บทที่ 2 : คุณภากร

ทุกย่างก้าวที่รดาเดินตามหลังการ์ดชุดดำไปช่างยาวนานและหนักอึ้ง ความเงียบรอบตัวเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อเธอเข้าใกล้โซน VVIP จนกระทั่งร่างบางหยุดยืนลงตรงหน้าโซฟากำมะหยี่สีแดงตัวนั้น ภากรไม่ได้ลุกขึ้นต้อนรับ เขาเพียงแค่เอนหลังพิงพนักพิง สายตาคมกริบไล่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเปิดเผย

สายตาของเขาไล่ตั้งแต่เส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่ดัดเป็นลอนธรรมชาติตกลงมาปะบ่า ใบหน้าหวานที่มีดวงตากลมโตสุกใสทว่าฉายแววตื่นตระหนก ลำคอระหงขาวเนียน ลงมาจนถึงมือเล็ก ๆ ที่กำลังกำชายกระโปรงเดรสสีขาวแน่นจนยับยู่ยี่

“นั่งลงสิ” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นสั้น ๆ ทว่ามีพลังกดดันอย่างมหาศาล

รดานั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว เธอพยายามนั่งหลังตรงทว่าแผ่นหลังกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ “ส... สวัสดีค่ะคุณภากร หนูชื่อรดาค่ะ”

ภากรวางแก้วบรั่นดีลงบนโต๊ะกระจก เสียงดัง แกร๊ก เบา ๆ แต่ในความเงียบนั้นมันกลับทำให้รดาสะดุ้งสุดตัว

“ฉันรู้แล้วว่าเธอชื่ออะไร และรู้ด้วยว่าเธอมาหาฉันทำไม... รดา” ภากรเอ่ยเสียงเรียบ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ดูอันตรายและน่าค้นหาขั้นสุด เขาโน้มตัวมาข้างหน้า ประสานมือไว้บนเข่า กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแนวซีดาร์วูดผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเขาโชยมาปะทะจมูกของรดา ทำให้อากาศรอบตัวเธอร้อนระอุขึ้นมาทันตา “เธอต้องการเงินห้าล้านบาทเพื่อไปใช้หนี้พนันที่พ่อเลี้ยงเธอสร้างไว้ และต้องการเงินส่งเสียรายเดือนอีกต่างหาก... ใช่ไหม?”

“ค่ะ... ใช่ค่ะ” รดาก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าสบตาคมคู่นั้นตรง ๆ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสินค้าที่กำลังถูกประเมินราคา “แต่หนูรับรองนะคะว่าหนู... หนูไม่เคยมีแฟน และไม่เคย... เออ... ทำเรื่องแบบนี้มาก่อนเลยค่ะ” ประโยคหลังเธอพูดออกมาด้วยความอายจนใบหน้าลามไปถึงใบหูขึ้นสีแดงระเรื่อ

ภากรหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นทำให้ใจของคนฟังสะท้าน “เรื่องนั้นฉันให้คนไปเช็กประวัติของเธอมาหมดแล้วรดา ถ้าเธอไม่สะอาดอย่างที่พูด... เธอไม่มีโอกาสได้เข้ามานั่งร่วมโต๊ะกับฉันในคืนนี้หรอก ฉันเป็นนักธุรกิจ และฉันไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร”

มือหนาเอื้อมข้ามโต๊ะมา นิ้วเรียวยาวแข็งแกร่งเชยคางมนของเธอขึ้นอย่างเบามือทว่าหนักแน่น บังคับให้ดวงตากลมโตที่สั่นระริกของเธอต้องสบประสานกับนัยน์ตาคมกริบสีนิลของเขา

“ข้อเสนอของฉันคือ เงินห้าล้านฉันจะโอนเข้าบัญชีให้เธอทันทีคืนนี้ ส่วนค่าเลี้ยงดูรายเดือน รถยนต์ และคอนโดใจกลางเมืองฉันจะจัดการให้ทั้งหมด แลกกับการที่เธอต้องมาเป็นผู้หญิงของฉัน... เป็นเด็กเลี้ยงของฉันแต่เพียงผู้เดียว” ภากรเว้นจังหวะ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นราวกับเสือร้ายที่กำลังกางกรงเล็บตะปบเหยื่อที่ถูกใจ “เงื่อนไขของฉันมีแค่สามข้อ หนึ่ง... ห้ามรักฉัน สอง... ห้ามหึงหวงหรือก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว และสาม... เธอต้องพร้อมเสมอเมื่อฉันต้องการ ไม่ว่าจะเวลาไหนก็ตาม... ทำได้ไหม?”

