ผ่าตัด

"คุณลุงเป็นไงบ้างครับ"

"ดีขึ้นจนแทบวิ่งได้แล้วครับคุณหมอ" ผู้เป็นพ่อเอ่ยอย่างพยายามฝืนว่าตนดีขึ้นแล้วทั้งที่จริงแล้วมันตรงกันข้ามเลย

"งั้นหมอขอตรวจอาการหน่อยนะครับ" หมอเอ่ยจบก็หันไปพยักหน้าให้พยาบาลตรวจเช็คร่างกายของชายวัยกลางคน

หลังจากที่พยาบาลตรวจเสร็จก็ส่งผลตรวจมาให้ผู้เป็นหมอที่ยืนอยู่ปลายเตียงตรวจดู

"ความดันดีขึ้นเยอะเลยนะครับ แบบนี้การผ่าตัดต้องเป็นไปได้ด้วยดีแน่" คนเป็นหมอเอ่ยด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ

"ผ่าตัด!? "

"ใช่ครับ อาการของคุณลุงตอนนี้เราต้องทำการผ่าตัดเพื่อทำบายพาสหัวใจให้เร็วที่สุด"

"แล้วค่าใช่จ่ายมันเท่าไหร่หรอครับ"

"ที่หมอประเมินเอาไว้ไม่เกิน 3 แสนบาทครับ"

" 3 แสน!! ไม่เอาผมไม่ผ่าผมไม่มีเงินขนาดนั้นหรอกครับหมอ" ผู้เป็นพ่อรีบเอ่ยปฏิเสธทันทีเมื่อรู้ราคา

"แต่ถ้าไม่ผ่าแล้วคุณลุงช็อกหมดสติไปอีก รอบหน้าอาจไม่โชคดีเหมือนรอบนี้แล้วนะครับ"

"ผมแก่แล้วความตายผมไม่กลัวหรอกยังไงผมก็ไม่ผ่า"

"ผ่าเถอะนะคะพ่อ ส่วนเรื่องเงินไม่ต้องห่วงลิตาได้งานเสริมใหม่แล้วงานนี้เงินดีลิตาก็ขอเบิกล่วงหน้ามาแล้วด้วย" ร่างบางเอ่ยโกหกอย่างพยายามโน้มน้าวผู้เป็นพ่อของเธอแต่ผู้เป็นพ่อก็ยังคงหัวแข็งยืนยันคำเดิม

"ไม่ผ่า เงินตั้ง 3 แสนใครมันจะให้แกเบิกล่วงหน้าได้ขนาดนั้น"

"เจ้านายลิตาเองค่ะ เขาใจดีแกเป็นหัวหน้าเก่าพี่ที่ลิตารู้จักพี่เขาเลยไปคุยให้"

"เก็บเงินลูกไว้เถอะยังไงก็ไม่ผ่า เงินตั้ง 3 แสน อย่าเอามาแลกกับชีวิตตาแก่แบบพ่อเลย"

"พ่ออย่าพูดแบบนั้นสิคะ"

"นั้นสิครับ ถ้าคุณลุงไม่อยู่ลูกสาวคุณลุงเขาจะอยู่กับใครดูแล้วน่าจะยังเรียนอยู่ด้วยใช่ไหมครับ"

"ค่ะ"

"เห็นไหมครับ คุณลุงอยากให้วันจบการศึกษาลูกสาวคุณลุงยืนถ่ายรูปคนเดียวหรอครับโอกาสคนเรามีไม่เยอะนะครับ ที่คุณลุงรอดมาได้รอบนี้ก็ถือว่าโชคดีมากแล้วนะครับ"

"....."

"งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ" ผู้เป็นหมอเอ่ยเมื่อเห็นว่าคนไข้ของตนเงียบไปก่อนที่เขาจะเดินจากไป

"ผ่านะคะพ่อ เงินลิตาหาใหม่อีกเมื่อไหร่ก็ได้แต่พ่อลิตาหาไม่ได้แล้วนะคะ" ลลิตาเอ่ยอ้อนวอนผู้เป็นพ่อหวังให้ยอมใจอ่อน

"แต่เงินตั้ง 3 แสนเลยนะลูก"

"พ่อไม่ต้องห่วงนะคะเดียวอีกเทอมเดียวลิตาก็จะเรียนจบ ลิตาก็จะมีงานทำแล้วเงินแค่นี้ลิตาหาอีกได้สบายค่ะ ผ่านะคะพ่อ"

"พ่อขอโทษด้วยนะลูกที่เป็นตัวซวยหาแต่เรื่องเสียเงินมาให้ลูกตลอด พ่อมันเป็นพ่อที่แย่มากจริงๆ " ผู้เป็นพ่อเอ่ยอย่างรู้สึกผิดพร้อมกับแววตาสั่นไหวที่ตนนั้นหาแต่เรื่องมาให้ลูกสาวของตนต้องเสียเเต่เงิน

"พ่ออย่าพูดแบบนั้นสิคะ" ลลิตาเอ่ยพร้อมกับสวมกอดผู้เป็นพ่อไว้แน่น

"ก็มันคือเรื่องจริง ทั้งเรื่องบ้านทั้งยังต้องผ่าตัดหนี้นอกระบบที่เรากู้มาส่งมันอีกมีเเต่เรื่องเงิน"

"เรื่องบ้านพ่อไม่ต้องห่วงแล้วนะคะ ดูนี้สิคะ" ลลิตาเอ่ยพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดข่าวที่ทางบริษัท DF ออกมาประกาศให้ผู้เป็นพ่อดู

"จริงหรอเนี้ย พ่อไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม? " ผู้เป็นพ่อดวงตาเบิกกว้างและเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจ

"จริงค่ะพ่อ"

"งั้นแบบนี้เราก็ไม่ต้องใช้หนี้ให้พวกมันแล้วสินะ"

"ใช่ค่ะ ต่อไปเราไม่ต้องใช้หนี้พวกมันแล้วนะคะ พ่อก็จะไม่มีคดีติดตัวอีกต่อไปแล้ว"

"โชคดีจริงๆ เลยในที่สุดสวรรค์ก็เมตตาเราสองคนพ่อลูกสักที"

"....."

"ขอบคุณนะครับพระเจ้า เหมือนสวรรค์มาโปรดเลยจริงๆ ตอนนี้พ่อรู้สึกเหมือนยกภูเขาทั้งลูกออกจากอกเลยลูก ต่อไปเราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องหาเงินอีกแล้ว"

"ต่อไปลิต้าจะทำให้บ้านเราไม่ต้องกังวลเรื่องเงินกันอีกตลอดไปเลยค่ะ" เธอเอ่ยย้ำกับผู้เป็นพ่อก่อนที่เธอจะพูดคุยกับพ่ออีกเล็กน้อยและเดินออกไปจากห้องเพื่อที่จะคุยกับหมอเรื่องการผ่าตัดของพ่อตน

"คุณหมอเจ้าของไข้พ่อฉันอยู่ไหมคะ" ลลิตาเอ่ยถามพยาบาลที่อยู่หน้าห้องตรวจ

"อยู่ค่ะ ตอนนี้คุณหมอชนนทีมีตรวจรอคิวสักครู่นะคะ" พยาบาลเอ่ยพร้อมกับกับยิ้มให้เธอ

"ค่ะ" ลลิตาเอ่ยพร้อมกับไปรับบัตรคิวนั่งต่อแถวหน้าห้องเหมือนกับคนไข้คนอื่นๆ

- 15 นาที ผ่านไป -

"เชิญคุณ ลลิตาค่ะ"

ทันทีที่เสียงพยาบาลเอ่ยเรียกร่างบางก็รีบลุกและเปิดประตูเข้าไปในห้องตรวจทันที

แกร็ก~

"เชิญนั่งครับ"

"อาการพ่อฉันหนักมากเลยหรอคะ" ร่างบางรีบเอ่ยปากถามหมอเจ้าของไข้ผู้เป็นพ่อด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"จากรูปตอนนี้คนไข้มีเส้นเลือดที่ไปเลี้ยงหัวใจตีบอยู่ 3 เส้นถือว่าอันตรายมากครับ" หมอเอ่ยอธิบายอาการไปพร้อมกับเปิดผลซีทีสแกนให้เธอดู

"แล้วผ่าตัดเร็วที่สุดวันไหนหรอคะ"

"จากคิวของผมความจริงต้องได้เดือนหน้าแต่อาการของคนไข้อยู่ในเกณฑ์หน้าเป็นห่วง ผมเลยเลื่อนคิวมาให้และจะผ่าวันพรุ่งนี้ตอนเที่ยงครับ"

"ตกลงค่ะ ฝากพ่อฉันด้วยนะคะหมอ"

"ไม่ต้องเป็นกังวลครับ ผมจะทำให้ดีที่สุดเดียวผมจะให้พยาบาลนำเอกสารยืนยันการผ่าตัดไปให้เซ็นนะครับ"

"ขอบคุณนะคะ งั้นฉันขอตัวก่อน" ร่างบางเอ่ยจบก็เดินออกไปจากห้องทันทีก่อนที่เธอจะเดินไปตรงโซนที่ไม่ค่อยมีผู้คนมากนักพร้อมทิ้งสะโพกลงยังเก้าอี้ที่อยู่บริเวณนั้น ก่อนจะหยิบเงินที่ฟอลคอร์ให้ออกมานับแต่มันก็ยังไม่พอกับค่ารักษา

"เห้อ~ มีอยู่ 5 หมื่น พรุ่งนี้เที่ยงฉันจะหายังไงทัน" ลลิตาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้าก่อนจะเอ่ยพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ติ๊ง

"อีก 1 ชั่วโมง ฉันจะไปที่คอนโด"

___________________________

กระเป๋าเงินหนูลิตามาแล้วลูกถลุงเงินอิเสี่ยมันให้เยอะๆ เลย🤭🤭