เถ้าแก่เนี้ยผู้มั่งคั่งคนนี้คือฮูหยินที่ท่านโหวทอดทิ้ง

ลมเหนือเดือนล่าเยวี่ยพัดกระหน่ำ กรีดเฉือนลานหินหยกหน้าเรือนหลักแห่งจวนจิ่งหนิงโหวจนขาวโพลน เกล็ดหิมะร่วงหล่นทับถม ทว่าความเหน็บหนาวจากฟากฟ้ายังไม่อาจเทียบเท่าความเยือกเย็นในแววตาของสตรีผู้คุกเข่าอยู่ท่ามกลางลานหิมะ

อวิ๋นเยว่ซินในชุดกระโปรงเต็มตัวซึ่งทำจากผ้าแพรอย่างดี ตกแต่งด้วยลวดลายทองเงินสีฟ้าอมเขียวอ่อนที่ซีดจางและบางเฉียบ ตะกองกอดรัดร่างสั่นเทาของเซียวอวี่เจ๋อ บุตรชายวัยสามหนาวไว้แนบอก ริมฝีปากน้อย ๆ ของก้อนแป้งซีดเผือด ลมหายใจรวยริน หน้าผากเล็กนั้นร้อนผ่าว

“เซียวจิ่งหยาง ข้าขอร้องท่าน” น้ำเสียงแหบดังลอดริมฝีปากที่แตกปริของอวิ๋นเยว่ซิน ดวงตาที่เคยสุกสกาวกลับแดงก่ำ

“อวี่เจ๋อไข้ขึ้นสูงจนชักเกร็งแล้ว โปรดให้บ่าวไปเชิญท่านหมอมาดูอาการลูกเถิด!”

นางโขกศีรษะลงบนพื้นหินหยกอันเย็นเยียบ เลือดสีชาดหยดทะลักย้อมเกล็ดหิมะเป็นรอยด่างดวง ทว่าประตูบานสลักลายมังกรพ่นน้ำของเรือนหลักยังคงปิดสนิท

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม เสียงออดแอดของบานประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับไออุ่นจากเตาหลิวหลีภายในห้องที่ลอยมากระทบผิวหน้า

เซียวจิ่งหยางก้าวข้ามธรณีประตูออกมา ท่วงท่าของเขาสง่างาม รูปลักษณ์หล่อเหลาไร้ที่ติสวมกวานหยกขาวรวบผม คลุมทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีนิลเข้มตัดกับผิวขาวจัด ทว่านัยน์ตาคมกริบนั้นกลับทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์

ข้างกายของเขามีร่างบอบบางในชุดกระโปรงผ้าแพรสีเหลืองอ่อนสวมทับด้วยเสื้อคลุมขนกระต่ายขาวบริสุทธิ์เกาะเกี่ยวท่อนแขนแกร่งไว้แน่น ไป๋เหลียนฮวาซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่ของเขา สองตาแดงช้ำราวกับเพิ่งผ่านการร่ำไห้มาอย่างหนัก

“อวิ๋นเยว่ซิน เจ้ากะเกณฑ์ให้พอดีเถิด!” เสียงทุ้มต่ำของเซียวจิ่งหยางตวาดกร้าว สะท้อนก้องกังวานไปทั่วลานเรือน “เหลียนเอ๋อร์เพิ่งตกสระเหลียนฮวาเพราะบ่าวไพร่เรือนเยว่ไหลของเจ้าผลักไส นางหนาวสั่นจนจับไข้ ท่านหมอซุนกำลังฝังเข็มขับไอเย็นอยู่ด้านใน เจ้ายังมีหน้ามาเรียกร้องความสนใจอันใดอีก!”

อวิ๋นเยว่ซินเงยหน้าขึ้นเชื่องช้า หยาดน้ำตาที่เอ่อล้นคลอหน่วยถูกแช่แข็งจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะติดแพขนตา นางมองสตรีในอ้อมกอดของสามี สตรีที่เพิ่งเข้ามาเป็นอี๋เหนียงเพียงสามเดือน ทว่ากลับแย่งชิงทุกสิ่งไปจากนางจนหมดสิ้น

“เรียกร้องความสนใจ?”

