บทที่ 5

สัปดาห์ต่อมา

คืนวันศุกร์ถือว่าเป็นวันที่ลูกค้าแน่นร้าน แม้หญิงสาวจะเหน็ดเหนื่อยจากการเรียนมาตลอดทั้งวัน แต่ด้วยหน้าที่และจำนวนเงินที่รออยู่ ทำให้ใยไหมยังต้องหอบร่างกายอันเหนื่อยล้ามาทำงาน อีกอย่างก็เพราะว่าเจ๊เปาได้โทรมาแจ้งแล้วว่าคืนนี้มีลูกค้ากระเป๋าหนักจองตัวเธอไว้ให้ช่วยรับรองแขก หากเจ้าของร้านร่างบึกบึนเอ่ยปากมีหรือที่ใยไหมจะกล้าปฏิเสธ

มือบางยื่นแบงก์สีแดงให้ลุงคนขับแท็กซี่ หลังจากรอรับเงินทอนแล้วก็กระชับเสื้อคลุมหนังเข้าหากัน ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางมาดมั่นสวยสง่าไม่ยอมให้เสียชื่อสาวสวยอันดับหนึ่งของร้าน

กิจวัตรก็เริ่มต้นจากนำข้าวของส่วนตัวไปเก็บยังล็อกเกอร์ นั่งเลื่อนมือถือ ทักทายเพื่อนร่วมงานบางคนที่พยายามประจบประแจง หรือไม่กล้าเขม่นใส่เธอตรงๆ ใยไหมไม่หวังจะได้มิตรแท้จากที่ทำงานเท่าไร เพราะทุกคนต่างต้องแก่งแย่งชิงดี เป็นธรรมดาที่จะมีความอิจฉาริษยากัน คงมีเพียงหลิวเท่านั้นที่เธอค่อนข้างสนิทใจกว่าคนอื่น

"พี่จอย วันนี้ได้ข่าวมีลูกค้านักธุรกิจหนุ่มหล่อมาร้านใช่ไหมพี่" เด็กสาวคนหนึ่งที่เหมือนจะเป็นลิ่วล้อถามสาวสวยเบอร์สองของร้านอย่างตื่นเต้น

"อื้อ! เห็นว่าแบบนั้นนะ" เธอเชิดหน้าอมยิ้มภาคภูมิใจ พยายามทำเหมือนไม่ได้ยินดีอะไรนัก ทั้งที่แววตาไม่อาจกักเก็บความดีใจเอาไว้ได้ด้วยซ้ำ

"โอ๊ยยยย~ อิจฉาเลยค่ะ เห็นว่าเขาเลือกพี่ไปดูแลด้วยนี่"

"ใช่ เจ๊เปาบอกเขาโทรมาจองตัวพี่กับ..." จอยเว้นช่วงไปเล็กน้อย พลางปรายตามองคู่กัดด้วยสายตาหมั่นไส้ไม่ชอบขี้หน้า ก่อนจะเปิดปากโม้ให้รุ่นน้องฟังต่อ "พี่กับใยไหมให้ไปดูแล เห็นว่าจะเซ็นสัญญาธุรกิจกันนี่แหละ"

"ต้องเป็นคนที่มาอาทิตย์ก่อนแน่เลยพี่ หล่อออร่าทั้งกลุ่ม...งู้ยยยย แบบนี้ถ้าพี่ช่วยให้ปิดงานได้คงได้ทิปเพิ่มแน่ๆ"

"หึ ก็ไม่รู้เหมือนกันนะเรื่องนั้น"

จอยยังคงอมยิ้มลอยหน้าลอยหน้าเป็นจานดาวเทียมหลังถูกเลือกโดยหนุ่มหล่อ เธอยังไม่เคยเห็นหน้าลูกค้าคนนี้เนื่องจากครั้งก่อนติดดูแลลูกค้าอีกคน แต่ก็ได้ข่าวมาว่าร้อนแรงกันทั้งกลุ่ม หากวันนี้เธอทำงานดี เป็นที่ถูกตาต้องใจอีกฝ่ายอาจจะได้รับดีลจนเป็นคู่ขาประจำก็ได้

ดาวเด่นอันดับสองลอบยิ้ม แต่เมื่อหันมองที่ใบหน้าสวยจัดเฉยชาไร้อารมณ์ของคู่แข่งความกังวลก็กระจายไปทั่วอก เธอคงเสียหน้ามากแน่หากลูกค้าสุดหล่อคนนั้นถูกใจใยไหมมากกว่า จึงเอ่ยปากรีบพูดดักคออีกฝ่ายเอาไว้ก่อน

