บทที่ 5

เขื่อนเผลอหลับไปเมื่อตอนเกือบหกโมงเช้า นอนฟังเสียงกรนของไอ้เพื่อนรักทั้งคืนกระทั่งช่วงเช้ามันเลยหยุดไป ก็เลยได้เวลาพักผ่อนของคนเจ็บอย่างเขาสักที!

หลับไปนานเท่าไหร่ก็ไม่แน่ใจนัก แต่สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกที ก็ตอนที่เสียงแหลมวี้ดๆ ใกล้เข้ามา ก่อนจะได้ยินเสียงกระชากเปิดประตู และเสียงเดินเร็วๆ เข้ามาอย่างเร่งรีบ

"เฮีย! ตายหรือยังอะ"

ไอ้ฉิบหายตัวไหนมันเรียกมาวะ! แม่งปวดหัวเพิ่มเข้าไปอีก แล้วดูที่ทัก คนนอนอยู่นี่มาหาว่าตาย ฮึ!

เขื่อนได้ยินเสียงเอวาที่แหลมจี๊ดกระแทกเข้ามาในแก้วหู แต่ทำนิ่งปิดตาหลับต่ออย่างเนียนๆ ไม่อยากเห็นหน้า ยิ่งระยะใกล้กันจนได้กลิ่นลมหายใจ... หอมแบบดอกไม้อ่อนๆ ใกล้ขนาดนี้ ยิ่งไม่อยากลืมตา!

เมื่อเช้าตื่นขึ้นมาเอวาได้รับข้อความจากพี่ริกเตอร์ว่าเฮียเขื่อนมีเรื่องหัวแตกเย็บไปสามเข็มตอนนี้นอนอยู่โรงพยาบาลเธอก็รีบถามกลับว่าโรงพยาบาลอะไร ก่อนจะวิ่งไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วรีบมาที่นี่หลังได้รับคำตอบตอนผลัดเปลี่ยนผ้า

กวาดมองแผลบนใบหน้าคมเข้มก็เห็นเพียงรอยฟกช้ำ มีแตกมุมปากและโหนกแก้มเล็กน้อย ที่หนักสุดคงจะเป็นศีรษะที่มันถูกฟาดด้วยขวดเหล้า

เรียวนิ้วนุ่มแตะลงไปบนโหนกแก้มซ้ายซึ่งมีแผลแตกและเขียวช้ำแกมม่วง ลูบเบาๆ ด้วยความอ่อนโยน รู้สึกปวดร้าวในหัวใจทุกครั้งที่เฮียเขื่อนมีแผลให้เห็น แต่คนเจ็บอย่างเขาจะไปรู้อะไร! หนังหนายิ่งกว่าควายอีก ไม่เคยรู้เลยว่าคนเห็นแผลพวกนี้มันแล้วเจ็บปวดไปด้วยก็ทรมานใจเหมือนกัน

"ไม่ต้องห่วงมันหรอก ไม่ได้เจ็บอะไรมาก สมควรด้วยซ้ำที่โดนแบบนี้"

เอวาเอี้ยวตัวมองเจ้าของเสียงที่ค่อนข้างสดใส เขาเดินมาหยุดข้างเตียงคนไข้ กดหน้ามองใบหน้าจิ้มลิ้มเบะปากน้ำตาคลอแล้วหัวเราะน้อยๆ ด้วยความเอ็นดู

วางมือหนาลงไปบนศีรษะทุยโยกเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู เสียงหัวเราะรอยยิ้มของเขาทำให้สาวน้อยส่งเสียงไม่พอใจขึ้นจมูกเล็กน้อย แต่นั่นกลับเหมือนลูกแมวที่กำลังขู่ฟ่อ น่ารักมากกว่าจะทำให้กลัว

"บ่อน้ำตาตื้นเหรอเรา เห็นมันเจ็บตัวทีไรมีน้ำตาทุกทีอะ"

"หนูร้องไห้เพราะห่วงเฮียเขื่อน เฮียต้องเจ็บมากแน่ๆ"

"ฮ่าๆๆ เมื่อคืนมันยังมีแรงด่ากับพวกไอ้ริกเตอร์อยู่เลย วางใจเถอะเจ็บแค่นี้ไกลหัวใจมันเยอะ"

"ถ้าใกล้หัวใจก็ตายสิคะ แบบนั้นไม่ได้หรอก ...ว่าแต่ เมื่อกี้ทำไมพี่นีโอถึงบอกว่าสมควรที่โดนล่ะคะ เฮียเขื่อนไปทำอะไรมาเหรอ"

เอวาปัดมือหนาออกจากศีรษะ หมุนตัวกลับมาเช็ดน้ำตาออกจากแก้มนิ่มลวกๆ สูดน้ำมูกแรงๆ เงยหน้าซื่อๆ ขึ้นถามคนตัวสูงที่ยังอยู่ในชุดเมื่อคืน

คำถามของเธอทำเอานีโอถึงกับสะอึก กลอกตาล่อกแล่กครางเออลากยาวในลำคอหาตัวช่วยล่อความสนใจเด็ก

"...มันเมาแล้วเรื้อนน่ะ ไม่มีอะไรหรอก" มองออกว่าเด็กสาวมีใจให้กับไอ้คนปากหมา ไม่รู้ชอบไปได้ไง แต่ละอย่างที่มันทำให้มีแต่งานหยาบทั้งนั้น

ทั้งด่า ทั้งไล่ และผลักไส ไหนจะไม่เคยถนอมน้ำใจเจ้าหล่อนเลย เป็นเขานะ ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ! อย่าหวังจะได้เห็นหน้ากันอีกเลย ตายก็จะไม่เผาผีมันด้วยเอ้า!

