บทที่ 6

“พี่ใส่น้ำเยอะไปหน่อย” เอกภพยกมือลูบท้ายทอยอย่างอาย ๆ เขาตั้งใจจะแสดงฝีมือให้เธอเห็นสักหน่อยว่าทำกับข้าวเก่ง แต่ไหง

ออกมาหน้าตาเป็นแบบนี้ ไม่สมกับชื่อลูกชายเจ้าของร้านอาหารดังแถบพัทยา

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวขอนีน่าชิมหน่อยนะคะ”

ถึงหน้าตาจะไม่ได้เรื่องแต่เพราะคุณหมอหนุ่มผู้หน้าตาหล่อเหลาทำให้กิน มีเหรอที่นีรนาจะปฏิเสธ เธอใช้ช้อนตักน้ำดำขึ้นมาลองชิมดูก่อนไม่กล้าตักเยอะจนเกินไปเพราะกลัวไม่อร่อย

“อร่อยมาก อร่อยได้ไงเนี่ย” คนไม่เคยกินเมนูนี้ถึงกับร้องเสียงหลง ทำเอาคุณหมอหนุ่มยิ้มอย่างพอใจ ลูบผมคนตัวเล็กอย่างเบามือ นีรนามองหน้าเขานิ่งทำแบบนี้อีกแล้ว ชอบทำแบบนี้ตลอดตั้งแต่ไหนแต่ไร หัวใจเธอจะไม่ไหวเอานะ ครั้งนั้นยังเจ็บตั้งนานกว่าจะหาย

“กินเยอะ ๆ” เขาตักเนื้อปลาหมึกใส่จานให้เธอหลายตัวจนนีรนาต้องห้าม ก่อนที่จานของเธอจะเต็มไปด้วยปลาหมึก

“พี่หมอกินบ้างสิ” เธอตักปลาหมึกให้เขาบ้าง คุณหมอหนุ่มยิ้มให้เธอ รอยยิ้มนี้ที่เธอหลงรักมาตั้งแต่เป็นสาวแรกรุ่น ไม่คิดว่าผ่านไปตั้งหลายปีสุดท้ายเธอก็โดนรอยยิ้มนี้ตกอีกครั้ง

นี่เธอ ตกหลุมรักกับคนเดิมสินะ

“มีเราอยู่ด้วยก็ดีพี่จะได้ไม่เหงา” เหมือนจะฟังดูดี แต่กลับทำให้ใจจุกยังไงชอบกล

“นีน่าเป็นแค่ตัวแก้เหงาเหรอคะ”

“ไม่ได้แก้เหงา แต่ทำให้ไม่เหงา” หญิงสาวย่นจมูกมันต่างกันตรงไหน แต่ก็แฟร์ดี เขาใช้เธอให้ไม่เหงา ส่วนเธอใช้เขาบำบัดความเจ็บปวด ต่างคนต่างมีผลประโยชน์ซึ่งกันและกัน

“พี่หมอทำกับข้าวบ่อยเหรอคะ”

“ไม่บ่อย อันนี้ทำเพราะคิดถึงบ้าน” บ้านเขาอยู่พัทยา คงอยากได้อะไรกลิ่นอายของทะเล

“พี่หมอก็กลับได้นี่นา มีเที่ยวบินเชียงใหม่พัทยาตั้งหลายไฟลต์”

“พี่เป็นหมอเผื่อเราลืม”

“ไม่ลืม ทำไมเป็นหมอแล้วไง”

“หมอไม่ค่อยมีวันหยุดหรอก เวลาจะนอนยังแทบไม่มีเลย” นีรนาถอนหายใจทำไมเธอจะไม่รู้ พี่ชายเธอเองก็เป็นหมอ เขาก็แทบไม่มีเวลาเหมือนกัน บ่อยครั้งที่โดนแฟนงอนจนเกือบจะเลิกกันหลายต่อหลายครั้ง

“แล้วแบบนี้ยังอยากจะมีแฟน” เธอเบะปากให้คนที่มาขอเป็นกิ๊กขอเป็นแฟน คงไม่ได้คิดจะเป็นจริงจังนะสิ ถ้าลืมคนเก่าได้ก็คงทิ้งน้องคนนี้

