น้องอาเธอร์

ยายเม้าเดินออกมาจากห้องน้ำ

“หาข้าวหาปลากินก่อนไป อ้อ... ฝนอย่าดุด่าลูกเชียวนา” พูดเหมือนกับที่คุณตาพูดเมื่อกี้นี้เลย

“รู้แล้วค่ะยาย ไม่ด่า ไม่ว่าสักคำ”

“แน่นะ” ยายชี้นิ้ว

หยาดฝนยิ้มระบายออกมาเต็มใบหน้า “จ้ะยาย ฝนสัญญาแล้วค่ะ ยายไปนอนเถอะค่ะ หรือว่าจะให้ฝนนวดให้ก่อนคะ”

ยายเม้าส่ายหน้า

“ไม่นวดก่อน เพิ่งนวดไปเมื่อวานนี้เอง เอ่อ... ฝนคอยดูลูกด้วยนา หากว่าอาเธอร์ตัวร้อน ให้รีบไปปลุกตากับยายนะ จะได้ตื่นขึ้นมาดู อ๋อ... แล้วยานะ อยู่ในตะกร้าวางเอาไว้ที่หน้าทีวี อย่าลืมอ่านล่ะ อีกอย่างถ้าอาเธอร์อ้วก ต้องพากันไปส่งโรง’บาล รู้ไหม” สีหน้า แววตา และคำพูดของยายเม้า ก็คือห่วงใยไอ้ตัวเล็ก

“จ้า” หยาดฝนได้แต่รับปาก

ยายเม้ายกมือขึ้นมาปิดปากหาวหวอด ๆ ทุกวันนางจะได้เอนหลังในตอนบ่าย ๆ แต่วันนี้ดันมีอุบัติเหตุกับอาเธอร์เสียก่อน จึงไม่ได้นอนสักงีบ

“อ้อ... คืนนี้ถ้าอาเธอร์ตัวร้อน ฝนไม่ไหว ก็เรียกยายนะหาว... ง่วงตาจะปิดแล้ว” ปากบ่นงึมงำ แล้วเดินหายเข้าไปในห้องนอน

หยาดฝนรีบเปิดฝาชีดูอาหารที่มีอยู่ ก่อนจะไปตักข้าวใส่จานมากิน เธอต้องรีบกิน รีบเก็บล้าง เพื่อจะกลับไปดูเจ้าตัวเล็ก

หลังจากหยาดฝนอาบน้ำเสร็จ เธอก็เข้าห้องนอนของตัวเอง ตอนนี้ลูกชายนอนแผ่ เธอมุดมุ้งเข้าไปนอนลงข้างลูกชาย

“จ๊อบแจ๊บ ๆ พ่อครับ พ่อ พ่ออย่าทิ้งเธอร์ไป”

เสียงเล็ก ๆ ที่ละเมอร้องขึ้นมาทำให้หัวใจของเธอสะดุด  ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าลูกชายโหยหาพ่อแค่ไหน อาเธอร์มักจะถามเธอบ่อย ๆ ว่า พ่อของเขาอยู่ไหน พ่อทำงานอะไร วัน ๆ พ่อไปไหน บ้าง และจะต้องตบด้วยคำถามที่ว่า ทำไมเขาไม่มีพ่อเหมือนกับเพื่อน ๆ

คำตอบที่เธอให้กับลูก ก็จะต้องเป็นคำตอบเดิม ๆ คือ  “พ่อของเธออยู่บนสวรรค์”

หยาดฝนถึงกับน้ำตาคลอ เธอสงสารลูกมาก และก็สงสารตัวเองอีกด้วย ใครจะเจ็บปวดเท่ากับผู้เป็นแม่ไม่มีอีกแล้ว

“แม่อยู่นี่ครับลูก เธอร์จ๋า...” หยาดฝนกอดลูกชาย พร้อมกับกระชับแน่นให้ความอบอุ่น จ้องมองใบหน้าน้อย ๆ อย่างแสนรัก

