บทที่ 1 : กฎของเด็กเลี้ยง

เสียงสายฝนกระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกนิรภัยบานยักษ์ของ 'The Grand Zenith' คลับหรูระดับ VVIP ใจกลางเมืองหลวงดังระงมอย่างไม่ลืมหูลืมตา สภาพอากาศด้านนอกช่างหม่นหมองและเยือกเย็น ไม่ต่างจากหัวใจของ ‘รดา’ ในเวลานี้เลยสักนิด ทว่าบรรยากาศด้านในกลับตรงกันข้าม เสียงเพลงบีทหนัก ๆ สไตล์เลาจน์หรูลอยคลอเคล้าไปกับแสงไฟสีอำพันและสีกรมท่าที่สลับปรับเปลี่ยนไปมา ขับเน้นให้สถานที่แห่งนี้ดูลึกลับ น่าค้นหา และอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความร่ำรวยที่คนธรรมดาอย่างเธอไม่มีวันเอื้อมถึง

ไอรินรดานั่งอยู่บนเก้าอี้สตูลทรงสูงหน้าบาร์เครื่องดื่ม นิ้วเรียวเล็กของเธอกำลังจิกเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วขึ้นสีขาวซีด ร่างระหงสมส่วนอยู่ในชุดเดรสสีขาวนวลเรียบหรู แม้ว่ามันจะเป็นเสื้อผ้าที่เธอเลือกสรรมาอย่างดีที่สุดเท่าที่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งจะมีเงินซื้อได้ แต่มันกลับดูเรียบง่ายจนเกือบจะราคาถูกเมื่อเทียบกับชุดสูทสั่งตัดหรือเดรสแบรนด์เนมตัวละแบนด์ของแขกไฮโซคนอื่น ๆ ในร้าน ใบหน้าหวานหมดจดที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงบางเบากำลังฉายแววกังวล อารมณ์หวาดหวั่นและสับสนตีรวนอยู่ในอกจนเธอรู้สึกเหมือนจะอาเจียนออกมา

“แกแน่ใจนะยัยริน... ว่าเขาจะช่วยฉันได้จริง ๆ” รดาหันไปถาม ‘รินรดา’ เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้าง ๆ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือและเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ

รินรดาหันมามองเพื่อนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ เธอเอื้อมมือไปกุมมือที่สั่นเทาของรดาเอาไว้ “แน่ใจสิรดา ฉันสืบมาอย่างดีแล้ว ‘คุณภากร’ เขาเป็นประธานกรรมการบริหารของสยามดิเวลลอปเมนท์ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับหมื่นล้าน วัยสามสิบสี่ปี เขาทั้งหล่อ ทั้งรวย และที่สำคัญ... เขาเพิ่งเปรยกับเลขาฯ ส่วนตัวว่าช่วงนี้กำลังมองหา ‘เด็กเลี้ยง’ ที่สะอาด ไร้ประวัติเสียหาย มาดูแลอยู่พอดี ค่าตอบแทนที่เขาจ่าย มันมากพอที่จะผ่อนบ้านที่กำลังจะถูกยึด และส่งเสียให้น้องชายของแกเรียนจนจบมหาวิทยาลัยได้สบาย ๆ โดยไม่ต้องกู้หนี้ยืมสินใครอีกเลยนะ”

รดากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ คำว่า ‘เด็กเลี้ยง’ มันช่างบาดลึกเข้ามาในใจของนักศึกษาปีสุดท้ายที่มีอนาคตไกลอย่างเธอ แต่ในเวลานี้... ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ บ้านกำลังจะโดนยึด แม่กำลังป่วย และน้องชายอาจจะต้องออกจากโรงเรียนกลางคันเพราะหนี้สินก้อนโตที่พ่อเลี้ยงตัวแสบก่อทิ้งไว้ก่อนจะหนีหายไป ทางเลือกของเธอเหลือศูนย์

“แต่ฉัน... ฉันไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อนเลยนะริน ฉันกลัว...” รดาก้มหน้าลง หยาดน้ำตาเม็ดใสคลอหน่วงที่หน่วยตาคู่สวย

