บทที่ 8 คุณชายหนิง

         “อืม! อร่อยมาก ข้าไม่เคยเห็นขนมชนิดนี้ แต่เดี๋ยวนะ...รสชาติแบบนี้ข้าไม่เคยกินเลย ทำมาจากสิ่งใดกัน คงมิใช่...พวกพืชหัวหรอกนะ”

         ฉีชิงอีพยักหน้ารับ ทว่าหลงจู๊กลับทำหน้าเหยเก เมื่อนึกถึงคราหนึ่งที่เขาเคยเผลอกัดมันสำปะหลังเข้าไป ต้องอาเจียนออกมาแทบหมดไส้หมดพุง

         “มันสำปะหลังรึ!” หลงจู๊ตื่นตกใจ ละแวกตำบลที่เขาอาศัยอยู่ เคยมีคนกินมันสำปะหลังเข้าไปในช่วงภัยพิบัติจนต้องเสียชีวิตมาแล้ว

         เด็กหญิงโบกมือวุ่นวาย นางลืมนึกไปว่ายุคนี้มันฝรั่ง[1]ยังไม่เป็นที่รู้จักแพร่หลาย ในช่วงศตวรรษที่สิบหกพ่อค้าชาวดัตช์นำมันฝรั่งเข้ามายังแผ่นดินใหญ่ แต่อาจจะเพาะปลูกกันเฉพาะในเมืองหลวง

ทว่านางย้อนกลับมาในยุคโบราณกว่านั้น ยังไม่มีผู้ใดในแผ่นดินนี้เคยเห็นมันฝรั่งอย่างแน่นอน

         ‘ถ้าตอนนี้มันฝรั่งยังไม่ถูกนำเข้ามา แล้วเถ้าแก่เซียวรู้จักมันฝรั่งได้ไงกัน’ ฉีชิงอีพลันนึกสงสัย

         “ถ้าอย่างนั้น ขนมของเจ้าทำมาจากสิ่งใด หากเจ้าบอกไม่ได้ ข้าก็ไม่กล้าเอาไว้ขายหรอก ต่อให้มันจะอร่อยมากก็เถอะ”

         ฉีชิงอีมองไปยังแท่นฝนหมึก นางชี้ไปที่พู่กันและกระดาษ หลงจู๊จึงเลื่อนแท่นเครื่องเขียนหมุนไปทางนาง

         “นี่แม่หนู เจ้ารู้จักอักษรด้วยหรือ”

         เด็กหญิงไม่ตอบ นางหยิบพู่กันด้วยท่าทางที่คล้ายกับไม่ถนัดนัก

‘เฮ้อ! รู้งี้น่าจะฝึกเขียนพู่กันให้มากหน่อย ใครจะไปรู้ว่าต้องทะลุมิติมายุคโบราณที่ไม่มีปากกาใช้ล่ะ’

ฉีชิงอีนึกบ่นอยู่ในใจก่อนจะจรดพู่กัน เขียนตัวอักษรลงกระดาษเป็นพรืด หลงจู๊ชะโงกหน้าไปอ่านแล้วร้องอ้อ

         “เป็นพืชมีหัวชนิดหนึ่ง แต่มิใช่มันสำปะหลัง สามารถกินได้ ไม่มีอันตราย” สายตาของหลงจู๊เหลือบแลไปยังมันฝรั่งแผ่นทอดกองใหญ่ในกระบุง “ถ้าอย่างนั้น เจ้าจะขายทั้งหมดนี้ในราคาเท่าใด”

         เด็กหญิงยกสองมือขึ้นกางนิ้วทั้งสิบออก

         “สิบตำลึงอย่างนั้นรึ!” สีหน้าหลงจู๊เปลี่ยนสีไปเล็กน้อย “ข้ายังไม่รู้ว่าขนมของเจ้าจะขายออกหรือไม่ ข้าให้แปดตำลึง เจ้าจะรับหรือไม่”

