Masukแสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องลงกลางลานเรือนปีกซ้าย เตาหินในครัวเล็ก ๆ สว่างไสวด้วยเปลวเพลิงสีชาด อวิ๋นเยว่ซินสวมผ้ากันเปื้อนสีปูนแห้งกำลังง่วนอยู่กับการเจียวน้ำมันหมูในกระทะเหล็ก เสียงน้ำมันแตกฟองดังฉ่า ๆ ส่งกลิ่นหอมหวนลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ
“ท่านแม่ กลิ่นหอมจังเลยขอรับ นี่คือสิ่งใดหรือ” อวิ๋นอวี่เจ๋อเขย่งปลายเท้าเกาะขอบโต๊ะ นัยน์ตากลมโตจ้องมองของเหลวสีเหลืองทองใสกระจ่างในชามดินเผา
“นี่คือน้ำมันหมูลูกรัก เป็นหัวใจสำคัญที่จะทำให้ขนมเปี๊ยะไส้ไข่เค็มของเรามีชั้นแป้งที่กรอบร่วนอย่างไรเล่า”
อวิ๋นเยว่ซินอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มือเรียวตักน้ำมันหมูที่พักจนอุ่นผสมลงในแป้งสาลีเนื้อละเอียด นวดคลึงจนเข้ากันกลายเป็นก้อนสีเหลืองนวล จากนั้นจึงหันมาผสมแป้งอีกส่วนกับน้ำสะอาดและน้ำมันเล็กน้อย นวดจนเนียนนุ่มเป็นแป้งนุ่ม ๆ
นางนำถั่วแดงที่ต้มจนเปื่อยยุ่ยมาบดผ่านตะแกรงไม้ไผ่ กวนกับน้ำตาลทรายขาวบนเตาไฟอ่อนจนเหนียวข้น รสชาติหวานล้ำ ทว่าไม่เลี่ยนจนเกินไป จากนั้นจึงหยิบไข่เป็ดแดงเค็มสีส้มอมแดงที่ผ่านการล้างกลิ่นคาวด้วยสุราขาวจนหมดสิ้นมาห่อหุ้มด้วยกวนถั่วแดงอย่างเบามือ
“อวี่เจ๋อ มาช่วยแม่คลึงก้อนแป้งเหล่านี้ให้กลมทีนะลูก” นางเอ่ยชวน
“ขอรับ! ข้าจะปั้นให้กลมดิกราวกับลูกหยวนเซียว[1]เลยขอรับ” มือน้อย ๆ รับก้อนแป้งไปคลึงอย่างตั้งอกตั้งใจ คราบแป้งสีขาวเปื้อนปลายจมูกรั้นจนดูคล้ายลูกแมวน้อย ซุกซนแต่น่าเอ็นดู
อวิ๋นเยว่ซินหัวเราะแผ่วเบา นางนำแป้งมาแผ่เป็นแผ่นกลม ห่อหุ้มแป้งนุ่ม ๆ ไว้ด้านใน แล้วใช้สากไม้ไผ่คลึงรีดเป็นแผ่นยาว พับทบไปมานับสิบครั้ง กระบวนการนี้ต้องอาศัยความพิถีพิถัน เพื่อให้เกิดชั้นแป้งซ้อนทับกัน เมื่อนำไปอบ แป้งจะพองฟูและกรอบร่วนลอกออกเป็นแผ่น ๆ
ในเมื่อไม่มีเตาอบขนาดใหญ่ดั่งเช่นเหลาอาหาร นางจึงประยุกต์ใช้หม้อดินเผาใบเขื่องรองก้นด้วยกรวดแม่น้ำที่ล้างสะอาดและเผาจนร้อนจัด วางแผ่นกระดาษทาน้ำมันทับลงไป เรียงขนมขนมเปี๊ยะไส้ไข่เค็มที่ทาผิวหน้าด้วยไข่แดงและโรยงาดำลงไปอย่างเป็นระเบียบ ปิดฝาแล้วนำไปตั้งบนเตาถ่านที่คุกรุ่น ควบคุมไฟให้สม่ำเสมอ
ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม กลิ่นหอมหวานของถั่วกวน ผสานกับกลิ่นมันเค็มของไข่แดง และกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งอบก็ทะลักล้นออกมาจากรอยแยกของหม้อดินเผา อบอวลไปทั่วทั้งเรือน ดึงดูดให้แมลงกลางคืนยังต้องบินโฉบมาดอมดม
“สุกแล้วลูก” นางใช้ผ้าหนาจับฝาหม้อดินเปิดออก ไอร้อนพวยพุ่งพร้อมกับภาพขนมขนมเปี๊ยะไส้ไข่เค็มสีเหลืองทองอร่าม แป้งด้านนอกปริแตกเล็กน้อยเผยให้เห็นชั้นแป้งที่ซ้อนทับกัน
“ว้าว งดงามราวกับก้อนทองคำเลยขอรับท่านแม่!” อวี่เจ๋อเบิกตากว้าง น้ำลายสอเต็มปาก
อวิ๋นเยว่ซินคีบขนมออกมาพักบนตะแกรงจนคลายความร้อน ก่อนจะหยิบชิ้นหนึ่งส่งให้บุตรชาย “ชิมดูสิลูก ระวังพองปากนะ”
เด็กน้อยอ้าปากกัดลงไปเต็มคำ เสียงกร้วมดังชัดเจน แป้งชั้นนอกกรอบร่วนละลายในปาก ตามด้วยความหวานละมุนของถั่วแดงกวน ปิดท้ายด้วยความเค็มมันของไข่แดงที่เยิ้มทะลัก รสชาติทุกมิติผสมผสานกันอย่างลงตัวไร้ที่ติ
“อร่อย... อร่อยที่สุดในใต้หล้าเลยขอรับ! ข้าไม่เคยกินของว่างอันล้ำเลิศปานนี้มาก่อน!” อวี่เจ๋อเคี้ยวแก้มตุ่ย ดวงตาเปล่งประกายความสุข
“อร่อยก็กินให้เยอะ ๆ พรุ่งนี้แม่จะนำขนมเหล่านี้ไปเสนอขาย หากสำเร็จ เราจะมีเงินเช่าหน้าร้านเป็นของตนเอง” อวิ๋นเยว่ซินแย้มยิ้ม นัยน์ตาทอประกายเด็ดเดี่ยว นางหยิบขนมชิ้นหนึ่งขึ้นมาพินิจ รูปลักษณ์งดงาม รสชาติไร้ที่ติ
เป็นอาวุธชิ้นแรกที่จะใช้กรุยทางในหลินอัน!
…
ยามเหม่ารุ่งอรุณเบิกฟ้า หมอกขาวจาง ๆ อ้อยอิ่งเหนือผิวน้ำคลองหลินอัน อวิ๋นเยว่ซินจัดเรียงขนมเปี๊ยะไส้ไข่เค็มสามสิบชิ้นลงในกล่องอาหารไม้ไผ่สานสามชั้นอย่างประณีต รองก้นด้วยใบไผ่สดสีเขียวขจี ขับเน้นให้ขนมสีทองดูโดดเด่นสะดุดตายิ่งขึ้น
นางจูงมืออวี่เจ๋อเดินลัดเลาะไปตามถนนหิน มุ่งหน้าสู่โรงน้ำชาหมิงเยวี่ย โรงน้ำชาที่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุดในย่านตลาดฝั่งตะวันออก สถานที่แห่งนี้เป็นแหล่งรวมตัวของเหล่าบัณฑิต คหบดี และผู้มีอันจะกิน
โรงน้ำชาหมิงเยวี่ยเป็นอาคารไม้สามชั้นโอ่อ่า สลักเสลาลวดลายวิจิตรบรรจง ป้ายชื่ออักษรสีทองอร่ามสะท้อนแสงตะวันยามเช้า ภายในมีผู้คนนั่งจิบชาพูดคุยกันขวักไขว่ เสียงกู่เจิงบรรเลงแว่วหวานลอยมาตามสายลม
“แม่นางน้อย ท่านมาหาผู้ใดหรือ” เสี่ยวเอ้อร์ในชุดผ้าฝ้ายสีครามรีบก้าวเข้ามารับหน้า แม้จะเห็นว่าผู้มาเยือนสวมชุดหยาบ ๆ ทว่าด้วยมารยาทของร้านใหญ่จึงไม่ได้แสดงกิริยารังเกียจเหยียดหยาม