นางทวนคำเสียงแผ่ว มุมปากยกยิ้มหยัน ซึ่งเต็มไปด้วยความสมเพชตนเอง

“เซียวจิ่งหยาง ท่านตาบอดหรือไร! อวี่เจ๋อเป็นสายเลือดของท่าน เป็นบุตรชายแห่งจวนโหว บัดนี้เขาไข้สูงจนแทบจะสิ้นใจอยู่แล้ว ท่านกลับหาว่าข้าใช้ลูกเป็นเครื่องมือเสแสร้งเพื่อแย่งชิงท่านหมอจากสตรีแพศยาผู้นี้หรือ!”

“หุบปาก!” เซียวจิ่งหยางสะบัดแขนเสื้ออย่างเกรี้ยวกราด “เจ้ากล้าด่าทอเหลียนเอ๋อร์ต่อหน้าข้าเชียวหรือ! สตรีริษยาไร้คุณธรรมเช่นเจ้าสมควรโดนลงทัณฑ์ตามกฎจวน หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าท่านราชครูอวิ๋นบิดาเจ้า ข้าคงปลดเจ้าจากตำแหน่งฮูหยินเอกไปนานแล้ว!”

ไป๋เหลียนฮวากระตุกชายเสื้อคลุมของชายหนุ่มเบา ๆ น้ำเสียงของนางหวานทว่าแฝงความสะอื้นไห้

“ท่านพี่ อย่าตำหนิพี่หญิงเลยเจ้าค่ะ เป็นความผิดของข้าเองที่เดินไม่ระวังจนพลัดตกสระชิวสุ่ย ข้าไม่กล้าโทษบ่าวไพร่เรือนพี่หญิงหรอกเจ้าค่ะ หากคุณชายน้อยป่วยหนักจริง ให้ท่านหมอซุนไปดูอาการคุณชายเถิด ข้าทนหนาวได้”

“เจ้าจะทนได้อย่างไร ร่างกายเจ้าอ่อนแอถึงเพียงนี้” เซียวจิ่งหยางหันไปประคองใบหน้างดงามของไป๋เหลียนฮวาด้วยความทะนุถนอม ก่อนจะหันกลับมาตวัดสายตาเย็นชาใส่อวิ๋นเยว่ซิน “เจ้าเห็นหรือไม่ว่าเหลียนเอ๋อร์มีเมตตาเพียงใด ผิดกับเจ้าที่มีแต่ความริษยา พาลูกกลับเรือนเยว่ไหลของเจ้าไปเสีย! อย่ามาทำตัวน่ารำคาญขวางหูขวางตาข้าที่นี่ รอให้ท่านหมอซุนตรวจเหลียนเอ๋อร์เสร็จ ข้าจะให้เขาไปดูอวี่เจ๋อเอง”

“รอเสร็จหรือ?” อวิ๋นเยว่ซินพึมพำ น้ำเสียงของนางราบเรียบจนน่าใจหาย ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีการคร่ำครวญอีกต่อไป

ความเงียบโรยตัวลง อวิ๋นเยว่ซินก้มมองบุตรชายในอ้อมแขน ลมหายใจของอวี่เจ๋ออ่อนระทวยลงทุกขณะ ความหวังสุดท้ายอันเคยริบหรี่ได้ดับวูบลงอย่างสมบูรณ์

สี่ปี..

สี่ปีเต็มที่นางแต่งเข้าจวนจิ่งหนิงโหว ปรนนิบัติแม่สามีด้วยความกตัญญู ดูแลจัดการเรื่องราวหลังจวนจนเป็นระเบียบเรียบร้อย อดทนต่อความเย็นชาของเขาเพียงเพราะคำสัญญาในวัยเยาว์ที่เขาเคยให้ไว้ใต้ต้นซิ่งฮวา ทว่าบัดนี้ บุปผาร่วงหล่นไร้ใจ สายน้ำไหลผ่านไร้ปรานี

นางผิดเองที่เอาหัวใจไปฝากไว้กับก้อนหิน!

อวิ๋นเยว่ซินค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้น แม้ขาทั้งสองข้างจะชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก แต่นางกลับยืนหยัดอย่างมั่นคง แผ่นหลังบอบบางยืดตรงอย่างสง่างามอย่างที่ฮูหยินเอกแห่งจวนโหวพึงมี นางค่อย ๆ ปลดเสื้อคลุมตัวนอกของตนออก ห่อหุ้มร่างบุตรชายไว้แน่นหนา

จากนั้นมือเรียวขาวซีดก็เอื้อมขึ้นไปดึงหยกสลักลายพยัคฆ์เหินบนมวยผมของตนออก ปิ่นหยกชิ้นนี้เป็นของหมั้นหมายที่เซียวจิ่งหยางเคยมอบให้นางด้วยตนเอง

