เด็กหญิงใบ้กับระบบซุปเปอร์มาร์เก็ต

‘บ้าจริง! ยังไม่ได้ตั้งตัวเลย ก็ดูดเข้าระบบล่ะ’ ฉีชิงอีมองดูหลังคาเรือนข้างหน้า เด็กหญิงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง แต่พอเห็นปลายเท้าของตนเองก็ตกใจถึงกับร้องออกมา‘เฮ้ย! ฉันกลายเป็นเด็กเหรอ’ หญิงสาวยกมือที่แบขึ้นตรงหน้าแล้วพลิกไปมา ครั้นมองเห็นเท้าเล็กๆ ของตัวเองก็ถอนหายใจออกมาพลันความทรงจำของเจ้าของร่างก็ถาโถม เด็กหญิงผู้นี้เป็นลูกของสะใภ้เล็กแห่งบ้านสกุลฉี มีชีวิตอยู่อย่างยากลำบาก บิดาเป็นผู้คุ้มภัยที่เดินทางไปกับขบวนคหบดี ระหว่างทางขบวนนั้นถูกโจรปล้น ฉีเต๋อผู้เป็นบิดาของฉีชิงอีตกเขาเสียชีวิต เหลือเพียงป้ายวิญญาณกับเงินชดเชยจำนวนหนึ่งถูกส่งกลับมาปู่ของฉีชิงอีที่เสียชีวิตไปแล้วเคยเป็นเจ้าหน้าที่อยู่ในที่ว่าการอำเภอ ท่านย่าเป็นคนจากครอบครัวเจ้าหน้าที่ศาลจึงพอมีความรู้อยู่บ้าง ลุงใหญ่ของฉีชิงอีนามฉีหนิงจินเป็นขุนนางระดับแปดทำงานอยู่ในที่ว่าการอำเภอ ส่วนลุงรองที่ชื่อฉีเฉิงเป็นเสมียนศาลแทนตำแหน่งของบิดา มีเพียงบิดาของนางที่ไม่ชอบทางบุ๋นหันไปทางบู๊จึงไม่เป็นที่สบอารมณ์ของท่านย่านัก ‘เฮ้อ! จะทะลุมิติทั้งที่ก็ไม่เลือกคนที่มีอาการครบสามสิบสองให้ ดันมาเป็นเด็กใบ้ แถมยังลำบากจนเป็นลมเพราะอด

เช้าวันต่อมา หว่านอี้ซูตื่นนอนด้วยความสดชื่น เมื่อคืนนางหยุดไอแล้ว จึงได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่ นางปลุกบุตรสาวและบุตรชายแต่เช้าตรู่ “พวกเจ้าตื่นได้แล้ว แม่จะออกไปโรงครัวนะ ลุกขึ้นทำความสะอาดเรือนแล้วตามไปหาแม่ที่โรงครัวด้วย” หน้าที่ของสะใภ้สามในจวนสกุลฉี ไม่ต่างจากสาวใช้ในโรงครัว นางต้องเข้าครัวไปช่วยเตรียมวัตถุดิบในการทำอาหาร จากนั้นตอนสายก็ไปช่วยคนรับใช้ที่โรงซักผ้า เย็นมาก็เก็บกวาดใบไม้ในสวนด้านหลัง ส่วนฉีชิงอีกับฉีเป่าสองพี่น้องก็ต้องตามไปคอยเป็นลูกมือให้กับมารดา ต่างจากญาติผู้พี่คนอื่นๆ ในจวนที่ได้ไปสำนักศึกษา หว่านอี้ซูพับผ้าห่มเรียบร้อย ล้างหน้าล้างตาเสร็จก็ออกไปทำงาน ไม่อย่างนั้นนางกับลูกจะต้องกินเพียงข้าวเปล่าต่อไป “ชิงชิง! เสี่ยวเป่า! แม่ไปแล้วนะ” นางร้องแล้วปิดประตูเรือนไว้เช่นเดิม สองพี่น้องงัวเงียลุกขึ้น ฉีชิงอีที่มัวแต่นอนวางแผนการใช้ชีวิตในยุคโบราณรู้สึกนอนไม่เต็มตื่น ยกมือสีหูสีตาแล้วมองไปยังน้องชาย “พี่ชิงชิง ท่านพับผ้าห่มที” ฉีเป่าดึงผ้าห่มออกจากตักของตน ฉีชิงอีกับน้องชายห่มผ้าผืนเดี

