تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 72
تاريخ النشر:
2026-06-16 10:16:16
أحدث فصل
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 76
ภายในรถยนต์หรูที่กำลังแล่นฝ่าความมืดของจราจรยามค่ำคืน ลลินนั่งนิ่งอยู่เบาะหลัง ใบหน้าที่เคยอ่อนหวานบัดนี้แข็งกระด้าง ดวงตาฉายแววเคียดแค้น ภาพที่ภากรยืนปกป้องรดายังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดยิ่งนึกถึง... ยิ่งเจ็บ ยิ่งโกรธ และยิ่งอยากทำลาย"คุณลลินครับ..." คนขับรถเหลือบมองผ่านกระจกหลังอย่างหวั่น ๆ "จะกลับคอนโดเลยไหมครับ""ไม่" เสียงตอบสั้นห้วน ก่อนหญิงสาวจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน รอเพียงไม่กี่วินาที ปลายสายก็กดรับ(ว่าไง) เสียงผู้ชายห้าวทุ้มดังขึ้นลลินหลับตาลง ระบายลมหายใจยาว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ถึงเวลาปล่อยข้อมูลแล้ว"ในเวลาเดียวกัน ณ เพนต์เฮาส์ของภากรรดาเริ่มรู้สึกผ่อนคลายขึ้นหลังจากลลินกลับไป ต้นเข้าห้องนอนไปแล้ว ส่วนคมกริชก็ขอตัวกลับไปจัดการงานต่อ ภายในห้องนั่งเล่นอันกว้างขวางจึงเหลือเพียงเขาสองคนหญิงสาวนั่งซบไหล่หนาอยู่บนโซฟา ขณะที่ภากรลูบผมเธอเบา ๆ ราวกับจะปลอบประโลม"ยังคิดมากอยู่ไหม" เขาถามเสียงนุ่มรดาส่ายหน้า "ไม่แล้วค่ะ""โกหก""จริง ๆ นะคะ"ภากรผละออกเล็กน้อยเพื่อสบตา ก่อนใช้นิ้วแตะปลายจมูกเธอเบา ๆ "ตาแดงขนาดนี้ยังจะเนียนอีก"รดาหลุดหัวเราะออกมาจนได้ เธอซ
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 75
"ถ้าไม่มีแก... ภากรต้องเป็นของฉัน!" ลลินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ดวงตาแดงก่ำจ้องมองรดาราวกับต้องการจะฉีกเนื้อเธอออกเป็นชิ้น ๆสิ้นเสียงแผดกร้าว ความเงียบงันอันน่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง รดาอึ้งไปอย่างคาดไม่ถึง เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของลลิน ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนหวาน ไม่ใช่หญิงสาวแสนดีผู้สง่างามและมีมารยาทอย่างที่ใคร ๆ เข้าใจ แต่เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังถูกไฟริษยาและความยากได้ครอบงำจนหมดสิ้นความเป็นมนุษย์ภากรค่อย ๆ หยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่ง ทว่านิ่งสนิทเสียจนคนที่รู้ใจเขาดีอย่างคมกริชยังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ เพราะนั่นเป็นสัญญาณเตือนว่า... ความอดทนของบอสได้สิ้นสุดลงแล้ว"คมกริช""ครับบอส""เชิญคุณลลินออกไป"ลลินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก "พี่ภา! ลินยังพูดไม่จบนะ!""แต่ฉันฟังจบแล้ว" น้ำเสียงของภากรเย็นชา ไร้ซึ่งความปรานีใด ๆ มอบให้ "และฉันไม่สนใจ"คำตอบนั้นราวกับค้อนปอนด์หนัก ๆ ที่ฟาดลงกลางใจ ลลินหน้าซีดตัวสั่น หยาดน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม "พี่ภา... ลินรักพี่นะ รักมาตลอด..."ภากรแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ ทว่ามันกลับ
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 74
"ถ้าอย่างนั้น..." ลลินเงยใบหน้าที่นองน้ำตาขึ้นสบตาภากรด้วยดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน "พี่ภาจะไม่รับผิดชอบลูกเลยเหรอคะ"สิ้นเสียงนั้น รดาถึงกับตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ต้นที่ยืนอยู่ไม่ไกลอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ไม่เว้นแม้แต่คมกริชที่ต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างคาดไม่ถึงทว่า... คนที่นิ่งที่สุดกลับเป็นภากร ชายหนุ่มยังคงยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าหล่อเหลาไร้ความรู้สึก มีเพียงดวงตาสีนิลที่แปรเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบจนลลินเริ่มใจสั่นสะท้าน"ลูก?" ภากรถวนคำเรียบ ๆ"ใช่ค่ะ" ลลินเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะหยิบรูปถ่ายเด็กผู้ชายวัยประมาณสี่ขวบออกมาจากกระเป๋าถือแบรนด์เนม "นี่คือลูกของลินค่ะ... เขาเป็นลูกของพี่ภา"ภาพในมือคือเด็กชายหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูคนหนึ่ง ลลินยื่นรูปนั้นมาตรงหน้า รดารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ มือเล็กกำเข้าหากันแน่นจนสั่นระริก ทว่าก่อนที่ความกังวลในสมองจะเตลิดไปไกลกว่านั้น เสียงทุ้มทรงอำนาจของภากรก็ดังแทรกขึ้น"โกหก"คำคำเดียวทำเอาทุกคนชะงัก รวมถึงลลินที่หน้าถอดสี"พ... พี่ภา""เธอโกหก" น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง ทว่าบาดลึกและเฉียบคมราวกับปลายมีด ภากรรับรูปถ่ายนั้นมา
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 73
หลังจากเหตุการณ์คลิปวิดีโอในเช้าวันนั้น ภากรไม่ได้พูดถึงลลินอีกเลย อย่างน้อยก็ต่อหน้ารดา แต่สำหรับคนที่อยู่เคียงข้างเขามานานอย่างคมกริชรู้ดีว่า ยิ่งบอสนิ่งสงบมากเท่าไร อีกฝ่ายก็ยิ่งอันตรายมากเท่านั้นบ่ายวันเดียวกัน ภายในห้องทำงานประธานอันกว้างขวาง คมกริชยืนรายงานอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ขณะที่ภากรกำลังเปิดดูเอกสารบางอย่างด้วยสีหน้าเย็นชา"ได้เรื่องหรือยัง" เสียงทุ้มเอ่ยถามเรียบนิ่ง"ได้แล้วครับ" คมกริชวางแฟ้มหนาปึกลงบนโต๊ะ "นี่คือข้อมูลของคุณลลินในช่วงห้าปีที่ผ่านมาครับบอส"ภากรเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีนิลฉายแววเย็นเยียบ "ว่ามา"คมกริชสูดหายใจลึกก่อนเปิดแฟ้มรายงาน "บริษัทของครอบครัวคุณลลินประสบภาวะขาดทุนต่อเนื่องมาสามปีแล้วครับ ตอนนี้มีหนี้สินรวมเกือบพันล้าน และกำลังจะถูกเจ้าหนี้ฟ้องล้มละลาย"ภากรหรี่ตาลงเล็กน้อย "แล้วไงต่อ""ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา เธอพยายามติดต่อผู้ถือหุ้นรายใหญ่หลายคน รวมถึงพยายามเข้าถึงนักลงทุนที่มีศักยภาพ..." คมกริชเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยประโยคสำคัญ "...แต่ไม่มีใครตอบรับเลยครับ"ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที ภากรเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็น
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 72
เช้าวันรุ่งขึ้น...รดาตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกอบอุ่นจากอ้อมแขนของภากรที่ยังคงโอบกอดเธอไว้ไม่ต่างจากทุกคืน ชายหนุ่มยังหลับอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาดูผ่อนคลายกว่าปกติจนเธออดยิ้มไม่ได้ หญิงสาวค่อย ๆ ขยับตัวอย่างระมัดระวังไม่ให้เขาตื่น ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบไรผมสีดำสนิทเบา ๆ"ขี้หวง..." เธอพึมพำกับตัวเองเมื่อนึกถึงคำพูดเมื่อคืน ที่เขาบอกว่าอยากผูกเธอไว้กับตัวแต่ยังไม่ทันที่รดาจะลุกจากเตียง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นติ๊ง...รดาขมวดคิ้วเล็กน้อย ใครส่งข้อความมาตั้งแต่เช้าขนาดนี้? หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับค่อย ๆ เลือนหายไป... เพราะชื่อผู้ส่งคือ ลลินหัวใจของรดากระตุกวูบ ความรู้สึกไม่สบายใจบางอย่างแล่นพล่านขึ้นมาทันที เธอลังเลอยู่หลายวินาทีก่อนจะตัดสินใจกดเปิดข้อความ และในวินาทีถัดมา สีหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงในข้อความมีไฟล์วิดีโอหนึ่งไฟล์ พร้อมประโยคสั้น ๆ"ฉันคิดว่าคุณควรเห็นสิ่งนี้"ปลายนิ้วของรดาเย็นเฉียบ แต่สุดท้ายเธอก็กดเปิดดู ภาพในคลิปปรากฏขึ้น มันเป็นคลิปเก่า... เก่ามาก ภากรในวัยหนุ่มกำลังนั่งอยู่ริมชายหาด โดยมีลลินอยู่ข้างกาย ทั้งคู่หัวเราะ พูดคุย และดู
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 71
