Beranda / โรแมนติก / เดือนร่ายดาว / ตอนที่ 39 เสียใจแทบบ้า

Share

ตอนที่ 39 เสียใจแทบบ้า

last update Tanggal publikasi: 2025-04-18 15:21:50

สองสามวันมานี่ที่เตอร์มาอยู่บ้านจ๊าบโดยที่ยอมทำอะไรเลยแม้แต่ข้าวเขายังไม่อยากจะแตะต้อง

"มึงกินข้าวมั่ง..เดี๋ยวจะป่วยเอา"

"ตายไปเลยก็ดี"

เห็นเขาเป็นแบบนี้คนเป็นเพื่อนอย่างจ๊าบก็ทรมานใจมากต้องห่างจากคนรักและการเรียนแถมมันไม่ยอมกับบ้านคงเสียทั้งครอบครัวแหละ

"กับข้าวอยู่ในตู้เย็นถ้าหิวก็เอามาเวฟ"

"อืมม์"

"งั้นกูไปมอแล้วนะ"

เตอร์ไม่ได้หันมามองจ๊าบเลยเขาทำเพียงมองออกไปข้างนอกหน้าต่างจนจ๊าบกลัวเพื่อนจะคิดสั้น

พอไปถึงมหาลัยในขนาดที่จ๊าบเดินๆก็มีคนในคณะเข้ามาถาม

"เห้ยจ๊าบได้ยินข่าวว่าเตอร์มันเลิกกับดาหวันแล้วเหรอ"

จ๊าบหยุดเดินทันที

"ใครบอกมึง ...มึงรู้จากใครมา"

พอดีเป๊ะที่ตาเหลือบเห็นเนตรคุยกับสาวๆกลุ่มนึง เขาเร่งฝีเท้าไปตรงนั้นทันที

"ปล่อยข่าวมั่วๆใครเชื่อขอให้เป็นควาย"

"พี่จ๊าบ!!!" ส่วนกลุ่มนั้นเมื่อจ๊าบมาก็รีบแยกย้ายทันที

เนตรยิ้มเย้ยจ๊าบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"พอใจมากเหรอ..เธอนี่มันน่ารังเกียจจริงๆ"

"ไอ้บ้า...ปากหมา"

"หน้าตาไม่ดีจิตใจยังสกปรก...ไม่น่าไอ้เตอร์์ถึงไม่ชายตามอง"

"อย่ามายุ่งกับเรื่องของกู" นางเนตรของขึ้น

"ไม่ยากให้ยุ่งมึงก็อย่ามาเยอะกับเพื่อนกูอย่าคิดว่าเป็นผู้หญิงกูจะไม่ต่อยนะ"

"มึงกล้าเหรอ"

"ทำไมกูจะไม่กล้า..ผู้หญิงแบบมึงน่าจะทนตีนดีเพราะมึงมันหน้าหนาหน้าด้านหน้าทน"

เนตรทนไม่ไหวกรี๊ดใส่หน้าจ๊าบพร้อมชี้หน้าก่อนจะรีบเดินหนี

"ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้หน้าตัวเมีย"

"กูไม่รับฝากหรอกอีบ้า...อีผีเปรต"

จ๊าบตะโกนด่าตามหลังเนตรร้ายๆแบบนั้นไม่ควรได้รับคำว่าสุภาพบุรุษจากเขาหรอก

"พี่จ๊าบๆ อะไรเหรอพี่"

ต้นหอมเดินมาทันตอนที่จ๊าบตะโกนด่าเนตร

"ก็ยายนั่นมันเอาข่าวมาปล่อย"

"ไม่น่าล่ะคนลือให้แซด"

"ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้หญิงจะกระทืบให้ลืมบ้านเลย..คันไม้คันมือ"

"แล้วเพื่อนพี่เป็นไงบ้าง"

"โธ่ ...อย่าให้พูดเลยตอนนี้มันน่าสมเพชเวทนามาก"

จ๊าบถอนหายใจเหนื่อย

"มันหมดอะไรตายอยาก...พี่ก็กลัวมันจะคิดสั้นมาก...แล้วหวันเป็นไงบ้าง"

"ไม่ต่างกันหรอกพี่"

