Masukบทที่63 ชัดเจนในแบบของพี่ ประโยคสั้น ๆ ทำให้ไคเลอร์นิ่งไปนาน เสียงกีตาร์อะคูสติกจากด้านในร้านยังดังแผ่วมาเป็นระยะ ลมกลางคืนพัดผ่านระแนงไม้จนใบไม้ประดับไหวเบา ๆ แต่ตรงมุมระเบียงกลับเงียบงันเสียจนควีนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดกว่าเสียงเพลง “ตรงไหนในชีวิตพี่งั้นเหรอ” ไคเลอร์ทวนคำถามช้า ๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่กลับไม่มีแววขบขันอยู่ในน้ำเสียงแม้แต่น้อย “พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง” ไคเลอร์ถามเสียงต่ำ คิ้วเข้มขมวดแน่น คำถามของเธอฟังเหมือนกำลังผลักเขาออกไปไกลตัว “ก็หมายความตามที่พูดค่ะ” ควีนสูดหายใจลึก บังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น “พี่ไคถามว่าทำไมควีนถึงหายไป ทำไมไม่รับสาย... แล้วพี่เคยถามตัวเองไหมคะ ว่าที่ผ่านมาเราคุยกันในฐานะอะไร” “ควีน!” “อย่ามาเสียงดังใส่ควีนนะ ในเมื่อพี่ก็ตอบคำถามควีนไม่ได้อยู่ดี” เธอเชิดหน้าขึ้นด้วยความไม่พอใจไม่ต่างจากเขา “พี่โทรหาควีนทุกวัน ส่งข้อความหาทุกคืน ขับรถไปที่บ้านตั้งกี่รอบ พอรู้ว่าควีนอยู่ที่นี่ พี่ก็รีบเข้ามาหาทันที” น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นอย่างอดกลั้นไม่ไหว “ทำ
บทที่62 ตรงไหนในชีวิตพี่ ภีมกับเพื่อนกลับมานั่งที่โต๊ะ แต่บรรยากาศยังคงตึงเครียดเขาหยิบแก้วเบียร์ที่เจือจางเพราะน้ำแข็งละลายขึ้นมาจิบโดยแทบไม่รับรู้รสชาติแล้ววางลง สายตายังเหลือบไปทางโต๊ะริมระเบียงอยู่เรื่อย ๆ ตรงนั้น ร่างสูงของผู้ชายคนนั้นยังยืนบังควีนไว้จนมิด “เมื่อกี้มันอะไรกันวะ” ก้องถามขึ้น เขายังหงุดหงิดไม่หาย มือยังกำแน่นอยู่บนโต๊ะ “ยกกันมาตั้งสี่คน ทำอย่างกับร้านนี้เป็นของตัวเอง” “ไม่มีอะไรหรอก มันมีเรื่องต้องคุยกับน้องควีน” ภีมตอบเสียงเบา “เรื่องอะไรถึงต้องยกพวกมาขนาดนั้น” เต้ซึ่งนั่งตรงข้ามเอนหลังพิงเก้าอี้ มองหน้าเพื่อนอย่างจับผิด “แล้วมึงจะลุกไปขวางเขาทำไม ปกติมึงไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนี่หว่า” ภีมเงียบไป ปลายนิ้วไล้หยดน้ำที่เกาะอยู่ข้างแก้ว “ถามจริงเถอะ มึงชอบน้องเขาจริง ๆ หรือแค่คุยเล่น ๆ วะ” เต้เอนตัวเข้ามาข้างหน้า สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นกว่าตอนแรก “ถ้ามึงแค่เล่น ๆ กูว่าไม่คุ้มหรอก ไอ้นั้นดูไม่ใช่คนที่จะยอมใครง่าย ๆ” เต้พูดต่อ คำถามตรง ๆ ทำให้ภีมเงยหน้าขึ้น เขานึกถึงรอยยิ
