Masukแสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างบานกรุด้วยกระดาษทาบทับลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่า กลิ่นหอมจาง ๆ ของหมึกฮุยโจวลอยอวลขับไล่กลิ่นควันฟืนจนสิ้น
อวิ๋นอวี่เจ๋อในชุดผ้าฝ้ายสีครามตัวใหม่นั่งหลังตรงดุจต้นไป๋[1] ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างมีสมาธิ มือน้อยกระชับพู่กันขนหมาป่าจรดปลายลงบนกระดาษเนื้อหยาบ ลากเส้นสายน้ำหมึกอย่างตั้งใจ แม้น้ำหนักมือจะยังไม่มั่นคง ทว่าเค้าโครงของตัวอักษร ‘อวิ๋น’ กลับปรากฏชัดเจนสมส่วน
“ท่านแม่ ตัวอักษรของข้างดงามหรือไม่ขอรับ” เด็กน้อยวางพู่กันลงบนแท่นฝนหมึกหินตวนเยี่ยน ก่อนจะช้อนตากลมโตขึ้นมองมารดา แววตาเปี่ยมด้วยความคาดหวัง
อวิ๋นเยว่ซินที่เพิ่งจัดเรียงขนมเปี๊ยะสองร้อยชิ้นลงในปิ่นโตไม้สาน เดินเข้ามาซ้อนแผ่นหลังบุตรชาย นางก้มลงพินิจรอยหมึกบนหน้ากระดาษพลางแย้มยิ้มกว้าง
“เพียงวันแรกที่จับพู่กัน เจ้าก็เขียนอักษรประจำแซ่ได้สมดุลถึงเพียงนี้ อวี่เจ๋อของแม่ช่างมีพรสวรรค์ สะบัดพู่กันเขียนอักษรได้อย่างพลิ้วไหว ในภายภาคหน้าเจ้าต้องเป็นบัณฑิตที่ลายมืองดงามที่สุดในหลินอันแน่แท้”
“ข้าจะคัดอักษรทุกวันเลยขอรับ! จะได้เก่งกาจเร็ว ๆ” ก้อนแป้งน้อยยิ้มจนตาหยี แก้มยุ้ยขึ้นสีระเรื่อด้วยความภาคภูมิใจ
นางลูบศีรษะทุยเบา ๆ “เด็กดี เจ้าคัดอักษรอยู่ที่เรือนนะ แม่จะนำขนมไปส่งให้เถ้าแก่ฉี แล้วจะแวะคุยธุระกับเถ้าแก่เนี้ยฮวาเสียหน่อย วันนี้เราอาจได้ข่าวดีเรื่องบ้านหลังใหม่”
หลังส่งมอบของว่างให้แก่โรงน้ำชาหมิงเยวี่ยเสร็จสิ้น อวิ๋นเยว่ซินก็หวนกลับมายังรุ่ยเหอโรงเตี๊ยม นางตรงเข้าไปหาฮวาเหนียงที่กำลังนั่งดีดลูกคิดอยู่หลังโต๊ะไม้
“เถ้าแก่เนี้ยฮวา ข้ามีเรื่องอยากรบกวนท่านสักคราเจ้าค่ะ” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความจริงจัง
ฮวาเหนียงเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มการค้าปรากฏบนริมฝีปากที่แต้มชาดสีชาด “แม่นางอวิ๋นมีเรื่องอันใดหรือ หากข้าช่วยได้ย่อมไม่ปัดโต้”