"อืมม์แต่ยังดีที่มีเพื่อนอย่างพวกหอม..ส่วนไอ้บ้านั่นมันปิดตายไม่เจอใครเลยถึงขนาดขาดเรียนเลย"

ก็น่าเห็นใจว่าดาหวันเสียใจแต่ก็ยังมาเรียนได้แต่เตอร์คงจะอาการหนักกว่า

ต้นหอมมาถึงก็เล่าให้ทุกคนฟัง

"ฮือกูล่ะหมั่นไส้อีเนตร..บังอาจมาปล่อยข่าวเรื่องเพื่อนกู"

มิเกลตบโต๊ะดังโมโหมากที่ได้รู้เรื่องนี้

"กูเป็นห่วงพี่เตอร์..เขาคงเสียใจน่าดู"

หวันมองหน้าเพื่อนทุกคนด้วยดวงตาเลื่อนลอย

"มึงอยากจะไปเจอมันไม่ล่ะ"

ทะเลเห็นเธอทุกข์ใจก็อดไม่ได้..เขาไม่ได้ดีใจเลยด้วยซ้ำที่ดาหวันกับเตอร์ต้องห่างกันเพราะยังไงเขาก็อยากเห็นเธอยิ้มได้

"เดี๋ยวหมดคาบเรียนกูพาไปถามไอ้จ๊าบ ไม่ต้องคิดมากนะ"

ทะเลลูบแก้มเนียนเบาๆน้ำตาเธอที่ไหลทำให้เขาเจ็บปวดไม่แพ้กัน

ช่วงบ่ายแก่ๆของวันทะเลกับดาหวันจึงมาหาจ๊าบเขาตกลงจะพาไปเพราะสงสารเพื่อนตัวเองมันป่วยใจมาหลายวันตั้งแต่เกิดเรื่องหากได้เห็นหน้าคนที่มันรักคงจะใจชื่นขึ้นมาไม่น้อย

พอมาถึงบ้านจ๊าบก็พาสองคนเข้ามา เห็นเตอร์ยังนั่งอยู่ที่เดิมจ๊าบก็หนักใจในมือของเขาถือรูปถ่ายอยู่ใบหนึ่งนั้นก็คือรูปของดาหวัน

เมื่อเตอร์หันมาน้ำตาเธอก็เอ่อท้นแค่ไม่กี่วันเขาดูผอมลงเยอะขอบตาดำคล้ำเริ่มมีหนวดเครา

"มาทำไมเหรอ"

เขาพูดเสียงแข็งมีน้ำตาคลอเบ้า

"หวันเป็นห่วงพี่..คิดถึงพี่"

ดาหวันเดินเข้าไปใกล้

แต่เขากลับหันหน้าหนีเพราะตอนนี้น้ำตามันไหลรินอาบแก้มแล้ว

"วันนั้นพี่บอกชัดแล้วนิ"

"ทำไมพี่ถึงไม่เป็นห่วงหวันบ้าง"

"ก็เพราะเป็นห่วง...พี่ไม่อยากทำให้หวันเดือดร้อนนะไหนจะเพื่อนๆของหวันอีก"

"ไอ้เตอร์....พวกกูไม่ได้โทษมึงเลยมึงทำตัวให้เข้มแข็งหน่อยได้ไหมไอ้หวันมันเป็นห่วงมึงมากนะ"

"กูเหนื่อยใจ..กูเป็นห่วงหวันมึงก็เห็นฤทธิ์แม่กูแล้วนิแล้วมึงเห็นไหมว่ากูปกป้องหวันไม่ได้...ไม่ได้เลยฮือฮือ"

ทุบหน้าอกตัวเองแรงๆน้อยใจกับทุกสิ่ง เขาอยากตายให้แม่เขาดูจริงๆ

"พี่เตอร์กลับกับหวันเถอะหวันไม่กลัว"

"หวันไม่กลัวแต่พี่กลัว...พี่กลัวจะดูแลเธอได้ไม่ดี"

"ไม่เป็นไรๆ หวันไม่เป็นไร"

"ไม่เป็นไรได้ไงถ้าไม่มีไอ้ทะเลหวันคิดว่าพี่จะช่วยหวันทันไหม...หวันอยู่ห่างๆพี่เถอะ"

"ทำไมพี่พูดแบบนี้หวันเป็นห่วงพี่มากนะ"

"เราคงกลับไปคบกันไม่ได้แล้วหวัน"

"พี่เตอร์หมายความว่าไง..."