บทที่61 ถึงคิวเรื่องของเราสักทีนะ คำถามของควีนทำให้ไคเลอร์นิ่งไป เสียงดนตรีอะคูสติกจากด้านในร้านยังดังคลออยู่ แต่เขากลับจับคำร้องไม่ได้สักคำ สายตาจดจ่ออยู่เพียงใบหน้าของคนตรงหน้า คนที่เคยยิ้มให้ตั้งแต่เขายังเดินไปไม่ถึงตัว แต่วันนี้กลับมองเขาราวกับกำลังรอให้พูดธุระให้จบแล้วจากไป ไคเลอร์เคยคิดว่าถ้าได้เจอกัน เขาคงมีคำถามมากมาย แต่เมื่อควีนอยู่ใกล้เพียงเท่านี้ ความห่างเหินในแววตาเธอกลับทำให้คำพูดเหล่านั้นติดอยู่ในลำคอ “มีสิ” เขาตอบหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง พยายามกดน้ำเสียงให้เป็นปกติ “ทุกเรื่องที่ทำให้ควีนหายไปจากพี่แบบนี้” ควีนประสานมือที่วางอยู่บนตักแน่นขึ้น เธออยากมองเขาให้นานกว่านี้ อยากรู้ว่าใต้ตาที่ดูคล้ำลงเล็กน้อยเกิดจากการพักผ่อนไม่พอหรือเป็นเพียงเงาจากแสงไฟ แต่สุดท้ายก็เลือกเบนสายตาไปยังแก้วน้ำตรงหน้า “ควีนไม่ได้หายไปไหนค่ะ ช่วงนี้แค่ยุ่งกับการอ่านหนังสือสอบ” “แล้วตอนนี้สอบเสร็จหรือยัง” “เสร็จแล้วค่ะ” “งั้นก็คุยกันได้แล้วใช่ไหม” คำถามนั้นทำให้เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “ตอนนี้ควีนกำลัง
บทที่60 เรื่องของเรา บนชั้นรูฟท็อปของร้านเดียวกัน เสียงดนตรีอะคูสติกคลอเบา ๆ ไปกับบทสนทนาและเสียงหัวเราะจากโต๊ะริมระเบียง ควีนในชุดเดรสสีขาวครีมนั่งรับลมเย็นอยู่ข้างเจ้าขา บนโต๊ะมีอาหารที่พร่องไปเกือบหมดกับแก้วค็อกเทลสีสวยสามใบ หลังใช้เวลาตลอดหลายสัปดาห์ไปกับการอ่านหนังสือและเตรียมสอบ วันนี้เธอเพิ่งได้ออกมานั่งคุยกับเพื่อนโดยไม่ต้องคอยกังวลว่าจะกลับไปทบทวนบทไหนต่อ “ชนแก้วหน่อย!” ไอด้ายกแก้วขึ้นกลางโต๊ะ “แด่การสอบวันสุดท้าย และขอให้พวกเราสอบติดไปด้วยกัน!” “ขอให้ติด!” เจ้าขารีบยกแก้วตาม ควีนหัวเราะ ก่อนยื่นแก้วของตัวเองเข้าไปชนกับเพื่อน เสียงแก้วกระทบกันเบา ๆ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าเธอกว้างขึ้นอีกนิด “วันนี้ค่อยดูเป็นแกหน่อย” เจ้าขาพูดหลังจากวางแก้ว “ช่วงก่อนฉันเป็นห่วงแทบแย่ ทักไปทีไรก็อ่านหนังสือ ไม่ก็เข้านอนแล้ว” “ฉันอ่านจริง ๆ นะ ไม่ได้เอามาอ้าง” “รู้ว่าอ่านจริง แต่ก็กลัวแกจะเอาแต่เรียนจนไม่ได้พักไง” เจ้าขาเว้นจังหวะ สายตาลังเลอยู่เล็กน้อย “แล้วเรื่องนั้น... ดีขึ้นหร
