหรับคนอื่นอาจจะไวแต่สำหรับเธอกว่าจะผ่านมันมาได้ในแต่ละวัน ทุกเวลาทุกนาทียังคงรอคอยทะเลอยู่เสมอ เหตุใดเขาจึงใจร้ายได้เพียงนี้"หวันยินดีด้วยนะครับ"เตอร์ถือดอกไม้ช่อใหญ่มาร่วมยินดี"ขอบคุณค่ะพี่เตอร์"เธอยื่นมือไปรับช่อดอกไม้นั้นทุกวันเวลาที่ผ่านมาเตอร์พยายามตามง้อขอคืนดีเธอนับครั้งไม่ถ้วนแต่เธอก็ปฎิเสธให้เรื่องเพียงความสัมพันธ์ที่แสนดีถึงแม้จะทราบถึงเหตุผลที่เขาเจอมาก็ตาม อีกอย่างเรื่องราวในอดีตทำให้เธอรู้ว่าเขาอ่อนแอเกินไปหากมีวันหนึ่งเกิดเรื่องขึ้นเหมือนในอดีตเขาคงเลือกที่จะปล่อยมือเธอต่างจากทะเลที่ไม่มีวันทำเช่นนั้นแน่แต่ว่าตอนนี้ทะเลกำลังทำมันกับเธอ เธอเหนื่อยที่ต้องรออย่างไร้จุดหมาย น้ำตาที่ไหลรินด้วยความเสียใจเริ่มจะชินชา"มึง วันนี้ไปฉลองไหนดี"ต้นหอมถามเพื่อนสาว ถึงต้นหอมกับมิเกลจะเรียนจบและทำงานก่อนก็ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอลดลงไปเลย"ร้านเดิมแหละ"ดาหวันบอกเพื่อนสาวสองคนเพราะเธอเองก็ไม่รู้จะไปที่ไหน"ร้านเดิมอีกแหละ มึงไปร้านใหม่กัน ร้านนี้เขาบอกเล่นเพลงสนุกมากคนไปเยอะ"มิเกลทำหน้าสดใสเมื่อพูดถึงร้านใหม่ที่มีคนชักชวนมาอีกที"จะดีเหรอกูอยากไปร

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 57 ภาพแรกคือเธอ

    วันนี้ถึงวันที่ต้องเปิดตา มันเป็นอะไรที่ทำให้หัวใจของดาหวันหวั่นไหวเป็นอย่างมาก หากเปิดมาแล้วเธอยังมองไม่เห็นล่ะ ก็คงไม่เป็นไรหรอกนะยังไงเธอก็มองไม่เห็นมาเป็นปีๆ อยู่แล้วนิ ที่สำคัญตอนนี้คืออยากติดต่อทะเลให้ได้ เขาจะรู้ไหมว่าเธอไม่ต้องการอะไรอีกแล้วนอกจากให้เขากลับมาอยู่ข้างกาย"พร้อมนะครับ หมอจะเปิดแล้วนะ"ดาหวันพยักหน้ารับคำ มิเกลต้นหอมพร้อมกับแม่ของเธอต่างนั่งไม่ไกลให้กำลังใจเธอคุณหมอค่อยๆ ถอดผ้าปิดตาและใช้แอลกอฮอล์เช็ดแผลค่อยๆ ทำความสะอาดรอบดวงตาและบอกให้เธอลืมตาได้เธอค่อยๆ ปรือตาช้าๆ ตามที่หมอบอกหัวใจสั่นระรัวไม่เป็นจังหวะ เธอมองเห็นแล้วมองเห็นจริงๆ ด้วย ภาพแรกที่อยู่เบื้องหน้าคือหน้าของทะเลผู้ชายที่เธอรักเขามากเธอยิ้มด้วยความดีใจ"ทะเล" เมื่อม่านตาขยายภาพตรงหน้ากับค่อยๆ จางหายไปและภาพทุกอย่างตรงหน้าก็ชัดขึ้นเรื่อยๆ น้ำตาที่เอ่อล้นไหลลงอาบแก้มทันทีเพียงแต่กระพริบตา"ทะเลๆๆๆ"เสียงสะอื้นไห้จุกภายในอก มือก็คว้าอากาศเบี้ยงหน้า ทำให้ทุกคนอดสงสารคนตัวเล็กไม่ได้"ไหนลองบอกหมอได้ไหม ภาพแรกที่คุณมองเห็นคืออะไร""ภาพแรกของฉันคือเขาฮือๆ คือทะเล...ตะแต่ความเป็นจริงกับไม่ใช่เพราะอะไร...เพรา

