“บทที่ 2  ชีวิตที่แตกสลาย”

เวลาผ่านไปเนิ่นนานราวกับเข็มนาฬิกาหยุดเดิน ในที่สุดประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกผลักเปิดออก แพทย์เจ้าของไข้และพยาบาลเดินออกมาด้วยสีหน้าที่สงบนิ่ง เพราะต้องเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้มานักต่อนักปานวาดผละออกจากอ้อมอกของกันต์ทันที เธอถลันเข้าไปหาหมอด้วยความหวังอันริบหรี่

"แม่! แม่ของหนูละคะคุณหมอ! แม่ปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะ!"  นายแพทย์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายโลกทั้งใบของเด็กสาวให้แหลกสลายลงในพริบตา

"หมอเสียใจด้วยครับ... เราพยายามกันอย่างสุดความสามารถแล้ว"

"ไม่... ไม่จริง! แม่!..แม๊!!!" ปานวาดส่ายหน้าปฏิเสธความจริง เธอร้องไห้โฮและผลุนผลันวิ่งฝ่าเหล่าพยาบาลเข้าไปในห้องฉุกเฉินเพื่อตามหาร่างของมารดา กันต์รีบวิ่งตามเข้าไปติดๆ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างไร้วิญญาณของมณฑาที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง  สแตนเลส โดยมีผ้าคลุมสีขาวปิดทับร่างเอาไว้ ปานวาดโผเข้ากอดร่างที่เริ่มเย็นชืดของมารดา เธอเขย่าตัวผู้เป็นแม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังเพียงปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้นหวังให้มารดาได้ยินเสียงเรียกแล้วลืมตาตื่นขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เธอเหมือนดั่งเช่นทุกครั้ง

"แม่จ๋า... ตื่นสิแม่ อย่าทิ้งวาดไป ฮือออ แม่จ๋า..."

ความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่กระทันหันและรุนแรงเกินกว่าที่เด็กสาววัยสิบห้าจะรับไหว มันบีบคั้นหัวใจจนเกินขีดจำกัด สติสัมปชัญญะของปานวาดค่อยๆ ดับวูบลง ร่างเล็กอ่อนยวบและหงายหลังล้มพับลงไปทันที  กันต์ถลาเข้าไปช้อนรับร่างที่หมดสติของเด็กสาวเอาไว้ได้ทันท่วงทีก่อนที่ศีรษะของเธอจะฟาดลงกับพื้น ชายหนุ่มอุ้มร่างที่เบาหวิวราวกับขนนกนั้นขึ้นมา หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขามองใบหน้าที่ซีดเผือดและคราบน้ำตาที่ยังเปรอะเปื้อนแก้มเนียนด้วยความรู้สึกผิดที่เกาะกินใจ

“ขอโทษ!... ฉันสัญญาว่าจะชดใช้ให้เธอทั้งชีวิต”

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและแอลกอฮอล์ที่ลอยแตะจมูก ปลุกสติสัมปชัญญะของเด็กสาวให้ค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา เปลือกตาที่หนักอึ้งและบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าบนเพดานห้องฉุกเฉิน

ทำให้เธอต้องหยีตาลงชั่วครู่ ความรู้สึกปวดร้าวแล่นริ้วไปทั่วศีรษะ แต่สิ่งเหล่านั้นกลับเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในส่วนลึกของจิตใจ เมื่อภาพตรงหน้าเริ่มชัดเจนขึ้น ปานวาดผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว สายตากวาดมองไปรอบๆ ห้องเพื่อหาเตียงสแตนเลสที่เคยวางร่างของมารดา แต่บัดนี้บริเวณนั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของเตียงหรือร่างที่คุ้นเคย

"แม่! แม่ล่ะ!"

เสียงหวานตื่นตระหนกและแหบแห้ง เธอหันซ้ายหันขวาอย่างคนเสียขวัญ ก่อนจะพบว่ามีร่างสูงใหญ่ของ 'กันต์' ยืนอยู่ข้างเตียงของเธอไม่ห่าง เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาและรู้สึกผิด ชายหนุ่มค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง เอื้อมมือไปแตะท่อนแขนเล็กที่กำลังสั่นเทาอย่างแผ่วเบาเพื่อเรียกสติ

"หนู... หนูฟังผมนะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยนของเขาพยายามอย่างยิ่งที่จะดึงเด็กสาวให้กลับมาเผชิญหน้ากับความเป็นจริง

"แม่... ตอนนี้เจ้าหน้าที่ต้องนำร่างไปอาบน้ำทำความสะอาดและแต่งแผล เพื่อที่จะบรรจุลงโลงสำหรับตั้งสวดอภิธรรมในคืนนี้นะครับ" ปานวาดนิ่งอึ้ง น้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งไปเริ่มเอ่อล้นขึ้นมาคลอเบ้าอีกครั้ง ความจริงที่พุ่งเข้าชนทำให้เธอแทบจะหายใจไม่ออกกันต์บีบแขนเธอเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ

"ตอนนี้คนของผมได้ติดต่อเรื่องวัดและจัดการเอกสารต่างๆ ไว้เรียบร้อยแล้ว คุณต้องกลับไปที่บ้านนะ... หรือจะแวะไปซื้อของกับผมก่อนก็ได้ เราต้องไปเตรียมชุดที่จะสวมให้แม่ของคุณ... เลือกชุดที่ท่านรักที่สุดนะครับ และก็รูปถ่ายของท่านที่จะต้องใช้ตั้งหน้างานศพด้วย"

