5

“เป็นคนอื่นคงเตลิดไปแล้ว” ศิรินภายกยิ้ม จริงอยู่ที่ว่านีรามนมิใช่คนแรกของหล่อน

แต่ทว่าเมื่อได้พบเด็กคนนี้ ศิรินภาจึงไม่สนใจทุกอย่าง ไม่สนใจใคร มีแต่นีรามน และต้องการเลี้ยงนีรามนแบบผูกขาด

สัญญานี้ร่างไว้ตั้งแต่สองปีก่อน จะจบสิ้นกันก็ต่อเมื่อหล่อนเบื่อหน่าย นีรามนจึงจะเป็นอิสระจากหล่อน เป็นอิสระจากกันและกัน

ทว่าจนวันนี้ก็ยังเหมือนเดิม และศิรินภาหมายหมาดว่าจะเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ มิคิดไขว่คว้าใครอื่นที่ไหน

“พี่รักไม้” พูดครั้งที่สามแล้วในรอบหลายเดือนที่ผ่านมานี้ ครั้งแรกที่พูดคืออยู่ที่สวนสาธารณะริมแม่น้ำ...ที่ที่ทั้งสองเคยพบกันครั้งแรกเมื่อสองปีก่อน

ณ ในอดีตนั้นนีรามนเพิ่งเลิกงาน จึงมายืนพักสมองอยู่ตรงสวนสาธารณะริมแม่น้ำแถวนั้น พื้นที่เริ่มเงียบสงัดเพราะเป็นเวลาเช้ามืด

“มาอยู่กับฉัน” คำสั้น ๆ ทว่ามีอิทธิพลต่อนีรามน มันมาพร้อมกับข้อเสนอที่เธอยากจะปฏิเสธ

ทว่าสิ่งที่นีรามนทำคือการปฏิเสธไป เธอไม่ได้เดือดร้อนถึงขนาดนั้น...

ไม่จริง...เธอโกหก

“แล้วจะเอาเงินจากที่ไหน พ่อของเธอต้องการมันไม่ใช่รึ” อีกฝ่ายคงสืบเรื่องราวของครอบครัวเธอมาพอสมควร จึงได้รู้ลึกถึงอาการป่วยของพ่อที่ต้องใช้เงินรักษาจำนวนมาก...ลำพังแค่เงินก้อนจากประกันก็ยังไม่ครอบคลุม จึงได้มาเสนอเงินนั้นต่อหน้าเธอ ที่อีกฝ่ายคงจะถูกใจหรือแค่ต้องการเอาชนะเธอที่คล้ายดูเหมือนม้าพยศในสายตาของอีกฝ่ายกระมัง

เพราะใคร ๆ ก็ต่างมองเธอว่าเป็นแบบนั้น ‘เคี้ยวยาก’

ย้อนกลับไปในอดีตก่อนหน้านี้อีก...

“ขอบคุณครับ” เสียงนุ่มทุ้มของลูกค้าประจำที่เป็นชายหนุ่มทำให้นีรามนจำต้องยกยิ้มการค้าส่งให้ ทั้งที่ปกติเธอที่เพิ่งเข้ามาทำงานที่นี่ได้ไม่กี่เดือนแต่ก็รู้ดีว่าการบริการเสิร์ฟของเธอมิได้อยู่ที่โซนวีไอพีแห่งนี้

ทว่าจู่ ๆ พนักงานที่เป็นเพื่อนรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนร่วมงานของเธอด้วยก็เข้ามาหาพร้อมทั้งมอบหมายให้นีรามนไปบริการยังโซนนั้น โดยเฉพาะโต๊ะนั้น...ที่จ่ายหนักที่สุด

“นามสกุลนี้คุ้น ๆ นี่มันลูกชายนักการเมืองพรรคร่วมฯ นี่ ...งานดีนะแก” หากได้ร่วมอุ่นเตียงกับเขาคงจ่ายหนักไม่เบา เผลอ ๆ หากเขาถูกใจรับเป็นเด็กเลี้ยงคงสบาย

ทว่านีรามนกลับมิคิดจะเอื้อมสูงไปมากกว่านั้น ท่ามกลางสายตาที่อิจฉาเธอหลายคู่

เพราะเวลาตกลงมา...มันจะเจ็บปางตาย 

จนเมื่อหลายวันเข้า เมื่อเขามิสามารถที่จะทำให้นีรามนยอมเลื่อนสถานะและมาสยบอยู่แทบเท้าของเขา

