น่าสงสาร

ตากระซิบถามเมียอีกครั้ง อาจจะเป็นครั้งที่ร้อยแล้วก็ได้ ยายเม้าได้แต่ทำปากขมุบขมิบ

“จะพูดทำไม” สีหน้าโกรธ กลัวอาเธอร์ที่นั่งเล่นอยู่จะได้ยิน

“ก็แกน่ะแหละที่เริ่มก่อน”

“อ้าว... ยังจะมาโบ้ยให้ฉันอีก ฉันไม่พูดกับแกล่ะ ไปทำอะไรให้อาเธอร์กินก่อน” ยายเม้าย้ายตูดลุกขึ้นทันที

แต่แล้วก็ต้องชะงัก เพราะตาเชิดเอามืออังที่หน้าผากหลานชาย

“ตัวมันรุม ๆ นะยาย” เด็กชายอาเธอร์ตาโรย ๆ จริง ๆ

“หรือ” ยายเม้าหันกลับมาดูหลาน

“เออ ร้อนจริง ๆ ด้วย กินยาแก้ไข้แล้วกัน แล้วหลังจากนั้นกินข้าวกับไข่ตุ๋น ถ้ายังไงสังเกตอาการต่อ ถ้าไม่ดีขึ้น ค่อยพาไปโรงพยาบาล”

“หมอเขาว่ายังไง ตอนที่ตรวจ และทำแผลให้น่ะ”

“ถ้าอ้วก ถ้าชัก ก็พาส่งที่จังหวัด”

“แบบนั้นหรือ” ตาเริ่มหนักใจ

“อาเธอร์เจ็บที่หัวไหม เวียนหัวแบบหัวหมุนหรือเปล่า”

“ไม่ครับตา”

“ถ้ารู้สึกไม่ดี อาเธอร์ต้องรีบบอกตานา”

“ครับ” เด็กชายพยักหน้าไม่สนใจตาอีก ก้มลงไปเล่นของเล่นในมือต่อ

หยาดฝนเลิกงานก็รีบกลับบ้าน เธอรู้ข่าวที่ลูกชายตัวแสบเจ็บตัว เมื่อเดินเข้ามาในบ้านก็ทิ้งกระเป๋าแล้วตรงเข้ามาหาอาเธอร์

“ตาจ๋า อาเธอร์เป็นยังไงบ้างจ๊ะ” หยาดฝนสำรวจไปบนเนื้อตัวของลูกชาย อาเธอร์นอนหลับไปแล้ว เธอลูบไล้ใบหน้าของอาเธอร์ด้วยความสงสาร เห็นแผลบนเนื้อตัวของลูกแล้ว แม่ก็ใจจะขาด อยากจะเป็นคนเจ็บแทนเสียเอง

“ก็เพิ่งหลับเนี่ยแหละ ขนาดตัวรุม ๆ นะ ยังจะเอาแต่เล่น นี่ตาก็เพิ่งเก็บของเล่นมันเข้าไปไว้ในกล่อง ยายก็เพิ่งเช็ดตัวให้ กินข้าว กินยาแล้ว” ตาหันไปเบาเสียงโทรทัศน์

“นี่ฝน ถ้ามันตื่นขึ้นมา ฝนอย่าไปดุลูกเชียวน่า”

“ทำไมล่ะจ๊ะ เล่นเยอะไง ไม่ระวังไง ถึงได้เจ็บตัว”

“อาเธอร์มันเป็นเด็กผู้ชาย จะให้มันเรียบร้อยอยู่ได้ยังไง หรือว่าฝนจะให้ซื้อหม้อข้าวหม้อแกงมาให้มันเลย มันจะได้ออกแต๋วไปซะเลย” ตาพูดประชด ทั้งตาเชิดและยายเม้ารักหลงอาเธอร์เอามาก ๆ ทั้งรักและดูแลแบบตามอกตามใจ

