สภาพอากาศกำลังมีความรัก

“ไอ้อากาศอย่าอยู่นิ่งสิ มึงรีบมาช่วยกันขนของเร็ว” ฟ้าใสหญิงห้าวหนึ่งเดียวรีบเร่งเพื่อนสนิทที่ยืนเหม่อมองท้องฟ้าให้มาช่วยงาน

“รู้แล้ว ๆ พวกมึงนี่นะ รู้ทั้งรู้ว่ากูพึ่งอกหักยังจะลากกูมาเข้าค่ายอาสาในที่ห่างไกลแบบนี้อีก” อากาศรีบละสายตาจากท้องฟ้าเข้าไปช่วยฟ้าใสขนย้ายสัมภาระที่พวกเขาขนกันมามากมายลงจากรถ

“ชิ้นนี้หนัก ให้กูยกเองดีกว่านะ อากาศยกอันนี้ไปแทนนะ” โทเพื่อนสนิทอีกคนของกลุ่มรีบเข้ามาแย่งของที่ดูเหมือนจะหนักมากจากมืออากาศมาถือเอง แล้วให้เพื่อนตัวเองไปยกของที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยหนักแทน

“เพราะกูรู้ว่ามึงอกหักนี่แหละ พวกกูถึงได้พามึงมาด้วยไง ถ้าปล่อยมึงไว้คนเดียว เกิดมึงคิดจะทำอะไรบ้า ๆ ขึ้นมาใครจะห้ามทันวะ” คิมเพื่อนสนิทอีกคนพูดด้วยความเป็นห่วง แล้วเดินเข้าไปช่วยถือสัมภาระด้านหลังรถอีกคน และเขานี่แหละที่เป็นหัวแถวดึงดันจะพาอากาศมาเข้าค่ายด้วย

“น่า ๆ ผมว่าพวกเราเลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่า ยิ่งพูดมันยิ่งตอกย้ำหัวใจอากาศนะ ระหว่างที่อยู่ที่นี่น่ะถือซะว่าผมขอ เลิกพูดถึงบีบีกันเถอะ” กายเข้ามาห้ามปรามให้เพื่อน ๆ เลิกพูดถึงแผลเก่าของอากาศ

“ขอบใจนะกายที่เป็นห่วง แต่กูไม่เป็นไร กูไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นสักหน่อย” อากาศหยุดยืนหน้ากาย แล้วเอ่ยขอบคุณด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็ถือสัมภาระในมือเดินตามเพื่อนร่วมคณะที่มาค่ายอาสาไปยังจุดวางสัมภาระ โดยมีโทที่เดินตามไปข้าง ๆ ด้วยกันไม่ห่าง

“พวกมึงเห็นแววตาไอ้อากาศไหม อย่าให้กูได้เจอหน้านะอีบีบี มาทำกันได้ลงคอ ถ้าได้เจอนะแม่จะตบให้ฟันร่วงเลย” ฟ้าใสที่เดินสวนทางมากับอากาศเอ่ยกับคิมและกายที่ยืนอยู่ที่รถด้วยความโกรธ อยากจะเจอหน้าอดีตเพื่อนในกลุ่มตัวเองอย่างบีบีอีกสักครั้ง

“น่า ๆ เราเลิกพูดถึงบีบีเถอะนะฟ้าใส ยิ่งพูดมันยิ่งทำให้อากาศลืมบีบีช้าลงไปอีกนะ” กายเอ่ยอีกครั้งด้วยความหน่ายใจ พวกเขาตัดสินใจพาอากาศมาค่ายอาสาเพื่อให้เพื่อนลืมบีบีที่เป็นแฟนเก่าไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเอาแต่พูดถึงบีบีกันอยู่ได้นะ

“แต่นางนั่นมัน...” ฟ้าใสกัดฟันพูด

“เอาน่า... ระหว่างนี้ก็มาช่วยทำให้อากาศมันลืมบีบีไปให้ได้กัน” คิมพูดตัดบทฟ้าใส มองหน้าเพื่อนทั้งสองก่อนพยักหน้าให้ก่อนจะเดินถือสัมภาระตามอากาศที่เดินนำไปไกล

