บทที่ 7 แขกพิเศษ

         “ท่านแม่ ข้าหิวแล้วขอรับ” ฉีเป่ากลืนน้ำลายหลายอึกลงคอ กลิ่นของปลานึ่งบ๊วยยากจะต้านทานไหว

         หว่านอี้ซูเก็บคำพูดกลืนลงคอ นางรู้ว่าบุตรสาวคงต้องลำบากที่ข้างนอกเป็นแน่ หากนางคิดจะขโมยคงยากที่จะได้ปิ่นโตไม้มาในสภาพปกติ

         “เช่นนั้นไปนำเอาข้าวสวยเมื่อเช้ามาแบ่งกันเถิด”

         เมื่อมารดาเอ่ยเช่นนั้น ฉีชิงอีจึงเดินไปถือเอาชามไม้ใหญ่ใส่ข้าวสวยออกมา ฉีเป่าหยิบถ้วยและตะเกียบเดินตามหลังพี่สาว มารดาทำหน้าที่ตักข้าวสวยแบ่งใส่ถ้วยให้

         “รีบลงมือกันเถิด อย่าให้มีคนเห็นเชียว ปิ่นโตนี่ก็ต้องซ่อนให้มิดชิด หรือจะให้ดี ชิงชิง เจ้าต้องรีบเอากลับไปคืนที่ภัตตาคารให้เร็วที่สุด”

         “อือๆ” เด็กหญิงร้องรับ

         ทุกคนลงมือกินอย่างรวดเร็ว ปลายยามเว่ย[1]แล้ว ถ้านับจากเมื่อตอนเช้าที่พวกเขาดื่มนมและกินขนมปังไส้กรอกไปก็สมควรแล้วที่จะหิว

         ฉีเป่าวางตะเกียบลงก่อนเป็นคนแรก เด็กชายหันไปรินน้ำดื่มแล้วยกมือเล็กๆ ขึ้นลูบท้อง “พี่ชิงชิง ข้าอิ่มมากเลยขอรับ”

         หว่านอี้ซูเหมือนจะเจริญอาหารมากกว่าทุกวัน นางไม่เพียงแต่กินข้าวจนหมดถ้วยแต่ยังกินปลาหมดไปแถบหนึ่ง

         “อืม...อร่อยจริงๆ ปลานึ่งภัตตาคารเทียนเต่อนี่ ไม่รู้ว่าเมื่อใดพวกเราจึงจะมีวาสนาได้กินอีก”

         ฉีชิงอีเคี้ยวปลาคำสุดท้ายเสร็จก็ยิ้มให้มารดาและน้องชาย ปลาในจานเหลือเพียงก้าง กระทั่งน้ำนึ่งปลาก็หมดเกลี้ยง

         ฉีเป่ายื่นถ้วยน้ำให้กับมารดาและพี่สาว “ดื่มน้ำขอรับ”

         หว่านอี้ซูพลันนึกขึ้นได้รีบลุกขึ้น “ต้องรีบล้างถ้วยชามให้เรียบร้อย ก่อนจะมีคนมา”

         ครั้นมารดาล้างจานและเก็บคืนในปิ่นโตไม้ให้ เด็กหญิงก็ชี้เป็นเชิงบอกให้มารดาทราบว่านางจะกลับไปที่ภัตตาคารเทียนเต่ออีกครั้ง

         “เจ้ารีบไปเถิด ได้ยินว่าแขกคนสำคัญของท่านย่ายังไม่กลับ กลับไวไวหน่อยเพราะเราอาจจะต้องไปช่วยพวกสาวใช้เก็บกวาดทำความสะอาด”

         เด็กหญิงพยักหน้ารับว่าเข้าใจแล้วหิ้วปิ่นโตไม้ออกไปด้านหลังเรือน

         ฮูหยินผู้เฒ่าต้อนรับแขกพิเศษด้วยความชื่นมื่น ระยะนี้มีขุนนางหลายคนขอมาชมม้วนอักษรภาพโบราณในจวนของนางอยู่เรื่อยๆ ที่ผ่านมาผู้มาเยือนล้วนเป็นขุนนางเล็กๆ และบัณฑิตที่ยังไม่ผ่านการสอบเคอจวี่[2] แต่คราวนี้ฉีหนิงจินบุตรชายคนโตของนางถึงกับเชิญนายอำเภอมาเยือนจวนได้

         “ได้ยินว่าจวนพวกเจ้ายังมีอักษรภาพโบราณอีกมาก ผู้แซ่เซียวจึงตั้งใจมาขอชม” นายอำเภอเอ่ยอย่างนอบน้อม

หนิงเฉิงกวางเป็นนายอำเภอเมืองต้าซาน เขาสอบได้อันดับหนึ่งในการสอบจวี่เหริน[3] แม้จะไม่ติดหนึ่งในสามในการสอบจิ้นซื่อ[4] ทว่าก็ยังอยู่ในสิบอันดับแรก ตำแหน่งนายอำเภอนับว่ายังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ เพียงแต่หนิงเฉิงกวางที่สอบได้ในช่วงที่อายุเกือบสามสิบปีต้องการกลับมาอยู่อำเภอนี้เพื่อดูแลครอบครัว จึงยอมสละโอกาสทำงานในราชสำนักมาเป็นขุนนางท้องถิ่น

“ท่านนายอำเภอเกรงใจเกินไปแล้ว การที่ท่านมาเยือนจวนสกุลฉีนับว่าเป็นเกียรติของเราอย่างมาก” ฮูหยินผู้เฒ่าไฉเอินรีบผายมือเชิญแขกเข้าภายในบ้าน