นีรามนหวีดร้องตกใจชั่วครู่ สายตาของเธอแทบจะเถือหนังของอีกฝ่ายที่ฉุดเอวเธอแล้วรั้งเข้าไปนั่งแนบอิงยังตักของเขาทันควัน

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสานแอลกอฮอล์ทำให้นีรามนคล้ายถูกมึนเมา ผู้คนต่างมองมาด้วยความสนใจใคร่รู้ ทว่ามิคิดมีใครเข้ามายุ่มย่ามหรือช่วยเหลือ

คงคิดว่าเธอเป็นแค่ลูกตาสีตาสาคนหนึ่ง ใครเขาจะมายอมช่วยเพื่องัดข้อกับลูกชายของผู้มีอิทธิพลในการปกครองประเทศ

“คุยกับผมหน่อยสิคนสวย” ปลายจมูกและริมฝีปากร้อนที่ชิดใกล้ทำให้นีรามนสะอิดสะเอียนแทบบ้า ลมหายใจที่เจือกลิ่นน้ำเมานั้นยิ่งทำให้เธอขยะแขยงชนิดที่ว่าน้ำหอมราคาแพงที่อีกฝ่ายบรรจงประโคมมานั้นแทบจะไร้ราคา

“ปล่อยค่ะ” เธอมาทำงานในฐานะเด็กเสิร์ฟ หาใช่ตำแหน่งอื่นที่ตอบสนองเรื่องอย่างว่าอย่างที่พนักงานเสิร์ฟคนอื่นบางคนทำ นีรามนพยายามเบี่ยงกายพร้อมทั้งดันร่างกายอีกฝ่ายออกอย่างรังเกียจที่สุด สัมผัสมือกร้านที่เข้ามายุ่มย่ามกับร่างกายของเธอช่างน่าสะอิดสะเอียน

จนเมื่อนีรามนมิอาจทานทน ศักดิ์ศรีของเธอหาใช่ใครต้องมาปกป้อง

เธอต้องปกป้องตัวเอง...

ใบหน้าคมสันสะบัดตามแรงตบ ในหัวของเขามีเสียงวิ้ง...อื้ออึ้ง ความชาจนกลายเป็นแสบร้อนเต้นตุบ ๆ ที่ซีกหน้าด้านหนึ่ง

เขาหันขวับ มองนังตัวดีที่ผลุนผลันออกจากกายของเขาไปอย่างน่าเสียดาย สายตาแน่วแน่และปราศจากความรู้สึกผิดของผู้หญิงคนนี้ช่างถือดียิ่งนัก...

ทว่าก่อนจะได้ทำอันใดเพื่อเป็นการสั่งสอน เขากลับสบถออกมาเมื่อมีลูกน้องของเขาเข้ามาขัดจังหวะร้อนแรง...

นีรามนมิอาจได้ยินว่าอีกฝ่ายกระซิบกระซาบอันใด รู้เพียงแต่ว่ามันผู้นั้นหันมามองเธอด้วยความเคียดแค้นทว่าทำอันใดมิได้ไปมากกว่าลุกขึ้นแล้วเดินออกจากร้านไป

ใครกันที่กล้าขัดจังหวะ...สุ้มเสียงไต่ถามดังขึ้นรายรอบนีรามนที่ลุกขึ้นแล้วรีบเดินออกจากบริเวณนั้นเข้าหลังร้าน

จึงมิทันได้สังเกตเห็นว่ายังชั้นสามซึ่งเป็นชั้นที่เหนือชั้นที่สุด มิใช่ใครที่มีเงินแล้วจะเข้าไปผ่อนคลายอารมณ์ ณ ที่ตรงนั้นได้ง่าย ๆ บัดนี้ได้ถูกเปิดโซนใช้งานอย่างสงบ…เพียงหนึ่งเดียว

จากนั้นนีรามนที่คิดจะลาออกจากที่แห่งนั้นเมื่อคิดว่าอย่างไรเธอก็ไม่น่าที่จะถูกเพิกเฉย

