บทที่ 9 ความหวังของชุยหง

         “คุณชายมองหาผู้ใดหรือขอรับ” เตียเชียงบ่าวรับใช้คนสนิทของหนิงหลวนเคอมองตามสายตาของนายน้อย

         เด็กหนุ่มกวาดตามองคนสกุลฉีที่ยืนเรียงแถวอยู่ทว่ากลับต้องผิดหวังที่ไม่เห็นเด็กหญิงผู้นั้น เขากระซิบตอบเตียเชียงเบาๆ

“เด็กผู้หญิงที่เข้าไปในภัตตาคารเทียนเต่อน่ะสิ ข้าเห็นกับตาว่านางมุดเข้ามาในรั้วจวนสกุลฉี”

บ่าวรับใช้ทำตาโต เขาจำเด็กหญิงผู้นั้นได้ ไม่คิดเลยว่าคุณชายจะติดใจจนตามหา “บางที นางอาจจะเป็นลูกของคนรับใช้ในจวนก็ได้นะขอรับ”

“อืม...อาจเป็นเช่นนั้น” หนุ่มน้อยรับคำเบาๆ

ชุยหงกระวีกระวาดแนะนำบุตรชายกับบุตรสาวให้ หนิงหลวนเคอได้รู้จัก “คุณชายเจ้าค่ะ นี่คือบุตรชายคนโตของข้า ฉีฟู่ และนั่นก็คือบุตรสาวคนเล็ก ฉีกุ้ยหลิน”

คุณชายรูปงามพยักหน้ารับ สายตาของชุยหงกับฉีกุ้ยหลินแสดงความกระตือรือร้นจนออกนอกหน้า หนิงหลวนเคอพอเห็นเจตนาของสองแม่ลูกก็แทบจะถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย

         นายอำเภอหนิงเหลือบมองบุตรชายแล้วเบือนหน้าไปทางฮูหยินผู้เฒ่า “วันนี้รบกวนสกุลฉีมากแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อน”

         “ใต้เท้าหนิงอย่ากล่าวหนักเช่นนั้น หวังว่าโอกาสหน้าท่านจะให้เกียรติกลับมาเยือนจวนสกุลฉีอีก” ฮูหยินผู้เฒ่ารีบเอ่ยปากอย่างนอบน้อม

         “หากฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวเช่นนี้ ข้าย่อมยินดี” เมื่อนึกถึงอักษรภาพโบราณเหล่านั้น นายอำเภอหนิงก็ไม่อาจหักใจปฏิเสธ

         สองพ่อลูกสกุลหนิงกลับถึงจวนนายอำเภอ              หนิงหลวนเคอก็สั่งให้เตียเชียงนำอาหารที่ตนซื้อมาจากภัตตาคารเทียนเต่อมาขึ้นโต๊ะ

         “ดีจริง! แม่อยากกินปลานึ่งบ๊วยอยู่พอดี แต่ว่านี่...นี่คือขนมหรือ”

         หนิงหลวนเคอยิ้มให้มารดาแล้วหยิบมันฝรั่งทอดแผ่นหนึ่งยื่นให้ “ท่านแม่ ลองชิมดูสิขอรับ”

         หนิงฮูหยินรับไปกัดหนึ่งคำแล้วทำตาโต “ลูกแม่! นี่มันอร่อยเกินไปแล้ว”

         “ขอรับท่านแม่ ข้าเห็นขนมมันแผ่นทอดนี่เพิ่งนำมาขายในภัตตาคารเทียนเต่อเลยซื้อมาลอง”

         “จริงรึฮูหยิน!” นายอำเภอหนิงยื่นมือไปหยิบมากินดูบ้าง ครั้นได้ลิ้มรสก็ทำหน้าดุจเดียวกับภรรยา “อร่อยจริง! ข้าไม่เคยกินขนมเช่นนี้มาก่อน เคอเอ๋อร์ พรุ่งนี้ส่งเตียเชียงไปซื้อมาไว้อีกนะ”