"เลิกกันเถอะ"

"ไอ้เตอร์!!!!" เสียงทะเลกับจ๊าบประสานกัน

ดาหวันตกใจกับคำนั้นเสียใจที่สุดกับคำบอกเลิกทำไม...ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยหลังจากได้ยินคำพูดสุดสะเทือนใจ เธอก็รีบออกไปจากตรงนี้

"หวัน..หวัน ไอ้เตอร์มึงทำอะไรลงไป"

ทะเลนั่งลงกระชากคอเสื้อเตอร์เข้ามาใกล้

"กูอยากให้หวันมีความสุข.."

น้ำตาไหลอย่างคนหมดแรง

"มึงเห็นไหมตอนที่แม่กูว่าหวันทั้งเสียใจเสียหน้ากูไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น"

"มึงไม่รักมันหรือไง"

"ก็เพราะกูรักหวันมากถึงไม่อยากให้มาทุกข์ใจกับครอบครัวกู ....หวันควรได้เจอคนรักที่ดีแหละครอบครัวของคนรักที่ดีซึ่งไม่ใช่กูเลย"

"มึงนี่น่ะ" ทะเลผลักเตอร์ติดกำแพง

"ฝากมึงด้วย.."

ทะเลหันมามองเตอร์ก่อนจะตามดาหวันออกไป

เขาบอกเลิกเธอแล้ว...บอกเลิกผู้หญิงที่เขารักมาก..มากที่สุดเหมือนใจจะขาดทำไมมันเจ็บขนาดนี้

ทะเลวิ่งออกมายังหน้าปากซอยก็ไม่เจอดาหวัน

"หวัน..หวันมึงไปไหนของมึงว่ะเนี่ย"

โทรหาก็ตัดสาย

"มึงจะรู้ไหมเนี่ยว่ากูเป็นห่วง"

วิ่งไปเอารถมอเตอร์ไซค์เมื่อกี้รีบมากจนลืม

"ฮัลโหลเกลไอ้หวันโทรหามึงไหม"

"ไม่ได้โทร ...ทำไมเกิดอะไรขึ้น"

"เดี๋ยวกูเล่าแต่ตอนนี้มึงช่วยโทรช่วยตามมันก่อนเคแค่นี้"

"เออๆๆ" พอวางสายจากมิเกลเขาก็รีบโทรหาต้นหอมทันที

"ไอ้หวันโทรหามึงไหม"

"มันไม่ได้โทร..ไอ้เกลมันส่งบอกกูแล้วเดี๋ยวกูจะออกไปตามหามัน"

"เออๆได้เรื่องยังไงโทรมาบอกกูด้วย"

พอวางสายจากต้นหอมทะเลก็ดิ่งไปที่คอนโดของเธอแต่ปรากฏว่าเธอไม่ได้กลับมา

เขารู้ว่าเธอคงเสียใจมากอยากจะปลอบเธออยากจะดึงเธอมาลูบหัวแล้วบอกว่าไม่เป็นไร

ใจก็รู้สึกว่าเข้าใจเตอร์ที่ยอมพูดคำว่าเลิกออกมาคงเพราะเป็นห่วงเธอจากแม่ของเขาและผู้หญิงที่น่ารังเกียจอย่างเนตร

แต่คำว่าเลิกของเขาก็อาจทำให้ดาหวันเสียใจจนคิดอะไรบ้าๆได้ เขาได้แต่ถอนหายใจแล้วก็พยายามโทรและตามหาเธอ

"อยู่ไหนของมึงนะ...หวัน"

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 60 ความจริงที่เจ็บปวด [ จบบริบูรณ์ ]