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 56 ผ่าตัด

    ถึงวันนัดผ่าตัดเมื่อเดินทางมาถึงโรงพยาบาลดาหวันก็มีอาการตื่นเต้นจนมือเท้าเย็นไปหมด"ที่รักทำใจให้ร่มๆ ไม่มีอะไรน่ากลัวเขาจะอยู่กับที่รักเสมอ ไม่ต้องกลัวนะคนดี"ทะเลโอบหลังคนตัวเล็กเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอเป็นกังวลมากเกินไป "รู้สึกกลัวนิดหน่อย""ไม่เป็นไรนะ ที่รักมองหน้าเขา จำสัมผัสนี้ไว้เขาจะอยู่กับเธอเสมอ"ทะเลก้มจูบหน้าผากเธอเบาๆการผ่าตัดดำเนินไปหลายชั่วโมงจนกระทั่งสำเร็จ ทีมแพทย์ออกมาจากห้องผ่าตัดพร้อมรอยยิ้ม"การผ่าตัดสำเร็จด้วยดีครับ ตอนนี้ต้องรอการฟื้นตัวและดูผลในไม่กี่วัน"หมอบอกแม่ของดาหวัน เธอยกมือไหว้หมอยิ้มทั้งน้ำตาปากก็ขอบคุณซ้ำๆ ในที่สุดลูกสาวก็จะกลับมามองเห็นดาหวันอยู่ห้องพักฟื้นซึ่งเป็นห้องพิเศษที่ทะเลจัดเตรียมไว้ให้ ไม่นานแม่เธอก็เดินเข้ามาด้วยความที่ยังมองไม่เห็นจึงคิดว่าเป็นแฟนหนุ่ม"ที่รัก ที่รักใช่ไหมไปไหนมาเหรอ เขาออกมาจากห้องผ่าตัดตั้งนาน""แม่เองหวัน""อ้าว แม่เองเหรอแล้วทะเลไปไหนค่ะ""ที่บ้านทะเลมีปัญหานิดหน่อยนะลูก เขาเลยต้องรีบกลับไป""แต่ครอบครัวทะเลย้ายไปอยู่อเมริกากันหมดแล้วนะคะ อย่าบอกนะเขาบินไปแล้ว""ใช่ลูกเป็นธุระด่วนเลย พ่อกับแม่ทะเลคงจะเกิดเรื่องไม่งั้นคง

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 55 ขอพร

    สามเดือนถัดมาวันนี้เป็นวันเกิดของดาหวัน ซึ่งทะเลก็เตรียมของขวัญให้เจ้าตัวอย่างลับๆ โดยการแอบออกไปข้างนอกตอนเธอหลับ แม่ของเธอกลับจากงานที่ต่างประเทศก็มาร่วมฉลองวันเกิดให้เธอและที่ขาดไม่ได้ก็คือเพื่อนสุดสวยสองคนนั้นที่กำลังเตรียมของกินกันใหญ่"พวกมึงไม่ต้องเตรียมอะไรเยอะหรอก เดี๋ยวกินไม่หมด"ดาหวันบอกเพื่อนสาวเพราะกินกันแค่นี้ถ้าไม่หมดเสียดายแย่อีกอย่างก็ไม่อยากให้เหนื่อยกันตอนเก็บด้วย"เออๆ เดี๋ยวกูจะย่างกุ้งตัวใหญ่ๆ ให้มึงกินด้วยแหละ มีหมึกกับปูด้วยนะ"ต้มหอมบอกดาหวันพร้อมยกของในมือให้เธอดูแม้จะรู้ว่าเธอมองไม่เห็นก็ตาม"อืมม์ได้กลิ่นแล้วหอมมาก สู้สู้กูรอกินอยู่"เธอได้กลิ่นของอาหารทะเลลอยมาพาให้น้ำลายไหล"ได้เลยจ้าคุณหนูของบ่าว เดี๋ยวบ่าวไปตำน้ำจิ้มรสเด็ดสักครู่ก่อนนะจ๊ะ"มิเกลตบไหล่เพื่อนสาวพร้อมพูดหยอกเย้าอย่างอารมณ์ดีดาหวันนั่งยิ้มหน้าบานแฉ่งจะได้กินของอร่อย อยู่ๆ ก็มีมือหนาใหญ่เอื้อมมือเธอไปจับ"ว่าไงพ่อครัววันนี้ไม่ลงมือทำกับข้าวเองเหรอ"ดาหวันเอ่ยปากเพราะรู้ว่าสัมผัสนั้นเป็นแฟนของเธอ"เดี๋ยวก่อนสิ เขาจะพาที่รักไปเปลี่ยนชุดก่อน""ชุดอะไรบอกใบ้ได้ไหมค่ะ""ชุดวันเกิดครับ""ชุดวันเกิด