บทที่59 ความเงียบที่เข้าใจผิดตกดึกคืนนั้น ณ ผับหรูใจกลางเมือง เสียงเพลงในผับดังจนแทบกลบเสียงพูดคุย แต่ไม่ได้ทำให้ไคเลอร์เลิกสนใจโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะได้เลย เขาหยิบมันขึ้นมาเปิดดูเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้ หน้าจอยังคงว่างเปล่า ไม่มีสายเรียกเข้า ไม่มีข้อความใหม่จากคนที่เขารอ ไคเลอร์กดล็อกหน้าจอแล้วคว้าแก้วเหล้าขึ้นดื่มจนหมด ก่อนวางลงบนโต๊ะโดยไม่สนใจว่าเจตต์กำลังมองเขาอยู่ “มึงจะจ้องโทรศัพท์ให้มันตอบกลับมาเองหรือไงวะ” รอบโต๊ะมีเพื่อนสนิทในกลุ่มอย่าง ธาม เจตต์ และจอมทัพ นั่งล้อมวงอยู่ด้วยกัน ทั้งสามคนลอบสบตากันอย่างงง ๆ กับอาการคล้ายคนกินรังแตนมาทั้งรังของเพื่อนรัก “เฮ้ย ๆ เบาหน่อยไอ้ไค มึงกระดกเอา ๆ ยังกับกินน้ำเปล่า ขืนดื่มแบบนี้ เดี๋ยวคืนนี้พวกกูก็ได้หามมึงกลับหรอก” เจตต์ทักขึ้น พร้อมยื่นมือไปขวางขวดเหล้าราคาแพงที่ไคเลอร์กำลังจะรินเพิ่ม “นั่นสิวะ ไหนบอกพวกกูซิ ไปอารมณ์เสียอะไรมา หน้าตึงยังกับไปมีเรื่องกับใครมาอย่างนั้นแหละ” จอมทัพเอ่ยถามขึ้นอีกคน “กูไม่ได้เป็นอะไร” ไคเลอร์กระแทกแก้วเปล่าลงบนโต๊ะกระจกเสียงดั
บทที่58 ดักรอ หนึ่งเดือนผ่านไป ควีนยังคงเงียบหายไปจากชีวิตของไคเลอร์ สายเรียกเข้าจากไคเลอร์ยังคงปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์เป็นระยะ แต่เธอไม่เคยกดรับ ส่วนข้อความที่ส่งเข้ามาก็ถูกปล่อยทิ้งไว้โดยไม่เปิดอ่าน เธอเลือกใช้เวลาทั้งหมดไปกับการเตรียมสอบ พยายามทำให้ตัวเองยุ่งจนไม่มีเวลาว่างกลับไปคิดถึงเรื่องเดิม ๆ ควีนทำได้ดีในเรื่องการไม่ติดต่อเขา แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอเลิกคิดถึงเขาได้แล้ว จนกระทั่งวันสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยมาถึง บรรยากาศหน้าอาคารสอบของมหาวิทยาลัยชื่อดังใจกลางกรุงเทพ เต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักเรียนชั้นมัธยมปลายนับพันชีวิต ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ทยอยเดินออกมาหลังเสียงกริ่งหมดเวลาของวิชาสุดท้ายดังขึ้น ร่างเพรียวบางของควีนในชุดนักเรียนเรียบร้อยก้าวลงมาจากบันไดตึกด้วยสีหน้าผ่อนคลายขึ้นกว่าหลายวันที่ผ่านมา “ควีน! ทางนี้ ๆ” เสียงใส ๆ ของไอด้าดังมาแต่ไกล พร้อมกับเรียวแขนที่โบกสะบัดอยู่ตรงซุ้มม้านั่งหน้าตึก ข้างกันนั้นมี ‘เจ้าขา’ เพื่อนสนิทในกลุ่มอีกคนที่ทำข้อสอบเสร็จก่อนและนั่งรออยู่ด้วยกัน “เป็นไงบ้างแก ข้อสอบยากไหม” เจ้า
![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