คำว่า 'งานศพ' บีบรัดหัวใจของคนฟังจนแทบแหลกสลาย เด็กสาวสะอื้นไห้ออกมาอย่างไร้เสียง ภาพของแม่ที่ยิ้มแย้มเมื่อเช้านี้ยังคงชัดเจนในความทรงจำ

"และเรื่องคดีความ..." กันต์สูดลมหายใจเข้าลึก แววตาของเขาเด็ดเดี่ยวและจริงจัง "คุณสามารถเอาผิดกับผมได้เต็มที่ ผมจะไม่หนีไปไหน แต่ผมขอแค่...ให้ผมได้จัดการเรื่องงานศพของคุณมณฑาให้เรียบร้อย และจัดการดูแลเรื่องของหนูให้เข้าที่เข้าทางเสียก่อน หลังจากนั้น... ถ้าผมจะต้องติดคุกติดตาราง ผมก็ยินดีครับ"

"ฉันไม่มีใครแล้ว..." ปานวาดส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาร่วงหล่นเผาะๆ ลงบนหลังมือ "ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร ยังไงเกี่ยวกับเรื่องของแม่... คนที่ต้องไปนอนในนั้น มันควรจะเป็นฉัน ฮือๆๆ"

เธอตัดพ้อกับโชคชะตาด้วยความปวดร้าว หากแม่ไม่ผลักเธอออกไป แม่ก็คงไม่ต้องมาตายแบบนี้

"อย่าพูดแบบนั้นครับปานวาด" กันต์เอ่ยเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อยเพื่อเตือนสติ

"มณฑาเขาเลือกที่จะเสียสละ เพื่อให้คุณหนูมีชีวิตอยู่ต่อนะ หนูต้องอยู่อย่างมีสติเพื่อแม่ของหนู... และครอบครัวของเราจะทำให้ดีที่สุดในการรับผิดชอบเรื่องนี้ ต่อให้ตัวผมเองจะต้องเข้าไปอยู่ในคุกและไม่มีโอกาสได้ดูแลคุณด้วยตัวเองก็ตาม"

ทว่าในเวลานี้ ปานวาดดำดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความเศร้าโศกเกินกว่าจะสามารถรับรู้ถึงความเอื้ออาทรและความจริงใจที่เขาพยายามส่งไปให้ โลกของเธอพังทลายลงไปแล้วตั้งแต่วินาทีที่รถคันนั้นพุ่งเข้าชนแม่ของเธอ "ฉัน... ฉันต้องกลับไปที่ห้องเช่าค่ะ" เธอเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ พยายามสูดน้ำมูกและฝืนทำตัวให้เข้มแข็ง

"ฉันต้องกลับไปเอาชุดที่แม่รักที่สุด และ... ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองด้วย"

"คุณพอจะมีชุดสีดำไหมครับ?" กันต์ถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อมองดูชุดนักเรียนที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดของเธอ

"มีค่ะ..."

*ห้องเช่าแห่งความทรงจำ*

รถยนต์ซีดานคันหรูของลูกน้องที่กันต์เรียกมารับ พาคนทั้งสองเดินทางมาถึงที่พักของปานวาด กันต์กวาดสายตามองสภาพแวดล้อมรอบด้านด้วยความรู้สึกสะท้อนใจ มันไม่ใช่แม้แต่อพาร์ตเมนต์ราคาถูก แต่มันคือ ห้องแถว ชั้นเดียวหลังคาสังกะสีที่ปลูกติดๆ กันเรียงเป็นแนวยาว สภาพทรุดโทรมและแออัด ทางเดินแคบๆ มีราวตากผ้าและข้าวของเครื่องใช้ระเกะระกะ ปานวาดเดินนำเขาไปหยุดที่หน้าห้องพักห้องหนึ่ง เธอไขกุญแจเปิดประตูและดันมันให้เปิดค้างเอาไว้ เป็นการอนุญาตกลายๆ ให้ชายหนุ่มแปลกหน้าสามารถเดินตามเข้ามาด้านในได้ ทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตู กันต์ก็ต้องลอบถอนหายใจ ภายในห้องแคบๆ ถูกกั้นสัดส่วนด้วยแผ่นไม้อัดบางๆ

ที่ดูไม่แข็งแรงเอาเสียเลย ตรงมุมห้องด้านหนึ่งมีที่นอนปิกนิกขนาดสามฟุต ปูทับด้วยผ้าปูที่นอนสีฟ้าลายการ์ตูนที่ซักจนสีซีดจาง และมีผ้านวมผืนเก่าพับวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ทางด้านปลายที่นอนชิดกับผนัง มีตู้เสื้อผ้าทำจากไม้ขนาดสองบานประตูตั้งอยู่ ถัดไปเป็นชั้นพลาสติกขนาดสี่ชั้นที่คงจะเอาไว้สำหรับใส่เสื้อผ้าเช่นกัน เมื่อหันไปมองทางด้านขวามือซึ่งเป็นฝั่งประตูหน้า มีโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กๆ วางอยู่สองตัว ตัวแรกถูกใช้เป็นที่วางกาต้มน้ำร้อน หม้อหุงข้าวขนาดจิ๋ว และมีชั้นพลาสติกสามชั้นสำหรับคว่ำจานชาม ส่วนโต๊ะญี่ปุ่นอีกตัวหนึ่ง ถูกปล่อยว่างไว้ คงเป็นมุมสำหรับนั่งทานข้าวของสองคนแม่ลูก