บทที่ : ลงโทษเด็กดื้อ

“ทีนี้... ของจริงแล้วนะเด็กดี”

เขาจับเรียวขาของเธอพาดบ่าแกร่ง จ่อส่วนหัวเข้ากับช่องทางรักที่ยังคงคับแน่น แม้จะมีน้ำหวานช่วยหล่อลื่น แต่ความใหญ่โตของเขาก็ทำให้รดานิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ภากรดันสะโพกสอบเข้าใส่รวดเดียวจนสุดความยาว ความสาวที่แตกสลายทำให้รดากรีดร้องและหลั่งน้ำตาออกมา

“ฮึก... เจ็บ... หนูเจ็บค่ะแดดดี้”

“ชู่... แน่นฉิบ... ซี้ด กอดฉันไว้รดา แปดเดียวจะหายเจ็บ” ภากรซุกหน้าลงกับซอกคอหอม กัดฟันกรอดเพื่อสะกดกั้นอารมณ์ดิบ สันกรามคมกปูดโปนขยับตึง ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบสวนกระแทกเข้าใส่ช่องทางที่ตอดรัดเขาจนแทบบ้า

ตับ! ตับ! ตับ!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้อนก้องห้องนอนหรู ภากรเดินหน้ากระแทกกระทั้นเข้าใส่ร่างบางอย่างรุนแรงและถี่รัวตามสัญชาตญาณความคลั่งไคล้ที่พุ่งสูงปรี๊ด ความเจ็บในตอนแรกของรดาแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านสะท้านทรวง ยามที่แกนกายใหญ่โตครูดครัดและกระแทกเน้นย้ำเข้าจุดกระสันภายในซ้ำ ๆ

“อ๊ะ อ๊ะ... แดดดี้... แรงไป... แรงเกินไปแล้วค่ะ” รดาครางระงม ร่างทั้งร่างสั่นคลอนไปตามแรงส่งอันมหาศาลของมหาเศรษฐีหนุ่ม

ทว่าคำขอร้องนั้นกลับเหมือนการเติมเชื้อไฟ ภากรจับสะโพกมนให้ลอยเด่นขึ้น ก่อนจะกระแทกสวนลึกสุดใจเยือกทุกลำ พัดพาความกระสันรัญจวนให้พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดไปพร้อม ๆ กัน บทเรียนรักอันเร่าร้อนร้อนแรงนี้ดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง คืนแรกของข้อตกลงสิ้นสุดลงพร้อมกับร่างกายของรดาที่บอบช้ำทว่าเปี่ยมไปด้วยร่องรอยแห่งความรักที่ภากรจงใจประทับทิ้งไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว

ความสัมพันธ์ลับ ๆ ระหว่างภากรและรดาดำเนินมาได้เกือบสองสัปดาห์แล้ว ทุกอย่างควรจะเป็นไปตามข้อตกลง... ทว่ายิ่งนานวัน แววตาของ ‘แดดดี้’ สายเปย์คนนี้กลับยิ่งทวีความดุดันและอยากครอบครองเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ

-----------------

เย็นวันนั้น รถลีมูซีนคันหรูสัญชาติยุโรปติดฟิล์มดำทึบสนิทแล่นมาจอดเทียบท่าที่หน้าตึกคณะของรดา บรรยากาศด้านนอกคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษา ทว่าภายในห้องโดยสารตอนหลังที่ถูกกั้นแยกจากคนขับด้วยกระจกนิรภัยหนาทึบกลับเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ รดานั่งเกร็งอยู่บนเบาะหนังแท้ข้างชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังแผ่รังสีคุกคามออกมาอย่างปิดไม่มิด

เหตุเพราะเมื่อครู่ ภากรเห็นเต็มสองตาผ่านกระจกรถว่ามีรุ่นพี่ผู้ชายเดินมาส่งเธอแถมยังถือวิสาสะลูบหัวเด็กเลี้ยงของเขา!

“แดดดี้คะ... คือรุ่นพี่คนนั้นเขาแค่มาส่งเรื่องงานกลุ่ม...” รดาพยายามอธิบายเสียงสั่น ทว่ายังไม่ทันสิ้นประโยค มือหนาอันแข็งแกร่งของภากรก็คว้าหมับเข้าที่เอวบางก่อนจะกระชากร่างระหงขึ้นมานั่งคร่อมบนตักกว้างของเขาในท่าหันหน้าเข้าหากัน

“ฉันเคยบอกเธอว่ายังไงรดา?” ภากรเอ่ยเสียงพร่า นัยน์ตาคู่คมสีนิลเข้มจัดจนดูน่ากลัว สันกรามคมกปูดโปนขยับตึง “ฉันบอกว่าเธอเป็นของฉัน... ของฉันคนเดียวเท่านั้น”

“อื้อ แดดดี้... อย่าค่ะ รถยังแล่นอยู่เลย” รดาอุทานด้วยความตกใจเมื่อมือหนาล้วงเข้าไปใต้กระโปรงพลีทสั้นของชุดนักศึกษา ฝ่ามือร้อนระอุราวกับไฟลูบไล้ไปตามผิวต้นขาเนียนละเอียด บดขยี้ความนุ่มหยุ่นจนเนื้อแทบปลิ้น