“อยากมีเรา ไม่ได้อยากมีแฟน” เป็นอย่างที่เธอคิด สำหรับเธอเป็นได้แค่คนที่เขาอยากมีในชีวิต ไม่ใช่คนที่อยากสร้างอนาคตด้วย

“พี่หมอ”

“ครับ”

“นีน่าไม่อยากให้เฮียภีมรู้เรื่องของเรา” ‘เรื่องของเรา’ ในความหมายของเธอคือทุกเรื่องระหว่างเธอกับเขา ต้องไม่รู้ถึงหูพี่ชายขี้หวงของเธอเด็ดขาด

“จริง ๆ พี่ก็ไม่อยากบอกมันหรอก กลัวว่ามันจะบินมาเฝ้าเรา” เอกภพเอ่ยเล่น ๆ ไม่จริงจัง

“พี่นอนกับนีน่าได้ไหม”

“นอน?”

“เอากัน”

อึก! มีแค่เสียงกลืนน้ำลายของเอกภพเท่านั้นที่ทำลายความเงียบในห้องได้

ภารกิจที่เขาได้รับจากภีมคือทำให้นีน่าเลิกกับพิมมาดา ซึ่งเวลานี้ภารกิจก็น่าจะลุล่วงไปได้ด้วยดี ทั้งที่เขายังไม่ทันจะได้ทำอะไรมากมายนอกจากการขอเป็นกิ๊กกับน้องสาวเพื่อนเท่านั้น

แต่เวลานี้เธอกลับขอให้เขานอนกับเธอ ถามว่าอยากได้น้องสาวเพื่อนไหม เอกภพตอบได้คำเดียวว่าอยากได้ นีรนาเวลานี้โตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวอีกแค่ปีเดียวเธอก็เรียนจบแล้ว

“พี่ว่าไม่ดีมั้ง”

“เป็นแฟนแล้วไม่เอากันจะเป็นทำไม แล้วตอนนี้พี่ไปบอกคนอื่นหมดแล้วว่านีน่าเป็นแฟนพี่” คำพูดของเธอก็จริงไม่น้อย ปกติเขามีแฟนเขาก็เอากับแฟนทุกคน บางคนไม่ใช่แฟนยังเอาก็มี

“แต่ว่า”

“งั้นเราก็เลิกกัน นีน่าไปหาแฟนใหม่ ผู้หญิงก็เงี่ยนเป็นนะ” คำพูดเธอทำคนฟังถึงกับไปไม่เป็น

ผู้หญิงที่มีแฟนมาหลายคน เขาก็ไม่ได้หวังให้เธอบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่เพราะเห็นเธอตั้งแต่วัยอ่อนเดียงสา ดังนั้นภาพจำในสมองของเอกภพเธอจึงยังเป็นเด็กหญิงวัยสดใสน่ารักเสมอ

“ถ้าไอ้ภีมรู้กูตายแน่” เอกภพบ่นกับตัวเอง ถ้าไม่เอาเธอ เธอก็จะไปเอากับคนอื่น ซึ่งเขาโดนเพื่อนรักด่าทั้งสองทางอยู่แล้วไม่ว่าจะเลือกทางไหน

ถ้าต้องโดนด่าอยู่แล้ว ก็ขอโดนด่าแล้วฟินไปด้วยน่าจะดีกว่า

“พี่หมอไม่พูด นีน่าไม่พูด เฮียภีมจะรู้ได้ไง กินกันเงียบ ๆ สิ นีน่าบอกเพื่อน ๆ ให้เก็บเป็นความลับได้”

เมื่อเห็นแววตาไหววูบของเขานีรนาก็รุกต่ออีก

“นีน่าอยากลืมพิม อีกอย่างพี่เอกจะได้ลืมเธอด้วย” คนพูดหลบสายตาเขาลงมองจานข้าว ซุกซ่อนแววตาบางอย่างที่ไม่อยากให้เขารับรู้

เขาไม่มีทางรู้ว่าเธอยังไม่เคย และเมื่อเขารู้ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว