คนที่อยากให้หมั้น

"คุณแม่จะบอกผมได้หรือยังครับว่าที่ผมต้องออกไปทานข้าวกับคุณรสสุคนธ์เพื่ออะไรกันแน่"

เสียงทุ้มไม่สบอารมณ์ดังทั่วห้องคอนโดขนาดใหญ่พร้อมกับมือหนาที่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลงมาสามเม็ดเพื่อคลายความร้อนไปด้วย มาร์วินยกมือขึ้นเท้าเอวรอฟังเหตุผลของคนในสายดันลิ้นดุนกระพุ้งแก้มแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ที่เขาไปทานข้าวกับแม่เขาวันนี้ก็เพราะอยากรู้ว่าเพราะอะไรทำไมเขาต้องไป ซึ่งแม่เขาบอกว่าจะบอกเหตุผลให้หลังจากเขาไปทานอาหารด้วยแล้วเท่านั้น

ตอนแรกเขาไม่คิดว่ายัยเด็ดแก่แดดนั่นจะไปด้วย คิดว่าจะมีเพียงแค่เขา น้องชาย แม่ตัวเองและรสสุคนธ์แต่ที่ไหนได้ แค่นึกถึงยังรำคาญเลย

'หนูฮันนี่อยากเจอลูกมาตลอดเลยนะ แม่แค่อยากให้ลูก...'

"มันใช้เป็นเหตุผลไม่ได้นะครับ คุณแม่ก็รู้ว่าผม... ไม่ชอบหน้าเด็กคนนั้น" ถอนหายใจเสียงหนักหมุนตัวเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วยกเท้าขึ้นวางบนโต๊ะเล็กด้านหน้า

'มาร์วิน เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ แม่คิดว่าลูกจะเข้าใจแล้วเสียอีกทำไมยังเป็นแบบนี้อีกล่ะ'

"ผมไม่ได้ชอบเด็กนั่นและจะไม่ทำตามความต้องการของคุณพ่อกับคุณแม่แน่"

'มาร์วิน...'

"แค่นี้นะครับพรุ่งนี้ผมมีประชุมเช้า"

มาร์วินกดตัดสายบุพการีทันทีหลังพูดจบ ยกแขนพาดไปตามพนักพิงหลังแล้วหลับตาลงช้าๆ ในขณะเดียวกันคำพูดที่บุพการีเคยพูดกับเขาเมื่อหลายปีก่อนก็วนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง คำพูดที่ไม่ว่าจะนึกถึงตอนไหนก็พานทำให้เกิดอารมณ์เสียและยิ่งไม่ชอบหน้าเด็กนั่นเข้าไปใหญ่ มันเป็นเรื่องที่ควรจะยกเลิกไปแล้วไม่ใช่เหรอวะ! นี่มัน พ.ศ. ไหนแล้วยังจะ... มีเรื่องแบบนี้อยู่อีก

แปดปีก่อน

"แม่อยากให้ลูกเจอคนคนหนึ่ง"

"ใครครับ"

มาร์วินในวัยสิบเจ็ดปีเงยหน้าขึ้นจากจานอาหารด้านหน้าตัวเองขึ้นมองยังเจ้าของคำพูดซึ่งก็คือแม่ของเขาเอง ดวงตาคมเลื่อนสายตายังคนเป็นพ่อที่นั่งอยู่ข้างกันด้วยความสงสัยเมื่อแม่เขานั้นหันมองยังท่านเหมือนมีเรื่องจะพูดแต่ก็เงียบไป

"ใครครับ" เสียงทุ้มแตกหนุ่มเต็มที่เอ่ยถามด้วยความสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง วางช้อนส้อมในมือตัวเองลงบนจานข้าวด้านหน้าแล้วก็นิ่งรอบุพการีได้พูดต่อ

"คนที่แม่อยากให้ลูกหมั้นด้วย"

"คุณมน เรื่องนี้ควรรอให้ลูกโตกว่านี้ก่อนแล้วค่อยพูดจะดีกว่า ตอนนี้ให้ลูกจดจ่ออยู่กับการเรียนก่อน เราคุยกันแล้ว"