    "พี่เตอร์มาหรือยังค่ะ"ดาหวันยกโทรศัพท์โทรหาเขาแต่เช้า วันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดเธอกะจะไปใส่บาตรแต่เช้าจากนั้นค่อยไปบ้านสวนเพราะนัดกับเตอร์ไว้แล้ว"พี่ใกล้จะถึงแล้วครับ หวันจะลงมารอพี่เลยไหมหรือให้พี่ขึ้นไปรับ""ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหวันลงไปรอข้างล่างเลย"เพราะถ้าให้เขาขึ้นมาก็จะเสียเวลาไปกันใหญ่อีกอย่างเธอก็ไม่ได้ป่วยหรือมองไม่เห็นนิพอเขาขับรถมาถึงเธอก็อ้อมไปขึ้นฝั่งคนนั่งข้างเขาทันที"พี่เตอร์เราไปใส่บาตรกันตรงไหนดีค่ะ"เธอเอ่ยถามเขา"แถวหมู่บ้านใกล้ๆ นี่ก็ได้ครับ"ตรงนี้เป็นแหล่งชุมชนมีคนขายอาหารหลากหลายเมนู เขากับเธอจึงลงไปซื้ออาหารคาวหวานพร้อมทั้งน้ำและดอกไม้แล้วก็ใส่บาตรเลยเมื่อพระท่านเดินบิณฑบาตรมาพอดี"เป็นไงบ้างรู้สึกดีไหมครับ""รู้สึกดีมากค่ะ""งั้นไปกันเถอะถ้าหิวก็บอกนะจะได้แวะหาอะไรทาน""ได้ค่ะ ป่ะขึ้นรถ"ดาหวันรู้สึกคิดถึงบ้านสวนมากตั้งแต่ผ่าตัดตาเธอก็ไม่ได้มาเหยียบที่นี่เลย เพราะทะเลไม่อยู่ด้วยและ อีกอย่างแม่ก็ไปทำงานต่างประเทศบ่อยด้วย ขับรถจากกรุงเทพไปราชบุรีใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเพราะรถติด "นึกถึงตอนนั้นที่หวันอยู่ที่นี่ พี่ได้แต่แอบมองหวันจากไกลๆ และโกรธที่ตัวเองขี้ขลาด

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 59 เริ่มต้นชีวิตใหม่

    ดาหวันตัดสินใจเรียนปริญญาโทต่อ กว่าจะผ่านความเจ็บปวดทางใจมาได้ก็หนักเอาการ เธอไม่ควรยึดติดกับสิ่งที่ทำให้ทุกข์ใจ เวลาผ่านไปจิตใจของเธอก็แข็งแกร่งขึ้น เธอไม่โทษทะเลหรอกนะไม่โทษเขาแล้ว อย่างน้อยเขาก็เคยเป็นเพื่อนและเป็นแฟนที่แสนดีของเธอ ชีวิตคนเรามันต้องเดินไปข้างหน้า"หวัน...เราลองกลับมาคบกันอีกสักครั้งได้ไหม ให้โอกาสพี่จีบหวันใหม่ พี่รับรองว่าจะไม่ทำให้หวันเสียใจ"เตอร์คุกเข่าลงต่อหน้าเธอพร้อมดอกกุหลาบช่อหนึ่ง "ก็ได้ค่ะ"ไหนๆ แล้วก็ให้โอกาสเขาอีกสักครั้งก็แล้วกันเห็นกับที่เขาพยายามมานานเตอร์อึ้งกับคำตอบที่เธอตอบรับไม่คิดว่าคนตัวเล็กจะยอมกลับมาคบกับเขา นี่เขาคงไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม"เมื่อกี้หวันว่าไงนะ"แหงนหน้ามองเธอน้ำตาคลอ"หวันบอกว่าก็ได้ค่ะ หวันให้โอกาสพี่จีบหวันอีกครั้ง"เธอรับดอกไม้ช่อนั้นขึ้นมาดมและยื่นมือให้เขาจับ เตอร์จับมือบางแล้วลุกขึ้นยืนเต็มตัวก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบาในช่วงที่เธอเรียนต่อเขาค่อยไปรับไปส่งทำตัวเป็นแฟนที่ดีที่สุดเขาอย่างให้เธอกลับมารักเขาหมดใจถึงแม้จะรับรู้ได้ว่าในส่วนลึกเธอไม่เคยลืมทะเลเลยก็ตามถึงแม้ในบางทีที่เธอหลับยังคงละเมอเพ้อถึงเขาสั