“โธ่เว้ย...อย่าให้แม่เจอนะ” ฟ้าใสยังคงมีไฟโกรธอยู่ในอก

“บีบีคงไม่มาเจอหน้าพวกเราแล้วละ เพราะบีบีลาออกจากมหา’ ลัยไปแล้ว ลืมแล้วเหรอ” กายพูดเสียงเบาก่อนรีบถือของวิ่งตามคิมไป ถ้าไปช้าคงได้โดนฝ่ามืออรหันต์ของฟ้าใสแน่

ตอนกลางคืนหลังจากที่ทุกคนพากันนอนหลับกันหมดแล้ว อากาศที่นอนไม่หลับก็หนีออกจากห้องมานั่งชิงช้าพลางเหม่อลอยมองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ภายในหัวคิดอะไรมากมายจนเริ่มสับสนไปหมด และไม่คิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองมันเป็นความจริง

“บีบี...นี่มันคือเรื่องจริงเหรอ” อากาศหยิบมือถือขึ้นมามองภาพหน้าจอมือถือที่เป็นรูปคู่ตัวเขาเองกับหญิงสาวหน้าสวยผมสั้นคนหนึ่ง

เขายังไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่ออาทิตย์ก่อนเลย ความจริงแล้วกลุ่มเพื่อนของพวกเขานั้นไม่ได้มีกันห้าคน แต่มีกันหกคน ชายสี่ หญิงสอง ซึ่งผู้หญิงอีกคนก็คือบีบี อดีตแฟนของอากาศ

นอกจากคิมที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ฟ้าใสและกายก็คือเพื่อนสมัยมัธยมที่เข้ามาเรียนในคณะเดียวกัน ส่วนโทและบีบีก็คือเพื่อนที่มารู้จักกันตอนขึ้นมหา’ ลัยเพราะเรียนคณะและสาขาเดียวกัน ทำให้พวกเขาสนิทกันได้อย่างรวดเร็ว

ไม่นานหลังจากที่เป็นเพื่อนกัน บีบีก็เริ่มเข้ามาจีบอากาศ ด้วยนิสัยที่เข้ากันได้และหน้าตาที่ดูดี ไม่นานอากาศก็ตัดสินใจที่จะคบกับบีบี ซึ่งตลอดหนึ่งปีที่เป็นแฟนกันมา พวกเขาก็ไม่เคยมีเรื่องให้ทะเลาะหรือขัดใจกันแต่อย่างใด

ออกจะสวีตกันหวานแหววจนเพื่อนในกลุ่มต่างก็พากันเอียน ไม่อยากที่จะพาพวกเขาสองคนไปไหนด้วยเพราะเคืองสายตา ทั้งที่ความรักของพวกเขาไม่ได้มีปัญหาอะไรแท้ ๆ แต่เมื่ออาทิตย์ก่อนบีบีกลับบอกเลิกอากาศแบบไม่ให้ตั้งตัว อีกทั้งไม่ได้ให้เหตุผลว่า เขาทำอะไรผิดไว้เลย บอกเพียงแค่ว่าตัวเองนั้นเจอคนที่รักแบบหมดหัวใจแล้ว จึงขอเลิกกับเขาเพื่อที่จะไปแต่งงานกับอีกฝ่าย

จนตอนนี้อากาศก็ยังไม่เข้าใจว่า เขาทำอะไรผิด บีบีถึงได้ทิ้งเขาไปแต่งงานกับใครที่ไหนก็ไม่รู้ และจากที่ฟ้าใสสืบมาก็รู้เพียงแค่ผู้ชายคนใหม่ของบีบีเป็นฝรั่ง

แม้ว่าอากาศจะมีคำถามมากมายแค่ไหนที่อยากจะถามอีกฝ่าย แต่บีบีก็ไม่ได้ให้โอกาสได้ถามมัน เนื่องจากเธอบล็อกแชต บล็อกเบอร์เขาและเพื่อนในกลุ่มทุกคน แถมยังลาออกจากมหา’ ลัยไปดื้อ ๆ โดยไม่บอกใคร

