หนูอยากนั่งตรงนั้น

 "สวัสดีครับคุณน้ารสสุคนธ์ ขอโทษนะครับที่มาสายพอดีผมมีประชุมด่วนช่วงเย็นน่ะครับ"

 เสียงนี้มัน... ใช่ไหม เป็นเขางั้นเหรอ

 อึก!

ฮันนี่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมายังเจ้าของร่างสูงที่เดินมานั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่เธอกล่าวถึงเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ กลืนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอเสียงดังอึกแล้วจ้องยังใบหน้าคมหล่อเหลาที่คิดถึงไม่ได้เจอมานานนิ่งไม่ละสายตา

เสียงรอบกายกลายเป็นเสียงอื้ออึงไปชั่วขณะมีเพียงการเคลื่อนไหวของคนตรงข้ามเท่านั้นที่หยุดสายตาเธอได้ ใบหน้าหวานเริ่มเห่อร้อนแดงระเรื่อขึ้นมา ริมฝีปากเล็กถูกเจ้าของขบเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงต่างจากมาร์วินที่ปรายตามองเธอด้วยสายตาเย็นชาไม่ชอบใจที่เธอจ้องเขาราวกับพวกผู้หญิงข้างนอกที่จ้องจะกินเขาให้ด้วย

เสียงถอนหายใจหนักดึงสติของคนตัวเล็กให้กลับมาอีกครั้ง มุมปากระบายฉีกยิ้มกว้างแล้วทำหน้าครุ่นคิดเลื่อนสายตามายังคนตัวโตข้างคนที่เธออยากไปนั่งด้วยแล้วกะพริบตาปริบด้วยความน่ารัก

"อะไรครับ มองพี่แบบนั้นหมายความว่าไง"

"คือหนูอยาก... สลับที่นั่งกันไหมคะหนูอยากนั่งตรงนั้นค่ะ"

"ได้สิ"

ปึก!

"โอ๊ย!" 

ฮันนี่ที่กำลังจะดันตัวลุกขึ้นจำต้องชะงักเพราะเสียงร้องโอดโอยของมาร์ตินที่ดังขึ้นมา ดวงตากลมโตจดจ้องยังคนตัวโตที่ทรุดตัวลงไปเหมือนกำลังจับอะไรใต้โต๊ะสักอย่างแล้วทำหน้าเจ็บปวดจนมันแดงก่ำด้วยความสงสัย

"พี่มาร์ตินเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมหน้าแดงจังเลย"

"ปะ.. เปล่า พี่แค่สะดุดขาเก้าอี้น่ะ" เค้นเสียงลอดไรฟันกระแทกคำว่าขาเก้าอี้เสียงดังไปยังคนด้านข้าง

"งั้นหนู..." 

"ฮันนี่นั่งตรงนี้นี่แหละลูกฝั่นโน้นมันไกลไปเดี๋ยวหนูตักอาหารไม่ถึงแล้วใครจะช่วยล่ะ" รสสุคนธ์ที่เห็นว่าลูกสาวจะข้ามไปยังฝั่งตรงข้ามให้ได้จึงได้เอ่ยห้ามไว้ ดูก็รู้ว่าคนที่คนตัวเล็กอยากไปนั่งด้วยไม่ได้อยากให้เธอไปเลยสักนิด จะสงสารก็แต่เด็กไม่รู้เรื่องคนนี้ที่จะไปให้ได้โดยไม่ดูหน้าคนที่อยากนั่งด้วยเลย

"ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่พี่มาร์วินช่วยตักให้หนูก็ได้ ใช่ไหมคะพี่มาร์วิน"

"..." อยากกุมขมับจริงๆ นี่ตั้งใจจะพาสองคนมาเจอกันเพราะเห็นว่าลูกสาวเธอรอเจอเด็กหนุ่มมานานมากแต่ไม่คิดว่าจะทำให้เกิดเรื่องยุ่งยากแบบนี้ขึ้น

มาร์วินที่ก้มหน้าสนใจแต่เมนูในมือตัวเองไม่ได้สนใจในสิ่งที่เด็กแก่แดดพูดจำต้องเงยหน้าขึ้นมาเมื่อถูกสะกิดจากน้องชายตัวดี ดวงตาคมเย็นชาว่างเปล่าปรายขึ้นยังใบหน้าหวานฉีกยิ้มละมุนแล้วดึงสายตากลับยังเมนูในมือตัวเองอีกครั้ง

"ครับ"

"พี่มาร์ตินคะลุกไหวหรือเปล่า หรือจะให้หนูลากเก้าอี้มาดีคะ" เสียงสดใสดังขึ้นหลังจากได้รับคำตอบจากร่างสูงของคนตัวโตแล้ว เธอรีบเดินมาหยุดยังข้างมาร์ตินที่ยังคงนั่งอยู่เร่งเร้าพร้อมกับเอียงคอด้วยความเป็นห่วงนิดๆ เกี่ยวกับความเจ็บที่เขาเพิ่งได้รับมา

"พี่เดินไปเองดีกว่า"

ฮันนี่เบี่ยงตัวหลบให้มาร์ตินได้ลุกขึ้นได้ พอร่างเสูงเดินผ่านหน้าไปเธอจึงรีบแทรกตัวลงแทนที่ทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจที่ได้นั่งข้างคนที่เธอถามหามาโดยตลอดถึงแม้เขาจะแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายออกมาก็ตาม

"พี่มาร์วินอยากทานอะไรคะ ต้มยำกุ้งก็อร่อยนะคะหนูมาทานกับคุณอาบ่อยๆ ค่ะ"

"ครับ"