ก็เล่นตบหน้าแขกวีไอพี ไหนยังจะสร้างความวุ่นวายในคืนนั้นอีก

ทว่าน้ำเสียงและสีหน้าเรียบเรื่อยของดิษยา...หนึ่งในเจ้าของร้านที่เธอเพิ่งเคยพบหน้าก็วันนี้ ก็เป็นหลักฐานชั้นดีว่าเรื่องนี้นีรามนมิจำเป็นต้องกังวล

“ทำไมถึงอยากลาออก”

“ฉันทำผิดค่ะ”

คิ้วเข้มพาดองศารับกับใบหน้าเรียวสวยเลิกขึ้น สายตาเรียวรีจับจ้องเธออย่างจะค้นหา “คุณตบเขาเพื่อปกป้องตัวเอง คุณทำอะไรผิด”

คล้ายถูกคาดคั้นให้ตอบโดยใช้จิตสำนึกไตร่ตรองให้มากกว่านี้ จนสุดท้ายนีรามนจึงต้องตอบ “ฉันไม่ผิดค่ะ”

รอยยิ้มเรียบเรื่อยผุดขึ้นบนใบหน้าพริ้มเพรา “ไม่ผิดงั้นก็ไม่จำเป็นต้องออก”

การหารือจบแค่นั้น จดหมายลาออกถูกทิ้งขยะไป หนำซ้ำนีรามนถูกทับถมด้วยเงินจำนวนมากที่เจ้าของคลับคนสวยอ้างว่าให้เธอเป็นค่าทำขวัญไปก้อนใหญ่

จนต่อมา เมื่อนีรามนต้องได้ยินข่าวโคมลอยแปลก ๆ ที่มาพร้อมกับการหายตัวไปเลยของลูกชายนักการเมืองพรรคใหญ่คนนั้น

“เห็นว่าพ่อโดนเลื่อยขาเก้าอี้ทิ้งเลยนะ” ข่าวตามทีวีและอินเทอร์เน็ตออกหรา

“แหงสิ ไปทำคุณภาเขาขุ่นเคืองนี่” พวกพี่ ๆ พนักงานเก่าแก่ที่รู้จักหล่อนคนนั้นดีจึงพากันกริ่งเกรง ยกเว้นนีรามนและพนักงานบางส่วนที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ที่ไม่นึกรู้จักคนน่ากลัวที่ว่า

คุณภา... ชื่อเรียกขานย่อ ๆ นั้นติดอยู่ในหัวของนีรามน นึกขอบคุณผู้หญิงคนนั้นที่กำจัดผู้ชายมือปลาหมึกนั่นออกจากชีวิตของเธอได้ ทั้งที่ไม่อยากรู้สักนิดว่าผู้ชายคนนั้นพร้อมทั้งครอบครัวของเขาต้องล่มจมอย่างไรในเบื้องลึก และถูกกำจัดด้วยเพราะสาเหตุใด...นีรามนไม่ค่อยอยากรู้จักคนจำพวกสูง ๆ แบบนี้เท่าใดนัก มันไม่จำเป็นสำหรับเธอ

ทว่าโลกของเธอที่แสนจะธรรมดาและยากเข็ญนั้นกลับต้องมาบรรจบกับผู้หญิงคนนั้นจนได้ในวันหนึ่ง

“เข้ามาสิ” ดิษยาที่นั่งอยู่ในห้องนั้นด้วย และเป็นคนที่เรียกให้นีรามนขึ้นมาบริการที่นี่แบบเจาะจงว่าต้องเป็นเธอเท่านั้น ทั้งที่ปรกติชั้นนั้นรวมทั้งลูกค้าคนนั้นมักจะมีเด็กประจำที่คอยบริการหล่อนอยู่แล้ว

นีรามนจึงถูกพวกรุ่นพี่บางส่วนเขม่นง่ายดาย โดยเฉพาะรุ่นพี่ที่เป็นเหมือนดาวเด่นของที่นี่ แต่จะออกตัวแรงมากไม่ได้เพราะกฎของที่นี่เข้มงวดมากเรื่องพนักงานขัดแย้งกัน

“ได้ดีแล้วอย่าลืมพวกพี่นะน้องไม้” พวกเขาเอ่ยคล้อยหลังแบบนั้น... ทว่าเธอมิได้ตอบรับอันใด