"หวังว่าจะจำคำพูดตัวเองได้นะจ๊ะใยไหม ที่บอกว่าแค่ทำงานอย่างเดียว ไม่ใช่เห็นผู้ชายหล่อรวยหน่อยแล้วจะกลืนน้ำลายตัวเองรีบเอาตัวเข้าถวาย"

"หึๆ ทำไม กลัวฉันแย่งลูกค้าขนาดนั้นเลยเหรอ ไหนว่ามั่นใจตัวเองนักหนาไง"

ริมฝีปากอวบอิ่มกรีดยิ้มร้าย ทั้งที่นั่งอยู่ดีๆ ก็ยังไม่วายถูกหาเรื่องจิกแขวะจนได้ แต่มีหรือที่เธอจะยอมให้ถูกโจมตีฝ่ายเดียว จึงตอบโต้กลับร้อนแรงไม่แพ้กัน

"เฮ่อะ! ฉันก็แค่พูดเตือนเฉยๆ เห็นว่าวางตัวสูงส่งมาตั้งนาน อย่ามาใจแตกง่ายๆ ก็แล้วกัน"

"ก็ถ้าตรงสเป็กและเงินถึง...อันนี้ก็ไม่แน่เหมือนกัน ฉันก็เป็นพวกเลือกเยอะซะด้วยสิ"

แผ่นหลังบางเอนพิงเก้าอี้ ยกมือขึ้นกอดอกตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษ จอยจำเป็นต้องจิกฝ่ามือเข้าหากันด้วยความหมั่นไส้เคียดแค้น อยากจะตบหน้าสวยๆ นั่นให้เสียโฉมสักที แต่ก็ต้องข่มอารมณ์เอาไว้ เพราะหากมีเรื่องขึ้นมาคนที่ซวยก็เป็นเธอเอง

ดาวอันดับสองของร้านเชิดหน้าเดินหนีไปอีกฟาก โดยมีเด็กสาวคนเดิมตามพูดประจบเอาใจให้เธออารมณ์ดีขึ้น

ใยไหมลอบระบายลมหายใจออกมาเงียบๆ เมื่อคู่กัดยอมรามือโดยง่าย แต่แค่นี้ก็ทำให้เธอสิ้นเปลืองพลังตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มงานแล้ว

พนักงานในร้านคนอื่นออกไปทำงานกันแล้วเมื่อถึงเวลาร้านเปิด แต่ใยไหมกับจอย และสาวๆ บางส่วนที่ถูกจองตัวเอาไว้ยังคงนั่งพักกันอยู่ในห้องด้านหลัง เพียงไม่นานเด็กเสิร์ฟคนหนึ่งก็เข้ามาตามตัว แจ้งว่าลูกค้ามาถึงแล้ว

มือบางกดปิดหน้าจอแล้วเก็บโทรศัพท์ใส่ตู้ล็อกกุญแจเอาไว้ หญิงสาวตรวจเช็กเครื่องสำอางบนใบหน้าอีกเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีก็เดินตามพนักงานชายคนนั้นไป ส่วนจอยดูกระดี๊กระด๊าเป็นพิเศษ กระวีกระวาดหาลิปสติกมาเติมริมฝีปากให้ดูฉ่ำวาวเพื่อเพิ่มเสน่ห์ไม่ให้ถูกราศีคู่แข่งกลบจนมิด

ใยไหมเพียงมองการกระทำนั้นอย่างสังเวช แต่ก็ไม่ได้ชวนทะเลาะต่อ

เรียวขาเพรียวยาวและส่วนสูงทำให้เธอยังดูโดดเด่นกว่าจอยที่เดินเคียงคู่กันมา แม้อีกฝ่ายจะพยายามเชิดหน้าแค่ไหนก็ยังสูงได้ไม่เท่าดาวเบอร์หนึ่ง เม้มริมฝีปากตวัดมองใบหน้าเย่อหยิ่งของอีกฝ่าย ซึ่งคนถูกมองก็รู้ตัว เพียงแค่แสยะยิ้มร้ายปรายตามองด้วยท่าทางเหนือกว่าก็ทำจอยไฟลุก ขบกรามเข้าหากันแน่นเพื่อข่มแรงแค้น

ประตูห้อง VIP ถูกเคาะให้คนด้านในทราบ ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเปิดประตูให้สาวสวยทั้งสองเข้าไปด้านใน

กลิ่นบุหรี่ลอยคละคลุ้งแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ใยไหมชะงักไป แต่เป็นเพราะชายหนุ่มสวมเชิ้ตดำเรือนร่างสูงใหญ่กำยำที่นั่งอยู่ภายในห้องนั่นต่างหาก ที่คุ้นตาเหลือเกิน ใบหน้าหล่อเหลาดุดันราวกับโกรธคนทั้งโลกตวัดสายตาร้อนสำรวจการแต่งตัวของเธอตั้งแต่หัวจรวดเท้าอย่างหยามเหยียดจาบจ้วงเช่นเคย ทำเธอร้อนวาบขนลุกเกรียวโดยไม่ทราบสาเหตุ สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ มองข้ามความบาดหมางครั้งก่อน แล้วทำหน้าที่ตรงหน้าให้ดีที่สุด