“ไม่! ข้าสั่งให้ชิงชิงทำ นางก็ต้องทำสิ!” ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นสีหน้าไม่พอใจของฉีชิงอีก็รู้สึกทนไม่ได้ นิ้วชี้พลันสั่นระริก หว่านอี้ซูเกรงฮูหยินผู้เฒ่าจะเคืองบุตรสาวตนจึงรีบยกมือขึ้นโอบไหล่ฉีชิงอี “ชิงชิง เจ้าไปทำตามที่ท่านย่าบอกเถิด” “อือๆ” ฉีชิงอีรับคำด้วยดวงตาแวววามเด็กหญิงรับผ้าขี้ริ้วจากมารดาแล้วก้มลงเช็ดพื้น ใช้มือวางบนผ้าขี้ริ้วรวบเอาเศษขนมที่หล่นอยู่พื้นไปทิ้งใส่ในถังไม้ที่อยู่มุมห้อง ฉีกุ้ยหลินมองญาติผู้น้องด้วยสายตาเหยียดๆ ปลายนิ้วชี้ไปใกล้ปลายเท้าของตน “ชิงชิง ตรงนั้นยังเหลือเศษขนมอยู่เลย เจ้าทำให้สะอาดหน่อยสิ” “ข้าเก็บเอง” หว่านอี้ซูเดินเข้าไปคิดจะทำความสะอาดแทนบุตรสาวฉีชิงอีรีบวิ่งไปขวางมารดาไว้ ฉีกุ้ยหลินขยับเท้าเบี่ยงออกเล็กน้อย ปล่อยให้ญาติผู้น้องที่มีฐานะต้อยต่ำในครอบครัวก้มลงเก็บเศษขนมที่เหลืออยู่ ฉีชิงอีเงยหน้าขึ้นเห็นฉีกุ้ยหลินลอบยิ้ม เด็กหญิงก็ส่งสายตาเคืองญาติผู้พี่ด้วยความโมโหอยู่แวบหนึ่ง ในใจนึกจดความแค้นนี้เอาไว้ ‘ฉีกุ้ยหลิน นิสัยของเธอนี่มัน...ตัวร้ายในนิยายชัดๆ คอยดูเถอะ ให้ฉันพาแม่กับน้องออกจากจวนน

“ท่านแม่ ข้าหิวแล้วขอรับ” ฉีเป่ากลืนน้ำลายหลายอึกลงคอ กลิ่นของปลานึ่งบ๊วยยากจะต้านทานไหว หว่านอี้ซูเก็บคำพูดกลืนลงคอ นางรู้ว่าบุตรสาวคงต้องลำบากที่ข้างนอกเป็นแน่ หากนางคิดจะขโมยคงยากที่จะได้ปิ่นโตไม้มาในสภาพปกติ “เช่นนั้นไปนำเอาข้าวสวยเมื่อเช้ามาแบ่งกันเถิด” เมื่อมารดาเอ่ยเช่นนั้น ฉีชิงอีจึงเดินไปถือเอาชามไม้ใหญ่ใส่ข้าวสวยออกมา ฉีเป่าหยิบถ้วยและตะเกียบเดินตามหลังพี่สาว มารดาทำหน้าที่ตักข้าวสวยแบ่งใส่ถ้วยให้ “รีบลงมือกันเถิด อย่าให้มีคนเห็นเชียว ปิ่นโตนี่ก็ต้องซ่อนให้มิดชิด หรือจะให้ดี ชิงชิง เจ้าต้องรีบเอากลับไปคืนที่ภัตตาคารให้เร็วที่สุด” “อือๆ” เด็กหญิงร้องรับ ทุกคนลงมือกินอย่างรวดเร็ว ปลายยามเว่ย[1]แล้ว ถ้านับจากเมื่อตอนเช้าที่พวกเขาดื่มนมและกินขนมปังไส้กรอกไปก็สมควรแล้วที่จะหิว ฉีเป่าวางตะเกียบลงก่อนเป็นคนแรก เด็กชายหันไปรินน้ำดื่มแล้วยกมือเล็กๆ ขึ้นลูบท้อง “พี่ชิงชิง ข้าอิ่มมากเลยขอรับ” หว่านอี้ซูเหมือนจะเจริญอาหารมากกว่าทุกวัน นางไม่เพียงแต่กินข้าวจนหมดถ้วยแต่ยังกินปลาหมดไปแถบหนึ่ง “อืม...อ

“คุณชายมองหาผู้ใดหรือขอรับ” เตียเชียงบ่าวรับใช้คนสนิทของหนิงหลวนเคอมองตามสายตาของนายน้อย เด็กหนุ่มกวาดตามองคนสกุลฉีที่ยืนเรียงแถวอยู่ทว่ากลับต้องผิดหวังที่ไม่เห็นเด็กหญิงผู้นั้น เขากระซิบตอบเตียเชียงเบาๆ“เด็กผู้หญิงที่เข้าไปในภัตตาคารเทียนเต่อน่ะสิ ข้าเห็นกับตาว่านางมุดเข้ามาในรั้วจวนสกุลฉี”บ่าวรับใช้ทำตาโต เขาจำเด็กหญิงผู้นั้นได้ ไม่คิดเลยว่าคุณชายจะติดใจจนตามหา “บางที นางอาจจะเป็นลูกของคนรับใช้ในจวนก็ได้นะขอรับ”“อืม...อาจเป็นเช่นนั้น” หนุ่มน้อยรับคำเบาๆชุยหงกระวีกระวาดแนะนำบุตรชายกับบุตรสาวให้ หนิงหลวนเคอได้รู้จัก “คุณชายเจ้าค่ะ นี่คือบุตรชายคนโตของข้า ฉีฟู่ และนั่นก็คือบุตรสาวคนเล็ก ฉีกุ้ยหลิน”คุณชายรูปงามพยักหน้ารับ สายตาของชุยหงกับฉีกุ้ยหลินแสดงความกระตือรือร้นจนออกนอกหน้า หนิงหลวนเคอพอเห็นเจตนาของสองแม่ลูกก็แทบจะถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย นายอำเภอหนิงเหลือบมองบุตรชายแล้วเบือนหน้าไปทางฮูหยินผู้เฒ่า “วันนี้รบกวนสกุลฉีมากแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อน” “ใต้เท้าหนิงอย่ากล่าวหนักเช่นนั้น หวังว่าโอกาสหน้าท่านจะให้เกียรติกลับมาเยือนจวนสกุลฉีอีก” ฮูหยิน