“ข้าพำนักที่เรือนปีกซ้ายมาเดือนเศษแล้ว แม้ท่านจะเมตตาคิดค่าเช่าแสนถูก ทว่าตอนนี้ข้าต้องอบขนมจำนวนมาก ควันไฟและกลิ่นน้ำมันหมูเริ่มฟุ้งกระจาย เกรงว่าจะรบกวนแขกที่มาพักในโรงเตี๊ยม ข้าจึงอยากขยับขยายหาเช่าพื้นที่หน้าร้านสำหรับทำกิจการค้าขายที่มีเรือนพักด้านหลัง เพื่อเปิดกิจการอย่างเป็นทางการ ท่านพอจะรู้จักนายหน้าที่ไว้ใจได้บ้างหรือไม่เจ้าคะ”
ดวงตาของฮวาเหนียงทอประกายชื่นชม “สวรรค์ เพียงเดือนเดียวเจ้าก็ตั้งตัวขยับขยายกิจการได้แล้วหรือ สตรีเช่นเจ้านี่ช่างเก่งกาจเหนือบุรุษแท้ ๆ เรื่องนายหน้าเจ้าไม่ต้องกังวล ประเดี๋ยวข้าจะให้บ่าวไปตามนายหน้าเฉียนมาให้ เขาเป็นคนกว้างขวางและซื่อสัตย์ที่สุดในย่านตลาดฝั่งตะวันตก รู้จักทำเลดี ๆ ในหลินอันทะลุปรุโปร่ง”
เพียงจิบชาครึ่งถ้วย บุรุษวัยกลางคนรูปร่างผอมเกร็งสวมชุดคลุมตัวยาวสีเทาเข้มก็ก้าวเข้ามาในโรงเตี๊ยม ดวงตาของนายหน้าเฉียนหลุกหลิกทว่าแฝงความเฉียบแหลมประเมินผู้คน เมื่อได้รับการแนะนำจากฮวาเหนียง เขาก็ประสานมือคารวะอวิ๋นเยว่ซินทันที
“คารวะแม่นางอวิ๋น ได้ยินกิตติศัพท์ขนมเปี๊ยะของท่านมานาน ไม่นึกว่าตัวจริงจะยังเยาว์และงดงามถึงเพียงนี้ ไม่ทราบว่าท่านต้องการพื้นที่หน้าร้านสำหรับทำกิจการค้าขายทำเลใด และมีงบประมาณอยู่เท่าใดขอรับ”
“ข้าต้องการทำเลที่ไม่ไกลจากตลาดตลาดฝั่งตะวันออกมากนัก เพื่อความสะดวกในการซื้อหาวัตถุดิบ ทว่าไม่จำเป็นต้องอยู่ใจกลางตลาด เพราะค่าเช่าคงสูงลิบลิ่ว ข้าขอเพียงมีหน้าร้านกว้างขวางพอตั้งแผงขนม ด้านหลังมีเรือนพักอาศัยและลานกว้างที่มีบ่อน้ำสะอาดก็พอเจ้าค่ะ ส่วนงบประมาณ... ข้าอยากเริ่มจากการเช่ารายปีก่อน” นางอธิบายความต้องการอย่างฉะฉาน ชัดเจนไร้ความลังเล
นายหน้าเฉียนลูบคางครุ่นคิดเพียงอึดใจ ก่อนจะดีดนิ้วดังเป๊าะ
“มีอยู่แห่งหนึ่งขอรับ ตั้งอยู่บนถนนชิงสุ่ย เป็นเส้นทางเชื่อมระหว่างตลาดตลาดฝั่งตะวันออกและย่านที่พักอาศัยของเหล่าคหบดี ทำเลดีเยี่ยม ผู้คนพลุกพล่าน การสัญจรไปมาของผู้คนไม่ขาดสาย เดิมทีเป็นร้านขายผ้าของเถ้าแก่หวัง ทว่าด้วยความแก่ชราจึงปิดกิจการ ปล่อยทิ้งร้างมาได้สองเดือนแล้ว หากแม่นางสนใจ ข้าจะพาท่านไปดูเดี๋ยวนี้เลย”
“รบกวนนายหน้าเฉียนนำทางด้วยเจ้าค่ะ”