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 40 โล่งอก

    "ฮัลโหลไอ้ทะเล..พวกกูยังติดต่อมันไม่ได้เลย..แล้วมึงล่ะ" มิเกลกับต้นหอมโทรมาบอกเพื่อนชาย "กูก็ยังโทรหามันไม่ติด ที่พวกเราเคยไปกูตามดูหมดแล้วไม่เจอ" "แล้วเอาไงต่อ" "เดี๋ยวกูกลับก่อนถ้าไม่เจอคงต้องไปแจ้งความแหละ" "เอ่อ..บอกพี่เตอร์ดีไหม" มิเกลพูดแทรกขึ้นมา ทะเลเงียบไปพักนึงจึงตอบกลับไปว่า "อืมแ

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 39 เสียใจแทบบ้า

    สองสามวันมานี่ที่เตอร์มาอยู่บ้านจ๊าบโดยที่ยอมทำอะไรเลยแม้แต่ข้าวเขายังไม่อยากจะแตะต้อง "มึงกินข้าวมั่ง..เดี๋ยวจะป่วยเอา" "ตายไปเลยก็ดี" เห็นเขาเป็นแบบนี้คนเป็นเพื่อนอย่างจ๊าบก็ทรมานใจมากต้องห่างจากคนรักและการเรียนแถมมันไม่ยอมกับบ้านคงเสียทั้งครอบครัวแหละ "กับข้าวอยู่ในตู้เย็นถ้าหิวก็เอามาเวฟ"

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 37 ไม่มีสิทธิ์18+

    "พวกมึงกลับกันเลยก็ได้ไอ้หวันมันทักมาบอกกูแล้วว่าใกล้จะถึง" ทะเลบอกต้นหอมกับมิเกลเพราะเห็นเพื่อนสาวง่วงหงาวหาวนอนกัน "มึงอยู่ได้นะจะเอาอะไรที่เซเว่นไหม" "ไม่..ขอบใจพวกมึงมาก" "ป่ะเกลกลับกัน" สองสาวเก็บของที่กินไว้เสร็จก็เก็บกระเป๋ากับบ้านดีทะเลอยู่ห้องพิเศษเลยอยู่ดึกและเฝ้าได้เขารอดาหวันใจจดใ

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 36 โหยหา 18+

    "พี่เตอร์อย่าทำแบบนั้น...." "ทำแบบไหนเหรอ" เตอร์กำลังวนอยู่กับช่วงล่างอยู่นั่นแหละรู้ก็รู้ว่าเธอเสียวจนจะทนไม่ไหวแต่เขายิ่งอยากแกล้งเธอ "หวันไม่ไหวแล้ว.." ใครมันจะไปไหวล่ะก็เขาใช้นิ้วเขี่ยตรงนั้นจนดาหวันต้องจับมือเขาเอาไว้ "ทำไมล่ะครับที่รัก" "หวันไม่ไหวแล้วอยากได้มากกว่านิ้วพี่" เสียงออดอ้

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status