เซียวจิ่งหยางขมวดคิ้วมุ่น ไม่เข้าใจในเจตนาของสตรีตรงหน้า “เจ้าจะทำอันใด”

อวิ๋นเยว่ซินไม่ตอบ นางเพียงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา แววตาของนางไร้ซึ่งความรัก ไร้ซึ่งความรวดร้าว มีเพียงความว่างเปล่าอันลึกล้ำสุดหยั่งคาด

“เซียวจิ่งหยาง” นางเอ่ยเรียกชื่อเต็มของเขาด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท “ท่านเคยกล่าวว่าข้าคือสตรีที่ท่านชิงชังที่สุดในชีวิต เป็นหมากที่บิดาข้ายัดเยียดให้เพื่อผูกมัดอำนาจจวนโหว ท่านรังเกียจข้า รังเกียจสายเลือดของข้า จนปล่อยให้สตรีชั้นต่ำนางหนึ่งเหยียบย่ำเกียรติของข้าและลูก”

“อวิ๋นเยว่ซิน! ระวังปากของเจ้าด้วย!” ชายหนุ่มตวาด

“ผู้ที่ต้องระวังคือท่านต่างหาก!” อวิ๋นเยว่ซินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงกังวานใสเจือความเด็ดขาด “ในเมื่อจวนโหวแห่งนี้ไม่มีที่ยืนให้ข้ากับลูก ในเมื่อความรักสี่ปีของข้าเป็นเพียงขยะไร้ค่าในสายตาท่าน เช่นนั้นข้าก็ขอคืนมันให้ทั้งหมด!”

สิ้นคำประกาศกร้าว มือบางก็สะบัดปิ่นหยกในมือลงบนพื้นหินหยกอย่างแรง

เพล้ง!

เสียงหยกเนื้อดีแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ สะท้อนก้องไปทั่วลานเรือน เศษหยกกระเด็นกลิ้งหลงทิศทาง ประดุจความสัมพันธ์ที่ถูกตัดขาดสะบั้น ไม่อาจหวนคืนสู่สภาพเดิมได้อีกตลอดกาล

ดวงตาของเซียวจิ่งหยางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกวูบโหวงประหลาดแล่นผ่านกลางอก

“นี่เจ้ากล้าทำลายของหมั้น!”

“ของหมั้นขยะเช่นนี้เก็บไว้ก็รังแต่จะเสนียดจวน” อวิ๋นเยว่ซินเชิดหน้าขึ้น ริมฝีปากบางเฉียบขยับเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้ผู้คนทั้งจวนโหวต้องสูดลมหายใจเฮือก

“เซียวจิ่งหยาง เตรียมพู่กันและกระดาษมาเดี๋ยวนี้! เขียนหนังสือหย่าซะ! ข้าอวิ๋นเยว่ซินขอหย่าขาดจากท่านนับแต่นี้ไป สะพานไม้ข้ามทิศของท่าน ถนนใหญ่ของข้าแยกย้ายคนละมรรคา ไม่ข้องเกี่ยวกันอีก!”

“หนังสือหย่า?!”

เซียวจิ่งหยางแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน ทว่าในใจกลับร้อนรุ่มอย่างประหลาด

“สตรีที่แต่งออกไปแล้วอย่างเจ้า มีสิทธิ์อันใดมาขอหนังสือหย่า! หากจะไป ก็มีเพียงหนังสือขับไล่ในฐานะฮูหยินถูกขับออกเท่านั้น! และอวี่เจ๋อคือคนของสกุลเซียว เจ้าไม่มีสิทธิ์พาเขาไป!”

“ขับไล่? ท่านมีข้อหาใดมาขับไล่ข้า”

อวิ๋นเยว่ซินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้ร่างกายจะโอนเอนแต่นัยน์ตากลับวาวโรจน์

“ข้าทำผิดเจ็ดประการข้อใด ข้าไม่ปรนนิบัติแม่สามี? ข้าไม่มีทายาท? หรือข้าคบชู้สู่ชาย! ข้าอวิ๋นเยว่ซินแต่งเข้าจวนโหวด้วยเกี้ยวแปดคนหาม เป็นฮูหยินที่ฮ่องเต้พระราชทานสมรส ท่านต่างหากที่หลงใหลอนุภรรยา ปล่อยปละละเลยบุตรชายจนป่วยหนัก! หากท่านกล้าเขียนหนังสือขับไล่ ข้าก็จะไปตีกลองร้องทุกข์หน้าศาลต้าหลี่ ให้ชาวเมืองหลวงได้รู้แจ้งว่าจิ่งหนิงโหวผู้สูงส่ง แท้จริงแล้วเป็นเพียงบุรุษมืดบอดที่ปล่อยให้อนุภรรยาวางอำนาจข่มเหงภรรยาเอก!”

