บททั้งหมดของ เถ้าแก่เนี้ยผู้มั่งคั่งคนนี้คือฮูหยินที่ท่านโหวทอดทิ้ง : บทที่ 1 - บทที่ 10

เสียงบานประตูไม้หนานมู่สลักลวดลายวิจิตรของจวนจิ่งหนิงโหวปิดกระแทกตามหลังดังปัง ตัดขาดเยื่อใยและเกียรติยศแห่งฮูหยินจนสิ้นสูญอวิ๋นเยว่ซินยืนตระหง่านอยู่หน้าสิงโตหินแกะสลักคู่หน้าจวน ลมพายุเดือนล่าเยวี่ยพัดกระหน่ำจนชุดกระโปรงเต็มตัวซึ่งทำจากผ้าแพรอย่างดีสีฟ้าอมเขียวอ่อนที่ซีดจางและบางเฉียบปลิวสะบัด ร่างบอบบางสั่นสะท้านจากความเหน็บหนาวที่กัดกินทะลุผิวหนังลึกถึงกระดูก ทว่าอ้อมแขนที่โอบอุ้มเซียวอวี่เจ๋อกลับรัดแน่นไม่คลาย นางก้มลงมองใบหน้าเล็กจ้อยที่ซีดเผือดสลับเขียวคล้ำ ลมหายใจของเด็กน้อยรวยริน“อวี่เจ๋อ อดทนไว้นะลูก” น้ำเสียงของนางสั่นเทา หยาดน้ำตาที่เอ่อถูกความหนาวเย็นแช่แข็งจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะแพขนตา “แม่จะพาเจ้าไปหาหมอ เจ้าต้องห้ามหลับเด็ดขาด ได้ยินหรือไม่”“ท่านแม่ ลูกหนาวเหลือเกินขอรับ” เสียงแหบแห้งดังลอดริมฝีปากที่สั่นระริกของเด็กน้อย มือเล็ก ๆ ที่เย็นเฉียบดั่งก้อนน้ำแข็งกำสาบเสื้อของมารดาแน่น“ไม่หนาว ๆ แม่กอดเจ้าอยู่นี่แล้ว” อวิ๋นเยว่ซินสะอื้นในอก นางซุกใบหน้าลงกับหน้าผากอันร้อนผ่าวของบุตรชาย “สวรรค์มีตา ขอเพียงรอดพ้นคืนนี้ไปได้ แม่จะสับเปลี่ยนแซ่ให้เจ้า เราจะไม่เป็นคนของสกุ

กงล้อไม้หุ้มเหล็กกล้าบดเบียดลงบนเส้นทางถนนโบราณที่ใช้สัญจรมายาวนานอันขรุขระ รถม้าเทียมล่อโคลงเคลงไปมาตามจังหวะการย่ำเท้าของสัตว์พาหนะ เสียงกระดิ่งทองเหลืองที่ผูกติดกับเกอกระทบกันดังกังวาน ผสานกับเสียงตะคอกต้อนฝูงม้าของเหล่าผู้คุ้มภัยแห่งสำนักเจิ้นหย่วน ท่ามกลางสายลมหนาวที่พัดพาเอาฝุ่นผงแห่งการเดินทางคลุ้งตลบห้าวันแล้วที่ขบวนสินค้าเดินทางรอนแรมรอนออกจากเมืองหลวง ทิวทัศน์สองข้างทางแปรเปลี่ยนจากกำแพงอิฐสีเทาสูงตระหง่านและทะเลหิมะขาวโพลน กลายเป็นทิวเขาซับซ้อนและป่าไผ่เตี้ยที่เริ่มผลิใบอ่อน อากาศทางใต้แม้ยามนี้ยังคงมีกลิ่นอายเหมันต์หลงเหลือ ทว่าไม่ได้หนาวเหน็บเสียดกระดูกเฉกเช่นในดินแดนทางตอนเหนืออีกต่อไปภายในรถม้าโดยสารคันที่สามนับจากท้ายขบวน พื้นที่แคบสี่เหลี่ยมถูกปูรองด้วยฟางแห้งและฟูกหยาบ ๆ อวิ๋นเยว่ซินในชุดสตรีชาวบ้านสีเทาปะชุน รวบผมปักเพียงปิ่นไม้เรียบง่าย กำลังใช้พัดสานใบเล็กพัดเตาอั้งโล่ดินเผาขนาดจิ๋ว คอยเคี่ยวยาสมุนไพรในหม้อดินให้บุตรชาย กลิ่นฉุนปนขมของตังกุยและขู่เซินลอยอบอวลไปทั่วห้องโดยสารคับแคบฝั่งตรงข้ามของนางคือสตรีวัยกลางคนรูปร่างท้วม ใบหน้าอิ่มเอิบเปื้อนยิ้มนามว่าหลินเซิ