         ฉีชิงอีเห็นว่าได้ราคาสูงกว่าที่ร้านเถ้าแก่เซียวก็รีบพยักหน้า หลงจู๊จึงหยิบเงินแปดตำลึงยื่นให้นาง

         “ให้ข้าลองขายดูหน่อย อีกสักสองวันเจ้าค่อยมาสอบถาม หากว่าขายหมด ข้าจะทำสัญญาสั่งซื้อกับเจ้าดีหรือไม่”

         “อือๆ” เด็กหญิงพยักหน้ารับ

         หนิงหลวนเคอเดินลงจากรถเข้าไปในภัตตาคาร เขาเหลือบเห็นหลงจู๊กำลังจะยกอ่างไม้ใส่แผ่นที่เหลืองกลมอยู่เต็มเข้าไปหลังร้านก็เอ่ยถาม

         “หลงจู๊ นั่นคือสิ่งใด”

         “คุณชาย นี่เรียกว่าแผ่นมันทอดขอรับ รสชาติดี กรอบอร่อย รับรองว่าคุณชายต้องไม่เคยรับประทานมาก่อน”

         เด็กหนุ่มเลิกคิ้ว “อย่างนั้นรึ! ข้าสั่งกลับบ้านได้หรือไม่”

         “ได้แน่นอนขอรับ”

         “ว่าแต่แผ่นมันทอดของเจ้า คงมิได้ทำจากมันสำปะหลังหรอกนะ”

         “มิใช่ขอรับ! ข้าน้อยเคยกินมันสำปะหลังมาก่อน แผ่นมันทอดนี่ มิได้ทำมาจากมันสำปะหลังอย่างแน่นอน ที่สำคัญรับรองว่าไม่เป็นอันตรายขอรับ ข้าน้อยลงชิมดูแล้ว”

         “เหตุใดข้าไม่เคยสิ่งนี้ขายอยู่ในภัตตาคารเจ้ามาก่อน”

         “เอ่อ!”

         ท่าทางอึกอักของหลงจู๊ทำให้หนิงหลวนเคอนึกเอะใจ “คงมิใช่ เด็กผู้หญิงเมื่อครู่เอามาขายให้เจ้าหรอกนะ”

         “ปกปิดคุณชายมิได้จริงๆ เป็นนางที่เอามาขายให้ข้าน้อยขอรับ ข้าน้อยเห็นว่าขนมชนิดนี้แปลกดีจึงได้รับซื้อเอาไว้”

         หนิงหลวนเคอโบกมือ “ช่างเถิด! หากว่าขนมชนิดนี้อร่อยจริง วันหน้าข้าจะสั่งซื้อไปใช้ในงานเลี้ยงที่จวน”

         สีหน้าของหลงจู๊แช่มชื่นกันทันตา “ขอรับคุณชาย”

         รถม้าของจวนนายอำเภอวิ่งไล่หลังฉีชิงอีมาห่างๆ หนิงหลวนเคอเห็นแผ่นหลังกับกระบุงของนางก็จำได้ เขาจึงสั่งให้คนขับรถม้าชะลอรถ สายตาลอบสังเกตเด็กหญิงผู้นั้น ไม่นานนักก็เห็นนางเข้าไปในตรอกเล็กๆ

“จอดรถที!”

บ่าวรับใช้รู้สึกประหลาดใจ ทว่าคำสั่งของคุณชายย่อมไม่อาจคัดค้าน เขาจึงบอกให้คนขับรถม้าจอดที่ปากตรอกข้างหน้า

หนิงหลวนเคอกระโดดลงรถโดยไม่รอให้บ่าวรับใช้ยกบันไดมาเทียบ เขาฝึกวรยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก ความสูงของรถม้าแค่นี้ กระโดดลงได้ง่ายกว่าการฝึกกระโจนบนแท่งไม้ที่ท่านตาเคยสอนเสียอีก

“พวกเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าไปครู่เดียว” เด็กหนุ่มสั่งแล้ววิ่งเข้าไปในตรอกข้างหน้า