“เจ้า!” เซียวจิ่งหยางชี้หน้านางด้วยความโกรธจัด ใบหน้าหล่อเหลาเขียวคล้ำสลับแดง สตรีที่เคยอ่อนหวานและก้มหน้ายอมรับทุกอย่างผู้นั้นหายไปไหนแล้ว

ไป๋เหลียนฮวาเห็นท่าไม่ดี รีบสะอื้นไห้ออกมา “พี่หญิง ท่านอย่าบีบคั้นท่านพี่เลยเจ้าค่ะ เป็นข้าที่ผิดเอง ข้าจะยอมคุกเข่าโขกศีรษะให้ท่าน ขอเพียงท่านอย่าทำลายชื่อเสียงของจวนโหว”

“ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า นางจิ้งจอก!” อวิ๋นเยว่ซินตวาดลั่นจนไป๋เหลียนฮวาสะดุ้งโหยง ถอยกรูดไปหลบหลังชายหนุ่ม “ละครฉากนี้เจ้าเล่นจนข้าเบื่อหน่ายแล้ว! เซียวจิ่งหยาง ข้าบอกให้เขียนหนังสือหย่า! หรือท่านอยากให้ข้าอุ้มอวี่เจ๋อไปสิ้นใจหน้าประตูวังหลวง เพื่อให้ฝ่าบาททอดพระเนตรผลงานของท่าน!”

คำขู่ของนางพุ่งเป้าไปยังจุดตาย เซียวจิ่งหยางเพิ่งได้รับมอบหมายงานสำคัญจากราชสำนัก หากเรื่องภายในครอบครัวฉาวโฉ่ไปถึงเบื้องพระพักตร์ ตำแหน่งโหวของเขาคงสั่นคลอน

ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน แววตาดุดันจ้องมองสตรีร่างบางที่ยืนเด่นตระหง่านท่ามกลางหิมะ

“ได้! ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตาย อยากจะทิ้งความสุขสบายไปเป็นสตรีไร้ค่า ข้าก็จะสงเคราะห์ให้! พ่อบ้านฉู่! ไปนำพู่กันและกระดาษมา ข้าจะเขียนหนังสือหย่าให้นางเดี๋ยวนี้! และจงจำไว้อวิ๋นเยว่ซิน ก้าวออกจากประตูจวนโหวเมื่อใด อย่าได้ซมซานกลับมาอ้อนวอนข้าก็แล้วกัน!”

“ชาตินี้ข้าขอเกิดเป็นสุนัขริมถนน ดีกว่ากลับมาเป็นฮูหยินของท่าน!” นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว

เพียงครู่เดียว กระดาษที่เขียนด้วยลายมือตวัดพริ้วไหวของจิ่งหนิงโหวก็ถูกโยนลงบนพื้นเบื้องหน้านาง รอยหมึกยังไม่ทันแห้งสนิท ประทับตราสีแดงชาดชัดเจน

อวิ๋นเยว่ซินย่อตัวลงเก็บกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาแนบไว้กับอก ราวกับมันคือยันต์คุ้มภัยอันล้ำค่าในชีวิต นางไม่แม้แต่จะปรายตามองบุรุษที่เคยรักสุดหัวใจ

สตรีร่างบอบบางกระชับอ้อมแขนที่อุ้มบุตรชาย หมุนตัวหันหลังให้เรือนหลักอันวิจิตรตระการตา สองเท้าที่สวมเพียงรองเท้าผ้าไหมบาง ๆ ย่ำลงบนหิมะเย็นเยียบ มุ่งหน้าสู่ประตูใหญ่ของจวนโหว

แผ่นหลังของนางตั้งตรงดุจต้นไป๋ในฤดูเหมันต์ ไม่มีแม้แต่ความอาวรณ์ มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่จะก้าวเดินสู่วสันตฤดูครั้งใหม่

วิถีชีวิตที่นางจะลิขิตมันขึ้นมาด้วยสองมือของตนเอง!