ข่าวด่วน

- 4 ชั่วโมงต่อมา -

"อ่าาาส์" เสียงคำรามของมาเฟียหนุ่มดังลั่นอีกครั้งพร้อมกับปลดปล่อยน้ำรักใส่รูสวาทของเธอเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ก่อนที่จะลุกออกจากโซฟาหรู

มาเฟียหนุ่มที่พึ่งลุกยืนเต็มความสูงก็หยิบเสื้อคลุมของตัวเองมาใส่ก่อนจะหยิบบุหรี่ราคาแพงขึ้นมาจุดสูบด้วยท่าทางสบายๆ พร้อมปลายตาไปมองร่างบางที่นอนเหมือนร่างไร้วิญญาอยู่ที่โซฟาดังเดิม

"พรุ่งนี้ย้ายไปอยู่ที่คอนโดฉัน" มาเฟียหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับโยนคีย์การ์ดคอนโดหรูให้กับเธอ

"แต่พ่อฉันยังไม่ฟื้น" ลลิตาที่ได้ยินที่มาเฟียหนุ่มเอ่ยก็เรียกสติของตนเองกลับมาพร้อมกับเอ่ยตอบเสียงแผ่วอย่างคนหมดแรง

"นั้นมันเรื่องของพ่อเธอไม่เกี่ยวกับฉัน" มาเฟียหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบอย่างไม่สนใจกับความเป็นตายของใคร

"นายมันปีศาจนายมันไม่ใช่คน! "

"หึ งั้นก็รู้ไว้สะว่าผัวคนแรกของเธอมันคือปีศาจถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ก็อย่ามาขัดคำสั่งฉัน! "

"....."

"ออกไปได้แล้ว วันนี้ฉันเบื่อเธอแล้ว"

ร่างบางที่ได้ยินที่มาเฟียหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่แยแสก็ได้แต่กำหมัดแน่นอย่างเจ็บใจและได้แต่นิ่งเงียบ

เธอรู้ดีว่าในสถานะการแบบนี้มันคงไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดนักถ้าเธอจะตอบโต้เขาก่อนจะรวบรวมเรี่ยวแรงที่ยังเหลืออยู่ฝืนลุกขึ้นจากโซฟาหรูและเก็บเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะเดินออกไปอย่างเงียบๆ

เธอได้แต่พูดในใจให้อดทนเพื่อพ่อเพราะเธอในตอนนี้นั้นก็ไม่ต่างอะไรกับลูกไก่ในกำมือเขา

ณ บ้านของลลิตา

เวลา 03.00 น.

ร่างบางที่พึ่งมาถึงบ้านก็หอบร่างกายที่เหมือนเหลือแค่เพียงกายหยาบเดินเข้าไปในบ้านอย่างทรมานเพราะเธอรู้สึกเจ็บจนเกินจะฝืนเดินต่อไหวก่อนที่เธอจะทรุดตัวนั่งลงกับพื้นพร้อมกับปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาชำระล้างความเจ็บใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

"คำว่าเงินมันซื้อทุกอย่างได้จริงๆ " ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสมเพชตัวเอง

มือเรียวล้วงไปในกระเป๋าสะพายเพื่อหยิบกระดาษที่พ่อเธอกำไว้ตอนหมดสติออกมาดูและกำไว้แน่นกับเนื้อความข้างในที่ทางบริษัทจะยึดบ้านของเธอเพราะจ่ายเงินล่าช้าก่อนที่เธอจะขยำมันทิ้งอย่างโกรธแค้น

"ถ้าวันไหนฉันได้เป็นผู้พิพากษาฉันจะคิดบัญชีกับพวกแกให้หมดทุกคนเลยคอยดู!! "

- เช้าวันต่อมา -

เวลา 08.00 น.

ในยามเช้าของวันใหม่ร่างบางที่กำลังนอนหลับไหลอยู่ก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นอย่างงัวเงียเมื่อได้ยินเสียงคนมาเคาะประตูบ้านเสียงดังลั่น

ก๊อกๆๆ

"ใครมาเคาะแต่เช้า เจ็บจัง" ลลิตาเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นจากที่นอนเพื่อไปดูแต่เมื่อเธอลุกขึ้นความเจ็บแสบจากจุดสงวนของเธอก็แล่นเข้ามาทันที

ก๊อกๆๆ

"หนูลิตาๆ ตื่นเร็วลูก"

แกร็ก~

"มีอะไรรึป่าวคะป้ามะลิ"

"ไปเปิดทีวีด่วนเลย" ทันทีที่ลลิตาเปิดประตูไปเอ่ยถามมะลิก็รีบพุ่งตัวเข้ามาในบ้านของเธอพร้อมกับตรงไปที่ทีวีเครื่องเก่าก่อนจะกดรีโมทเพื่อเปิด

ติ๊ด~

ทันทีที่ทีวีถูกเปิด ภาพในทีวีตอนนี้ก็กำลังปรากฏภาพของผู้ชายวัยกลางคน ที่ดูภูมิฐานที่ลลิตารู้จักดีกำลังถูกตำรวจเข้าไปจับกุมก่อนจะตัดไปที่ภาพจดหมายของทางบริษัทประกาศพร้อมกับนักข่าวทั้งสามคนที่ดำเนินรายการอ่านข่าวต่อ

ข่าวด่วน!!

ประกาศจากบริษัท DF จำกัด มหาชน  ขอประกาศให้ นายอภิชาติ นวสาสนุกุล รองผู้บริหาร บริษัท DF ถูกปลดจากทุกตำแหน่งในบริษัทข้อหายักยอดเงินบริษัท เป็นจำนวนเงินกว่าหลายสิบล้านบาทพร้อมกับโยนความผิดไปให้กับผู้อื่น ทางบริษัทขออภัยเป็นอย่างยิ่งที่ไม่ได้ทำการตรวจสอบให้รอบคอบและจะขอรับผิดชอบโดยการเยียวยาเป็นจำนวนเงิน

หลังจากประกาศนี้ทางบริษัทจะไม่ขอรับผิดชอบการกระทำใดๆ เกี่ยวกับ นายอภิชาติ นวสนุกุล หลังจากนี้

"เอาล่ะครับทางบริษัทยักษ์ใหญ่ออกมาประกาศแบบนี้ทางผู้รับเคราะห์ทั้งหลายก็คงเหมือนยกภูเขาออกจากอกกันเลยทีเดียว"

"และไม่ได้โดยแค่คดีเดียวใช่ไหมคะ"

"ใช่ครับ ยังมีอีกข้อหาคือลักลอบค้าไม้เถื่อนด้วยเช่นกัน แต่ก่อนที่เราจะมาต่อกันขอขั้นโฆษณาก่อนนะครับ"

"ป้ามะลิ แบบนี้พ่อลิตาก็พ้นข้อหาแล้วใช่ไหมคะ" ลลิตาที่เห็นข่าวประกาศแบบนั้นก็หันไปเอ่ยถามมะลิ ป้าข้างบ้านด้วยน้ำเสียงดีใจอย่างที่ไม่เคยดีใจอะไรเท่านี้มาก่อน

"ใช่จ๊ะ เดียวเขาคงส่งจดหมายมาให้ ดีใจด้วยนะลูก" มะลิเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มดีใจไปกับร่างบางด้วยเช่นกันเพราะเธอรู้ดีว่าสองพ่อลูกที่ผ่านมาต้องลำบากกันขนาดไหน

"แบบนี้ลิตากับพ่อก็ไม่ต้องใช้หนี้แล้วใช่ไหมคะ"

"ใช่สิจ๊ะ ป้าบอกแล้วว่าคนดีผีคุ้ม"

"....." ลลิตาที่ได้ยินที่มะลิเอ่ยก็หุบยิ้มทันทีและเงียบไปอย่างไม่ได้เอ่ยตอบพร้อมกับคิดในใจว่า

ผีไม่ได้คุ้มหรอกแต่ที่มันเป็นแบบนี้เพราะฝีมือของผู้ชายที่เธอยอมเอาตัวเข้าแรกต่างหาก

เธอก็พอจะดูออกว่าเขาดูเป็นคนมีอำนาจแต่ไม่คิดว่าอำนาจที่เขามีมันจะจัดการเรื่องนี้ให้เธอได้ไวขนาดนี้จนเธอสงสัยว่า...