“พี่ชาย ข้าต้องการพบหลงจู๊ของโรงน้ำชาแห่งนี้ ข้ามีของว่างชนิดใหม่ที่รับรองว่าหาไม่ได้ในเมืองหลินอันมาเสนอให้เขาลองชิมเจ้าค่ะ” อวิ๋นเยว่ซินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความหนักแน่นมั่นใจ
เสี่ยวเอ้อร์มีสีหน้าลังเล “แม่นาง หลงจู๊ของพวกเรากำลังตรวจบัญชีอยู่ด้านใน เกรงว่าจะไม่สะดวกรับแขก และโรงน้ำชาของเราก็มีพ่อครัวทำขนมประจำอยู่แล้ว ไม่รับของจากคนนอกหรอกขอรับ”
“ขอเวลาเพียงจิบชาครึ่งถ้วยเท่านั้น หากหลงจู๊ของท่านชิมแล้วไม่ถูกใจ ข้าจะหันหลังกลับทันที โดยไม่เรียกร้องสิ่งใดแม้แต่อีแปะเดียว” นางเอ่ยพลางล้วงอีแปะสองเหรียญยัดใส่มือเสี่ยวเอ้อร์อย่างแนบเนียน “รบกวนพี่ชายช่วยเป็นธุระให้ข้าด้วยเถิด”
“อ่า เช่นนั้นแม่นางรอสักประเดี๋ยว ข้าจะเข้าไปเรียนเถ้าแก่ให้” เสี่ยวเอ้อร์รับเงินมาด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะผลุบหายเข้าไปหลังม่านไม้ไผ่
เพียงครู่เดียว ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมสูง สวมชุดผ้าไหมสีเทาเข้ม ใบหน้าประดับด้วยหนวดจิ๋มซู่[2] ท่าทางเฉลียวฉลาดก็เดินออกมา นัยน์ตากวาดมองสตรีตรงหน้าอย่างประเมิน
“ข้าคือเถ้าแก่ฉี ผู้ดูแลโรงน้ำชาหมิงเยวี่ย เสี่ยวเอ้อร์บอกว่าเจ้ามีของว่างชั้นเลิศมานำเสนอหรือ” น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อย ไม่ยินดียินร้าย
“คารวะเถ้าแก่ฉี ข้าอวิ๋นเยว่ซินเจ้าค่ะ” นางย่อกายคารวะอย่างงดงามถูกต้องตามธรรมเนียมทุกกระเบียดนิ้ว ทำเอาเถ้าแก่ฉีถึงกับเลิกคิ้วประหลาดใจ สตรีชาวบ้านไฉนจึงมีกิริยาสูงศักดิ์และสง่างามปานนี้
อวิ๋นเยว่ซินไม่รอช้า นางวางกล่องใส่อาหารลงบนโต๊ะไม้ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดฝาออก
ทันทีที่ฝาไม้ไผ่ถูกเปิด กลิ่นหอมหวานปนมันอันเป็นเอกลักษณ์ของขนมเปี๊ยะไส้ไข่เค็มก็ลอยคลุ้งออกมาเตะจมูกเถ้าแก่ฉีจนเขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ โดยไม่รู้ตัว ขนมก้อนกลมสีเหลืองทองอร่ามผิวหน้ามันวาว โรยงาดำตัดสลับเรียงรายอยู่บนใบไผ่เขียวขจี
“นี่คือสิ่งใด? รูปลักษณ์ประหลาดตานัก ไม่คล้ายขนมเปี๊ยะทั่วไป” เถ้าแก่ฉีขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
“สิ่งนี้เรียกว่าขนมเปี๊ยะไส้ไข่เค็มเจ้าค่ะ เป็นขนมอบสูตรลับเฉพาะ เถ้าแก่โปรดชิมดูเถิดเจ้าค่ะ” นางผายมือเชื้อเชิญ
