4

“ฉันไม่ทำอย่างที่คุณคิดกันหรอก”

นีรามนด่ากราดไปถึงบุคคลที่เป็นผู้ติดตามของหล่อนที่ยกปืนขึ้นเล็งเธอตั้งแต่ที่เห็นเธอเดินดุ่มเข้ามาหานายเหนือหัวของพวกเขา “ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่พวกคุณคิด”

นีรามนเมินเฉยต่อแรงสั่นครืดของมือถือที่อยู่ในกระเป๋าผ้าของเธอ...ศิรินภาคงโทรมา คงจะรับรู้เรื่องนี้แล้วกระมัง

ทว่าพันทิวากลับไม่ได้สนใจต่อถ้อยคำจิกกัดนั่น ที่หากเป็นคนอื่น ป่านนี้คงไม่มีโอกาสได้ยืนต่อปากต่อคำกับหล่อนอีกเป็นคำรบสอง

เท้าสีน้ำนมภายใต้รองเท้าส้นสูงสีแดงเพลิงเหยียบย่าง คืบคลานเข้าใกล้

จะดูซิ...ว่าจะปากเก่งได้สักแค่ไหนเชียว

แค่มีน้องสาวของหล่อนหนุนหลัง ไม่ได้หมายความว่าจะปีกกล้าขาแข็งใส่หล่อนได้หรอกหนา...

ทางฝั่งนีรามน ชีวิตของเธอมันไม่ได้สวยหรู... นีรามนคิดมาตลอด

ศิรินภาเป็นคนชุบชีวิตเธอขึ้นมา เธอบูชาหล่อน เทิดทูนหล่อนคล้ายผู้มีพระคุณ

"น้องฉันติดใจอะไรในตัวเธอกันนะ ถึงขนาดทิ้งทุกอย่างเพื่อมาเกลือกกลั้ว"

ทว่าตอนนี้ถ้อยคำและสายตาเสียดแทงเธอให้จมดิน แดดิ้น

เพียงเพราะว่ามันมาจากคนตรงหน้านี้

ก่อนที่เงานั้นจะคืบคลานใกล้ พร้อมลมหายใจร้อนรดรวยริน

คล้ายจะปลิ้นปล้นลมหายใจของเธอไปด้วย

"อ้าขาให้ฉันสักคืน...น้องฉันมันจ่ายเธอเท่าไหร่ ฉันจ่ายหนักกว่านั้น"

กริ๊ก... นีรามนรู้สึกถึงความเจ็บของฝ่ามือของตัวเอง แก้วคงถูกเธอบีบจนแตก บาดมือเธอเรียบร้อย

ทว่าก็ไม่เท่ากับความรู้สึกชาไปทั้งหน้าที่เธอได้รับจากคำพูดเสียดแทงของผู้หญิงตรงหน้า

นีรามนกัดฟันกรอด... ไยเธอจะไม่รู้ว่าตนเองบ้าบิ่นมากเพียงใดที่หล้าต่อปากต่อคำ ต่อกรกับมัจจุราชตรงหน้า...

.

.

.

นีรามนมองดูมือนุ่มขาวและเย็นเฉียบที่ค่อย ๆ ถอดรองเท้าคัชชูออกจากเท้าของเธอทันทีที่กลับมาถึงเพนท์เฮ้าส์ของเจ้าตัว

“ก็ถึงได้บอกไงคะว่ามีอะไรให้บอก ไม้น่ะดื้อ” เสียงหวานใสว่าพร้อมกับใบหน้าที่มุ่ยเมื่อมองยังมือด้านซ้ายของเด็กสาวที่บัดนี้ถูกพันด้วยผ้าพันแผลสะอาดสีขาว ...แก้วบาดมือนีรามน แม้ไม่ลึกมากแต่แค่เห็นเลือดออกจากตัวเด็กคนนี้ ศิรินภาล้วนไม่พึงใจทั้งนั้น

ไม้...ชื่อเล่นของเธอเอง นีรามนยกยิ้มขณะมองคนแก่ที่บ่นเป็นหมีกินผึ้ง

“บ่นมากเดี๋ยวตีนกาเพิ่มนะคะ” นีรามนหยอกเย้า

จนเมื่อคิดได้ว่าเธอไม่น่าพูดเลย เพราะทันที่ที่พูดจบคำ ราวกับถูกปรามาสรุนแรงว่าแก่

แผ่นหลังของเธอแนบกับโซฟาตัวนุ่มกลางโถงกว้าง ที่มีเพียงเราสอง...

นัยน์ตาคมกริบของอีกคนชิดใกล้ พอกันกับริมฝีปากของเธอที่ถูกช่วงชิงไปกี่ครั้งแล้วมิอาจนับ...

นีรามนกอดอีกฝ่ายด้วยความเต็มใจ

ร่างกายนี้เป็นของหล่อน...

“ว่าพี่แก่ ต้องเจอแบบนี้แหละ”

นีรามนที่หอบหายใจอ่อนหลังจากถูกสูบพลังงานไปเกือบหมดเพียงยกยิ้มให้คนบนร่าง รอยยิ้มเธอสดใส สวยที่สุดในสายตาคนมอง

ศิรินภาจึงยิ้มตอบกลับ และก่อนที่อะไรจะเลยเถิดจนไม่เป็นอันกินข้าวเย็นกัน เนื่องจากดินเนอร์วันนี้ถูกทำลายย่อยยับอย่างคาดไม่ถึง

นีรามนจึงถูกอุ้มขึ้นง่ายดายราวตัวเธอคล้ายนุ่นเบาบาง เธอถูกวางลงบนเก้าอี้เคาน์เตอร์บาร์ของครัว

“อย่าคิดมาก มีพี่อยู่ ไม้ไม่ต้องกลัวอะไร” ดีที่จันจิรา...ผู้ช่วยของหล่อนที่ส่งไปติดตามนีรามนเข้ามาห้ามทัพทุกอย่างเอาไว้ทัน นีรามนจึงรอดพ้นจากเงื้อมมือของพี่สาวของหล่อนได้ และได้กลับมาอย่างสวัสดิภาพ

เห็นทีเร็ว ๆ นี้คงจะได้พบกัน...ศิรินภาครุ่นคิดเงียบเชียบ

“ก็ไม่ได้กลัวสักหน่อย”

ศิรินภายกยิ้ม มองคนตัวเล็กที่นั่งเคียงข้างกัน ศิรินภาตักยำวุ้นเส้นของชอบของนีรามนให้คนตัวเล็ก “พี่รู้ว่าไม้น่ะใจกล้า”

“ถึงอยู่กับคุณได้ไง” นีรามนมองตาหญิงสาวข้างกาย

ก่อนต้องหลับตาลงเมื่ออีกฝ่ายเข้าหา ประทับจุมพิตที่หน้าผากนิ่งนาน... เป็นการกระทำที่ทำให้เธอหวั่นไหวได้เสมอ

ทว่าก็แค่หวั่นไหว...