“เธอร์มีแม่ที่รักเธอร์ที่สุด รักเธอร์คนเดียวก็พอแล้ว แม่ขอโทษนะครับ” เธอก้มลงไปหอมลูกน้อย

ดวงหน้าของอาเธอร์เหมือนใครคนนั้นไม่มีผิดเพี้ยน เขาช่างตามหลอกหลอนเธออยู่ตลอดเวลา อาเธอร์คือสิ่งที่ตอกย้ำให้หยาดฝนไม่ลืมหลุยส์ เหมือนเขายังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเธอ อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของหลุยส์ทำให้หญิงสาวลืมไม่ลง หญิงสาวเหนื่อยล้าจากการทำงาน แล้วเธอก็ผล็อยหลับไป

คืนนั้น เธอฝันเห็นหลุยส์อีกครั้ง

“คุณทิ้งผมทำไม ฮึ บอกมาสิ” เขาวิ่งไล่จับตัวของเธอ ในฝันหยาดฝนวิ่งวนอยู่ในเขาวงกต ที่ทำมาจากกำแพงต้นไม้สีเขียว เสียงของหลุยส์เรียกหาเธอ

“เรนนี่ คุณอย่าทิ้งผมไป คุณอยู่ไหน เรนนี่... ผมหาคุณไม่เจอ เรนนี่...” เสียงของหลุยส์ก้องอยู่ในหัวของเธอ

แล้วตามด้วยเสียงกระเส่า และภาพในฝันก็เปลี่ยนเป็นเธออยู่ใต้ร่างของหลุยส์

“อ่า อ้า อ้า อะ อะ อะ...” หยาดฝนร้องออกเสียง

“แม่ฝนครับ แม่ฝน...” มือน้อย ๆ เขย่าร่างกายของแม่

หยาดฝนกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะลืมตาโพลง เธอหายใจแรง แล้วรีบลุกขึ้นนั่ง อาเธอร์ขยับตัวไปนั่งห่าง ๆ หญิงสาวหน้าแดง พร้อมกับยกมือขึ้นมาตบใบหน้าของตัวเอง

‘เธอฝันว่ากำลังได้ร่วมรักกับหลุยส์ น่าอายที่สุด น่าเกลียดที่สุด’

“แม่ฝันเห็นอะไรครับ แล้วทำไมแม่หน้าแดง” อาเธอร์ชี้หน้าแม่ของตัวเอง

หยาดฝนได้แต่ส่ายหน้าระรัว มันช่างเป็นเรื่องที่แสนอาย หัวใจของเธอเต้นแรงตึก ๆ มองใบหน้าของอาเธอร์ที่เหมือนพ่อยังกับแกะ

“เธอร์เป็นอย่างไรบ้างลูก ปวดตรงไหน เจ็บตรงไหนไหม”

“แม่ครับ เธอร์ไม่เป็นไข้แล้ว” เด็กชายยกมือของแม่ไปอังที่หน้าผากของตัวเอง

“เก่งมากลูก เพราะลูกกินข้าวเก่ง กินผัก และผลไม้ไง จึงทำให้ร่างกายแข็งแรง”

“แม่ครับ ทำต้มจืดได้ไหม”

“อยากกินหรือเธอร์”

“ครับ เธอร์อยากกินแกงจืดใส่หมูสับยัดในแตงกวา”

“โอเคครับ เดี๋ยวแม่จัดให้ เอ้... ตา ยายตื่นหรือยังน้า”

“เธอร์ขอไปหาตากับยายนะครับ” เด็กชายวิ่งปรู๊ดหายไป

“จ้า ระวังนะเธอร์ อย่าวิ่งแบบนั้น” เธอได้แต่ร้องตามด้วยความเป็นห่วง เมื่อลูกน้อยไปแล้ว หยาดฝนถึงได้ยกมือขึ้นมากุมที่หัวใจ ได้แต่บอกกับตัวเองว่า

‘ฉันยังคิดถึงคุณนะหลุยส์ ไม่เคยลืม’