เถ้าแก่ฉีหยิบขนมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง น้ำหนักและสัมผัสกรอบร่วนของแป้งด้านนอกทำให้เขารู้สึกทึ่ง เมื่อเขากัดลงไปคำแรก ดวงตาที่เคยเรียบเฉยพลันเบิกกว้างจนแทบถลน
เสียงของชั้นแป้งที่แตกตัวในโพรงปากผสมผสานกับความนุ่มเนียนของกวนถั่วแดง และรสชาติเค็มมันเข้มข้นของไข่แดง ทุกอณูสัมผัสราวกับระเบิดความอร่อยอยู่บนปลายลิ้น มันไม่เลี่ยนติดคอเหมือนขนมหวานทั่วไป ทว่ากลับกระตุ้นต่อมรับรสจนอยากจิบชาชั้นเลิศตามลงไป
“สวรรค์ นี่มัน… รสชาติล้ำลึกถึงเพียงนี้เชียวหรือ!” เถ้าแก่ฉีอุทานออกมาลืมตัว เขารีบเคี้ยวและกลืนลงไป ก่อนจะหยิบอีกชิ้นเข้าปากอย่างรวดเร็วราวกับกลัวผู้ใดมาแย่ง
“กรอบนอกนุ่มใน หวานมันเค็มกลมกล่อม แม่นางอวิ๋น ขนมชิ้นนี้หากนำมากินคู่กับชาหลงจิ่งยอดน้ำค้างของร้านข้า ย่อมเป็นสุดยอดแห่งความสุนทรีย์!” ชายวัยกลางคนตบโต๊ะฉาดใหญ่ ลืมคราบผู้จัดการผู้เคร่งขรึมไปจนสิ้น “เจ้าทำมาทั้งหมดกี่ชิ้น ข้าขอเหมาหมด!”
“ข้าทำมาเพียงสามสิบชิ้นเจ้าค่ะ ตั้งใจนำมาให้ท่านทดลองชิมเป็นที่แรก” อวิ๋นเยว่ซินแย้มยิ้ม นัยน์ตาเปล่งประกาย “หากเถ้าแก่ฉีถูกใจ ข้ายินดีทำส่งให้โรงน้ำชาหมิงเยวี่ยทุกเช้าวันละหนึ่งร้อยชิ้นในราคาชิ้นละสิบอีแปะ ท่านสามารถนำไปจัดวางให้แก่แขกบนชั้นสองในราคาที่สูงกว่านี้ได้แน่นอนเจ้าค่ะ”
“สิบอีแปะ” เถ้าแก่ฉีลูบหนวดครุ่นคิด แม้ต้นทุนจะสูงกว่าขนมทั่วไป ทว่าด้วยรสชาติและรูปลักษณ์เช่นนี้ เขาสามารถนำไปจับคู่กับชาชั้นเลิศและตั้งราคาขายได้ถึงชิ้นละสามสิบหรือสี่สิบอีแปะ สตรีผู้นี้ช่างเฉลียวฉลาดและรู้หลักการค้านัก
“ตกลง! ข้ารับข้อเสนอของเจ้า!” เถ้าแก่ฉีพยักหน้าอย่างเด็ดขาด “ข้าจะจ่ายเงินล่วงหน้าให้เจ้าก่อนสามตำลึงเงิน สำหรับค่าขนมสามวันแรก พรุ่งนี้ยามเฉิน เจ้าจงนำขนมเปี๊ยะไส้ไข่เค็มหนึ่งร้อยชิ้นมาส่งที่นี่ได้เลย”
อวิ๋นเยว่ซินยิ้มกว้างรับคำ นางรับตั๋วเงินและก้อนเงินตรามาเก็บใส่สาบเสื้ออย่างระมัดระวัง ก่อนจะก้มมองอวี่เจ๋อที่เงยหน้ามองนางด้วยแววตาชื่นชม
[1] ขนมบัวลอยจีนลูกใหญ่ สัญลักษณ์ของความกลมเกลียว
[2] หนวดทรงเลขแปดจีน ( 八 ) คล้ายหนวดทรงปีกนก