“ฉันรู้... ฉันรู้ว่าแกเป็นคนดีรดา แต่แกมองไปที่ตรงนั้นสิ โอกาสเดียวในชีวิตของแกนั่งอยู่ตรงนั้นแล้ว” รินรดาตบไหล่เพื่อนเบา ๆ ก่อนจะเบนสายตาชี้ชวนให้รดามองตรงไปยังโซนที่นั่งด้านในสุด ซึ่งเป็นพื้นที่กึ่งส่วนตัวที่ถูกกั้นไว้ด้วยกระจกฝ้าและการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวด

ที่โซฟากำมะหยี่สีแดงเข้มตัวใหญ่ตัวนั้น... ชายหนุ่มในชุดสูทสากลสีเทาเข้มเนื้อดีสามชิ้นที่ตัดเย็บอย่างประณีตกำลังนั่งไขว่ห้างอย่างผ่อนคลาย นิ้วเรียวยาวที่สวมนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์ เรือนหรูหรูหมุนแก้วบรั่นดีในมือไปมาอย่างเชื่องช้า ‘ภากร วรโชติเมธี’ ในวัย 34 ปี มีเสน่ห์อันตรายทว่าสง่างามราวกับราชสีห์ที่กำลังพักผ่อน โครงหน้าของเขาคมคายราวกับรูปสลักของกรีก สันกรามคมกริบรับกับริมฝีปากหยักลึกที่มักจะเรียบตึงอยู่เป็นนิจ และสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ที่สุดคือ นัยน์ตาคู่คมกริบสีนิลสนิทที่ดูเย็นชา ล้ำลึก และน่ากลัวจนไม่มีใครกล้าสบตาตรง ๆ ทว่ามันกลับดึงดูดสายตาของหญิงสาวทั่วทั้งคลับให้จับจ้องมาที่เขาด้วยความหลงใหล

ราวกับสัญชาตญาณของนักล่าทำงาน ภากรละสายตาจากของเหลวสีอำพันในแก้วเหล้า แล้วตวัดสายตาคมปลาบมามองทางบาร์เครื่องดื่มตรงจุดที่รดานั่งอยู่โดยตรง

วินาทีที่สายตาสบกัน รดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างกายแข็งท้างราวกับถูกสาป แววตาของภากรไม่ได้มีความดูถูกหรือหยาบโลนเหมือนผู้ชายคนอื่น ๆ ที่เธอเคยเจอ มันเป็นสายตาที่สงบนิ่ง ทว่าเต็มไปด้วยการสำรวจ ตรวจตรา และเปี่ยมไปด้วยอำนาจลึกลับที่กำลังบดขยี้ความมั่นใจของเธอให้เหลือน้อยลงไปอีก แววตาคู่นั้นดูเหมือนจะอ่านทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจเธอว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

ภากรยกแก้วเหล้าขึ้นจิบช้า ๆ โดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานของรดาไม่วางตา ก่อนที่เขาจะพยักหน้าให้การ์ดร่างใหญ่ที่ยืนคุมอยู่ข้างโต๊ะเบา ๆ เป็นสัญญาณ

ไม่กี่อึดใจ ชายชุดดำเดินตรงมาหารดา “คุณรดาใช่ไหมครับ? คุณภากรเชิญที่โต๊ะครับ”

รดาใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอนึกอยากจะหันหลังวิ่งหนีออกไปจากคลับแห่งนี้ ไปจากสถานการณ์บ้า ๆ นี้ แต่ภาพใบหน้าของแม่ที่นอนซมด้วยความเครียดและเสียงร้องไห้ของน้องชายลอยเข้ามาในหัว สมองของเธอสั่งการให้สู้เพื่อครอบครัว รดาสูดหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิตพาร่างอันสั่นเทาของตัวเองลุกขึ้นจากเก้าอี้

“ฉันไปก่อนนะริน...” รดาหันไปบอกเพื่อน

“โชคดีนะรดา แข็งใจไว้” รินรดาส่งยิ้มให้กำลังใจ