"สวัสดีค่ะ ใยไหมค่ะ"

"จอยนะคะ" สาวตัวเล็กกว่ายิ้มหน้าบานโปรยเสน่ห์เต็มที่ เมื่อเห็นว่าลูกค้าทั้งสองที่นั่งในห้องหล่อกินกันไม่ลงทีเดียว ทั้งนาฬิกา แหวนเพชร และแบรนด์เสื้อผ้าที่สวมก็ทำตาเธอเป็นประกายแล้ว

"นั่นคุณกิต ฝากเธอสองคนดูแลด้วย" แผ่นดินเอ่ยขึ้นเรียบๆ พลางผายมือไปยังลูกค้าที่ตนพามาด้วย ไม่ได้หลุดแสดงอาการใดๆ ออกมา ทั้งที่หัวใจกระตุกไม่น้อยเมื่อเห็นสาวคนเดิมที่นี่

"โธ่คุณแผ่นดิน เอาใจผมเกินไปแล้วครับ คุณแผ่นดินไม่เลือกน้องไปนั่งด้วยสักคนเหรอครับ"

"ไม่เป็นไรครับ วันนี้ผมอยากให้คุณกิตเต็มที่ที่สุด" เขาตอบกลับนิ่งๆ พลางส่งสายตาให้สองสาวเข้าไปทำหน้าที่

"ฮ่าๆๆๆ ถ้างั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะครับ"

"เชิญเลยครับ"

สองสาวนั่งขนาบข้างแขกคนสำคัญ กิต ชายหนุ่มที่เธอต้องดูแล กะจากสายตาอายุไม่น่าจะถึงสามสิบปี แต่งกายเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า รูปร่างหน้าตาดี ผิวขาวเหมือนลูกคนจีน นัยน์ตาเจ้าชู้กรุ้มกริ่มมองใบหน้าสวยสะกดใจของใยไหมและใบหน้าหวานน่ารักของจอยสลับกันอย่างพึงพอใจ พร้อมส่งมือมาโอบเอวสองสาวเอาไว้หลวมๆ

นี่มันคือสิ่งที่ใยไหมต้องเผชิญอยู่ทุกวันจึงเพียงส่งยิ้มหวานให้ พร้อมเอื้อมมือไปชงเหล้าให้ชายหนุ่มดื่มดับกระหาย

หัวใจเธอเต้นเร็วกว่าปกติเล็กน้อย ร่างกายก็เหมือนจะขยับไม่เป็นธรรมชาตินักเมื่อมีนัยน์ตาสนิมเหล็กจ้องมองทุกการเคลื่อนไหว จนชวนอึดอัด แต่เธอก็พยายามข่มใจไม่สบสายตาคู่นั้น แล้วหันไปคุยกับกิตด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติแทน

บรรยากาศในห้องดูผ่อนคลายสนุกสนาน เมื่อสองสาวสวยต่างสไตล์สามารถหาเรื่องมาชวนคู่ค้าคนสำคัญได้ลื่นไหล ทำให้อีกฝ่ายดูมีท่าทีพอใจไม่น้อย

แผ่นดินเพียงยกขาขึ้นไขว้เอนพิงเบาะโซฟานุ่ม มือข้างหนึ่งคีบบุหรี่เอาไว้ มองสีหน้าเบิกบานของลูกค้าด้วยแววตาเรียบเฉย ก่อนจะตวัดสายตาไปยังหญิงสาวที่เคยมีเรื่องด้วยเมื่อสัปดาห์ก่อน ไม่รู้ว่าเพราะความสวย รอยยิ้ม หรือแววตาคมกล้าคู่นั้นที่มักดึงดูดสายตาเขาได้เสมอ ตั้งแต่ที่เห็นเธอครั้งแรกตอนเป็นพิธีกรบนเวทีเมื่ออาทิตย์ก่อน

ชายหนุ่มไล่ดวงตาร้อนคมกริบสำรวจรูปร่างสัดส่วนใยไหมอย่างประเมิน หน้าอกเธอเบียดชิดอยู่ใต้เดรสสีแดงเพลิงที่ขับเน้นให้ผิวกายขาวนั่นดูสว่างขึ้นอีกหลายระดับ เอวบางคอดกิ่วมีฝ่ามือใหญ่ของคู่สัญญาลูบวนสื่อความหมาย ไล่มาถึงสะโพกผายกลมกลึงได้รูป และเรียวขายาวเหมือนนางแบบที่ยกขึ้นไขว้ให้หนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้ามใจหายเล่นยามมันถูกยกสลับด้าน ลุ้นระทึกในใจเงียบๆ ว่าจะได้ชมเชยความสวยงามใต้เดรสสั้นหรือไม่