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 58 ข้อความตัดเยื่อใย

    วันเวลาล่วงเลยผ่านไป สำหรับคนอื่นอาจจะไวแต่สำหรับเธอกว่าจะผ่านมันมาได้ในแต่ละวัน ทุกเวลาทุกนาทียังคงรอคอยทะเลอยู่เสมอ เหตุใดเขาจึงใจร้ายได้เพียงนี้"หวันยินดีด้วยนะครับ"เตอร์ถือดอกไม้ช่อใหญ่มาร่วมยินดี"ขอบคุณค่ะพี่เตอร์"เธอยื่นมือไปรับช่อดอกไม้นั้นทุกวันเวลาที่ผ่านมาเตอร์พยายามตามง้อขอคืนดีเธอนับครั้งไม่ถ้วนแต่เธอก็ปฎิเสธให้เรื่องเพียงความสัมพันธ์ที่แสนดีถึงแม้จะทราบถึงเหตุผลที่เขาเจอมาก็ตาม อีกอย่างเรื่องราวในอดีตทำให้เธอรู้ว่าเขาอ่อนแอเกินไปหากมีวันหนึ่งเกิดเรื่องขึ้นเหมือนในอดีตเขาคงเลือกที่จะปล่อยมือเธอต่างจากทะเลที่ไม่มีวันทำเช่นนั้นแน่แต่ว่าตอนนี้ทะเลกำลังทำมันกับเธอ เธอเหนื่อยที่ต้องรออย่างไร้จุดหมาย น้ำตาที่ไหลรินด้วยความเสียใจเริ่มจะชินชา"มึง วันนี้ไปฉลองไหนดี"ต้นหอมถามเพื่อนสาว ถึงต้นหอมกับมิเกลจะเรียนจบและทำงานก่อนก็ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอลดลงไปเลย"ร้านเดิมแหละ"ดาหวันบอกเพื่อนสาวสองคนเพราะเธอเองก็ไม่รู้จะไปที่ไหน"ร้านเดิมอีกแหละ มึงไปร้านใหม่กัน ร้านนี้เขาบอกเล่นเพลงสนุกมากคนไปเยอะ"มิเกลทำหน้าสดใสเมื่อพูดถึงร้านใหม่ที่มีคนชักชวนมาอีกที"จะดีเหรอกูอยากไปร

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 57 ภาพแรกคือเธอ

    วันนี้ถึงวันที่ต้องเปิดตา มันเป็นอะไรที่ทำให้หัวใจของดาหวันหวั่นไหวเป็นอย่างมาก หากเปิดมาแล้วเธอยังมองไม่เห็นล่ะ ก็คงไม่เป็นไรหรอกนะยังไงเธอก็มองไม่เห็นมาเป็นปีๆ อยู่แล้วนิ ที่สำคัญตอนนี้คืออยากติดต่อทะเลให้ได้ เขาจะรู้ไหมว่าเธอไม่ต้องการอะไรอีกแล้วนอกจากให้เขากลับมาอยู่ข้างกาย"พร้อมนะครับ หมอจะเปิดแล้วนะ"ดาหวันพยักหน้ารับคำ มิเกลต้นหอมพร้อมกับแม่ของเธอต่างนั่งไม่ไกลให้กำลังใจเธอคุณหมอค่อยๆ ถอดผ้าปิดตาและใช้แอลกอฮอล์เช็ดแผลค่อยๆ ทำความสะอาดรอบดวงตาและบอกให้เธอลืมตาได้เธอค่อยๆ ปรือตาช้าๆ ตามที่หมอบอกหัวใจสั่นระรัวไม่เป็นจังหวะ เธอมองเห็นแล้วมองเห็นจริงๆ ด้วย ภาพแรกที่อยู่เบื้องหน้าคือหน้าของทะเลผู้ชายที่เธอรักเขามากเธอยิ้มด้วยความดีใจ"ทะเล" เมื่อม่านตาขยายภาพตรงหน้ากับค่อยๆ จางหายไปและภาพทุกอย่างตรงหน้าก็ชัดขึ้นเรื่อยๆ น้ำตาที่เอ่อล้นไหลลงอาบแก้มทันทีเพียงแต่กระพริบตา"ทะเลๆๆๆ"เสียงสะอื้นไห้จุกภายในอก มือก็คว้าอากาศเบี้ยงหน้า ทำให้ทุกคนอดสงสารคนตัวเล็กไม่ได้"ไหนลองบอกหมอได้ไหม ภาพแรกที่คุณมองเห็นคืออะไร""ภาพแรกของฉันคือเขาฮือๆ คือทะเล...ตะแต่ความเป็นจริงกับไม่ใช่เพราะอะไร...เพรา