"งั้นผัดผักด้วยนะคะ" แล้วเสียงเจื้อยแจ้วก็สั่งอาหารเผื่อคนตัวโตไปโดยที่เขาได้แต่เงียบปล่อยเลยไปตามเลย แค่อาหารมื้อเดียวทนไว้แค่มื้อเดียว! เชี่ยเอ๊ยคิดถูกหรือคิดผิดวะที่รับปากว่าจะมา ถ้ารู้ว่ายัยเด็กแก่แดดนี่จะมาด้วยเขาคงจะปฏิเสธไปแล้ว

มื้ออาหารใช้เวลาไปประมาณสองชั่วโมงกว่า เรียกได้ว่าเป็นมื้อที่แสนจะโคตรนานสำหรับเขาเลยก็ว่าได้ รำคาญเสียงเจื้อยแจ้วที่ดังข้างหูตักโน่นนี่นั่นไว้ในจานให้จนกองเท่าภูเขาทำต้องตักออกอยู่หลายครั้งเพราะบางอย่างเขาก็ไม่ได้อยากกิน หรือหากจะบอกว่าเขาไม่อยากกินอะไรที่เธอตักเลยก็ได้เพราะมันเป็นแบบนั้นจริงๆ เด็กอะไรก็ไม่รู้พูดมากฉิบ!

มาร์วินเดินออกมาด้านนอกร้านอาหารพลางถอนหายใจออกด้วยความรู้สึกโล่งขึ้นมากับบรรยากาศที่ไม่ต้องมีร่างเล็กของฮันนี่คอยตาม กวาดสายตามองหารถที่ไม่รู้ว่าตอนนี้มันไปอยู่ส่วนไหนของลานจอดรถแล้วสาวเท้าเดินหาตามที่คิดไปด้วยทันที

"พี่มาร์วินคะ

"...."

"รอหนูด้วยค่ะ"

เสียงเล็กวิ่งตามหลังร่างสูงมายังรถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่โดยมีร่างของคนที่เธอวิ่งตามมาขึ้นไปนั่งอยู่ข้างบน แต่เหมือนเขาจะไม่ได้ยินเสียงเรียกของเธอหรือยังไงไม่รู้ เขาถึงได้กระชากรถวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วขนาดนั้นทั้งที่เธอพยายามตะโกนให้ดังที่สุดแล้วนะ หรือเสียงเธอยังดังไม่พองั้นเหรอ

ฮันนี่ยืนหอบหายใจแรงด้วยความเหนื่อยมองตามท้ายรถสปอร์ตคันหรูที่ขับออกไปด้วยความรวดเร็วแล้วได้แต่เสียดาย เธอยังไม่ได้ขอเบอร์ติดต่อเขาไว้เลย ช่องทางติดตามหรืออะไรก็ไม่มีสักอย่างอยากเห็นหน้าก็ไม่ได้ 

พลาดจนได้อีกแล้วฮันนี่

"ทำไมทำหน้าแบบนั้น" 

เสียงคุ้นเคยทำให้คนตัวเล็กต้องหันมองมายังต้นเสียง แก้มป่องเพราะถูกเจ้าของอมลมไว้จนเต็มสองแก้ม ปากเล็กๆ ยื่นออกเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจกับตัวเองที่วิ่งตามคนตัวโตไม่ทันทำให้ไม่สามารถขอเบอร์เขาได้

"พี่มาร์วินไม่ได้ยินที่หนูตะโกนเรียกค่ะ ขับรถออกไปโน่นแล้ว"

"หึ แล้วจะเรียกทำไมล่ะ บอกพี่สิเผื่อพี่ช่วยได้"

"จริงด้วย! ทำไมหนูคิดไม่ถึงนะโง่จริงเลย" ยกมือขึ้นทุบหัวตัวเองเบาๆ แล้วฉีกยิ้มกว้างด้วยความมีความหวัง

"หึหึ แล้วมันเรื่องอะไรล่ะไหนลองบอกพี่มาสิ"

"หนูอยากได้เบอร์พี่มาร์วินค่ะพี่มาร์ตินให้หนูได้ไหมคะ"

มาร์ตินสตั้นไปเล็กน้อยหลังเสียงหวานใสเอ่ยออกมา สองมือเอื้อมมากอดแขนเขาไว้เงยหน้าขึ้นมาส่งสายตาออดอ้อนด้วยความน่ารักราวกับลูกแมวน้อยตัวเล็กๆ ที่กำลังเงยหน้าขึ้นมองเขาอยู่

"ได้สิครับ แต่เราอย่าบอกพี่มาร์วินนะว่าพี่ให้ไม่งั้นล่ะก็พี่โดนฆ่าแน่"

"ทำไมต้องโดนฆ่าด้วยล่ะคะ แค่ให้เบอร์หนูเองนะ" ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แค่ให้เบอร์เธอถึงกับต้องฆ่าเลยเหรอ

"เอาน่า อย่าบอกก็แล้วกัน" หากเป็นคนอื่นอาจจะไม่เท่าไหร่แต่หากว่าเป็นเธอ เธอที่ชื่อฮันนี่ก็ไม่แน่ เขารู้ว่าพี่ชายตัวเองมีอคติกับเด็กตรงหน้ามากแค่ไหน ไม่รู้เพราะอะไรทั้งๆ ที่คนอื่นๆ เขาก็ไม่ได้อะไรแถมยังออกจะสุภาพด้วยแท้ๆ แต่กับคนตัวเล็กตรงหน้าเขากลับมีอคติกับเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่พบหน้า

ฮันนี่พยักหน้ารับปากคลายมือออกจากท่อนแขนแข็งแรงแล้วก้มลงควานมือหาโทรศัพท์มือถือส่วนตัวจากในกระเป๋าสะพายข้างขึ้นมายื่นส่งให้คนตัวโตตรงหน้าพร้อมกับยิ้มดีใจไปด้วย