“อ๊ะ ยังมีคนไม่นอนเหมือนกันเหรอ”

พายุเดินออกมาจากในห้องเห็นมีคนนั่งเล่นชิงช้าก็ตกใจหน่อย ๆ ดีที่บริเวณชิงช้ามีไฟ ไม่อย่างนั้นเขาคงตกใจมากกว่านี้ เพราะนึกว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คน

พายุนอนไม่หลับ และไม่มีอะไรทำ เห็นอีกฝ่ายนั่งมองมือถือโดยไม่รู้สึกตัวเลยว่ามีคนแอบมองก็รู้สึกสนใจ เขาเดินเข้าไปนั่งที่ชิงช้าอีกอันข้าง ๆ แล้วแอบดูว่าอีกฝ่ายกำลังดูอะไรอยู่

“นั่นรูปแฟนนายเหรอ แฟนนายสวยใช้ได้เลยนะ พวกนายเหมาะกันมากจริง ๆ”

เมื่อเห็นรูปคู่ชายหญิงที่ดูเหมาะสมกันบนหน้าจอมือถือ พายุก็เอ่ยชมโดยไม่คิดอะไร ทว่า...

แปะ!

“หื้มม ในพยากรณ์อากาศไม่ได้บอกนี่ว่า คืนนี้ฝนจะตก” พายุเอ่ยขึ้นเสียงเบาเมื่อน้ำฝนตกลงใส่ตัวเขา ชายหนุ่มมองขึ้นไปบนท้องฟ้าจากที่เคยเต็มไปด้วยแสงดาวตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเมฆดำที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาพร้อมกับสายฝน

“กรมอุตุทำงานประสาอะไรเนี่ย” ฝนเริ่มตกหนักแรงขึ้น พายุก็ไม่อาจนั่งเล่นชิงช้าได้อีกต่อไป เขารีบวิ่งเข้าไปหลบฝนในอาคารอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ตัวเองเปียกไปมากกว่านี้

“นี่นาย! รีบมาหลบฝนเร็ว นายอยากป่วยหรือไงกัน” พายุเห็นคนที่นั่งอยู่บนชิงช้ายังไม่มีทีท่าจะลุกวิ่งมาหลบฝนก็ตะโกนเรียก แต่อีกฝ่ายเหมือนไม่ได้ยินเสียงเขา อีกทั้งยังคงนั่งก้มหน้ามองมือถืออยู่เช่นเดิม

“บ้าเอ๊ย! ไม่น่าออกมาเลย” พายุรู้แล้วว่าเขาเจอปัญหาเข้าให้แล้ว แต่ด้วยความที่เรียนแพทย์ เขาไม่อาจปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งตากฝนต่อไปได้ เพราะถ้าอีกฝ่ายป่วยขึ้นมา คนที่จะต้องรักษาก็คือตัวเองอยู่ดี เขารีบวิ่งเข้าไปดึงแขนอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

“นี่นาย! รีบไปหลบฝนเร็ว...” พายุหยุดคำพูดที่จะออกมาจากปาก เมื่อเห็นใบหน้าอีกฝ่ายที่เงยหน้าขึ้นมามองตนเปื้อนน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด แม้ฝนจะตกก็ยังไม่อาจปกปิดน้ำตาของอีกฝ่ายที่ไหลออกมาได้

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่า นายร้องไห้เพราะอะไร แต่ฉันเป็นหมอ ฉันไม่อยากให้มีคนป่วยเพิ่มขึ้นมาบนโลกนี้ถ้าฉันยังมีโอกาสช่วยได้หรอกนะ”

พูดจบพายุก็ไม่สนใจความเห็นของอีกฝ่ายแต่อย่างใด เขาดึงร่างคนตรงหน้าให้ยืนขึ้นก่อนย่อตัวยกร่างคนที่กำลังร้องไห้ขึ้นพาดบ่าแล้ววิ่งเข้าไปในตัวอาคารเพื่อหลบสายฝนที่กำลังกระหน่ำลงมา พายุวางร่างอีกฝ่ายให้นั่งหลบสายฝนด้วยกันใต้อาคาร