ถนนชิงสุ่ยทอดยาวขนานไปกับลำคลองสายเล็ก สองฟากฝั่งร่มรื่นด้วยเงาไม้ต้นหลิวลู่ลม อาคารสองชั้นที่นายหน้าเฉียนพามาตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนนพอดี บานประตูไม้แกะสลักลวดลายพยัคฆ์เหยียบเมฆ แม้สีแดงชาดจะซีดจางหลุดร่อนไปบ้าง ทว่าโครงสร้างอาคารยังคงแข็งแรงทนทาน
เมื่อผลักประตูก้าวเข้าไปด้านใน พื้นที่หน้าร้านกว้างขวาง โปร่งสบาย แสงแดดส่องถึงทำให้ไม่อับชื้น ถัดเข้าไปเป็นเรือนพักอาศัยขนาดสองห้องนอน และเมื่อทะลุออกไปด้านหลัง อวิ๋นเยว่ซินก็ต้องลอบยิ้มในใจ
ลานกว้างด้านหลังปูด้วยแผ่นหินเรียบกริบ มีบ่อน้ำบาดาลขุดลึกน้ำใสแจ๋ว และยังมีเพิงครัวหลังคาปูกระเบื้องที่กว้างพอจะตั้งเตาอบดินเผาขนาดใหญ่ได้ถึงสามเตา ทำเลแห่งนี้ราวกับสวรรค์ประทานมาเพื่อกิจการทำขนมอบของนางโดยเฉพาะ
“สถานที่แห่งนี้ตรงใจข้ายิ่งนัก” นางหันกลับมาสบตานายหน้าเฉียน “ไม่ทราบว่าค่าเช่าต่อปี เถ้าแก่หวังตั้งราคาไว้ที่เท่าใดเจ้าคะ”
“เนื่องจากเป็นทำเลการค้าและมีเรือนพักอาศัยครบครัน เถ้าแก่หวังฝากข้าปล่อยเช่าในราคาสี่สิบห้าตำลึงเงินต่อปีขอรับ หากแม่นางตกลง ข้าจะร่างหนังสือสัญญาเช่าให้เดี๋ยวนี้” นายหน้าเฉียนกล่าวพลางลอบสังเกตสีหน้าสตรีตรงหน้า สี่สิบห้าตำลึงเงินไม่ใช่เศษเงินที่ชาวบ้านทั่วไปจะควักจ่ายได้ง่าย ๆ
อวิ๋นเยว่ซินหรี่ตาลงเล็กน้อย นางไม่ใช่สตรีอ่อนต่อโลกที่ถูกตั้งราคาแล้วจะยอมจำนน “สี่สิบห้าตำลึงหรือ? ราคาช่างสูงนัก แม้ทำเลจะดี ทว่านายหน้าเฉียนคงเห็นแล้วว่า บานประตูผุพัง สีแดงชาดหลุดร่อน หลังคาเพิงครัวด้านหลังก็มีรอยรั่ว ข้าต้องเสียเงินจ้างช่างไม้และช่างปูนมาซ่อมแซมครั้งใหญ่อีกไม่ต่ำกว่าห้าตำลึงเงิน”
นางทอดจังหวะการพูด ดึงบรรยากาศให้ตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย “เอาเช่นนี้เถิด ข้าขอต่อรองเหลือสี่สิบตำลึงเงินต่อปี จ่ายล่วงหน้าทีเดียวเต็มจำนวน แต่ข้ามีเงื่อนไขเพิ่มเติม... ข้าขอสิทธิ์ในการตัดสินใจซื้อเป็นคนแรก หากเถ้าแก่หวังต้องการขายขาดอาคารหลังนี้ในอนาคต จะต้องเสนอขายให้ข้าเป็นคนแรก ท่านคิดเห็นเช่นไร”
นายหน้าเฉียนเบิกตากว้าง สตรีผู้นี้ช่างเจรจาพาทีได้แหลมคมยิ่งนัก!
