แค้นรัก เมียสมรส NC20+

เขา เป็นคนที่เข้ามาทำให้ฉันหวั่นไหว ทำให้ฉันหลงรัก เขาบอกว่าฉันไม่เหมือนใคร ฉันไม่ได้ซื่อบื้อฉันไม่ได้ใสซื่อฉันแค่อ่อนโยนกับคนอื่นมากก็เท่านั้นเองเพราะเป็นรักแรกจึงทำให้ฉันหลงรักผู้ชายคนนี้ได้อย่างง่ายดาย เราตกลงคบกันโดยที่ครอบครัวก็รู้ เพราะงั้นฉันจึงไว้ใจเขามาก จนกระทั่งเราสองคนได้แต่งงานกัน นิสัยของเขาก็เปลี่ยนไปทุกอย่าง ทั้งคำพูดสายตาการกระทำ มันไม่ใช่เขาคนเดิมที่ฉันเคยรู้จักเลย และสิ่งที่ทำให้ฉันช็อคมากกว่าเดิมคือเขาพาผู้หญิงเข้ามาในบ้านกอดจูบลูบคลำต่อหน้าฉัน โดยที่ไม่ได้นึกถึงจิตใจของคนที่เป็นเมียตีทะเบียนอย่างฉันเลยหลังจากนั้นเราก็มีการทะเลาะกันบ้างส่วนมากเขาจะไม่สนใจฉันมากกว่าจะทำเป็นเหมือนว่าฉันเป็นอากาศในสายตาของเขาซะมากกว่าฉันเองก็ได้แต่คิดว่าฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่าหน้าที่ของภรรยาบกพร่องตรงไหนหรือเปล่า แต่ฉันก็คิดว่าฉันทำหน้าที่นี้ได้อย่างดี แต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันถึงเป็นแบบนั้น**************************ณ สถานบันเทิงแห่งหนึ่งหญิงสาวก้าวขาเดินเข้าไปอย่างเงอะๆ งะๆ จากทางด้านหลังประตูซึ่งไม่ต้องผ่านการตรวจใดๆ ทั้งสิ้น ในมือของเธอมีเอกสารอยู่ ซึ่งเพื่อนของเธอไหว้วานให้เธ

พอเขียนใบลาออกเสร็จเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็กลับบ้านในทันทีโดยที่ไม่ได้แวะไปที่ไหนต่อ ถึงแม้จะเสียดายเรื่องการเรียนของตัวเองมากแค่ไหนแต่เธอก็ขัดคำสั่งของพ่อกับแม่ไม่ได้"กลับมาแล้วค่ะ..." เธอพูดขึ้นเมื่อก้าวขาเดินเข้าไปในบ้าน ทว่าภายในบ้านกลับเงียบกริบราวกับว่าบ้านหลังนี้ไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียวเธอเดินเข้าไปดูในครัวก็ไม่เจอใครเลยบนห้องนอนที่พ่อกับแม่ของเธอควรจะอยู่ก็ไม่มีตู๊ด~ ตู๊ด~ ตู๊ด~เธอหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วกดโทรออกไปหาผู้เป็นแม่ ทว่าไม่มีใครรับสายเลยแม้แต่คนเดียว ก่อนที่เธอจะเหลือบไปเห็นบางอย่าง เป็นซองจดหมายสีขาวถูกทับไว้ด้วยแจกันถึงลูกตาล... ถ้าหนูกลับมาได้เห็นจดหมายนี้แล้ว แม่อยากจะให้หนูเอาเงินในซองนี้ไปเช่าห้องอยู่ก่อนนะ พ่อกับแม่ต้องออกไปหางานทำหาเงินมาใช้หนี้เขา ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก พออ่านจดหมายจบมือของเธอทั้งสองข้างมันก็สั่นไปหมดเลย เพราะเธอไม่คิดว่าเธอจะมาถูกทิ้งให้อยู่ที่นี่ลำพังเพียงคนเดียว ถึงพ่อกับแม่ของเธอจะบอกว่าต้องออกไปหางานทำ แต่เธอก็ไม่คิดว่าตัวเธอจะถูกทิ้งเอาไว้ตามลำพังแบบนี้ตึก ตึก ตึก"ฮึก...พวกคุณเป็นใครหรอคะ" ลูกตาลรีบเช็ดน้ำตาแล้วหันกลับไปพูดกับคน

ห้างสรรพสินค้า...หญิงสาวมาซื้อของที่ห้างตามที่เขาบอกอยู่เมื่อวาน แต่มากับคนขับรถของที่บ้านและบอดี้การ์ดที่มาคอยถือของให้กับเธออีกหนึ่งคนตามคำสั่งของเขา เพราะตื่นเช้ามาก็ไม่เห็นเขาอยู่ที่บ้านแล้วไม่รู้ว่าออกไปทำงานตั้งแต่เช้าหรือออกไปตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่กลับก็ไม่รู้"ผมขอเอาของกลับไปไว้ที่รถให้ก่อนนะครับแล้วจะรีบกลับมา""ค่ะ"ในขณะที่คนที่มาช่วยถือของกำลังเอาของกลับไปเก็บที่รถหญิงสาวก็เดินเลือกซื้อของที่ยังซื้อไม่เสร็จไปด้วยเพราะจะได้ไม่ต้องเสียเวลามากตึก!"อ๊ะ! ขอโทษค่ะ""เฮ้ย...ตาไม่มีดูหรือไงวะถึงได้มาชนคนอื่นแบบนี้""ขอโทษจริงๆค่ะฉันไม่ทันมองคุณเองก็มัวแต่ก้มเล่นโทรศัพท์นี่คะ""นี่เธอโทษฉันหรอ?""เปล่าค่ะก็แค่พูดในสิ่งที่ตาเห็น ฉันผิดที่ฉันไม่ทันได้ระวังส่วนคุณก็ผิดที่เอาแต่ก้มเล่นโทรศัพท์จนไม่มองทาง" เห็นเธอเงียบๆ แบบนี้แต่เธอก็เป็นคนที่พูดอะไรตรงไปตรงมาและไม่ยอมเสียเปรียบให้ใครเด็ดขาด และเธอก็ไม่ชอบคนที่ผิดแล้วไม่ยอมรับผิด แล้วยังมาหาเรื่องอีกต่างหาก"ฉันเดินของฉันดีๆ เล่นโทรศัพท์แล้วไงวะ โทรศัพท์ฉันไหม เธอนั่นแหละที่ไม่ดู""ถ้าอย่างนั้นก็ขอโทษด้วยค่ะ""หน้าตาก็ดีแต่เสียดายปาก