         ชุยหงเป็นคนสั่งให้ในครัวเตรียมอาหารอย่างดี ครั้งนี้นายอำเภออุตส่าห์มาเยือนถึงจวน สามีของนางนับว่าได้หน้าอย่างมาก ฉีหนิงจินยิ้มกริ่ม คิดไม่ถึงว่าหีบไม้เก่าๆ ในห้องของน้องชายผู้ล่วงลับจะเก็บงำของมีค่าเอาไว้

         หนิงเฉิงกวางอยู่ชมอักษรภาพที่ราวยี่สิบม้วนอยู่ในห้องโถงของสกุลฉีร่วมหนึ่งชั่วยามก็ถึงเวลาอาหารกลางวัน

         ฉีฟู่กับฉีกุ้ยหลินแต่งกายด้วยเสื้อผ้างดงามประณีตเพื่อออกมาต้อนรับนายอำเภอหนิง ชุยหงกำชับพวกเขาให้คอยอยู่ใกล้ๆ รับใช้นายอำเภอเพื่อให้อีกฝ่ายคุ้นตา

         “พี่สะใภ้ ท่านจะให้ตั้งโต๊ะยามนี้เลยหรือไม่เจ้าคะ” ซูเยว่สะใภ้รองรับหน้าที่ดูแลโต๊ะอาหาร

นางถูกกีดกันให้อยู่ด้านนอก กระทั่งบุตรสาวของนาง      ฉีอ้ายเหม่ยก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องโถงใหญ่ในวันนี้

         “ได้เลย เจ้ารีบทำเสีย อย่าให้ท่านนายอำเภอรอนาน” ชุยหงผงกศีรษะให้สะใภ้รอง

         ฮูหยินผู้เฒ่านึกเสียดายที่บุตรชายคนรองไม่อาจละงานจากศาลมาได้ ฉีเฉิงบุตรชายของนางได้เป็นเสมียนศาลก็นับว่าดียิ่งแล้ว ในการสอบซิ่วไฉเขาอยู่อันดับท้ายๆ อาศัยความสัมพันธ์เก่าก่อนของสามีผู้ล่วงลับกับขุนนางเก่าในศาลจึงได้ผลักดันบุตรชายคนรองเข้าไปทำงาน

         ช่วงบ่าย นายอำเภอหนิงชมอักษรภาพที่เหลือจนครบก็ถึงลากลับ

         “ใต้เท้าหนิง ให้รถม้าในจวนเราไปส่งท่านดีหรือไม่ขอรับ”

         หนิงเฉิงกวางยกมือขึ้นห้าม “ไม่เป็นไร ประเดี๋ยวรถม้าที่แวะไปรับบุตรชายข้าที่สำนักศึกษาก็จะมารับเอง ข้าสั่งเอาไว้แล้ว”

         รถม้าคันใหญ่ประจำจวนนายอำเภอวิ่งมาไม่เร็วนัก เด็กหนุ่มวัยสิบห้าที่อยู่บนรถม้าใช้มือแหวกม่านหน้าต่างออกมาดูถนน

         “จอดรถสักครู่ ข้าจะแวะซื้อเป็ดตุ๋นน้ำแดงให้ท่านแม่สักหน่อย”

         บ่าวรับใช้ที่นั่งอยู่ด้านหน้าจึงเอนกายไปข้างหน้าเพื่อบอกกับคนขับรถม้าให้จอดที่หน้าภัตตาคารเทียนเต่อ

         ยามนั้นฉีชิงอีหิ้วปิ่นโตไม้เดินเข้ามาพอดี เด็กหนุ่มปรายตามองเด็กหญิงผู้นั้นแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นเด็กคนนี้มาก่อน แต่เขาก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นนางที่ใด

         ฉีชิงอีนำเอาปิ่นโตไม้ไปคืนและรับเงินสองร้อยอีแปะเก็บใส่ถุง จากนั้นก็วางกระบุงที่สะพายมาลงข้างๆ โต๊ะของหลงจู๊

         “อือๆ” นางชี้ไปยังหลงจู๊และชี้ไปในกระบุง

         หลงจู๊มองตามมือนางเข้าไปในกระบุงนั้น พลันเห็นแผ่นสีเหลืองอร่ามมีเกล็ดขาวๆ ปนอยู่ประปรายก็นึกประหลาดใจ

         “เจ้าคิดจะเอามาขายให้ข้ารึ!”

         เด็กหญิงพยักหน้าพร้อมกับหยิบเอาแผ่นมันฝรั่งทอดบางกรอบขึ้นมายื่นให้ หลงจู๊แซ่เถารับแล้วลองกัดคำเล็กๆ

         “กรอบ มัน เค็มนิดๆ” เอ่ยเสร็จก็ใส่ปากไปจนหมด ครั้นเคี้ยวจนกลืนเรียบร้อยก็ทำตาโต “อร่อยมากจริงๆ”

         เด็กหญิงยืนยิ้มปรบมือชอบใจ นางหยิบขึ้นมาอีกชิ้นส่งให้กับหลงจู๊ เขาก็รับและใส่ปากอีกคราหนึ่ง

[1] ยามเว่ย ช่วงเวลา 13.00-15.00 น.

[2] การสอบเคอจวี่ คือ ระบบการสอบคัดเลือกขุนนางจีนในสมัยโบราณ

[3] จวี่เหริน เป็นการสอบเคอจวี่ในระดับภูมิภาค

[4] การสอบจิ้นซื่อ คือ การสอบขุนนางระดับสูงสุดในยุคจีนโบราณ เป็นการสอบหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้ ผู้ที่ได้อันดับหนึ่งจะเรียกว่า จ้วงหยวนหรือจอหงวน