ภากรค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่สายตาคมยังคงตรึงอยู่ที่ใบหน้าหวานของภรรยา แววตาของเขาในยามนี้ไม่มีความดุดันหรือเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความรักอันล้นปรี่ที่แทบจะล้นทะลักออกมาเขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือบางของรดา ดึงรั้งเธอเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้งอย่างแผ่วเบาแต่ทว่าแน่นหนา ราวกับต้องการจะกลืนกินเธอเข้าไปในความรู้สึก"พี่กรคะ..." รดาครางประท้วงเบา ๆ เมื่อแก้มเนียนแนบสนิทไปกับแผ่นอกกว้างที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น"ปล่อยให้พี่กอดเถอะ" เสียงทุ้มพร่าชิดใบหูเล็ก "พี่ระแวงไปหมด รดา... พี่กลัวว่าถ้าตื่นมาแล้วทั้งหมดนี้เป็นแค่ความฝัน พี่คงทนไม่ได้"คำสารภาพของชายหนุ่มทำให้รดาใจสั่นสะท้าน เธอสัมผัสได้ถึงความรักอันมหาศาลและกระแสความคลั่งรักที่เขาซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึมมาตลอด มือเรียวยกขึ้นโอบรอบเอวสอบ ซบหน้าลงกับอกเขาอย่างยอมจำนนภากรเชยคางมนขึ้น สบสายตากับดวงตาคู่สวยที่สะท้อนภาพเขาเพียงคนเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดผิวแก้มใส ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะกดจูบลงบนหน้าผาก มนแก้ม และปลายจมูกอย่างทะนุถนอมราวกับเธอเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่เปราะบางที่สุดในโลกและสุดท้าย... ริมฝีปากของเขาก็ครอบครอง
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 61
ค่ำวันนั้น บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์หรูอบอวลไปด้วยกระแสความอบอุ่นที่รดาไม่ได้สัมผัสมานานหลายปีต้นถูกพาไปอาบน้ำทำความสะอาดร่างกาย เปลี่ยนใส่เสื้อผ้าชุดใหม่เนื้อดี และร่วมโต๊ะรับประทานอาหารมื้อค่ำพร้อมหน้าพร้อมตากัน เด็กหนุ่มนั่งตัวเกร็งทื่ออยู่ชวนแรกด้วยความประหม่า เพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาไม่เคยได้
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 59
สายถูกตัดไปพร้อมกับเสียงกระแทกหูโทรศัพท์ รดานั่งปล่อยโฮออกมาเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้น ทั้งเสียใจ ผิดหวัง และเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรงกาย“ร้องไห้ทำไม”น้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากบริเวณหน้าประตูห้อง รดาสะดุ้งสุดตัวรีบเช็ดน้ำตาพัลวัน ภากรยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ดวงตาสีนิลคู่นั้นจดจ้องมองตร
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 57
ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน เพนต์เฮาส์หรูที่เคยเงียบสงบกลับอัดแน่นไปด้วยกล่องพัสดุน้อยใหญ่จนแทบไม่มีพื้นที่ให้ก้าวเดิน รดานั่งกะพริบตาปริบ ๆ มองกองทัพสิ่งของที่สูงชันขึ้นมาเกือบถึงระดับเอวของเธอด้วยความอัศจรรย์ใจ“พี่กร...”“หืม” ภากรส่งเสียงตอบในคอ ขณะที่มือหนากำลังตวัดปากกาเซ็นเอกสารรับสินค้าจากเจ้าหน
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 54
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีครีมเข้ามาภายในห้องนอนรดาค่อย ๆ ปรือตาตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะชะงักไปในทันทีเมื่อพบว่าตัวเองกำลังถูกโอบกอดไว้แน่นอยู่ในอ้อมแขนของภากร ใบหน้าคมคายซุกอยู่กับเรือนผมนุ่มของเธอ ขณะที่ท่อนแขนแกร่งพาดกอดรอบเอวบางเอาไว้ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปหญิงสาวเม้มริมฝีป
قد تعجبك أيضًا
ยั่ว
มังกรเล่นน้ำ188.5K وجهات النظرเสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก228.6K وجهات النظرให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน66.5K وجهات النظرเล่ห์รักพายุร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์80.6K وجهات النظرYou're my sweetie. สุดที่รักของฉันคนเดียว
Melyssa23 وجهات النظرเจ้าสาวของเสี่ยฤทธิ์ชาติ
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko197 وجهات النظرวิวาห์ไร้รัก
Thxnapxz52 وجهات النظرพอกันทีฉันคนนี้หมดรักสามีเก่าแล้ว
CHAOIL.271 وجهات النظر