รดารู้สึกเหมือนลมหายใจถูกสูบออกไปจากร่าง เงื่อนไขสามข้อนั้นช่างใจร้าย ทว่าจำนวนเงินและข้อเสนอของเขามันคือปาฏิหาริย์ที่สามารถต่อชีวิตครอบครัวของเธอได้ในพริบตา ศักดิ์ศรีที่เธอเคยยึดมั่นถูกทุบทำลายลงในค่ำคืนที่ฝนตกหนักนี้ เธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

รดากลั้นใจ พยักหน้ารับคำเบา ๆ “ทำได้ค่ะ... หนูตกลงจะเป็นเด็กเลี้ยงของคุณค่ะ”

ภากรยกยิ้มอย่างพึงพอใจ แววตาเนิบนาบเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความกระหายวับหนึ่งก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงกว่า 185 เซนติเมตร ขยับกระดุมสูทให้เข้าที่ ก่อนจะยื่นมือหนามาตรงหน้ารดา

“ดีมาก... งั้นไปขึ้นรถ คืนนี้เริ่มงานวันแรกของเธอได้เลย”

-----------------------

รถลีมูซีนคันหรูเคลื่อนตัวผ่านสายฝนและแสงไฟยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ส่วนจัดสรรเฉพาะของคอนโดมิเนียมระดับซูเปอร์ลักชัวรีใจกลางเมืองหลวง ลิฟต์ระบบความเร็วสูงที่มีเพียงผู้ถือการ์ดชั้นพ้นสภาพบุคคลทั่วไปเท่านั้นที่จะเข้าถึงได้ พาราดาและภากรทะยานขึ้นสู่ชั้นสูงสุดอย่างรวดเร็ว

ประตูลิฟต์เปิดออกสู่ ‘เพนต์เฮาส์’ ขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่ทั้งชั้น ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นคลาสสิกที่เน้นโทนสีเทา ดำ และหินอ่อนสีขาวราคาแพง ทุกอย่างดูเนี๊ยบ กว้างขวาง ทว่ามันกลับให้ความรู้สึกเงียบสงบและโดดเดี่ยวจนน่าอึดอัด ผนังฝั่งหนึ่งของห้องนั่งเล่นเป็นกระจกใสบานยักษ์ตั้งแต่พื้นจรดเพดาน เผยให้เห็นทัศนียภาพของตึกระฟ้าและแสงไฟระยิบระยับราวกับทะเลดาวของเมืองหลวงในคืนฝนตก

รดายืนเคว้งอยู่กลางห้องโถงอันโอ่อ่า เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือวางกระเป๋าผ้าใบเก๋าลงบนโซฟาหนังแท้ราคาหลักล้าน ร่างบางสั่นสะท้านน้อย ๆ ด้วยความประหม่าและความกลัวในสิ่งกำลังจะเกิดขึ้น

เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่าสม่ำเสมอดังขึ้นจากทางด้านหลัง ภากรเดินเข้ามาหยุดอยู่ไม่ไกล มือหนาเอื้อมไปถอดเสื้อสูทตัวนอกออกแล้วพาดไว้กับพนักเก้าอี้อย่างลวก ๆ เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อดีที่ถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งรำไรและลำคอแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดโปนตามประสาผู้ชายที่ดูแลตัวเองอย่างดี แขนเสื้อทั้งสองข้างถูกพับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามลีนสวย

“ไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวเสียก่อนสิ เสื้อผ้าชุดใหม่อยู่ในห้องแต่งตัวด้านใน” ภากรสั่งเสียงเรียบ ใบหน้าคมคายยังคงราบเรียบไร้ความรู้สึก ทว่าสายตาคู่นั้นกลับจับจ้องแผ่นหลังบางของเธอไม่วางตา

“ค่ะ... คุณภากร” รดารับคำเสียงแผ่ว ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องนอนใหญ่ตามที่การ์ดเคยบอกไว้ล่วงหน้า