นีโอเปลี่ยนบทสนทนาด้วยการยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา แล้วรีบขอตัวกลับทันที ปล่อยให้เอวารับหน้าที่ดูแลคนเจ็บต่อ

สาวน้อยเริ่มจากการเช็ดตัวให้คนตัวโตก่อน เช็ดตั้งแต่ใบหน้าหล่อเหลาแต่ตอนนี้มันเริ่มบวมนิดๆ และยังมีร่องรอยฟกช้ำอีก ลงมายังแผงอกแกร่งที่มันอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งๆ เป็นมัดๆ

ระหว่างเช็ดหน้าท้องและลอนกล้ามซิกแพคคล้ายจะรู้สึกได้ว่าร่างกายเฮียเขื่อนกระตุกน้อยๆ ดูเกร็งจนร่างกายมันแข็งทื่อไปทั้งตัว ยิ่งเปิดเสื้อแบบนี้ก็ยิ่งเห็นชัดเพราะว่ากล้ามเนื้อของเขามันนูนขึ้น

ลากสายตาและมือนุ่มกับผ้าชุบน้ำลงไปใต้สะดือ ดึงขอบกางเกงลงเล็กน้อยให้ไม่เกะกะการเช็ดตัว

เอวาเอียงคอมองลายรอยสักลูกธนูเข็มทิศและตัวอักษรไม่คุ้นตาสลักสลวยสวยงามข้างสีข้างขวา เคลื่อนมองรอยสักภาษาอังกฤษเหนือเส้นวีไลน์เล็กน้อยด้วยความสนใจ พลางแตะเรียวนิ้วลงลูบแผ่วเบา

...ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเฮียเขื่อนสักด้วย ลายมันละเอียดและสวยมากๆ มันลากยาวลงไปใต้ขอบกางเกงจนเธอต้องดึงกางเกงผู้ป่วยสีฟ้าลงมาอีกนิด

ไรขนอ่อนใต้สะดือท้องน้อยหลุบหายเข้าไปใต้กางเกง กลิ่นอายประหลาดพัดกระแทกหน้าทำให้นวลแก้มทั้งสองข้างรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาเพียงแค่ไล่สายตามองไรขนสีเข้มบนผิวเข้ม

กลีบปากอิ่มถูกขบกัดชั่งใจ ลากสายตามองตามร่างแข็งแกร่งลงไปยังขาแข็งแรงทั้งสองข้าง แต่ยังไม่ทันไถลไกลถึงไหน ก็ต้องสะดุดลงกับอะไรบางอย่างใต้กางเกงที่กำลังดุนดันกางเกงผ้าผู้ป่วยขึ้นมาเป็นลำยาว

ขนาดเกือบเท่าแขน แถมยังแผ่ไอร้อนกระจายลามไปทั่วอีกต่างหาก

"เฮีย..." เสียงหวานเอ่ยเรียก สะบัดหน้ากลับมาจ้องคนหลับที่กำลังเกร็งจนเอ็นขึ้นคอ กรอบหน้าแดงก่ำสูดหายใจเข้าออกลึกๆ

เอวาค่อยๆ แตะมือลงมาวางบนลำใหญ่ สัมผัสมันด้วยความอยากรู้อยากเห็น ค่อยๆ ลากมือลงไปอย่างช้าๆ หยุดวนอยู่กลางระหว่างขาที่อ้าออกจากกันเล็กน้อย รูปปากกระจับยื่นออกมาบุ้ยใบ้ขยับไปมาพลางกลอกตามองไปด้วยสงสัย

"ทำไมมันใหญ่ขึ้นจากเดิมเยอะเลย เมื่อก่อนยังเท่านิ้วก้อยหนูอยู่เลย" ขยับปากพูดเสียงพึมพำ ยกมือขึ้นมาชูนิ้วก้อยเล็กของตัวเองวัดกับขนาดลำที่มันใหญ่กว่าข้อมือตอนนี้แล้วมุ่นคิ้วเข้าหากัน

"นิ้วก้อยพ่อง! ซี๊ดด~ ทำเหี้ยไร ผู้หญิงดีๆ ที่ไหนมาจับมาลูบคลำเป้าผู้ชาย เธอเป็นผู้หญิงที่โคตรหน้าไม่อายเลยเอวา"