ดวงตะวันยามเว่ยทอแสงสีทองอมส้มสาดส่องผ่านระแนงไม้ไผ่เหนือเรือนปีกซ้าย หลังจากปัดกวาดเช็ดถูจนฝุ่นธุลีมลายสิ้น อวิ๋นเยว่ซินก็ผลัดเปลี่ยนชุดผ้าฝ้ายหยาบสีครามเข้มทะมัดทะแมง รวบเรือนผมดำขลับปักด้วยปิ่นไม้เรียบง่ายไร้ลวดลาย ส่วนอวิ๋นอวี่เจ๋อสวมชุดผ้าฝ้ายสีเทาอ่อน ใบหน้าจิ้มลิ้มเปื้อนยิ้มกว้าง สองแม่ลูกจูงมือกันก้าวออกจากรุ่ยเหอโรงเตี๊ยม มุ่งหน้าสู่ตลาดฝั่งตะวันออก แหล่งรวมการค้าอันคึกคักที่สุดในเมืองหลินอันสองฟากฝั่งถนนปูด้วยแผ่นหินหยกเรียบกริบ คูน้ำใสสะอาดยามสะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับ ต้นต้นหลิวลู่ลมแผ่กิ่งก้านลู่ลมระย้าลงระคายผิวน้ำ สลับกับสะพานหินโค้งก่งเฉียว’ที่ทอดข้ามลำคลองเป็นระยะ บรรยากาศช่างแตกต่างจากความเยือกเย็นในเมืองหลวงอย่างสิ้นเชิง“ท่านแม่ ผู้คนมากมายเหลือเกินขอรับ ข้าตาลายไปหมดแล้ว” อวิ๋นอวี่เจ๋อเบิกตากว้าง มือน้อย ๆ กระชับฝ่ามือมารดาแน่นพลางชะเง้อคอไปรอบทิศ“ตลาดฝั่งตะวันออกเป็นศูนย์กลางพานิชย์ ผู้คนย่อมผู้คนพลุกพล่าน เบียดเสียดยัดเยียด เดินไหล่กระทบไหล่เช่นนี้แล” อวิ๋นเยว่ซินก้มลงแย้มยิ้มบางเบา นัยน์ตาทอประกายเอ็นดู “อวี่เจ๋อจับมือแม่ให้แน่นนะลูก อย่าได้พลัดหลงเชียว

