ตอนที่ 5.4 หมาล่าหมู่

“ใช่! หรือว่ามึงลืมใส่นมมา!? แม่บอกแล้วให้แต่งตัวมาพร้อมล่าเหยื่อ! นี่อะไรลูกสาวกู๊ววว!!?”

คีตะเลิกคิ้ว ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ ด้วยท่าทีสบายๆ ไม่ได้สะทกสะท้านกับเสียงโวยวายของพวกมันเลยแม้แต่นิดเดียว

“กูไม่เอานมแล้ว”

เสียงเพลงอึกทึกในร้านไม่ได้ลดความตื่นตะลึงของทั้งโต๊ะลงเลยแม้แต่น้อย

“เดี๋ยวๆ มึงพูดว่าอะไรนะ!?” ไอ้โอมที่กำลังจิบเหล้าถึงกับสำลัก มันเบิกตากว้างใส่คีตะ เหมือนเห็นโลกแตกตรงหน้า

“มึงไม่เอานมแล้ว…” ไอ้ฟิวส์ทำหน้าช็อตฟิวส์ถามย้ำ

“ใช่ กูเลิกแล้ว”

“ไม่!!! มึง คีตะ มึงจะทำแบบนี้ไม่ได้!!” แซมมี่ทุบโต๊ะ หน้าเหวอสุดชีวิต “นมคือชีวิตนะคะลูกสาว! หรือมึงจะใช้หน้าเปล่าๆของมึงล่าแด๊ด?”

เป็นที่รู้กันดีในหมู่เทย ที่อยากมีเรือนร่างบอบบาง มีนมเป็นของตัวเอง ยิ่งบึ้มๆใหญ่ๆยิ่งดี เพราะมันดึงดูดเหยื่อ เหมาะแก่การล่าสามีเป็นอย่างมาก

ในอดีต เขาก็หลงอยู่กับนมจอมปลอมนี่ อยากมีเป็นของตัวเอง เพื่อดึงดูดใครสักคนมารัก… แต่ตอนนี้ มันไม่จำเป็นแล้ว

คีตะรู้แล้ว มีนมหรือไม่มีนม… ก็ไม่มีใครมารัก…

ไม่เคยมีใครรักเขาจริง แม้แต่กับเพื่อนยังหักหลัง พร้อมเทเรื่องสกปรกทุกอย่างให้เขาแบกรับ เพื่อให้ตัวเองลอยชายมีชีวิตอย่างสุขสบาย

ไอ้ฟิวส์ที่นั่งไขว่ห้าง กะพริบตาปริบๆ เหมือนพยายามประมวลผลสิ่งที่เพิ่งได้ยิน ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงใสซื่อ

“คีตะ... ไม่มีนม แล้วจะยั่วแด๊ดสำเร็จเหรอ?”

พูดเหมือนว่า หากเขามีนมแล้วจะยั่วได้สำเร็จ

ชาติก่อนเขามีนมแม้จะไม่ใหญ่แบบบิ๊กไซด์แต่ก็พอขยำได้อย่างสะใจ แต่สุดท้าย ผู้ชายที่ล่ามาได้ ไอ้ฟิวส์ก็ลากไปแดก เพราะไอ้ผู้ชายเฮงฮวยนั่น บอกว่าชอบลุคแบบไอ้ฟิวส์มากกว่า

ลุคที่ ภายนอกดูเป็นธรรมชาติและ… ใสซื่อ !?

คีตะ กลอกตาอย่างเอือมระอา

“พวกมึงทำเหมือนกูจะอดตายเพราะไม่มีนมอ่ะ”

“มันก็เหมือนกันนั่นแหละ!” สามเสียงประสานแทบจะพร้อมกัน

แซมมี่เท้าคาง มองคีตะ วิพากษ์วิจารณ์แบบไม่ปิดบัง

“หน้าก็ไม่ใช่เบ้านางฟ้า หุ่นก็ไม่ใช่เทพธิดา นมยังแฟ่บอีก มึงจะอยู่รอดยังไงในวงการนี้!?”

คีตะยันข้อศอกขึ้นโต๊ะ มองหน้าพวกมันด้วยสีหน้าเอือมระอา

“พวกมึงเข้าใจผิดอะไรไปหรือเปล่า!? กูแค่อยากไม่อยากทำนม ไม่ได้หมายความว่ากูจะไม่ทำอะไรเลย แล้วกูก็จะไม่อดตายเพราะไม่มีนมแน่นอน พวกมึงไม่ต้องสนใจกูหรอกค่ะ”

“อดตายสิคะ ไม่! นี่มันเรื่องใหญ่มาก! ถ้ามึงไม่มีนม มึงก็ไม่มีอะไรไปยั่วแด๊ดดี้ มึงจับแด๊ดดี้ไม่ได้ ไม่มีใครเลี้ยงมึง เท่ากับว่ามึงอดตายนะ! ทำไมมึงคิดสั้นแบบนี้!?” แซมมี่ยังไม่เลิกโวยวาย

คีตะกดข่มเสียงหัวเราะ

“นี่มึงทำเหมือนกูจะต้องไปขายไต เพราะไม่มีนมอ่ะ”

ไอ้ฟิวส์พยักหน้าเห็นด้วย

“มันก็เหมือนกันนั่นแหละ! ไม่มีใครเลี้ยงก็ต้องหาเลี้ยงตัวเอง หน้าตาไม่ดี ความสามารถไม่มี ก็เหลือแค่ขายไตแล้ว”

คีตะ ถอนหายใจหนัก

เอาล่ะ… ปล่อยให้พวกมันจมอยู่กับเรื่องนมไปเถอะ เพราะเขามีเรื่องที่สำคัญกว่านั้นต้องทำ

ในระหว่างที่พวกมันยังคุยกันถึงความสำคัญของการมีหน้าอก คีตะ เหลือบไปเห็นไอ้โอม ลุกออกจากโต๊ะไปจีบผู้ชายที่มันเล็งไว้ ลุกไปแต่ตัวแต่มือถือเสือกวางลืมทิ้งไว้บนโซฟา

หนึ่งหมาหายไป...

เหลืออีกสองตัว...

นี่คือโอกาส!