“ฟิล์มมันมืด คนขับไม่ได้ยินและมองไม่เห็น...” ภากรสะกดเสียงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้และดุดัน มือหนาเลื่อนขึ้นสูงลากผ่านหน้าขาอันสั่นระริก ก่อนจะใช้นิ้วแกร่งเกี่ยวขอบกางเกงชั้นในลูกไม้สีหวานลงไปกองที่เข่าอย่างรวดเร็ว เผยความลี้ลับของเด็กสาวให้แก่สายตาของเขาในทันที

“แดดดี้... ฮึก ไม่เอาตรงนี้ค่ะ...” รดาพยายามทุบแผงอกกว้างเบา ๆ แต่กลับถูกริมฝีปากหยักลึกฉกวูบลงมาปิดปากบางทันที ภากรบดจูบอย่างบ้าคลั่ง ลิ้นร้อนส่งเข้าไปพัวพันตวัดเลียความหวานอย่างลงทัณฑ์ มอมเมาจนคนตัวเล็กสมองเบลอและอ่อนระทวยซบลงกับบ่าแกร่ง

ในขณะที่ริมฝีปากยังคงมอบจูบอันแสนเร่าร้อน นิ้วเรียวยาวของภากรก็เคลื่อนลงต่ำไปสัมผัสกับเกสรดอกไม้งามใจกลางความเป็นหญิง เขาลูบไล้ติ่งเสียววนซ้ำ ๆ จนรดาสะดุ้งสุดตัว แอ่นสะโพกรับสัมผัสโดยสัญชาตญาณ ช่องทางรักของเธอเริ่มคั้นน้ำหวานใสออกมาจนชุ่มเยิ้มเต็มปลายนิ้วแกร่ง

“ซี้ด... แฉะขนาดนี้แล้วยังจะใจแข็งอีกเหรอรดา”

ภากรผละริมฝีปากออกมากระซิบเสียงพร่าชิดใบหูหอม ก่อนที่เขาจะตัดสินใจสอดนิ้วเรียวยาวเข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นรวดเดียวจนสุดความยาว

“อ๊างงง! แดดดี้!” รดากรีดร้องแผ่วเบา ร่างบางกระตุกเกร็ง นิ้วของเขาใหญ่และยาวจนเธอรู้สึกอึดอัดแน่นตึงไปหมด มือเล็กกอดคอชายหนุ่มไว้แน่น ใบหน้าหวานซุกเข้าที่ซอกคอแกร่ง หลั่งน้ำตาแห่งความเสียวซ่านออกมา

แจ๊ะ... แจ๊ะ...

เสียงเฉอะแฉะอันน่าอายดังขึ้นภายในรถหรูเมื่อภากรเริ่มขยับนิ้วแกร่งเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ จากช้า ๆ นุ่มนวล แปรเปลี่ยนเป็นรวดเร็วและกระแทกกระทั้นเน้นย้ำเข้าหาจุดกระสันภายในซ้ำ ๆ นิ้วเรียวทั้งงัดและคว้านตักตวงน้ำหวานรสเลิศ แววตาของมหาเศรษฐีหนุ่มในยามนี้ไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มันมีแต่ความคลั่งไคล้ หลงใหล และหึงหวงในตัวเด็กเลี้ยงคนนี้จนแทบจะคลั่งตาย

“อ๊ะ อ๊ะ... แดดดี้ขา... หนูเสียว... ฮื้อ ไม่ไหวแล้ว” รดาครางระงม สะโพกมนบดร่อนเข้าหานิ้วแกร่งอย่างลืมตัวลืมศักดิ์ศรี

“ตอดรัดนิ้วฉันแน่นขนาดนี้... ถ้าเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเธอจะร้องขนาดไหน หืม?” ภากรเอ่ยเสียงพร่า ขยับนิ้วรัวกระแทกถี่ ๆ ในช่วงสุดท้าย บังคับให้ร่างบางกระตุกเกร็งแผ่ความซ่านสยิวจนเสร็จสมอารมณ์หมาย น้ำหวานล้นทะลักชโลมท่วมนิ้วมือของเขา

รดาฟุบหน้าลงกับอกแกร่งอย่างหมดแรง ร่างกายสั่นเทา หอบหายใจถี่กระชั้น ภากรชักนิ้วออกมาก่อนจะนำมาเลียชิมน้ำหวานของเธอต่อหน้าต่อตา ยิ่งทำให้ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความอาย

“คืนนี้กลับเพนต์เฮาส์... ฉันจะจัดหนักให้เธอจำจนขึ้นใจ ว่าอย่าให้ผู้ชายคนไหนมาจับตัวเธออีก” ภากรกระซิบขู่ พลางโอบกอดร่างบางไว้แน่น นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความคลั่งไคล้ที่ปิดไม่มิดอีกต่อไป