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 56 ผ่าตัด

    ถึงวันนัดผ่าตัดเมื่อเดินทางมาถึงโรงพยาบาลดาหวันก็มีอาการตื่นเต้นจนมือเท้าเย็นไปหมด"ที่รักทำใจให้ร่มๆ ไม่มีอะไรน่ากลัวเขาจะอยู่กับที่รักเสมอ ไม่ต้องกลัวนะคนดี"ทะเลโอบหลังคนตัวเล็กเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอเป็นกังวลมากเกินไป "รู้สึกกลัวนิดหน่อย""ไม่เป็นไรนะ ที่รักมองหน้าเขา จำสัมผัสนี้ไว้เขาจะอยู่กับเธอเสมอ"ทะเลก้มจูบหน้าผากเธอเบาๆการผ่าตัดดำเนินไปหลายชั่วโมงจนกระทั่งสำเร็จ ทีมแพทย์ออกมาจากห้องผ่าตัดพร้อมรอยยิ้ม"การผ่าตัดสำเร็จด้วยดีครับ ตอนนี้ต้องรอการฟื้นตัวและดูผลในไม่กี่วัน"หมอบอกแม่ของดาหวัน เธอยกมือไหว้หมอยิ้มทั้งน้ำตาปากก็ขอบคุณซ้ำๆ ในที่สุดลูกสาวก็จะกลับมามองเห็นดาหวันอยู่ห้องพักฟื้นซึ่งเป็นห้องพิเศษที่ทะเลจัดเตรียมไว้ให้ ไม่นานแม่เธอก็เดินเข้ามาด้วยความที่ยังมองไม่เห็นจึงคิดว่าเป็นแฟนหนุ่ม"ที่รัก ที่รักใช่ไหมไปไหนมาเหรอ เขาออกมาจากห้องผ่าตัดตั้งนาน""แม่เองหวัน""อ้าว แม่เองเหรอแล้วทะเลไปไหนค่ะ""ที่บ้านทะเลมีปัญหานิดหน่อยนะลูก เขาเลยต้องรีบกลับไป""แต่ครอบครัวทะเลย้ายไปอยู่อเมริกากันหมดแล้วนะคะ อย่าบอกนะเขาบินไปแล้ว""ใช่ลูกเป็นธุระด่วนเลย พ่อกับแม่ทะเลคงจะเกิดเรื่องไม่งั้นคง

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 55 ขอพร

    สามเดือนถัดมาวันนี้เป็นวันเกิดของดาหวัน ซึ่งทะเลก็เตรียมของขวัญให้เจ้าตัวอย่างลับๆ โดยการแอบออกไปข้างนอกตอนเธอหลับ แม่ของเธอกลับจากงานที่ต่างประเทศก็มาร่วมฉลองวันเกิดให้เธอและที่ขาดไม่ได้ก็คือเพื่อนสุดสวยสองคนนั้นที่กำลังเตรียมของกินกันใหญ่"พวกมึงไม่ต้องเตรียมอะไรเยอะหรอก เดี๋ยวกินไม่หมด"ดาหวันบอกเพื่อนสาวเพราะกินกันแค่นี้ถ้าไม่หมดเสียดายแย่อีกอย่างก็ไม่อยากให้เหนื่อยกันตอนเก็บด้วย"เออๆ เดี๋ยวกูจะย่างกุ้งตัวใหญ่ๆ ให้มึงกินด้วยแหละ มีหมึกกับปูด้วยนะ"ต้มหอมบอกดาหวันพร้อมยกของในมือให้เธอดูแม้จะรู้ว่าเธอมองไม่เห็นก็ตาม"อืมม์ได้กลิ่นแล้วหอมมาก สู้สู้กูรอกินอยู่"เธอได้กลิ่นของอาหารทะเลลอยมาพาให้น้ำลายไหล"ได้เลยจ้าคุณหนูของบ่าว เดี๋ยวบ่าวไปตำน้ำจิ้มรสเด็ดสักครู่ก่อนนะจ๊ะ"มิเกลตบไหล่เพื่อนสาวพร้อมพูดหยอกเย้าอย่างอารมณ์ดีดาหวันนั่งยิ้มหน้าบานแฉ่งจะได้กินของอร่อย อยู่ๆ ก็มีมือหนาใหญ่เอื้อมมือเธอไปจับ"ว่าไงพ่อครัววันนี้ไม่ลงมือทำกับข้าวเองเหรอ"ดาหวันเอ่ยปากเพราะรู้ว่าสัมผัสนั้นเป็นแฟนของเธอ"เดี๋ยวก่อนสิ เขาจะพาที่รักไปเปลี่ยนชุดก่อน""ชุดอะไรบอกใบ้ได้ไหมค่ะ""ชุดวันเกิดครับ""ชุดวันเกิด