         “ขอรับท่านพ่อ” หนิงหลวนเคอรับคำยิ้มๆ เขานึกอยากจะรู้เรื่องของเด็กผู้หญิงคนนั้นอยู่พอดี

         ฉีชิงอีโบกมือเรียกระบบออกมาดู เงินในระบบของนางเพิ่มขึ้นสิบแปดตำลึง เด็กหญิงถอนหายใจ แม้นางจะขายของทำให้ได้เงินจริงและเงินในระบบเพิ่มขึ้น แต่เวลาซื้อสินค้าในซุปเปอร์มาร์เก็ตออกไป เงินในระบบก็ต้องถูกหักออกด้วยเช่นกัน

         ‘ขายมันฝรั่งแผ่นไปให้สองร้าน ยอดเงินรวมเพิ่งมียี่สิบตำลึง กว่าจะถึงล้านตำลึง ฉันจะไม่ต้องอยู่ที่นี่จนฉีชิงอีโตเลยเหรอ ไม่ได้การ ต้องหาวิธีทำเงินให้เร็วกว่านี้’

         เด็กหญิงพลันคิดถึงเถ้าแก่เซียวผู้ที่รู้จักมันฝรั่ง นางจึงคิดจะออกไปหาเถ้าแก่เซียวในวันพรุ่งนี้ บางทีเถ้าแก่ผู้นั้นอาจจะรู้เรื่องราวในยุคปัจจุบัน

         “เรียนคุณผู้ใช้ระบบ เรามีข่าวดีจะแจ้งให้ทราบ ผู้ควบคุมระบบจักรวาลอนุมัติให้เปลี่ยนการบรรจุหีบห่อสินค้าในซุปเปอร์มาร์เก็ตให้เหมาะกับยุคที่คุณเข้ามาอยู่แล้ว” เสียงของระบบร้องเตือนขึ้น

         “อือๆ” เด็กหญิงร้องออกมา เมื่อเห็นสินค้าแสดงภาพสินค้าเดิมและสินค้าในหีบห่อใหม่ที่นางไม่ต้องคอยซ่อนขยะกลับมาทิ้งในระบบ

         ฉีชิงอีกดเอาแปรงสีฟันออกมาสามอัน ยาสีฟันหนึ่งตลับ และน้ำยาบ้วนปากหนึ่งโถ

‘ไม่ได้ๆ ต้องมีสบู่ แชมพูกับครีมหมักผมด้วย จะให้ใช้จ้าวเจี่ยว[1]อาบแทนเห็นทีจะไม่ไหวจริงๆ’

ตั้งแต่ทะลุมิติมานางไม่ชินกับบ้วนปากแบบโบราณเลยสักนิด รู้สึกเหมือนในปากไม่ค่อยสะอาด อีกอย่างนางรู้สึกว่าเนื้อตัวเริ่มเหนียวเหนอะหนะ นึกอยากจะแช่น้ำอุ่นสักหน่อย แต่จะให้ใช้สิ่งที่คนโบราณใช้ทำความสะอาดร่างกายเห็นทีจะไม่เหมาะ

         ฉีชิงอีเก็บเอาของใช้ใส่กระบุงแล้วตรงกลับไปเรือนเล็ก มารดากับน้องชายกับยืนชะเง้อคอรออยู่หน้าเรือนพอดี

         “เจ้ามาได้เวลาพอดี แขกคนสำคัญเพิ่งกลับไป ป้าสะใภ้ใหญ่น่าจะถามหาพวกเราแล้ว รีบไปช่วยกันทำความสะอาดโถงเถิด”

         เด็กหญิงพยักหน้ารับ ในหัวนึกถึงสิ่งที่หมอเจียงพูดกับตน

         ‘ต้องสืบเรื่องคนร้ายที่ทำให้ชิงชิงเป็นใบ้ซะก่อน ไม่งั้น ฉันจะไปจากที่นี่อย่างสบายใจได้ไง’