"คุณกิตมีงานอดิเรกอะไรคะ" ใยไหมคลี่ยิ้มเย้ายวนเอ่ยถามเสียงหวาน

"ผมชอบกีฬาทางน้ำ พวกเจ็ตสกี เซิร์ฟบอร์ด อะไรพวกนั้นครับ นานๆ ทีก็ไปออกรอบตีกอล์ฟกับพวกเพื่อนบ้าง"

"เท่จังเลยค่ะ อย่างจอยนะคะแค่ว่ายน้ำยังไม่รอด" หญิงสาวเขี่ยเส้นผมทัดหูด้วยท่าทางเอียงอาย เธอมีความน่ารักน่าทะนุถนอมเป็นจุดขาย ซึ่งมันก็เรียกสายตาเอ็นดูจากกิตได้ตามที่หวัง

"ผมช่วยสอนให้ได้นะครับ"

"อุ๊ย! เกรงใจจังเลยค่ะ แต่ถ้าคุณกิตสะดวกจอยก็ยินดีค่ะ" เธอก้มหน้าเขินถือโอกาสเอนซบแผงอกกว้าง พร้อมลอบส่งแววตาเย้ยหยันอย่างผู้ชนะให้คู่แข่ง

"ฮ่าๆๆๆ ยินดีครับๆ แล้วน้องใยไหมล่ะครับ เวลาว่างชอบอะไรบ้างเอ่ย"

"ก็ถ้ามีเวลาก็จะเข้าฟิตเนสค่ะ ว่างหน่อยก็จะไปปีนหน้าผาจำลองบ้าง"

"โห~ ตัวแค่นี้มีแรงปีนด้วยเหรอครับเนี่ย" กิตหันมามองเธอด้วยความสนใจกับกิจกรรมแอดเวนเจอร์

"ไหวสิคะ เห็นแบบนี้ไหมฟิตมากเลยนะคะ"

เธอเลือกใช้คำพูดสองแง่สองง่ามพร้อมโปรยเสน่ห์ผ่านดวงตาคู่สวย ทำชายหนุ่มตาพร่าไปชั่วขณะกับความเซ็กซี่ร้อนแรง ทั้งที่ใยไหมเพียงแค่นั่งอมยิ้ม แต่กลับทำเขาร้อนวาบ

ใยไหมคลี่รอยยิ้มยั่วยวน ดวงตาเป็นประกาย ทั้งที่ความจริงเธอไม่เคยทำกิจกรรมอะไรเช่นนั้นเลย ฟิตเนสก็ไม่เคยไปเล่น แค่ทำงานกับไปเรียนก็ทำเธอเหนื่อยสายตัวแทบขาดอยู่แล้ว แต่ความอยากเอาชนะและไหวพริบทำให้เลือกหัวข้อสนทนาได้ถูกใจคนฟัง

จอยกัดฟันกรอดกับคำโกหกหน้าตายของคู่แข่งที่ดันแย่งความสนใจจากหนุ่มที่เธอหมายตาไปได้ จ้องหน้าอีกฝ่ายตาเขียวปั้ด ซึ่งใยไหมก็แค่ยักไหล่อมยิ้ม แล้วเอ่ยชวนกิตคุยเรื่องกีฬาต่อ มือบางวางบนท่อนขากำยำเบาๆ เพียงแค่นั้นก็ทำนักธุรกิจหนุ่มหายใจติดขัด อยากจะจับเธอมาฟัดให้หายอยากเสียตรงนี้เลย

การกระทำและบทสนทนาอยู่ในสายตาของแผ่นดินทุกอย่าง หนุ่มหน้าเข้มเหยียดยิ้มร้ายกับเสน่ห์แพรวพราวและความเจ้าเล่ห์ รู้จักรุก รู้จักรับ ของอีกฝ่าย การวางตัวของใยไหมดีมาก หว่านเสน่ห์ได้อย่างมีชั้นเชิง ไม่ได้ดูพยายามเข้าหามากเกินไป แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเวลาถูกหยอดกลับ มันยิ่งทำให้หญิงสาวดูน่าค้นหาขึ้น ผิดกับอีกสาวที่แม้จะดูน่ารักใสซื่อ แต่เธอกลับเก็บดวงตาริษยานั่นไว้ไม่มิด อยากได้รับความสนใจจากหนุ่มหล่อจนแผ่นดินสามารถรับรู้ได้เลย