เอวาสะดุ้งโหยงเผลอปล่อยผ้าชุบน้ำในมือทิ้งตกลงไปกองแหมะบนท้องแกร่ง หันขวับกลับมามองหน้าคนตัวโตเหวอๆ ตากลมโตเบิกกว้างจนดูโตกลมมากกว่าเดิมหลายเท่า แทบหยุดหายใจตอนที่มือหนายื่นออกมาปัดมือเล็กออกจากพวงรวงไข่ และลำเนื้อท่อนใหญ่

เฮียเขื่อนดูไม่สบอารมณ์เอามากๆ เอวาจึงถอยหลังไปสองก้าวให้คนตัวโตลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงเอง กดหน้ามองพื้น มองปลายเท้าและเล็บสวยๆ ของตัวเองเงียบๆ

"หนูไม่ได้ทำอะไรเลยนะ หนูกำลังเช็ดตัวให้เฮียแต่อยู่ๆ มันก็ดันกางเกงขึ้นมา หนูเลย..." นานนับนาทีกว่าจะเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยเสียงอ้อมแอ้มสำนึกผิด

แล้วถามว่าเฮียเขื่อนอภัยให้ เข้าใจไหม? ดูจากหน้าแดงๆ และเหงื่อที่เริ่มตกข้างขมับทั้งสองแล้ว... ไม่มีความเป็นไปได้เลยว่าเขาจะให้อภัย

เม้มปากเป็นเส้นตรง กะพริบตาปริบๆ อ้อนขยับกลับเข้าไปใกล้สองก้าวอีกครั้ง เอวาคว้าผ้าหมาดน้ำขึ้นมากำเอาไว้แน่น จิกเล็บลงบนผ้าขนนุ่มสบตากับคนหน้าตึงหายใจฮึดฮัดจนอกโยกขึ้นลงแรงๆ เหมือนแผ่นดินไหว

เขื่อนเงียบ เอาแต่จ้องใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างไม่วางตา กลืนน้ำลายลงคอขณะที่สาวเจ้ากัดปากทำตัวประหม่าสำนึกผิด แต่กูแม่งจะตายให้ได้เพราะไปเตลิดคิดว่ามันเป็นท่ากัดปากแบบยั่วๆ ให้เข้าหา

กลิ่นแป้งอ่อนๆ ที่เคยมองว่าโคตรน่ารำคาญมันกำลังกระตุ้นอารมณ์ดิบที่มันคั่งค้างตั้งแต่เมื่อคืนให้ปะทุขึ้นมา เห็นได้จากเอ็นใหญ่ที่ผงาดพองแข็งตัวเป็นลำยาวประจันความเงี่ยนของตัวเองที่แค่โดนลูบๆ ถูๆ โดนมือนุ่มๆ สัมผัสตรงนั้นตรงนี้ก็ขึ้นง่ายเหมือนโดนสารเสพติด

แต่ใจมันไม่เอาไง สมองเอาแต่ผล็อยคิดภาพเปลือยเปล่าของเด็กตรงหน้า ทั้งที่ใจต่อต้านแทบตาย ขัดแย้งจนเนื้อตัวแดงไปหมด สุดท้ายก็เลยต้องโดดลงจากเตียงคนไข้เดินดุ่มๆ ไปเข้าห้องน้ำ เพราะไม่อยากแตะต้องผู้หญิงอย่างเอวา

เพราะอะไรน่ะเหรอ?

ประการแรก หล่อนเป็นคนที่พ่อกับแม่เขาเอ็นดูมากๆ เหมือนลูกสาวคนเล็กของบ้าน เอ็นดูยิ่งกว่าลูกชายคนเดียวอย่างเขาอีก

ประการที่สอง ก็สืบจากประการแรก ว่าหากเผลอตามใจสมองเจาะไข่แดงเด็กเอวาเข้าจริง กูเนี่ยงานเข้าแน่ๆ

ประการสุดท้าย ก็สืบเนื่องจากสองประการแรกอีก และสำคัญมากๆ เลยคือ ไม่อยากเดือดร้อน ไม่อยากเอาชีวิตน้อยๆ ของตัวเองไปแขวนไว้กับคำว่าอารมณ์ชั่ววูบที่เผลอตัวคว้าเด็กนี่มานอนด้วย ต่อให้เงี่ยนมากตายได้ตรงนี้ไม่มีตัวช่วยอื่นอีก แม่นางทั้งห้าของกูก็ยังช่วยชีวิตได้!

"เฮีย! เป็นอะไรหรือเปล่า เปิดประตูให้หนูหน่อย เฮียเขื่อน!"

เอวาได้สติวิ่งตามหลังเขื่อนมา แต่ก็ไม่ทัน เขากระแทกปิดประตูใส่หน้าโดยไม่หันมองเลยด้วยซ้ำ ทุบประตูไปตะโกนถามไปแต่ข้างในก็ยังเงียบ เงียบอยู่นานหลายนาทีก่อนจะมีเสียงกระเส่าเข้มๆ ตวาดกลับมา

"เอวา! แม่ง!!! ซี๊ดด!!!"