การเสนอจ่ายเงินก้อนทีเดียวสี่สิบตำลึงถือเป็นสิ่งที่เจ้าของบ้านทุกรายปรารถนาในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้
“ข้อเสนอของแม่นางเด็ดขาดยิ่งนัก ข้าขออนุญาตให้เด็กรับใช้วิ่งไปส่งข่าวถามความสมัครใจของเถ้าแก่หวังสักครึ่งชั่วยามนะขอรับ”
อวิ๋นเยว่ซินเพียงพยักหน้ารับ นางยืนเอามือไพล่หลังทอดสายตามองลานกว้าง ปล่อยให้สายลมวสันต์พัดพาความว้าวุ่นออกไป นางมั่นใจเก้าส่วนว่าเถ้าแก่หวังย่อมตอบตกลง
และก็เป็นดั่งคาด เพียงชั่วจิบชา เด็กรับใช้ก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับมาพร้อมคำตกลง
นายหน้าเฉียนรีบกางกระดาษ ร่างสัญญาเช่าอย่างรวดเร็วและรัดกุม เมื่อตรวจสอบตัวอักษรทุกตัวจนแน่ใจ อวิ๋นเยว่ซินก็หยิบตลับประทับตราสีแดงสดออกมา ประทับลายนิ้วมือลงบนสัญญาเช่าพร้อมกับส่งมอบก้อนเงินตำลึงสี่ก้อนใหญ่ให้แก่นายหน้า
“ยินดีด้วยขอรับเถ้าแก่เนี้ยอวิ๋น! นับแต่นี้อาคารหลังนี้เป็นของท่านแล้ว!” นายหน้าเฉียนประสานมือแสดงความยินดีพร้อมรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะขอตัวจากไปเพื่อนำเงินไปส่งมอบ
ความเงียบสงบโรยตัวลงครอบคลุมอาคารไม้ อวิ๋นเยว่ซินยืนตระหง่านอยู่กลางหน้าร้านที่ยังว่างเปล่า สองมือกุมกระดาษสัญญาเช่าที่รอยหมึกยังไม่ทันแห้งสนิทไว้แนบอก หัวใจที่เคยเยือกเย็นเต้นระรัวด้วยความอิ่มเอมใจ
สี่ปีที่ผ่านมานางถูกกักขังอยู่ในกรงทองแห่งจวนจิ่งหนิงโหว ไร้ซึ่งอำนาจ ไร้ซึ่งเกียรติยศ เป็นเพียงกรวดที่ถูกเหยียบย่ำ ทว่าบัดนี้นางมีอาณาจักรเล็ก ๆ เป็นของตนเองแล้ว อาณาจักรที่สร้างขึ้นจากสองมือหยาดเหงื่อและความเด็ดเดี่ยว
“ท่านแม่ เราจะมีบ้านใหม่แล้วหรือขอรับ” เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นจากหน้าประตู อวี่เจ๋อที่ฮวาเหนียงให้เด็กรับใช้พามาส่ง วิ่งถลาเข้ามากอดขามารดาแน่น นัยน์ตากลมโตสุกใสกวาดมองรอบร้านกว้างขวางด้วยความตื่นตาตื่นใจ
“ใช่แล้วอวี่เจ๋อ นี่คือบ้านของพวกเรา และเป็นร้านขนมของพวกเราด้วย” นางย่อตัวลงอุ้มก้อนแป้งน้อยขึ้น หอมแก้มซ้ายขวาด้วยความหมั่นเขี้ยว
“ท่านแม่จะตั้งชื่อร้านของเราว่าอันใดหรือขอรับ”
อวิ๋นเยว่ซินเงยหน้าขึ้นมองแผ่นป้ายไม้สลักที่ว่างเปล่าเหนือประตูร้าน ดวงตาทอประกายลึกล้ำ ภาพความทรงจำอันขมขื่นในเมืองหลวงถูกสลัดทิ้งไปจนสิ้น เหลือเพียงแสงจันทร์กระจ่างใสในหัวใจ
