เด็กหญิงใบ้กับระบบซุปเปอร์มาร์เก็ต

‘บ้าจริง! ยังไม่ได้ตั้งตัวเลย ก็ดูดเข้าระบบล่ะ’

ฉีชิงอีมองดูหลังคาเรือนข้างหน้า เด็กหญิงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง แต่พอเห็นปลายเท้าของตนเองก็ตกใจถึงกับร้องออกมา

‘เฮ้ย! ฉันกลายเป็นเด็กเหรอ’

หญิงสาวยกมือที่แบขึ้นตรงหน้าแล้วพลิกไปมา ครั้นมองเห็นเท้าเล็กๆ ของตัวเองก็ถอนหายใจออกมา

พลันความทรงจำของเจ้าของร่างก็ถาโถม เด็กหญิงผู้นี้เป็นลูกของสะใภ้เล็กแห่งบ้านสกุลฉี มีชีวิตอยู่อย่างยากลำบาก บิดาเป็นผู้คุ้มภัยที่เดินทางไปกับขบวนคหบดี ระหว่างทางขบวนนั้นถูกโจรปล้น ฉีเต๋อผู้เป็นบิดาของฉีชิงอีตกเขาเสียชีวิต เหลือเพียงป้ายวิญญาณกับเงินชดเชยจำนวนหนึ่งถูกส่งกลับมา

ปู่ของฉีชิงอีที่เสียชีวิตไปแล้วเคยเป็นเจ้าหน้าที่อยู่ในที่ว่าการอำเภอ ท่านย่าเป็นคนจากครอบครัวเจ้าหน้าที่ศาลจึงพอมีความรู้อยู่บ้าง ลุงใหญ่ของฉีชิงอีนามฉีหนิงจินเป็นขุนนางระดับแปดทำงานอยู่ในที่ว่าการอำเภอ ส่วนลุงรองที่ชื่อฉีเฉิงเป็นเสมียนศาลแทนตำแหน่งของบิดา มีเพียงบิดาของนางที่ไม่ชอบทางบุ๋นหันไปทางบู๊จึงไม่เป็นที่สบอารมณ์ของท่านย่านัก

         ‘เฮ้อ! จะทะลุมิติทั้งที่ก็ไม่เลือกคนที่มีอาการครบสามสิบสองให้ ดันมาเป็นเด็กใบ้ แถมยังลำบากจนเป็นลมเพราะอดข้าว’

         เด็กหญิงเหลือบไปเห็นห่อใบบัวที่หล่นอยู่ไม่ไกล นางจำได้ว่าตนเองเพิ่งมุดกลับเข้ามาทางช่องสุนัขลอดข้างกำแพงเพื่อเอาปลาเผากลับมาให้มารดากับน้องชายกิน

         ฉีชิงอีคว้าเอาห่อใบบัวแล้วลุกขึ้นตรงไปยังเรือนเล็กหลังจวน พอผลักประตูเข้าไปในเรือน ฉีเป่าน้องชายของนางกำลังนั่งเฝ้ามารดาอยู่ข้างเตียง ได้ยินเสียงเปิดประตูก็หันขวับมามอง ครั้นเห็นว่าเป็นพี่สาวก็ลุกขึ้นยิ้มให้

         “พี่ชิงชิง ข้าหิวจัง”

         “อือๆ” เด็กหญิงยิ้มให้เขาอย่างกระตือรือร้นแล้ววางห่อใบบัวลงบนโต๊ะ

         “พี่ได้ของกินมาอีกแล้วหรือ” เด็กชายทำตาโต

         เด็กหญิงพยักหน้าหงึกหงัก ปีนี้นางอายุเก้าขวบแล้ว มากกว่าฉีเป่าสองปี ในเมื่อท่านย่าให้เพียงข้าวสวยคนละครึ่งถ้วยกับอาหารเหลือจากโต๊ะอาหารมื้อเช้าและมื้อเย็น    ฉีชิงอีก็ต้องแอบออกจากจวนออกไปหาอาหารจากภายนอกมาให้มารดากับน้องชายกิน

         ฉีเป่ามองดูห่อใบบัวที่คลี่ออก ดวงตาของเด็กชายเบิกกว้าง “ปลาเผา!”