"จะบอกตอนไหนมันก็เหมือนกันนั่นแหละค่ะคุณ อีกอย่างบอกตอนนี้ลูกจะได้ทำความรู้จักกับน้องด้วยจะได้เรียนรู้กันเร็วขึ้นดีกว่ามารู้ตอนที่โตแล้ว ตอนนั้นจะไม่น่าตกใจกว่าเหรอคะ"

"...." อนาวินได้แต่ส่ายหัวให้กับความใจร้อนของภรรยา รู้ว่าอยากได้ลูกสาวเขามาเป็นลูกสะใภ้มากแค่ไหน แต่มันก็ควรจะรอเวลาก่อน ค่อยๆ ให้พบเจอกันเรียนรู้กันแต่นี้ปุ๊บปั๊บบอกว่าอยากให้เจอคนที่อยากให้หมั้นด้วยแบบนี้เลยมันจะทำให้ลูกชายเธอต่อต้านเอาเปล่าๆ

มาร์วินมองหน้าพ่อกับแม่สลับกันไปมาด้วยความไม่เข้าใจในความคิดของท่าน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาได้แต่นิ่งแล้วรอฟังเงียบๆ ต่อ

"เย็นนี้กลับมาเร็วหน่อยนะน้องจะมาทานข้าวที่บ้านเรา...."

"ผมมีซ้อมครับ อีกอาทิตย์จะแข่งแล้ว"

"แม่ขอแค่วันเดียวมาร์วิน"

"การแข่งมันสำคัญกับผมมากคุณแม่ก็รู้"

ดวงตาคมจับจ้องยังใบหน้าสวยของแม่ตัวเองนิ่งด้วยความจริงจัง ท่านรู้ว่าการแข่งบาสเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตตอนนี้ของเขาแล้วอยู่ๆ จะให้เขาทิ้งการซ้อมมาเจอกับ... ใครก็ไม่รู้เพียงแค่คำว่าอยากให้หมั้นด้วยแค่นั้นเหรอ

ร่างสูงในชุดนักเรียนมอปลายหยัดกายขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วยกมือพนมขึ้นไหว้พ่อกับแม่ตามปกติก่อนจะหันหมุนตัวเดินออกจากห้องอาหารออกมาเงียบๆ เขาไม่ต่อต้านอย่างชัดเจนแต่ก็ไม่ได้ตกลงยอมรับคำพูดของท่านด้วยเช่นกัน

เท้าหนักเดินออกมาหน้าบ้านเพื่อขับไปรถโรงเรียนตามปกติทุกวัน แต่วันนี้มันกลับแปลกไปกว่าทุกวันเพราะมีแขกมาเยือนแต่เช้าโดยปกติแล้วไม่ค่อยจะมีแขกมาเวลาเช้าขนาดนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ

"ขอบคุณค่ะ" เสียงหวานใสของเด็กผู้หญิงในชุดนักเรียนมอต้นของโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างขอบคุณคนขับรถของเธอที่เปิดประตูให้แล้วลงจากรถลงมา

ใบหน้าหวานรูปไข่ ริมฝีปากเล็กสีชมพูอ่อนรูปกระจับ สองแก้มแดงระเรื่อเป็นธรรมชาติมันทำให้เธอดูน่ามองสำหรับคนอื่น แต่สำหรับเขาแล้วมันก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากไปกว่าคนอื่นเลยสักนิด

"สวัสดีค่ะหนูมาหาคุณอามนค่ะ"

"...."

"พี่ชื่ออะไรเหรอคะหล่อจังเลย"

เด็กแก่แดด เจอกันยังไม่ถึงนาทีก็มาชมว่าเขาหล่อแล้วทำตัวไม่สมวัยเลยจริงๆ

มาร์วินถอนหายใจเบาๆ เดินผ่านหน้าเด็กผู้หญิงตัวเล็กสูงเพียงบ่าเพื่อจะได้ขึ้นรถไปโรงเรียน แต่เด็กนี่กลับคว้าแขนเขาไว้แล้วรีบวิ่งมาดักหน้าพร้อมกับเอ่ยคำที่ทำเอาเขาต้องหัวร้อนขึ้นมาเสียดื้อๆ

"หนูพูดกับพี่อยู่นะคะทำไมไม่ตอบหนูล่ะ แบบนี้คุณแม่สอนว่าไร้มารยาทค่ะ เป็นเด็กไม่มีมารยาทเลย"

"เธอบอกว่าฉันไม่มีมารยาทงั้นเหรอ นี่เธอกำลังสอนฉันงั้นเหรอ"

"หนูเปล่าสอนค่ะ แต่คุณแม่สอน" ใบหน้าใสซื่อนั่นมันช่าง... กวนประสาทฉิบ!