แกร๊ก…ประตูห้องหอถูกเปิดก่อนที่ภวินทร์จะเดินเข้ามา สีหน้าและท่าทางที่สุขุมนั้นทำให้พวกแม่บ้านต้องรีบก้มหน้าหลบเพราะไม่รู้ว่าเรื่องที่คุยกับเจ้าสาวของเขาก่อนหน้านี้ภวินทร์มาได้ยินด้วยหรือเปล่า"คุณวิน...น้ำตาลนึกว่าคุณจะอยู่ดื่มกับคนอื่น ก็เลยขึ้นมาก่อนน่ะค่ะ""พวกเธอออกไปให้หมด อย่าเข้ามาอีก""ค่ะคุณภวินทร์"แม่บ้านออกไปจนหมดตามคำสั่งของภวินทร์ ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาเจ้าสาวของเขาที่เพิ่งจะถอดชุดแต่งงานออกและสวมเพียงผ้าคลุมผืนสีขาวผืนเดียวมือหนาปลดเปลื้องชุดของเธอออกอย่างช้าๆ เธอเกร็งเพราะไม่เคยต้องมาเปลื้องผ้าต่อหน้าผู้ชายเลย แม้เขาจะได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายก็ตาม แต่เธอก็ยังเขินอายอยู่ดี"อ๊ะคุณวิน.." ร่างบางสะดุ้งเมื่อริมฝีปากร้อนจูบลงบนไหล่ขาวๆ ของเธอ เมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้อีกกลิ่นแอลกอฮอล์ที่เขาดื่มไปก็ลอยเข้าไปในจมูกของเธอจนขมคอไปหมด"อืม...ถอดชุดออกสิ""ตะ แต่ว่า..""เธอเป็นเมียฉันแล้วนะ จะทำกันก็ไม่แปลกหรอก""...." เธอลังเลแต่ก็ต้องยอมทำตามที่เขาบอกแต่โดยดี เพราะตอนนี้เธอเป็นของเขาโดยสมบูรณ์แล้ว การที่คนเราแต่งงานกันแล้วจะมีอะไรกันมันก็ไม่แปลกเลย"ถอดผ้าแล้ว

มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งพอหายดีน้ำตาลก็กลับไปเรียนตามปกติ ข่าวที่เธอแต่งงานกับภวินทร์ก็ถูกร่ำลือไปทั่วมหาวิยาลัยเพราะคนที่ไปร่วมงานก็มีคนที่เป็นพ่อแม่ของนักศึกษาที่นี่ด้วย พอรู้หนึ่งคนข่าวก็แพร่กระจายไปทั่วปากต่อปาก จากแค่แต่งงานกันถึงแม้จะไม่มีใครรู้สาเหตุแต่เพราะคนพูดกันไปเรื่อยจนมันกลายเป็นว่าน้ำตาลนั้นเป็นเด็กเสี่ยขายตัว เพราะพ่อแม่ของเธอทำเรื่องงามหน้าไว้ลูกเลยต้องมาขายตัวเพื่อหาเงินแทนและเพราะเรื่องนี้มันทำให้เธอถูกเพื่อนๆ ที่เคยคบหากันปลีกตัวออกห่าง ไม่มีใครอยากเข้าใกล้เธอเพราะเธอน่ารังเกียจในสายตาของคนอื่น แต่ก่อนมีแต่คนเกรงใจเธอและให้เกียรติเธอเพราะพ่อแม่ของเธอเป็นนักธุรกิจใหญ่ที่ใครๆ ก็นับถือ แต่ตอนนี้มันไม่ได้เป็นแบบนั้นอีกแล้ว คำพูดที่ว่าใครล้มอย่าข้ามจริงๆ แล้วไม่ได้ถูกใครข้ามเลย แต่เธอถูกเหยียบซ้ำและบดขยี้ราวกับว่าเธอนั้นผิดมากแบบไม่สามารถให้อภัยได้อีกเลย เรื่องที่พ่อแม่ของเธอทำนั้นเธอเองก็ไม่ได้รับรู้อะไรด้วยเลย แต่ก็ปฏิเสธอะไรไม่ได้เพราะเธอก็เป็นลูก และในตอนนี้เธอก็ถูกทิ้งให้ต้องรับหน้าเพียงลำพัง ทุกสิ่งทุกอย่างมันเลยตกมาที่เธอให้ต้องรับผิดชอบทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเ