Novels by ไอเดียไรท์ นักเขียน

เสียงเพลงจังหวะหนัก ยังคงดังกระแทกพื้นไม้ขัดมันของบาร์ คนมากมายเดินสวนกันไปมา เสียงหัวเราะ เสียงแก้วชน เสียงสนทนาแทรกไปกับบรรยากาศร้อนแรงของค่ำคืนนี้แต่คีตะกลับยืนมองเงาในกระจกนิ่ง ภาพสะท้อนของคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่เขา ราวกับจับผิด“คืนนี้ล่าได้กี่คนแล้ว?” เสียงทุ้มต่ำของธัชภพ เอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงความนัยลึกซึ้งคีตะหันกลับไปเผชิญหน้า ไม่ลืมที่จะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา“พี่ธัช... หมายถึงอะไรเหรอครับ?”“ไม่ใช่ว่าเธอบอกว่าไม่มีเงินกินข้าวหรอกเหรอ… ไม่มีเงินกินข้าว แต่มีเงินเที่ยว?”ร่างสูงที่ยืนกอดอกอยู่ถามกลับด้วยสายตาเย็นชา จนคีตะต้องหัวเราะเบาๆ“แหม… ผมไม่ได้อยากมาหรอกนะ” คีตะยักไหล่ “แต่โดนบังคับมาต่างหาก”“... ?”“ก็เพื่อนผมน่ะสิ มันพยายามจะลากผมให้มาหาแด๊ดดี๊คนใหม่ แทนแด๊ดดี้คนเก่าที่ทิ้งผมไป...” คีตะกระพริบตาปริบๆ ทำหน้าซื่อใส ขณะที่ริมฝีปากยังคงแต้มยิ้มยั่วเย้า“แด๊ดดี้คนเก่า?”“แต่พี่รู้ไหม…” คีตะค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้ยกมือลูบไล้สาบเสื้อเชิ้ตสีเลือดหมูช้าๆแล้วเงยหน้าขึ้น พูดเสียงเบาจนหนุ่มใหญ่ต้องก้มหน้าลงมาฟัง “ผมไม่เคยอยากได้แด๊ดดี้คนใหม่ และตอนนี้ผมก็หมด

คีตะแกล้งทำเป็นเอนตัวไปข้างหน้า เท้าศอกลงบนโต๊ะ เหมือนตั้งใจฟังพวกมันบ่นเรื่องนม แต่แอบคว้ามือถือไปโอมมาเปิด จดอีเมล์และพาสเวิร์ดก่อนจะวางกลับคืนที่เดิม ทำเหมือนวางมือถือของตัวเอง“เออๆๆ กูเข้าใจแล้ว พวกมึงจะให้กูทำไง?”คีตะแกล้งพูดไปอย่างนั้นเพราะไม่อยากให้ตัวเองเงียบ ไม่สนใจพวกมันจนมีพิรุธแซมมี่ตาเป็นประกายทันที“เดี๋ยวแม่เปิดรูปรีวิวก่อนทำ-หลังทำให้ดู!!!”แซมมี่รีบคว้ามือถือขึ้นมาไถหา ในขณะที่ไอ้ฟิวส์ก็หยิบของตัวเองขึ้นมาเหมือนกันหมาเข้ากับดักแล้ว...คีตะหรี่ตาลงเล็กน้อยยื่นมือออกไปคว้ามือถือแซมมี่แบบไร้พิรุธ“ขอกูดูหน่อยดิ๊”แซมมี่ยื่นมาให้แบบไม่ได้คิดอะไร ส่วนไอ้ฟิวส์ก็หันมาหัวเราะกับคีตะก่อนจะยื่นมือถือให้ดูเหมือนกันติดกับแล้ว!คีตะรับมือถือมา แต่แทนที่จะสนใจรูปศัลยกรรม เขาเหลือบมอง หน้าจอเข้าสู่ระบบ ของพวกมันแทน!พวกนี่แม่งโง่ของแท้ ทั้งสามคน ใช้อีเมลล์เดียวกัน หรือมีเพียงเขาที่โง่ที่สุด ที่ไม่รู้เลยว่า พวกแม่งตั้งกลุ่มกันสามกันโดยไม่มีเขา มาตั้งแต่แรกแล้วการที่ไอ้สามหมาใช้บัญชีเก็บรูปอันเดียวกัน แปลว่าพวกมันสามคน ทำอะไร ก็รู้กันอยู่ตลอด มีเพียงเขาคนเดียวที่ไม่รู้…ไม่เคยรู