“อึก...ฮือ ๆ” อากาศปาดน้ำตาบนหน้าไม่หยุด แต่ไม่ว่าจะปาดออกไปกี่ครั้งน้ำตาบนใบหน้าก็ยังคงไหลออกมาไม่หยุด

คำพูดของผู้ชายแปลกหน้าข้าง ๆ ดันไปกระตุ้นต่อมความเศร้าที่เขาเก็บความเจ็บปวดเอาไว้เข้าอย่างจัง ทั้งที่ตัวเองคิดเอาไว้ว่าจะไม่ร้องไห้แท้ ๆ แต่ผู้ชายคนนั้นกลับทำให้เขาไม่อาจหยุดความเศร้าที่กักเก็บเอาไว้ภายในใจเอาไว้อยู่

‘นั่นรูปแฟนนายเหรอ แฟนนายสวยใช้ได้เลยนะ พวกนายเหมาะกันมากจริงๆ’

ภายในหัวยังเต็มไปด้วยคำพูดที่อีกฝ่ายพูดกับตัวเอง ราวกับมันสะท้อนก้องไปมาภายในหัว ภาพความทรงจำดี ๆ ที่เคยมีร่วมกันมากับบีบีผุดขึ้นมาภายในสมองไม่หยุด ทั้งที่เขาพยายามที่จะลืมมันไปแท้ ๆ

พายุยืนพิงผนัง สายตาเหล่มองผู้ชายข้าง ๆ ที่ยังร้องไห้ไม่หยุดด้วยสายตาทำตัวไม่ถูก เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายร้องไห้เพราะอะไร จึงไม่รู้ว่าจะปลอบยังไง สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดในตอนนี้ก็คือยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ไปไหนก็เท่านั้น

“นี่ ใช้เสื้อฉันคลุมไว้ก่อนจะได้อุ่นขึ้น บอกแล้วไงว่า ให้รีบเข้ามาหลบฝน”

พายุเห็นคนข้าง ๆ ตัวสั่นเพราะความหนาวก็ถอดเสื้อของตัวเองไปคลุมตัวอีกฝ่ายเอาไว้ แม้จะช่วยไม่ได้มาก แต่เขาก็อยากจะทำอะไรบ้างสักอย่าง

“อึก...ฮืออ นาย...” อากาศมองผู้ชายที่ไม่รู้จักด้านข้าง ไม่เข้าใจว่า ทำไมอีกฝ่ายถึงถอดเสื้อมาคลุมให้เขา ทั้งที่ตัวเองนั้นก็หนาวจนต้องยืนกอดอกและตัวสั่นไม่ต่างกัน

“ฉันไม่รู้ว่านายร้องไห้เรื่องอะไร แต่ร้องออกมาให้เต็มที่ได้เลย นายไม่ต้องสนใจฉัน คิดซะว่า ฉันไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้ อยากร้องไห้เท่าไรก็ร้องออกมาให้หมด ไม่ต้องสนใจฉัน” เมื่อได้สบกับดวงตากลมตาที่แดงก่ำเพราะร้องไห้อย่างหนัก พายุก็ทำตัวไม่ถูก กระนั้นก็ไม่รู้จะปลอบอีกฝ่ายยังไง

“อึก...ฮื้อ ๆ ๆ” เมื่อได้ยินที่คนแปลกหน้าข้าง ๆ บอก ไม่รู้ทำไมอากาศถึงอยากร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง เขาก้มหัวซุกเข้าหาตัวเอง จากนั้นก็ร้องไห้ออกมาเสียงดังอย่างไม่เกรงใจใคร

ภายในอาคารตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง นอกจากเสียงร้องไห้และเสียงฝนที่กระหน่ำตกลงมาไม่หยุด ทั้งสองคนก็ไม่มีคำพูดใด ๆ ออกมาอีกเลย คนหนึ่งก็ร้องไห้ออกมาไม่หยุด ขณะที่อีกคนก็ทำเพียงยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไรภายในภายฝนที่กระหน่ำตกลงมา