         สามแม่ลูกเดินไปถึงมุมเลี้ยวเรือนใหญ่ใช้รับแขกพลันได้ยินเสียงสองแม่ลูกกำลังคุยกัน หว่านอี้ซูชะงักเท้าและใช้สองมือกั้นบุตรทั้งสองให้หยุดเดิน

         “ท่านแม่ คุณชายหนิงมองหน้าข้าด้วยเจ้าค่ะ” น้ำเสียงของฉีกุ้ยหลินเจือความตื่นเต้น

         “ดีๆ หากว่าเจ้าเข้าตาคุณชายหนิงล่ะก็ ไม่แน่ว่าตำแหน่งสะใภ้นายอำเภออาจจะเป็นของเจ้า คราวนี้ล่ะแม่กับท่านพ่อของเจ้าก็จะได้เชิดหน้าชูตาในอำเภอนี้เสียที”

         “ท่านแม่ ข้าว่าคุณชายหนิงรูปงามจริงๆ ด้วย เมื่อครึ่งปีก่อน ข้าเห็นเขาห่างๆ ไม่คิดว่าจะรูปงามถึงเพียงนี้”

         “หลินเอ๋อร์ ครั้งหน้า เจ้าคงต้องหาโอกาสติดตามฟู่เอ๋อร์ไปฝั่งที่บุรุษเรียนเสียแล้วล่ะ”

ฉีชิงอีย่นหัวคิ้ว เงยหน้าขึ้นสบตามารดา หว่านอี้ซูจึงใช้นิ้วแตะริมฝีปากเป็นเชิงห้ามมิให้บุตรสาวเอ่ยถาม ครั้นคนข้างในเงียบเสียงลง หว่านอี้ซูจึงขยับเท้า ก้าวไปที่หน้าประตู

“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้ากับลูกๆ มาแล้วเจ้าค่ะ”

ชุยหงปรายตามองหว่านอี้ซู “เจ้ามาก็ดีแล้ว วันนี้พวกเราต้อนรับแขกพิเศษกันวุ่นวาย เห็นทีป้าหวังคงจะเพลียมากแล้ว เจ้ากับชิงชิงไปช่วยทำอาหารแทนนางที ข้าอนุญาตให้นางกลับเรือนไปพักแล้ว”

“เจ้าค่ะ” หว่านอี้ซูรับคำอย่างว่าง่าย

สามแม่ลูกเดินจูงมือกันออกมาจากห้องโถง ตรงไปยังโรงครัวที่บัดนี้ไม่มีสาวใช้เหลืออยู่สักคน

“ท่านแม่ คุณชายหนิงคือผู้ใดหรือขอรับ” ฉีเป่าเงยหน้าถาม

“คุณชายหนิง น่าจะหมายถึงหนิงหลวนเคอ บุตรชายคนโตของท่านนายอำเภอน่ะ ได้ยินว่าอายุสิบห้าได้แล้ว เก่งทั้งบุ๋นและบู๊”

ฉีชิงอีที่ยืนฟังอยู่ก็ยิ้มออกมา

‘อ้อ! ป้าสะใภ้ใหญ่กำลังวางแผนให้ลูกสาวปีนรั้วจวนนายอำเภออยู่นี่เอง คงจะหวังได้เป็นญาติกับคนใหญ่คนโต ฉีกุ้ยหลินอายุสิบสี่แล้ว ยังไม่ได้ตกลงกับบ้านไหน หรือว่าชุยหงจะคิดแผนนี้เอาไว้นานแล้วก็เลยยึกยักเรื่องฉีกุ้ยหลิน รอจังหวะและโอกาส’

“พี่หลินเอ๋อร์จะแต่งงานกับคุณชายหนิงหรือขอรับ” เด็กชายเอ่ยถามด้วยดวงตาใสแป๋ว

หว่านอี้ซูยิ้มพลางส่ายหน้า “เรื่องนี้ แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน”

[1] จ้าวเจี่ยว คือฝักสบู่ที่คนจีนในยุคโบราณใช้ในการทำความสะอาดร่างกาย สระผมและซักผ้า