“ใช่! หรือว่ามึงลืมใส่นมมา!? แม่บอกแล้วให้แต่งตัวมาพร้อมล่าเหยื่อ! นี่อะไรลูกสาวกู๊ววว!!?”คีตะเลิกคิ้ว ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ ด้วยท่าทีสบายๆ ไม่ได้สะทกสะท้านกับเสียงโวยวายของพวกมันเลยแม้แต่นิดเดียว“กูไม่เอานมแล้ว”เสียงเพลงอึกทึกในร้านไม่ได้ลดความตื่นตะลึงของทั้งโต๊ะลงเลยแม้แต่น้อย“เดี๋ยวๆ มึงพูดว่าอะไรนะ!?” ไอ้โอมที่กำลังจิบเหล้าถึงกับสำลัก มันเบิกตากว้างใส่คีตะ เหมือนเห็นโลกแตกตรงหน้า“มึงไม่เอานมแล้ว…” ไอ้ฟิวส์ทำหน้าช็อตฟิวส์ถามย้ำ“ใช่ กูเลิกแล้ว”“ไม่!!! มึง คีตะ มึงจะทำแบบนี้ไม่ได้!!” แซมมี่ทุบโต๊ะ หน้าเหวอสุดชีวิต “นมคือชีวิตนะคะลูกสาว! หรือมึงจะใช้หน้าเปล่าๆของมึงล่าแด๊ด?”เป็นที่รู้กันดีในหมู่เทย ที่อยากมีเรือนร่างบอบบาง มีนมเป็นของตัวเอง ยิ่งบึ้มๆใหญ่ๆยิ่งดี เพราะมันดึงดูดเหยื่อ เหมาะแก่การล่าสามีเป็นอย่างมากในอดีต เขาก็หลงอยู่กับนมจอมปลอมนี่ อยากมีเป็นของตัวเอง เพื่อดึงดูดใครสักคนมารัก… แต่ตอนนี้ มันไม่จำเป็นแล้วคีตะรู้แล้ว มีนมหรือไม่มีนม… ก็ไม่มีใครมารัก…ไม่เคยมีใครรักเขาจริง แม้แต่กับเพื่อนยังหักหลัง พร้อมเทเรื่องสกปรกทุกอย่างให้เขาแบกรับ เพื่อใ

ก่อนออกจากห้องคีตะยืนสำรวจตัวเองอีกครั้งอยู่หน้ากระจก มองเงาสะท้อนของตัวเองในชุดใหม่ที่ผิดไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง เสื้อเชิ้ตสีโอรสที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ถูกปล่อยชายหลวมเล็กน้อยแต่ยังคงเข้ารูปพอดีตัว เนื้อผ้าบางเบาแนบไปกับผิวเผยให้เห็นแผ่นอกเล็กๆที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย อันเกิดจากการนวดจนมันตั้งเต้า ขึ้นมาเป็นทรงกระเปาะเล็กๆจนเม็ดยอดอกดันเสื้อขึ้นมานิดๆ เพราะไม่มีเสื้อกล้ามหรืออะไรสวมทับอยู่ด้านใน“สงสัยต้องไปหาบาร์สปอร์ตมาใส่แล้ว ถึงจะเล็ก… แต่ก็มี”คีตะหัวเราะให้ตัวเองเบาๆ ภูมิใจหน่อยๆกับหน้าอกเล็กๆที่นูนขึ้นมาได้อย่างเป็นธรรมชาติดวงตาสีเข้มกวาดมองตัวเองต่อตั้งแต่หัวจดเท้า กางเกงสเลคสีดำเข้ารูปพอดีตัว ขับให้เรียวขายิ่งดูสมส่วน รองเท้าหนังขัดมันสะท้อนแสงไฟอย่างเงาวับ ผมที่เคยชี้ยุ่งถูกรวบเซ็ตให้เข้าทรงดูเนี้ยบขึ้นใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยสีฉูดฉาด ตอนนี้มีเพียงลิปมันทาบางๆบนริมฝีปากสวย พอให้ดูสุขภาพดี แค่ยกยิ้มมุมปากก็พอจะขยี้หัวใจคนมองได้แล้วคีตะกระตุกยิ้มกับตัวเองพลางถอนหายใจเบาๆ ดึงสาบเสื้อเชิ้ตเข้าชิดขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะบ่นกับตัวเอง“ให้ตายสิ... แบบนี้มันดูโป๊ไปไหมวะ”จู่ๆก็รู้สึกไม่มั่นใจ