“ดวงจันทร์แม้จะโดดเดี่ยวกลางราตรี ทว่ากลับส่องสว่างนำทางผู้คนได้อย่างอ่อนโยน” นางพึมพำแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานก้อง “ร้านของเราจะมีนามว่าเยว่ซินจาย เรือนแห่งหัวใจดวงจันทร์”
“เยว่ซินจาย! ข้าชอบชื่อนี้ขอรับ!” เด็กน้อยตบมือแปะ ๆ หัวเราะร่วน
[1] ต้นสนไซเปรส สัญลักษณ์ของความแข็งแกร่งและตั้งตรง
สองวสันตฤดูผันผ่าน สองเหมันต์ร่วงโรย กาลเวลาประดุจเกลียวคลื่นในแม่น้ำฉางเจียง[1]ที่พัดพาเอาฝุ่นผงแห่งอดีตอันขมขื่นให้เลือนหายไปจนสิ้น บัดนี้เมืองหลินอันแห่งแคว้นเจียงหนานได้ประจักษ์ถึงความยิ่งใหญ่ของหอการค้าเยว่ซินที่ถือกำเนิดจากการควบรวมกิจการร้านขนมเยว่ซินจายและโรงน้ำชาโรงน้ำชาจิ่งซินเข้าด้วยกัน อาคารไม้สี่ชั้นตระหง่านประดับโคมแดงสลักอักษรมงคล ลูกค้าและพ่อค้าวาณิชจากทั่วทุกสารทิศต่างหลั่งไหลมาเยือนดุจสายน้ำไร้จุดสิ้นสุดภายในห้องโถงบัญชีใหญ่ด้านหลังหอการค้า บุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักดิ้นเงินลายเมฆมงคลกำลังก้มหน้าดีดลูกคิดรางหยกด้วยความรวดเร็ว นิ้วมือหยาบกร้านที่เคยจับเพียงง้าวมังกรสับสังหารศัตรูกลับพลิ้วไหวอยู่บนลูกคิดอย่างคล่องแคล่วหาตัวจับยาก“เถ้าแก่หลี่ ใบชาเหมาเจี้ยนที่ส่งมาเมื่อวานความชื้นสูงเกินไปสองส่วน ซ้ำกลิ่นยังคละคลุ้งไปด้วยดินโคลน” เซียวจิ่งหยางเอ่ยโดยไม่เงยหน้า นัยน์ตาคมกริบจดจ้องเพียงตัวเลขในสมุดบัญชีปกคราม “หากหอการค้าเยว่ซินนำของพรรค์นี้ไปชงรับรองแขก ชื่อเสียงของภรรยาข้าคงป่นปี้หมดสิ้น นำกลับไปเถิด และข้าจะหักเงินมัดจำครึ่งหนึ่งตามสัญญา”เถ้าแก่ร้าน
ปลายวสันตฤดู แสงตะวันสีทองอาบไล้ผืนน้ำในคลองชิงสุ่ยจนทอประกายระยิบระยับ ทว่าสิ่งที่สว่างไสวยิ่งกว่าแสงตะวันในยามนี้คือสีแดงฉานของผ้าแพรพรรณซึ่งถูกประดับประดาตลอดยาวสองฝั่งถนนชิงสุ่ยแห่งเมืองหลินอันตั้งแต่หัวถนนจดท้ายตรอกโคมกระดาษสีชาดสลักอักษรความสุขคู่ถูกแขวนเรียงรายพลิ้วไหวตามสายลม เสียงประทัดดังกึกก้องกังวานขับไล่สิ่งชั่วร้าย ควันสีขาวพวยพุ่งผสมผสานกับกลิ่นดอกท้อที่เบ่งบานสะพรั่ง วันนี้คือวันมงคลสมรสของสองเถ้าแก่แห่งร้านชื่อดัง เยว่ซินจายและโรงน้ำชาจิ่งซิน งานมงคลที่ชาวเมืองหลินอันต่างโจษจันว่ายิ่งใหญ่และคึกคักประดุจงานฉลองสิบหลี่หงจวง[1]ณ ลานหลังร้านเยว่ซินจายบรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่แสนจะชื่นมื่น โม่เหยียนในชุดผ้าไหมสีน้ำตาลเข้มกำลังแบกหีบไม้บรรจุสินสอดทองหมั้นใบแล้วใบเล่าจัดเรียงไว้กลางลานกว้างอย่างแข็งขัน เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมเข้ม“พี่ชายโม่พักดื่มน้ำชาเจวี๋ยหมิงจื่อ[2]แก้กระหายเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ท่านแบกหีบหนัก ๆ มาตั้งแต่ยามอิ๋นแล้วนะ”เสียงหวานใสของปั้นเซี่ยดังขึ้น สาวใช้หน้าจิ้มลิ้มในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนก้าวเข้ามาหา ในมือประคองถาดไม้ที่มีถ้วยชาอุ่น ๆ พร้อ
รัตติกาลคลี่ม่านสีนิลเจือประกายดาราปกคลุมเมืองหลินอัน ความเงียบสงัดเข้าแทนที่ความอึกทึกของถนนชิงสุ่ย ภายในห้องบัญชีของเยว่ซินจายแสงตะเกียงน้ำมันสลัวทาบทับเสี้ยวหน้างดงามของอวิ๋นเยว่ซิน นางในชุดกระโปรงสีจันทน์กะพ้อกำลังจรดพู่กันหมาป่าลงบนสมุดบัญชีปกสีคราม ปลายนิ้วเรียวขาวดีดลูกคิดเสียงดังกังวานเป็นจังหวะทว่าสมาธิของเถ้าแก่เนี้ยคนงามกลับถูกรบกวนด้วยฝีเท้าหนักแน่นอันคุ้นเคย บานประตูไม้แกะสลักถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา ปรากฏร่างสูงใหญ่ของเซียวจิ่งหยางในชุดสีครามเข้ม ชายหนุ่มก้าวเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ในมือประคองกล่องไม้สลักลายหงส์คู่มังกรใบกะทัดรัดทว่าดูมีน้ำหนักไม่น้อย“ดึกดื่นป่านนี้เถ้าแก่ร้านน้ำชายังไม่ยอมหลับยอมนอน หรือว่าชาปี้หลัวชุนค้างโกดังจนทำให้ท่านร้อนใจ” อวิ๋นเยว่ซินเอ่ยหยอกเย้าโดยไม่เงยหน้าจากหน้ากระดาษเซียวจิ่งหยางหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ เขาวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะบัญชี นัยน์ตาคมล้ำลึกทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยประกายอ่อนโยน“ชาในร้านข้าขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ทว่าสิ่งที่ทำให้ข้านอนไม่หลับคือการที่สมบัติเหล่านี้ยังไม่ได้เปลี่ยนมือเจ้าของต่างหาก”อวิ๋นเยว่ซินเลิกคิ้วเรียวขึ้น ละสายตาจากลูกคิด
ลมวสันต์พัดพลิ้วโชยผ่านลานหินซึ่งเชื่อมต่อระหว่างหลังร้านเยว่ซินจายและโรงน้ำชาจิ่งซิน กิ่งหลิวลู่ลมหยอกเย้ากับแสงแดดสีทองอบอุ่น บรรยากาศเงียบสงบปราศจากความวุ่นวายของหน้าร้าน อวิ๋นอวี่เจ๋อในชุดสีฟ้าครามตัวน้อยนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะหินอ่อน บนโต๊ะมีแท่นฝนหมึกและกระดาษวางแผ่หลาก้อนแป้งน้อยขมวดคิ้วมุ่นจนแทบผูกเป็นปม มือเล็กจ้อยที่กำพู่กันขนหมาป่าสั่นเทาเล็กน้อยขณะพยายามตวัดลากเส้นอักษร ทว่าน้ำหมึกที่ชุ่มเกินไปกลับหยดแหมะลงบนกระดาษ กลายเป็นรอยด่างดวงสีดำสนิททำลายตัวอักษร ‘ฟู่’ ที่เขาเพียรพยายามคัดลอกมาเกือบครึ่งชั่วยามให้พังทลายลงในพริบตา“โธ่เอ๊ย! ไฉนจึงเขียนยากเขียนเย็นถึงเพียงนี้ ข้าเขียนอักษร ‘หมู่’ ได้งดงามตั้งนานแล้วแท้ ๆ” เด็กน้อยเบะปาก พึมพำกับตนเองด้วยความหงุดหงิดพลางวางพู่กันลงอย่างท้อแท้“การเขียนอักษรฟู่นั้นขีดบนต้องกว้างและครอบคลุม ประดุจแผ่นฟ้าที่กางกั้นพายุฝนให้แก่ครอบครัว ส่วนขีดล่างต้องหนักแน่นและหยั่งลึก ประดุจขุนเขาที่ค้ำจุนไม่ให้ผู้ใดล้มลง”น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังขึ้นจากเบื้องหลังพร้อมกับกลิ่นหอมจาง ๆ ของชาปี้หลัวชุนที่ลอยแตะจมูก อวี่เจ๋อสะดุ้งเล็กน้อ
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผัน ผ่านพ้นมรสุมนองเลือดแห่งเมืองหลวงมาได้หนึ่งเดือนเต็ม วสันตฤดูสาดกระจายความอบอุ่นปกคลุมทั่วแคว้นเจียงหนาน ถนนชิงสุ่ยแห่งเมืองหลินอันกลับมาคึกคักมีชีวิตชีวาอีกครา เสียงเจรจาค้าขายของเหล่าพ่อค้าวาณิชดังเซ็งแซ่แข่งกับเสียงนกที่เกาะร้องอยู่บนกิ่งต้นหลิวริมคลองอวิ๋นเยว่ซินในชุดกระโปรงสีกลีบเหลียนฮวาอ่อนสวมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งลายมงคลกำลังก้มหน้าก้มตาสับเปลี่ยนป้ายราคาขนมหน้าโด๊ะไม้ ริมฝีปากอวบอิ่มแต้มชาดสีชาดแย้มยิ้มบางเบา บรรยากาศรอบกายสตรีผู้นี้ดูผ่อนคลายและงดงามเปล่งปลั่งขึ้นหลายส่วนปัง! ปัง! ปัง! ซ่า!เสียงประทัดนับพันนัดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากตึกหอคอยสามชั้นที่ตั้งอยู่ติดกับกำแพงฝั่งขวาของเยว่ซินจาย ควันสีขาวพวยพุ่งคลุ้งไปทั่วบริเวณ ตามมาด้วยเสียงตีฆ้องร้องป่าวของคณะเชิดสิงโตที่คึกครื้นจนชาวบ้านร้านตลาดต่างพากันละทิ้งการงานชะโงกหน้ามามุงดูกันอย่างเนืองแน่น“เกิดอันใดขึ้นปั้นเซี่ย! เรือนรกร้างสกุลหลี่ข้าง ๆ เราถูกขายไปตั้งแต่เมื่อใด ไฉนจึงมีงานมงคลเอิกเกริกปานนี้” อวิ๋นเยว่ซินขมวดคิ้วมุ่น วางป้ายไม้ลงแล้วชะเง้อมองผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุลายปั้นเซี่ยวิ่งกระหื
สายลมวสันตฤดูพัดโชยเอื่อย หอบเอากลิ่นหอมระรื่นของดอกท้อที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งมาตามสายลม ณ ศาลาอี้หรานบนยอดเขาชิงอวิ๋น นอกเมืองหลินอันบรรยากาศเงียบสงบตัดกับความตึงเครียดของบุคคลทั้งสองที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่ภายในศาลาเกากงกง หัวหน้าขันทีคนสนิทเบื้องพระยุคลบาทยืนประสานมือด้วยท่วงท่าสำรวม