เด็กหนุ่มสะบัดมือเล็กออกจากแขนตัวเองแล้วจ้องใบหน้าเล็กนั่นนิ่งด้วยความไม่สบอารมณ์ ยิ่งเธอทำหน้าใสซื่อไร้เดียงสาความโมโหก็ยิ่งทวีทำอกร้อนไปหมด

"เด็กแก่แดด!" เค้นเสียงลอดไรฟันเดินผ่านหน้าคนตัวเล็กมาขึ้นรถของตัวเองโดยที่ไม่หันมองยังคนด้านหลังที่ยังคงส่งเสียงเรียกตัวเองอีก

สตาร์ทรถแล้วกระชากตัวออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็ว ทำคนตัวเล็กต้องถอยหลังสองสามก้าวด้วยความตกใจกับความเร็วของรถที่วิ่งผ่านหน้าไป ลมแรงพัดเอากระโปรงนักเรียนของเธอสะบัดพลิ้วตามจนต้องย่อตัวลงจับมันไว้ไม่ให้ลอยขึ้นสูงเหมือนที่แม่เคยสอนไว้

นับจากวันนั้นเขาถึงได้รู้ว่าเด็กแก่แดดที่กล้ามาสอนเขาเป็นคนคนเดียวกับคนที่แม่เขาบอกว่าอยากให้หมั้นด้วย เด็กนั่นเลยกลายเป็นเด็กเพียงคนเดียวที่เขาเริ่มมีอคติด้วย ทั้งที่โดยตัวเขาแล้วไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนโดยเฉพาะผู้หญิงเขาจะให้เกียรติตลอดแต่สำหรับเด็กนั่น... มันไม่ได้จริงๆ

ครืน~ครืน

เสียงเรียกเข้าดึงสติมาร์วินออกจากภวังค์ความคิด ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูรายชื่อเจ้าของสายที่โทรเข้ามาไปด้วย ก่อนที่หัวคิ้วหนาจะขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความสงสัยเพราะเบอร์ที่โทรเข้ามามันไม่ขึ้นแสดงชื่อแถมยังเป็นเบอร์แปลกที่ไม่เคยเห็นอีกด้วย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็กดรับสายนั้นเพราะคิดว่าอาจเป็นเรื่องงานก็เป็นได้

"สวัสดีครับมาร์วินคุยสายอยู่ครับ"

'พี่มาร์วินเหรอคะ หนูฮันนี่นะคะ'

ยัยเด็กแก่แดด? รู้เบอร์เขาได้ไง

"เอาเบอร์ฉันมาจากไหน"

'พี่มาร์ตินให้ค่ะ อุ๊บ! มะ... ไม่ใช่ค่ะไม่ใช่พี่มาร์ติน'

"...."

'ไม่ใช่จริงๆ นะคะ...'

นิ้วเรียวกดตัดสายทันทีโดยไม่รอให้คนปลายสายได้พูดจนจบประโยค ไม่รอช้าก็กดบล็อกเบอร์ที่เพิ่งโทรเข้ามาอย่างไม่ต้องคิดอะไรมากมาย ใครว่าเขาอยากสานต่อความสัมพันธ์ที่แม่พยายามยัดเยียดให้กัน โดยเฉพาะถ้าเป็นเด็กนี่เขาไม่มีทางที่จะทำมันเด็ดขาด

แต่ก่อนจะทำอะไรเขาคงต้องจัดการกับคนที่เอาเบอร์ส่วนตัวของเขาให้เด็กนั่นเสียก่อน ไอ้น้องเวร!