ไม่ถึงสามอึดใจ คุณชายรูปงามก็วิ่งกลับออกมาแล้วขึ้นบนรถม้าด้วยสีหน้าปกติ

รถม้าจากจวนนายอำเภอจอดที่หน้าซุ้มประตูจวนสกุลฉี บ่าวรับใช้เห็นแล้วก็รีบเข้าไปยอบกายรายงาน

“รถม้ามาแล้ว ขอต้องขอตัวกลับจวนแล้ว”

“เชิญใต้เท้า!” ฉีหนิงจินผายมือเชิญ

ชุยหงกุมมือด้วยความตื่นเต้น ความหวังของนางที่คิดจะผูกญาติกับนายอำเภออาจจะเป็นจริง ได้ยินว่าคุณชายหนิงบุตรชายคนโตของท่านนายอำเภออายุสิบห้ายังไม่มีคู่หมาย หากว่าคุณชายหนิงเกิดถูกใจหลินเอ๋อร์ของนางเข้ามิเท่ากับว่าหลุมศพบรรพบุรุษมีควันเขียว[2]ขึ้นแล้ว

         “เร็วเข้าหลินเอ๋อร์! รีบตามไปต้อนรับคุณชายหนิง”

         ฉีกุ้ยหลินอายุสิบสี่ปีแล้ว โดยทั่วไปหญิงสาววัยนี้ บิดามารดาก็มักจะมองหาบุรุษในครอบครัวที่เหมาะสม รอจนนางปักปิ่นแล้วค่อยทำสัญญาหมั้นหมาย

         ทว่าชุยหงก็เป็นเหมือนมารดาที่มีบุตรสาววัยใกล้เคียงกับหนิงหลวนเคอในเมืองต้าซาน พวกนางล้วนวาดหวังให้บุตรชายนายอำเภอสนใจในลูกของตน

         รูปโฉมของหนิงหลวนเคอล้วนเป็นที่ร่ำลือในหมู่สตรี อีกทั้งยังเป็นบุรุษที่เก่งกาจในศาสตร์ทั้งสี่ นับได้ว่าเป็นหนึ่งในสิบยอดบุรุษแห่งอำเภอต้าซาน

         “ท่านแม่ อย่าให้อ้ายเหม่ยมาใกล้แถวนี้นะเจ้าคะ”

         ชุยหงได้ยินบุตรสาวเอ่ยเช่นนั้นก็หันไปดูสองแม่ลูกบ้านรองที่กำลังเดินตามหลังมา หม่าเพ่ยสาวใช้ที่รู้ใจนายหญิงมองตามสายตาชุยหงแล้วก็ยิ้มน้อยๆ

         “ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเองเจ้าค่ะ”

         “ดี! เจ้าคอยบังเอาไว้ อย่าให้นางได้เผยอหน้าเล่า”

         ชุยหงเห็นว่าฉีอ้ายเหม่ยนั้นมีรูปลักษณ์งดงามยิ่งกว่าบุตรสาวตนก็เกรงว่าหนิงหลวนเคอจะหันไปสนใจหลานสาว แม้ฉีอ้ายเหม่ยจะเพิ่งอายุสิบสองแต่การจองตัวก็อาจจะเป็นไปได้

         หม่าเพ่ยเหลือบมองสะใภ้รองกับบุตรสาวที่เดินอยู่ท้ายขบวนอยู่เป็นระยะ พอถึงหน้าซุ้มประตูนางก็เลือกยืนบังมิให้คนบนรถม้ามองเห็นฉีอ้ายเหม่ย

[1] มันฝรั่งถูกนำเข้าประเทศจีนในช่วงราชวงศ์หมิงในราวศตวรรษที่ 16-17

[2] หลุมศพบรรพบุรุษมีควันเขียว หมายถึง วงศ์ตระกูลจะเจริญรุ่งเรือง มีลาภยศเกิดกับครอบครัว