สองวสันตฤดูผันผ่าน สองเหมันต์ร่วงโรย กาลเวลาประดุจเกลียวคลื่นในแม่น้ำฉางเจียง[1]ที่พัดพาเอาฝุ่นผงแห่งอดีตอันขมขื่นให้เลือนหายไปจนสิ้น บัดนี้เมืองหลินอันแห่งแคว้นเจียงหนานได้ประจักษ์ถึงความยิ่งใหญ่ของหอการค้าเยว่ซินที่ถือกำเนิดจากการควบรวมกิจการร้านขนมเยว่ซินจายและโรงน้ำชาโรงน้ำชาจิ่งซินเข้าด้วยกัน อาคารไม้สี่ชั้นตระหง่านประดับโคมแดงสลักอักษรมงคล ลูกค้าและพ่อค้าวาณิชจากทั่วทุกสารทิศต่างหลั่งไหลมาเยือนดุจสายน้ำไร้จุดสิ้นสุดภายในห้องโถงบัญชีใหญ่ด้านหลังหอการค้า บุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักดิ้นเงินลายเมฆมงคลกำลังก้มหน้าดีดลูกคิดรางหยกด้วยความรวดเร็ว นิ้วมือหยาบกร้านที่เคยจับเพียงง้าวมังกรสับสังหารศัตรูกลับพลิ้วไหวอยู่บนลูกคิดอย่างคล่องแคล่วหาตัวจับยาก“เถ้าแก่หลี่ ใบชาเหมาเจี้ยนที่ส่งมาเมื่อวานความชื้นสูงเกินไปสองส่วน ซ้ำกลิ่นยังคละคลุ้งไปด้วยดินโคลน” เซียวจิ่งหยางเอ่ยโดยไม่เงยหน้า นัยน์ตาคมกริบจดจ้องเพียงตัวเลขในสมุดบัญชีปกคราม “หากหอการค้าเยว่ซินนำของพรรค์นี้ไปชงรับรองแขก ชื่อเสียงของภรรยาข้าคงป่นปี้หมดสิ้น นำกลับไปเถิด และข้าจะหักเงินมัดจำครึ่งหนึ่งตามสัญญา”เถ้าแก่ร้าน
ปลายวสันตฤดู แสงตะวันสีทองอาบไล้ผืนน้ำในคลองชิงสุ่ยจนทอประกายระยิบระยับ ทว่าสิ่งที่สว่างไสวยิ่งกว่าแสงตะวันในยามนี้คือสีแดงฉานของผ้าแพรพรรณซึ่งถูกประดับประดาตลอดยาวสองฝั่งถนนชิงสุ่ยแห่งเมืองหลินอันตั้งแต่หัวถนนจดท้ายตรอกโคมกระดาษสีชาดสลักอักษรความสุขคู่ถูกแขวนเรียงรายพลิ้วไหวตามสายลม เสียงประทัดดังกึกก้องกังวานขับไล่สิ่งชั่วร้าย ควันสีขาวพวยพุ่งผสมผสานกับกลิ่นดอกท้อที่เบ่งบานสะพรั่ง วันนี้คือวันมงคลสมรสของสองเถ้าแก่แห่งร้านชื่อดัง เยว่ซินจายและโรงน้ำชาจิ่งซิน งานมงคลที่ชาวเมืองหลินอันต่างโจษจันว่ายิ่งใหญ่และคึกคักประดุจงานฉลองสิบหลี่หงจวง[1]ณ ลานหลังร้านเยว่ซินจายบรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่แสนจะชื่นมื่น โม่เหยียนในชุดผ้าไหมสีน้ำตาลเข้มกำลังแบกหีบไม้บรรจุสินสอดทองหมั้นใบแล้วใบเล่าจัดเรียงไว้กลางลานกว้างอย่างแข็งขัน เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมเข้ม“พี่ชายโม่พักดื่มน้ำชาเจวี๋ยหมิงจื่อ[2]แก้กระหายเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ท่านแบกหีบหนัก ๆ มาตั้งแต่ยามอิ๋นแล้วนะ”เสียงหวานใสของปั้นเซี่ยดังขึ้น สาวใช้หน้าจิ้มลิ้มในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนก้าวเข้ามาหา ในมือประคองถาดไม้ที่มีถ้วยชาอุ่น ๆ พร้อ