แต่พูดถึงเจ้เมลท์ ก็ทำให้คีตะนึกขึ้นมาได้ เขายังมีความสามารถเรื่องร้องเพลงอยู่บ้างคีตะลองนึกทบทวนดูก็จำได้ว่า วันก่อนร่างเดิมของเขาไปร้องเพลงแหกปากตอนเมาในร้านมูนไลฟ์ บ้าถึงขนาดขึ้นไปแย่งไมล์นักร้องบนเวทีเจ้เมลท์เจ้าของร้านเลยชวนให้เขาไปเป็นนักร้องประจำร้านซะเลย แถมยังชมว่าเนื้อเสียงของเขาดีมากเมารั่วขนาดนั้น คีตะก็ยังร้องเพลงเพราะ“เออ! แล้วคืนนี้ไปร้านมูนไลฟ์นะ! ไปหาแด๊ดดี๊คนใหม่กันดีกว่า! หรือมึงจะนอนแห้งเหี่ยวอยู่บ้าน!?”เสียงแว้ดที่ถามมาทำให้คีตะหลุดออกจากความคิด ตั้งใจจะปฏิเสธ เพราะไม่อยากร่วมวงศาฯกับแก๊งสามหมาตัวหักหลังเพื่อนอีกแล้ว แต่จู่ๆ... ดวงตาของคีตะก็เกิดเป็นประกายขึ้นมาร้านมูนไลฟ์ เป็นบาร์ที่พวกเขาไปเป็นประจำ บางทีการไปครั้งนี้อาจได้อะไรมากกว่าที่คิดก่อนจะชิ่งออกจากพวกมัน เขาก็ควรล้างมือในอ่างทองคำให้สะอาดซะก่อนคีตะกำลังคิดจะแฮกมือถือพวกมันลบรูป ลบคลิปเก่าๆและเพื่อที่เขาจะได้ตามส่องไอ้พวกสามหมาได้สะดวกพวกมันต่างมีโฟโต้คลาวด์ที่เชื่อมกัน ถ้าคีตะแฮ็กระบบบัญชีคลาวด์ของพวกมัน ให้มาเชื่อมกับอีเมลของเขา…ทุกภาพ ทุกคลิป ทุกอย่างที่พวกมันถ่าย... จะถูกส่งตรงมาที่มือถือเขา

เสียงโทรศัพท์ดัง แทรกความเงียบภายในห้องเช่า คีตะที่นั่งเอกเขนกอยู่บนเตียง ปรายตามองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอด้วยแววตานิ่งเฉยแซมมี่มากกว่ารู้ทัน คือ กูรู้ทุกอย่าง! นิ้วเรียวกดรับสายอย่างไม่รีบร้อน นามบัตรของธัชภพยังคงหมุนเล่นอยู่ระหว่างปลายนิ้ว ริมฝีปากบางยกยิ้มจางๆเสียงแหลมสูงทะลุออกมาทันทีที่กดรับ“คีตะ~! นังลูกสาว! แม่คิดถึงหนูใจจะขาดแล้ว! เป็นอาทิตย์เลยนะ อาทิตย์หนึ่งมี 7 วัน 7 วัน เลยนะที่ฉันไม่เจอแก …แกไปมุดหัวอยู่ที่ไหน ห๊ะ!”คิ้วหนาพาดตรงทรงสวย เพราะไม่ได้ถูกกันจนบางโค้งมาเป็นอาทิตย์ กดเข้าหากันนิดๆ กับเสียงแผดกรี๊ดกร๊าดแสบแก้วหูที่ดังออกมาจากมือถือ คีตะขยับโทรศัพท์ออกจากใบหูวางบนโต๊ะแล้วเปิดลำโพงแทน ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“มีอะไรล่ะ?”“แม่หางานให้หนูได้แล้วจ้ะลูก! อาชีพเสริม เงินดี งานเบา แค่ไปส่งขนม~!”ส่งขนม…?ขนมที่ว่าก็คงจะเป็นขนมพ่นควัน หรือก็คือ พอตไฟฟ้า ที่มีกลิ่นขนม กลิ่นผลไม้ มีหลายแบบหลายรสชาตินี่ล่ะ จุดเริ่มต้นความหายนะของชีวิตไอ้คีตะขาโจ๋ เด็กอันธพาลมหา’ลัย หัวหน้าคนส่งขนม!ปลายนิ้วที่หมุนนามบัตรหยุดชะงัก คีตะเหยียดยิ้มทันทีเด็กส่งขนม... มึงคิดว่ากูจะโง