ล่างเข้ายามจื่อ รัตติกาลแผ่คลุมเมืองหลินอันจนเงียบสงัด ทว่าภายในเรือนปีกซ้ายของรุ่ยเหอโรงเตี๊ยม แสงไฟจากเตาอั้งโล่ยังคงลุกโชนสว่างไสว อวิ๋นเยว่ซินตบแป้งสาลีลงบนโต๊ะไม้จนเกิดฝุ่นสีขาวฟุ้งกระจาย สองแขนบอบบางที่เคยสวมเพียงกำไลหยกมันแพะพับแขนเสื้อขึ้นจรดข้อศอก ออกแรงนวดแป้งครั้งแล้วครั้งเล่าจนเหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มหน้าผากมนการอบขนมเปี๊ยะจำนวนหนึ่งร้อยชิ้นด้วยอุปกรณ์อันจำกัดจำเขี่ยถือเป็นงานที่รีดเร้นพลังกายอย่างสาหัส นางต้องประยุกต์ใช้หม้อดินเผาถึงสามใบตั้งเรียงบนเตาไฟถ่าน สลับสับเปลี่ยนกันอบขนมรอบละสิบห้าชิ้น กลิ่นควันไฟและกลิ่นน้ำมันหมูอบอวลติดเรือนผมและเสื้อผ้า ทว่าแววตาของสตรีผู้เคยเป็นถึงฮูหยินเอกแห่งจวนโหวกลับเปล่งประกายเจิดจ้า“แค่ก! แค่ก!”เสียงไอแผ่วเบาดังจากเตียงไม้ด้านในทำให้อวิ๋นเยว่ซินชะงักมือ นางรีบใช้หลังมือเช็ดคราบเหงื่อและเศษแป้งบนใบหน้า เดินไปเลิกม่านมุ้งเก่า ๆ ขึ้นดู อวิ๋นอวี่เจ๋อกำลังนอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ มือเล็กกระชับผ้าห่มผืนบางแน่น“อวี่เจ๋อ อดทนอีกนิดนะลูก” นางกระซิบเสียงอ่อนโยน ลูบศีรษะทุยเบา ๆ “พรุ่งนี้แม่จะไปซื้อฟูกนุ่นผืนหนา ๆ และตัดเย็บชุดผ้าฝ

แสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างบานกรุด้วยกระดาษทาบทับลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่า กลิ่นหอมจาง ๆ ของหมึกฮุยโจวลอยอวลขับไล่กลิ่นควันฟืนจนสิ้นอวิ๋นอวี่เจ๋อในชุดผ้าฝ้ายสีครามตัวใหม่นั่งหลังตรงดุจต้นไป๋[1] ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างมีสมาธิ มือน้อยกระชับพู่กันขนหมาป่าจรดปลายลงบนกระดาษเนื้อหยาบ ลากเส้นสายน้ำหมึกอย่างตั้งใจ แม้น้ำหนักมือจะยังไม่มั่นคง ทว่าเค้าโครงของตัวอักษร ‘อวิ๋น’ กลับปรากฏชัดเจนสมส่วน“ท่านแม่ ตัวอักษรของข้างดงามหรือไม่ขอรับ” เด็กน้อยวางพู่กันลงบนแท่นฝนหมึกหินตวนเยี่ยน ก่อนจะช้อนตากลมโตขึ้นมองมารดา แววตาเปี่ยมด้วยความคาดหวังอวิ๋นเยว่ซินที่เพิ่งจัดเรียงขนมเปี๊ยะสองร้อยชิ้นลงในปิ่นโตไม้สาน เดินเข้ามาซ้อนแผ่นหลังบุตรชาย นางก้มลงพินิจรอยหมึกบนหน้ากระดาษพลางแย้มยิ้มกว้าง“เพียงวันแรกที่จับพู่กัน เจ้าก็เขียนอักษรประจำแซ่ได้สมดุลถึงเพียงนี้ อวี่เจ๋อของแม่ช่างมีพรสวรรค์ สะบัดพู่กันเขียนอักษรได้อย่างพลิ้วไหว ในภายภาคหน้าเจ้าต้องเป็นบัณฑิตที่ลายมืองดงามที่สุดในหลินอันแน่แท้”“ข้าจะคัดอักษรทุกวันเลยขอรับ! จะได้เก่งกาจเร็ว ๆ” ก้อนแป้งน้อยยิ้มจนตาหยี แก้มยุ้ยขึ้นสีระเรื่อด้วยความภาคภูมิใจนางลูบ