เขาเป็นใครกันแน่?

"แล้วนี้หนูลิตาจะไปหาพ่อกี่โมง ป้ากำลังจะทำต้มจืดเอาไปด้วยสิ"

"ไม่เป็นไรค่ะป้า เดียวลิตาก็ไปแล้ว"

"อ้าวงั้นหรอ"

"เออ...คือลิตามีเรื่องรบกวนป้ามะลิหน่อยได้ไหมคะ"

"เรื่องอะไรว่ามาสิ"

"คือ ช่วงนี้ลิตาได้งานใหม่แล้วต้องย้ายไปอยู่ในตัวเมืองลิตาจะขอจ้างให้ป้ามะลิช่วยดูพ่อให้หน่อยได้ไหมจ๊ะ"

"เรื่องแค่นี้เอง ไม่เป็นไรเลยสบายมาก"

"ขอบคุณป้ามะลิมากเลยนะคะ งั้นเดียวลิตารีบอาบน้ำแต่งตัวไปหาพ่อที่โรงพยาบาลก่อน" ร่างบางเอ่ยด้วยสีหน้าโล่งอกพร้อมกับยกมือไหว้หญิงวัยกลางคนก่อนจะรีบเดินไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะไปหาผู้เป็นพ่อ

ณ โรงพยาบาล

"คนไข้ที่อยู่ห้องฉุกเฉินไปไหนแล้วหรอคะ" ลลิตาเอ่ยถามนางพยาบาลขึ้นเมื่อเดินมายังหน้าห้องฉุกเฉินละไม่พบผู้เป็นพ่อ

"อ่อ คนไข้รู้สึกตัวแล้วหมอเลยให้ย้ายไปห้องรวมแล้วค่ะ"

"คุณพ่อฟื้นแล้วหรอคะ" ลลิตาเอ่ยน้ำเสียงดีใจ

"ใช่ค่ะ อีกสักครู่คุณหมอจะเขามาตรวจอาการอีกทีนะคะ"

"ขอบคุณนะคะ" เธอเอ่ยพร้อมกับรีบเดินตรงไปยังห้องผู้ป่วยรวมทันที

ณ ห้องผู้ป่วยชาย

ทันทีที่ร่างบางเดินเข้ามาถึงก็รีบเดินตรงไปยังเตียงผู้เป็นพ่อทันทีเพื่อถามอาการ

"พ่อคะ เป็นยังบ้างคะ"

"พ่อไม่เป็นอะไรมาก ไม่ต้องหวงนะ" ผู้เป็นพ่อฝืนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ไม่เป็นอะไรมากที่ไหนกัน พ่อรู้ไหมลิตากลัวแค่ไหนที่เห็นพ่อหมดสติไปแบบนั้น"

"พ่อไม่เป็นอะไรจริงๆ แต่บ้านของเรา" ผู้เป็นพ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเป็นกังวลเมื่อนึกถึงเรื่องบ้านที่กำลังจะโดนยึด

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงนะคะ" ร่างบางเอ่ยพร้อมกับกำลังจะยื่นโทรศัพท์ที่เปิดข่าวของนายอภิชาติให้ผู้เป็นพ่อดู

แต่ยังไม่ทันที่ร่างบางจะให้พ่อเธอดูเสียงของหมอเจ้าของไข้ก็เอ่ยทักขึ้น

"คุณลุงเป็นไงบ้างครับ"