รัตติกาลคลี่ม่านสีนิลเจือประกายดาราปกคลุมเมืองหลินอัน ความเงียบสงัดเข้าแทนที่ความอึกทึกของถนนชิงสุ่ย ภายในห้องบัญชีของเยว่ซินจายแสงตะเกียงน้ำมันสลัวทาบทับเสี้ยวหน้างดงามของอวิ๋นเยว่ซิน นางในชุดกระโปรงสีจันทน์กะพ้อกำลังจรดพู่กันหมาป่าลงบนสมุดบัญชีปกสีคราม ปลายนิ้วเรียวขาวดีดลูกคิดเสียงดังกังวานเป็นจังหวะทว่าสมาธิของเถ้าแก่เนี้ยคนงามกลับถูกรบกวนด้วยฝีเท้าหนักแน่นอันคุ้นเคย บานประตูไม้แกะสลักถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา ปรากฏร่างสูงใหญ่ของเซียวจิ่งหยางในชุดสีครามเข้ม ชายหนุ่มก้าวเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ในมือประคองกล่องไม้สลักลายหงส์คู่มังกรใบกะทัดรัดทว่าดูมีน้ำหนักไม่น้อย“ดึกดื่นป่านนี้เถ้าแก่ร้านน้ำชายังไม่ยอมหลับยอมนอน หรือว่าชาปี้หลัวชุนค้างโกดังจนทำให้ท่านร้อนใจ” อวิ๋นเยว่ซินเอ่ยหยอกเย้าโดยไม่เงยหน้าจากหน้ากระดาษเซียวจิ่งหยางหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ เขาวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะบัญชี นัยน์ตาคมล้ำลึกทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยประกายอ่อนโยน“ชาในร้านข้าขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ทว่าสิ่งที่ทำให้ข้านอนไม่หลับคือการที่สมบัติเหล่านี้ยังไม่ได้เปลี่ยนมือเจ้าของต่างหาก”อวิ๋นเยว่ซินเลิกคิ้วเรียวขึ้น ละสายตาจากลูกคิด
ลมวสันต์พัดพลิ้วโชยผ่านลานหินซึ่งเชื่อมต่อระหว่างหลังร้านเยว่ซินจายและโรงน้ำชาจิ่งซิน กิ่งหลิวลู่ลมหยอกเย้ากับแสงแดดสีทองอบอุ่น บรรยากาศเงียบสงบปราศจากความวุ่นวายของหน้าร้าน อวิ๋นอวี่เจ๋อในชุดสีฟ้าครามตัวน้อยนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะหินอ่อน บนโต๊ะมีแท่นฝนหมึกและกระดาษวางแผ่หลาก้อนแป้งน้อยขมวดคิ้วมุ่นจนแทบผูกเป็นปม มือเล็กจ้อยที่กำพู่กันขนหมาป่าสั่นเทาเล็กน้อยขณะพยายามตวัดลากเส้นอักษร ทว่าน้ำหมึกที่ชุ่มเกินไปกลับหยดแหมะลงบนกระดาษ กลายเป็นรอยด่างดวงสีดำสนิททำลายตัวอักษร ‘ฟู่’ ที่เขาเพียรพยายามคัดลอกมาเกือบครึ่งชั่วยามให้พังทลายลงในพริบตา“โธ่เอ๊ย! ไฉนจึงเขียนยากเขียนเย็นถึงเพียงนี้ ข้าเขียนอักษร ‘หมู่’ ได้งดงามตั้งนานแล้วแท้ ๆ” เด็กน้อยเบะปาก พึมพำกับตนเองด้วยความหงุดหงิดพลางวางพู่กันลงอย่างท้อแท้“การเขียนอักษรฟู่นั้นขีดบนต้องกว้างและครอบคลุม ประดุจแผ่นฟ้าที่กางกั้นพายุฝนให้แก่ครอบครัว ส่วนขีดล่างต้องหนักแน่นและหยั่งลึก ประดุจขุนเขาที่ค้ำจุนไม่ให้ผู้ใดล้มลง”น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังขึ้นจากเบื้องหลังพร้อมกับกลิ่นหอมจาง ๆ ของชาปี้หลัวชุนที่ลอยแตะจมูก อวี่เจ๋อสะดุ้งเล็กน้อ