หยาดฝนพูดบ่นอะไรให้ลูกไม่ได้เลย ทั้งสองคนจะคอยออกรับแทนตลอด จนบางครั้งเธอก็ต้องหันไปดุตาเชิดกับยายเม้าแทน

“ไม่ต้องจ้องจะมาว่าตากับยาย ฝนนั่นแหละที่ต้องไปอาบน้ำอาบท่า แล้วมากินข้าว ยายเขาทำแกงส้มปลาช่อนเอาไว้ให้แล้ว” ตาโบกมือไล่ส่ง ให้หญิงสาวไปทำธุระของตัวเองเสีย

ก่อนที่ท่านจะเดินออกห้องนอนของหยาดฝนไป ปล่อยให้อาเธอร์นอนหลับอยู่ในมุ้งไปคนเดียว

หยาดฝนทำงานที่ร้านกาแฟใหญ่ใกล้กับเขื่อนป่าสักฯ เงินเดือนเธออาจจะไม่ได้เยอะ แต่ก็พอเลี้ยงปากเลี้ยงท้องทั้งสี่คน เงินทองที่เธอหามาได้เธอก็ให้ตากับยายทั้งหมด เหลือติดตัวเอาไว้แค่ค่าเติมน้ำมันมอเตอร์ไซค์เพื่อวิ่งไปทำงาน

หยาดฝนอยู่ที่ร้านเธอ เจ้านายก็เลี้ยงข้าว เธอไม่ต้องใช้จ่ายอะไร ค่านม ค่าอื่น ๆ ของอาเธอร์ เธอให้คุณยายจัดการทั้งหมด  เธอนึกขอบคุณตากับยายที่ดูแลและรักทั้งอาเธอร์และก็ตัวเธอมาก ไม่เคยรังเกียจและเห็นเป็นคนอื่น

หญิงสาวนึกย้อนไปหลังจากงานศพของปลายฟ้า ตอนนั้นเธอเคว้งคว้างมาก ไม่รู้จะดำเนินชีวิตไปต่ออย่างไร โชคดีที่เธอยังทำคะแนนสอบปลายภาคได้ดี และเรียนจบ ม. หก

หยาดฝนตัดสินใจไม่เรียนต่อ และอีกเหตุผลหนึ่งที่ใหญ่มาก หยาดฝนรู้ว่าตัวเองท้อง ใช่เธอท้องกับหลุยส์ ผู้ชายคืนเดียวของเธอ เขาเป็นคนแรกของเธอด้วย เขาได้ฝากเด็กชายอาเธอร์เอาไว้ในท้องของหยาดฝน

หญิงสาวไม่คิดเสียใจเลย เธอถือว่า อาเธอร์เป็นของขวัญจากสวรรค์เบื้องบนที่ส่งมาให้เธอในวันที่เธอไม่เหลือใครแล้ว แค่เพียงรู้ว่าท้อง หยาดฝนไม่เสียใจเลย มีแต่ดีใจที่ได้มีลูก

ที่เธอได้มาอยู่ที่นี่ เพราะไอรีนที่เป็นธุระจัดหา คุณตาเชิดกับยายเม้าเป็นคนที่พ่อแม่ของไอรีน นำเธอมาฝากตั้งแต่ตัวเล็กตัวแดง 

...ตาเชิดกับยายเม้าไม่มีลูกด้วยกัน จึงทำให้ท่านอยากจะมีลูกมีหลานเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาบ้าง ความใจดีของทั้งสองคน ทำให้หยาดฝนคิดว่าตัวเองยังมีบุญเหลือที่ได้มาเจอกับตาและยาย

อีกอย่างทั้งสองคนไม่เคยเอ่ยปากถามเธอว่า ใครเป็นพ่อของอาเธอร์ นั่นคือสิ่งที่เธอดีใจมากอีกข้อหนึ่ง แล้วตอนที่อาเธอร์คลอดออกมา ตากับยายทั้งรักและหวงอาเธอร์มาก ๆ จนยิ่งทำให้เธอไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณที่ท่วมท้นนี่อย่างไร