นีรามนตีหน้านิ่งเรียบ เป็นเอกลักษณ์ของเธอไปเสียแล้วที่หากจะยิ้มก็ต่อเมื่อเสิร์ฟเสร็จเรียบร้อย ทว่าก็เป็นรอยยิ้มที่เพียงมุมปากเล็กน้อยเท่านั้น

เธอไม่สบตา ไม่จ้องหน้าแขกคนสำคัญที่ขนาดเจ้าของร้านมารับรองเอง ใบหน้าและไรผมยังคงชื้นเหงื่อเพราะเลิกงานสอนพิเศษตอนเย็นสายไปนิดจนต้องรีบถ่อมาเข้างานที่นี่อย่างรวดเร็ว ลมหายใจหอบเล็กน้อย...

ซึ่งเหล่านี้ของนีรามนถูกจับสังเกตอย่างไม่ยากนัก เพราะอยู่ใกล้กันแค่นี้

นีรามนเบิกตากว้าง สะดุ้งเมื่อสัมผัสถึงมือร้อนผ่าวและหอมกลิ่นอายบางอย่างจากใครที่อยู่ใกล้กัน

จนต้องเงยหน้ามองเจ้าของผ้าเช็ดหน้าเนื้อนุ่มและหอมนั่นที่เจ้าตัวถือวิสาสะเอามันมาซับเหงื่อที่ขมับชื้นของเธอ... สัมผัสจากปลายนิ้วร้อนเพียงแค่มีเนื้อผ้าเรียบลื่นกางกั้นเท่านั้น

ความกรุ่นโกรธตีคุขึ้น ทว่าช่างขี้โกงที่รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าปานหยาดน้ำผึ้งนั่นทำให้ใจเธอเย็นลงอย่างประหลาด จากการล่วงละเมิดกลายเป็นความหวังดีเสียอย่างนั้น

พร้อมน้ำเสียงนุ่มที่เอ่ยขึ้นข้างหู “เหนื่อยแย่เลยนะคะ” สายตาหวานล้ำนั่นราวกับล่วงรู้ความเหนื่อยยากทุกอย่างของเธอทั้งหมด

มันจะเกินไปแล้ว...

นีรามนรีบผละออกมาพร้อมถาดเสิร์ฟในมือ เธอก้มหัวให้ดิษยาและหล่อนคนนั้นที่มองอยู่

หัวใจมันสั่นไหวแม้กระทั่งเดินเข้ามาประจำที่ยังที่ประจำก็ยังไม่คลาย สายตาพยายามละจากชั้นสามนั่นที่มีกระจกกว้างใสทำให้มองมาเห็นด้านล่างทั้งหมด...ไม่เว้นแม้กระทั่งที่ที่เธอยืนอยู่

จนเพื่อนร่วมงานน้อยใหญ่เข้ามาเกาะแกะและทู่ซี้เธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เป็นไงบ้างไม้”

นีรามนคนที่ค่อนข้างเข้าถึงยากและดูถือตัว ทว่าเมื่อพวกเขาได้ลองทำความรู้จักมาสักพัก พบว่ามันก็แค่เปลือกนอก ก็เป็นแค่เด็กสาวน่าเอ็นดูที่สู้ชีวิตคนหนึ่งเท่านั้น

นีรามนที่กำลังช่วยล้างแก้วและจานเลิกคิ้ว “อะไรคะ”

ก่อนคำตอบของเพื่อนร่วมงานพวกนั้นจะทำให้นีรามนเงยหน้าขึ้นมองยังที่ที่เพิ่งออกมา

คนคนนั้น...ที่กำลังหยิบยื่นข้อเสนอมาให้เธอถึงที่ อย่างที่หากอยากได้คนที่เอาไว้สำหรับทำเรื่องอย่างว่า ระดับอย่างผู้หญิงคนนี้ เพียงกระดิกนิ้วก็มีแต่คนดาหน้าเข้ามาให้เลือกเกลื่อนกลาด

หลังจากวันนั้น จนเวลาผ่านไปสักพัก นีรามนดันเจอผู้หญิงคนนี้อีก ราวกับเจ้ากรรมนายเวรที่คอยตามตัวเธอ รู้ทุกย่างก้าวของเธอ

และจะตามติด จนกว่าจะได้เธอ...