         “จุ๊ๆ” พี่สาวยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก ห้ามมิให้น้องชายส่งเสียงดัง

         “อ้อๆ ข้าจะไม่เสียงดัง พี่รีบเอาไปซ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวสาวใช้จะมาส่งข้าวแล้ว”

         ฉีชิงอีรีบห่อปลาเผาแล้วเอาไปซ่อนที่ตะกร้าเล็กมีฝาปิดอยู่ริมห้อง ไม่นานนักก็มีเสียงฝีเท้าก็คนผู้หนึ่งดังใกล้เข้ามา

         “ข้าวมาแล้ว เหลือแค่นี้ล่ะ” สาวใช้หน้าบึ้งกระแทกถาดลงบนโต๊ะกลางห้องโถงของเรือนเล็ก “กินแล้วก็ล้างให้เรียบร้อยด้วยเล่า แล้วข้าจะมาเก็บ”

         เด็กชายกับเด็กหญิงพยักหน้ารับ สาวใช้ผู้นั้นร้องหึขึ้นคำหนึ่งแล้วสะบัดหน้าหนีไป

         ร่างของสตรีที่นอนหันหลังอยู่บนเตียงค่อยๆ ผินหน้ากลับมา “ชิงชิง เจ้ากลับมาแล้วหรือ”

         ฉีชิงอีเดินเข้าไปชิดเตียง ยิ้มน้อยๆ แล้วร้องอือๆ มองมารดาที่ใบหน้าซีดเซียวเพราะความเจ็บป่วยด้วยสีหน้าเวทนา

หว่านอี้ซูชะงักเมื่อเห็นสายตาของบุตรสาว นางรู้สึกว่าวันนี้เด็กหญิงตรงหน้าแปลกไปกว่าทุกวันแต่บอกไม่ถูกว่าแปลกไปอย่างไร

         ฉีเป่าเดินหน้าตึงมาชิดเตียง “ท่านแม่ หม่าเพ่ยเอาข้าวมาส่งแล้วขอรับ แต่เหลือเพียงข้าวเปล่ากับน้ำแกงปลาเหมือนเมื่อวานเลย”

         หม่าเพ่ยที่ฉีเป่าพูดถึงก็คือสาวใช้ประจำตัวป้าสะใภ้ใหญ่ที่ติดตามมาจากจวนสกุลชุย นางจะทำหน้าที่มาสอดส่องความเป็นอยู่ของสามแม่ลูกและกลับไปรายงานป้าสะใภ้ใหญ่ทุกวัน

         “ช่างเถิด มีข้าวกินก็ดีแล้ว เป็นเพราะแม่ไม่ได้ทำงาน ท่านย่ากับท่านป้าสะใภ้ใหญ่จึงไม่ให้อาหารกับพวกเรา” หว่านอี้ซูเอ่ยปลอบใจลูกๆ แล้วก็ไอออกมาสองสามครั้ง

         ฉีชิงอีเดินไปหยิบห่อปลาเผาออกมา เด็กชายรีบวิ่งไปปิดประตูลั่นดาลป้องกันไม่ให้คนอื่นเข้ามาเห็นอาหารที่พี่สาวของตนนำมา

         หว่านซูอี้เดินไปนั่งที่เก้าอี้หยิบถ้วยน้ำแกงปลาและถ้วยข้าวออกจากถาดวางบนโต๊ะ นึกถึงสามีที่เสียชีวิตไปแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ หากเขารู้ว่าภรรยากับบุตรทั้งสองต้องลำบากถึงเพียงนี้เขาคงเสียใจ เงินค่าชดเชยการเสียชีวิตที่สำนักคุ้มภัยนำมามอบให้ มารดาของเขาดึงไปเก็บไว้เองเพราะอ้างว่าจะเก็บเอาไว้ส่งฉีเป่าร่ำเรียนในวันหน้า

         “ชิงชิง เจ้าได้ปลาเผาตัวใหญ่มาเลยหรือ เถ้าแก่เซียวช่างใจดีจริง”

         “อือๆ” เด็กหญิงใช้มีดไม้ไผ่อันเล็กๆ ที่บิดาทำให้มา ปาดเนื้อปลาออกมาเป็นชิ้นเล็กๆ วางบนขอบใบบัว แล้วชี้นิ้วให้น้องชายคีบกิน

         ฉีเป่าคีบปลาชิ้นหนึ่งเข้าปากแล้วร้องออกมา “อร่อยมาก! ไม่ได้กินเนื้อมาหลายวันแล้ว ปลาตัวนี้เนื้อหวานมากเลยขอรับท่านแม่”  

         “ถ้าอร่อยเจ้าก็กินเยอะๆ เถอะ”

         หว่านซูอี้มองบุตรสาวกับบุตรชายด้วยความสงสาร แม้จะยังมีเรือนนอนคุ้มศีรษะ แต่ความเป็นอยู่กลับเป็นไปอย่างยากลำบาก เสื้อผ้าของนางและลูกๆ ทั้งเก่าและมีรอยปะชุนอยู่ประปราย แม้จะมีข้าวกินแต่กับข้าวล้วนเป็นของที่แทบจะไม่เหลือ ฉีเป่าเด็กชายวัยเจ็ดขวบผอมซูบจนดูหัวโต

         ฉีชิงอีมองถ้วยน้ำแกงปลาที่มีเพียงน้ำและถ้วยข้าวเปล่าแล้วรู้สึกโมโหคนสกุลฉี พวกเขามิได้ลำบากยากจนเสียหน่อย แต่กลับทำกับสามแม่ลูกแย่ยิ่งกว่าคนรับใช้   

         ‘เงินชดเชยการตายของลูกชายก็เก็บไปแล้ว ย่าใจโหดยังจะทำให้ลูกเมียเขาลำบากอีก ต่อให้ฉีเต๋อจะเป็นเด็กที่รับเลี้ยงเอาไว้ก็ไม่ควรทำแบบนี้’

         ระหว่างที่กำลังคิดเคืองหญิงชราอยู่นั้นพลันท้องของเด็กหญิงก็ร้องขึ้น หว่านอี้ซูได้ยินก็ร้องทัก

         “ชิงชิง เจ้าก็กินเสียบ้าง หน้าเจ้าซีดเซียวหมดแล้ว”

         ฉีชิงอียิ้มให้กับมารดา มองดูเนื้อปลาที่ถูกคีบมาวางบนข้าวแล้วรีบคีบใส่ปาก ปลาเผาตัวใหญ่ได้มาจากร้านของเถ้าแก่เซียวนับว่ารสชาติดีมากเลยทีเดียว เด็กหญิงผู้นี้ช่างน่าสงสาร ต้องแอบออกไปรับจ้างล้างจานที่ร้านอาหารของเถ้าแก่เซียวที่อยู่ท้ายตลาดเพื่อแลกกับข้าว

         “ชิงชิง เป็นเพราะแม่ป่วยออดๆ แอดๆ เจ้าจึงต้องลำบาก แม่จะพยายามแข็งแรงให้เร็วที่สุดนะ” หว่านอี้ซูยิ้มปลอบลูกสาว

         เด็กหญิงยิ้มไม่ออก อาการของหว่านอี้ซูทรงๆ ทรุดๆ ท่านย่าใจร้ายกับป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ยอมจ่ายเงินเพื่อเรียกหมอมาดูอาการ หากเป็นเรื่องของครอบครัวบุตรคนที่สามพวกเขาไม่ยอมให้เงินกระเด็นแม้สักอีแปะ

         ‘ช่างเถอะ รอให้ระบบเปิดก่อน ฉันจะซื้อยาแก้ไอให้ท่านแม่เอง’

**********