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 40 โล่งอก

    "ฮัลโหลไอ้ทะเล..พวกกูยังติดต่อมันไม่ได้เลย..แล้วมึงล่ะ" มิเกลกับต้นหอมโทรมาบอกเพื่อนชาย "กูก็ยังโทรหามันไม่ติด ที่พวกเราเคยไปกูตามดูหมดแล้วไม่เจอ" "แล้วเอาไงต่อ" "เดี๋ยวกูกลับก่อนถ้าไม่เจอคงต้องไปแจ้งความแหละ" "เอ่อ..บอกพี่เตอร์ดีไหม" มิเกลพูดแทรกขึ้นมา ทะเลเงียบไปพักนึงจึงตอบกลับไปว่า "อืมแ

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 38 เลิกยุ่งกับลูกฉันซะที

    "มึงตื่นได้แล้ว...หวัน" เสียงปลุกของทะเลทำให้ดาหวันตื่นที่ต้องปลุกเพราะหมอกับพยาบาลเขามาตรวจและทำแผลให้ "เดี๋ยวกูล้างหน้าแป๊บนะ" ทะเลยักหน้าให้อีกคน ดาหวันแปรงฟันอยู่เรื่องเมื่อคืนนี้ก็ผุดขึ้นมาทันทีในสมองดาหวันพยายามสลัดความคิดนั้นออกก่อนที่จะฟุ้งซ่านไปเรื่อย เดินออกมาหมอก็ทำแผลให้ทะเลจวนจะเส

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 37 ไม่มีสิทธิ์18+

    "พวกมึงกลับกันเลยก็ได้ไอ้หวันมันทักมาบอกกูแล้วว่าใกล้จะถึง" ทะเลบอกต้นหอมกับมิเกลเพราะเห็นเพื่อนสาวง่วงหงาวหาวนอนกัน "มึงอยู่ได้นะจะเอาอะไรที่เซเว่นไหม" "ไม่..ขอบใจพวกมึงมาก" "ป่ะเกลกลับกัน" สองสาวเก็บของที่กินไว้เสร็จก็เก็บกระเป๋ากับบ้านดีทะเลอยู่ห้องพิเศษเลยอยู่ดึกและเฝ้าได้เขารอดาหวันใจจดใ

  • เดือนร่ายดาว   ตอนที่ 36 โหยหา 18+

    "พี่เตอร์อย่าทำแบบนั้น...." "ทำแบบไหนเหรอ" เตอร์กำลังวนอยู่กับช่วงล่างอยู่นั่นแหละรู้ก็รู้ว่าเธอเสียวจนจะทนไม่ไหวแต่เขายิ่งอยากแกล้งเธอ "หวันไม่ไหวแล้ว.." ใครมันจะไปไหวล่ะก็เขาใช้นิ้วเขี่ยตรงนั้นจนดาหวันต้องจับมือเขาเอาไว้ "ทำไมล่ะครับที่รัก" "หวันไม่ไหวแล้วอยากได้มากกว่านิ้วพี่" เสียงออดอ้

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status