ทว่าใบหน้าที่อุดมไปด้วยรอยเหี่ยวย่นกลับฉายแววว้าวุ่นและเสียดายอย่างสุดซึ้ง เบื้องหน้าของเขาคือบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายปราศจากลวดลายดิ้นทองหรือเครื่องประดับล้ำค่าใด ๆ ทว่ากลิ่นอายองอาจและบารมีที่แผ่ซ่านออกมากลับไม่ได้ลดทอนลงไปแม้แต่น้อยเซียวจิ่งหยางวางกล่องไม้สลักลายมังกรลงบนโต๊ะศิลา ภายในนั้นบรรจุตราพยัคฆ์ทองคำซึ่งเป็นป้ายอาญาสิทธิ์บัญชาการทหารนับแสน และป้ายหยกจิ่งหนิงโหวอันเป็นสัญลักษณ์แห่งบรรดาศักดิ์ที่บุรุษทั่วทั้งแคว้นต่างหมายปอง“ท่านโหว” เกากงกงเอ่ยเสียงพร่า สองมือไม่กล้ายื่นไปรับกล่องไม้ใบนั้น “ฝ่าบาททรงมีรับสั่งชัดเจน คดีของสกุลไป๋กระจ่างแล้ว บัดนี้ราชสำนักไร้ซึ่งเสี้ยนหนาม ฝ่าบาททรงต้องการมือขวาที่แข็งแกร่งที่สุดกลับไปยืนหยัดเคียงข้างพระองค์ ทรงตรัสว่าหากท่านยอมกลับเมืองหลวง
ล่วงเลยเข้าสู่วันที่เจ็ดนับแต่เยว่ซินจายเปิดลั่นดาลรับแขก ทว่าบรรยากาศบนถนนชิงสุ่ยกลับยิ่งทวีความคึกคักดุจงานเทศกาลหยวนเซียว กิตติศัพท์ของขนมเปี๊ยะดอกเหลียนฮวาและขนมเปี๊ยะดอกท้ออันงดงาม รสชาติหวานล้ำละลายในโพรงปาก เลื่องลือไปไกลทั่วทั้งสิบลี้ของเมืองหลินอัน บรรดาคุณหนูในหอห้องและเหล่าฮูหยินจวนคหบดี
ลมวสันต์พัดพาความอบอุ่นมาเยือนเมืองหลินอันอย่างเต็มตัว กิ่งต้นหลิวลู่ลมริมคูน้ำแตกใบอ่อนสีเขียวขจีท้าทายแสงตะวัน ภายในลานกว้างของเรือนปีกซ้ายแห่งรุ่ยเหอโรงเตี๊ยม เสียงล้อรถเข็นไม้บดเบียดกับพื้นหินหยกดังสนั่น ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าประตูไม้บานเก่า“แม่นางอวิ๋น! ของที่เจ้าสั่งทำเสร็จแล้ว!”เสียงตะโกนทุ้ม
ล่างเข้ายามจื่อ รัตติกาลแผ่คลุมเมืองหลินอันจนเงียบสงัด ทว่าภายในเรือนปีกซ้ายของรุ่ยเหอโรงเตี๊ยม แสงไฟจากเตาอั้งโล่ยังคงลุกโชนสว่างไสว อวิ๋นเยว่ซินตบแป้งสาลีลงบนโต๊ะไม้จนเกิดฝุ่นสีขาวฟุ้งกระจาย สองแขนบอบบางที่เคยสวมเพียงกำไลหยกมันแพะพับแขนเสื้อขึ้นจรดข้อศอก ออกแรงนวดแป้งครั้งแล้วครั้งเล่าจนเหงื่อเม็
แสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องลงกลางลานเรือนปีกซ้าย เตาหินในครัวเล็ก ๆ สว่างไสวด้วยเปลวเพลิงสีชาด อวิ๋นเยว่ซินสวมผ้ากันเปื้อนสีปูนแห้งกำลังง่วนอยู่กับการเจียวน้ำมันหมูในกระทะเหล็ก เสียงน้ำมันแตกฟองดังฉ่า ๆ ส่งกลิ่นหอมหวนลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ“ท่านแม่ กลิ่นหอมจังเลยขอรับ นี่คือสิ่งใดหรือ” อวิ๋นอวี่เจ๋อเขย่งปล







