ตอนที่ 5.3 หมาล่าหมู่

ก่อนออกจากห้องคีตะยืนสำรวจตัวเองอีกครั้งอยู่หน้ากระจก มองเงาสะท้อนของตัวเองในชุดใหม่ที่ผิดไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง เสื้อเชิ้ตสีโอรสที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ถูกปล่อยชายหลวมเล็กน้อยแต่ยังคงเข้ารูปพอดีตัว

 เนื้อผ้าบางเบาแนบไปกับผิวเผยให้เห็นแผ่นอกเล็กๆที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย อันเกิดจากการนวดจนมันตั้งเต้า ขึ้นมาเป็นทรงกระเปาะเล็กๆจนเม็ดยอดอกดันเสื้อขึ้นมานิดๆ เพราะไม่มีเสื้อกล้ามหรืออะไรสวมทับอยู่ด้านใน

“สงสัยต้องไปหาบาร์สปอร์ตมาใส่แล้ว ถึงจะเล็ก… แต่ก็มี”

คีตะหัวเราะให้ตัวเองเบาๆ ภูมิใจหน่อยๆกับหน้าอกเล็กๆที่นูนขึ้นมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ

ดวงตาสีเข้มกวาดมองตัวเองต่อตั้งแต่หัวจดเท้า กางเกงสเลคสีดำเข้ารูปพอดีตัว ขับให้เรียวขายิ่งดูสมส่วน รองเท้าหนังขัดมันสะท้อนแสงไฟอย่างเงาวับ ผมที่เคยชี้ยุ่งถูกรวบเซ็ตให้เข้าทรงดูเนี้ยบขึ้น

ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยสีฉูดฉาด ตอนนี้มีเพียงลิปมันทาบางๆบนริมฝีปากสวย พอให้ดูสุขภาพดี แค่ยกยิ้มมุมปากก็พอจะขยี้หัวใจคนมองได้แล้ว

คีตะกระตุกยิ้มกับตัวเองพลางถอนหายใจเบาๆ ดึงสาบเสื้อเชิ้ตเข้าชิดขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะบ่นกับตัวเอง

“ให้ตายสิ... แบบนี้มันดูโป๊ไปไหมวะ”

จู่ๆก็รู้สึกไม่มั่นใจ คีตะไม่ใช่คนขี้อาย แต่เขาตั้งใจแล้วว่า ลุคโชว์ไปเรื่อย อ่อยไปเรื่อย เขาจะเลิกแล้ว เขามีเป้าหมายแล้ว และเขาไม่ต้องการพลาดจากเป้าหมายที่สำคัญนั่น

แม้จะบ่นแบบนั้น แต่คีตะก็ไม่ได้ติดกระดุมเพิ่ม เด็กหนุ่มปล่อยอกเล็กที่นูนเป็นไปตามธรรมชาติไว้อย่างนั้น

ยังไงซะคืนนี้คีตะไม่ได้แต่งตัวให้ตัวเองดูดีเพื่อล่อผู้ชาย แต่คีตะแต่งแบบนี้ เพื่อต้องการประกาศให้พวกมันรู้ว่า...

เขาไม่เหมือนเดิม ไม่ใช่หมาและไม่ใช่หมากของพวกมันอีกต่อไปแล้ว!

ร่างเพรียวเอื้อมหยิบสร้อยข้อมือเงินมาสวม ดวงตารียาวฉายแววอันตรายเล็กน้อย ขณะคว้าโทรศัพท์มือถือก่อนจะหมุนตัวออกจากห้อง

เกมส์ เริ่มต้นขึ้น!

เสียงเพลงจังหวะหนักกระแทกโสตประสาท ผู้คนมากมายในร้านกำลังดื่ม กอดกันแนบชิด ร่างกายเต้นโยกไปตามเสียงเบสที่สั่นสะเทือนทั่วพื้นร้าน แสงไฟหลากสีสะท้อนกับแก้วเครื่องดื่ม และพื้นไม้ขัดมันเปล่งประกายเงาวับ

คีตะก้าวเข้ามาในร้าน แต่วันนี้ เขาไม่ใช่ คีตะ คนเดิมที่พวกมันเคยรู้จักอีกต่อไป

เสื้อเชิ้ตสีโอรสเรียบๆ ปล่อยกระดุมเพียงเม็ดบน ไม่มีเนินอกมาล่อลวง มีเพียงแผ่นอกทรงกระเปาะเล็กๆอย่างธรรมชาติ กางเกงสเลคขายาวสีดำพอดีตัว ไม่สั้นโชว์ต้นขาเหมือนที่เคยใส่

พอคีตะก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะที่ สามหมา นั่งอยู่ การสนทนาของพวกมันชะงักลงทันที

ทุกสายตาหันขวับมามองคีตะเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา

แซมมี่ ไอ้โอม ไอ้ฟิวส์ พากันตาค้างเหมือนเห็นผี

“เชี่ย! มึงเป็นใคร!? เอาลูกสาวกูคืนมาเดี๋ยวนี้!? แซมมี่เป็นคนแรกที่กรี๊ดออกมา ตาเบิกกว้าง เหมือนเจอหายนะระดับโลก

ไอ้โอมที่กำลังดื่มเหล้า ถึงกับชะงักกลางอากาศ หันมองคีตะจากหัวจรดเท้า แล้วทำหน้าเหมือนเพิ่งเจอเรื่องช็อกที่สุดในชีวิต

ไอ้ฟิวส์ที่นั่งไขว่ห้างข้างๆ เบะปากแล้วถามเสียงใสๆ

“คีตะ... มึงเพิ่งตื่นเหรอ มึงลืมใส่นมมา?”