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผัน ผ่านพ้นมรสุมนองเลือดแห่งเมืองหลวงมาได้หนึ่งเดือนเต็ม วสันตฤดูสาดกระจายความอบอุ่นปกคลุมทั่วแคว้นเจียงหนาน ถนนชิงสุ่ยแห่งเมืองหลินอันกลับมาคึกคักมีชีวิตชีวาอีกครา เสียงเจรจาค้าขายของเหล่าพ่อค้าวาณิชดังเซ็งแซ่แข่งกับเสียงนกที่เกาะร้องอยู่บนกิ่งต้นหลิวริมคลองอวิ๋นเยว่ซินในชุดกระโปรงสีกลีบเหลียนฮวาอ่อนสวมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งลายมงคลกำลังก้มหน้าก้มตาสับเปลี่ยนป้ายราคาขนมหน้าโด๊ะไม้ ริมฝีปากอวบอิ่มแต้มชาดสีชาดแย้มยิ้มบางเบา บรรยากาศรอบกายสตรีผู้นี้ดูผ่อนคลายและงดงามเปล่งปลั่งขึ้นหลายส่วนปัง! ปัง! ปัง! ซ่า!เสียงประทัดนับพันนัดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากตึกหอคอยสามชั้นที่ตั้งอยู่ติดกับกำแพงฝั่งขวาของเยว่ซินจาย ควันสีขาวพวยพุ่งคลุ้งไปทั่วบริเวณ ตามมาด้วยเสียงตีฆ้องร้องป่าวของคณะเชิดสิงโตที่คึกครื้นจนชาวบ้านร้านตลาดต่างพากันละทิ้งการงานชะโงกหน้ามามุงดูกันอย่างเนืองแน่น“เกิดอันใดขึ้นปั้นเซี่ย! เรือนรกร้างสกุลหลี่ข้าง ๆ เราถูกขายไปตั้งแต่เมื่อใด ไฉนจึงมีงานมงคลเอิกเกริกปานนี้” อวิ๋นเยว่ซินขมวดคิ้วมุ่น วางป้ายไม้ลงแล้วชะเง้อมองผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุลายปั้นเซี่ยวิ่งกระหื
สายลมวสันตฤดูพัดโชยเอื่อย หอบเอากลิ่นหอมระรื่นของดอกท้อที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งมาตามสายลม ณ ศาลาอี้หรานบนยอดเขาชิงอวิ๋น นอกเมืองหลินอันบรรยากาศเงียบสงบตัดกับความตึงเครียดของบุคคลทั้งสองที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่ภายในศาลาเกากงกง หัวหน้าขันทีคนสนิทเบื้องพระยุคลบาทยืนประสานมือด้วยท่วงท่าสำรวม ทว่าใบหน้าที่อุดมไปด้วยรอยเหี่ยวย่นกลับฉายแววว้าวุ่นและเสียดายอย่างสุดซึ้ง เบื้องหน้าของเขาคือบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายปราศจากลวดลายดิ้นทองหรือเครื่องประดับล้ำค่าใด ๆ ทว่ากลิ่นอายองอาจและบารมีที่แผ่ซ่านออกมากลับไม่ได้ลดทอนลงไปแม้แต่น้อยเซียวจิ่งหยางวางกล่องไม้สลักลายมังกรลงบนโต๊ะศิลา ภายในนั้นบรรจุตราพยัคฆ์ทองคำซึ่งเป็นป้ายอาญาสิทธิ์บัญชาการทหารนับแสน และป้ายหยกจิ่งหนิงโหวอันเป็นสัญลักษณ์แห่งบรรดาศักดิ์ที่บุรุษทั่วทั้งแคว้นต่างหมายปอง“ท่านโหว” เกากงกงเอ่ยเสียงพร่า สองมือไม่กล้ายื่นไปรับกล่องไม้ใบนั้น “ฝ่าบาททรงมีรับสั่งชัดเจน คดีของสกุลไป๋กระจ่างแล้ว บัดนี้ราชสำนักไร้ซึ่งเสี้ยนหนาม ฝ่าบาททรงต้องการมือขวาที่แข็งแกร่งที่สุดกลับไปยืนหยัดเคียงข้างพระองค์ ทรงตรัสว่าหากท่านยอมกลับเมืองหลวง
เบื้องหน้าลานร้านเนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่มาเข้าแถวรอซื้อขนมเลิศรส ทว่าภายในห้องโถงรับรองด้านหลังบรรยากาศกลับอึมครึมและตึงเครียด“เถ้าแก่หวัง ท่านทำเช่นนี้ไม่เท่ากับปล้นชิงกันหรอกหรือ?” น้ำเสียงของอวิ๋นเยว่ซินเยียบเย็น นัยน์ตาหรี่มองชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่นั่งจิบชาหลงจิ่งด้วยท่าทีทองไม่รู้ร้อน“เถ
แสงแดดอาบย้อมท้องฟ้าเมืองหลินอันเป็นส้มอมแดงสดใส ทว่าบรรยากาศบริเวณหน้าประตูเมืองกลับเต็มไปด้วยฝุ่นควันที่ลอยคลุ้ง อาชาเหงื่อโลหิตสีนิลตัวหนึ่งห้อตะบึงฝ่าสายลมร้อนของปลายคิมหันตฤดูมาอย่างบ้าคลั่ง สภาพของมันเหนื่อยหอบจนฟองน้ำลายฟอดเต็มปาก บนหลังม้าคือบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทที่ขาดวิ่นและเปรอะเป
นอกกำแพงเมืองหลินอัน บริเวณโรงทานเก่าซอมซ่ออันเต็มไปด้วยกลิ่นอายคาวคลุ้งของโคลนตมและหยาดพิรุณ ร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งถูกโยนลงบนกองฟางชื้นแฉะอย่างไม่ไยดี ทหารยามสองนายปัดมือที่เปื้อนฝุ่นดิน ก่อนจะแค่นเสียงหยันแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ชายเร่ร่อนนอนขดตัวสั่นสะท้านอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บ“ท่านโหว! ท่
พิรุณแห่งวสันตฤดูที่พัดพาความหนาวเหน็บระลอกสุดท้ายของปีสาดซัดกระหน่ำลงมาทั่วผืนฟ้าเมืองหลินอัน ท้องถนนชิงสุ่ยเจิ่งนองไปด้วยแอ่งน้ำโคลน เสียงอสนีบาตฟาดเปรี้ยงดังกึกก้อง สะเทือนเลื่อนลั่นไปถึงก้นบึ้งของหัวใจผู้คนที่หลับใหลท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ หน้ากระโจมผ้าใบซอมซ่อฝั่งตรงข้ามเยว่ซินจาย ร่างสูง







