LOGINเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาจุดเก้านาที ณ วัดแห่งหนึ่งในจังหวัดสระบุรี...บทสวดจากท่านเจ้าอาวาสไม่ได้เข้าหูรพีแม้แต่นิด เพราะตอนนี้ในหัวเขาเอาแต่คิดถึงถึงพฤติกรรมของนับเก้าที่ผิดแผกแปลกไปจากเดิม วันนี้เธอไม่เย็นชาใส่เขา แถมยังยิ้มแย้มแจ่มใสจนเขาเริ่มหวั่นใจ... กลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่เห็นในตอนนี้จะมีเบื้องลึกเ
“เมื่อกี้นับพูดจริงเหรอ”คำว่า ‘สามี’ ที่ได้ยินจากปากของหญิงสาวยังตราตรึงและติดอยู่ในใจ จนรพีไม่สามารถสลัดรอยยิ้มออกจากใบหน้าได้เลยให้ตายเถอะ!นับเก้าประกาศว่าเขาเป็นสามีต่อหน้าคนอื่น วินาทีแรกที่ได้ยินคำนั้นรพีเกือบจะยกมือขึ้นมาตบบ่องหูของตัวเอง แต่ก็ทำได้เพียงยืนเนื้อเต้นด้วยหัวใจระริกระรี้“เรื่อ
ทางด้านรพีหลังจากส่งเมียกับลูกขึ้นรถกลับสระบุรีไปแล้ว ชายหนุ่มก็กลับขึ้นมาบนห้อง ลงมือเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวลงกระเป๋าใบย่อม เพียงไม่กี่นาทีก็กลับลงมาด้านล่าง“จะไปไหนลูก”แต่ลงมาได้ไม่กี่ก้าวรพีก็ถูกมารดาทักขึ้นเสียก่อน“ผมจะเข้าไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศน่ะครับ”“แล้วขนข้าวของอะไรไปเยอะเยอะ”ถ้าไม
“ได้เวลาต้องไปแล้วเหรอ”รพีหันไปเห็นแม่ของลูกก่อนเธอจะเอยท้วงเขารับเช็ดน้ำตาออกจากแก้มสากที่มันตกลงมาอย่างไม่รู้ตัว แค่รู้ว่าต้องปล่อยเธอกับลูกออกห่างจากอกเขาก็รู้สึกชาหนึบไปถึงขั้วหัวใจเมื่อคืนทั้งคืนรพีแทบไม่ได้นอนด้วยซ้ำ เขาเฝ้ามองดูสองแม่ลูกยันเช้า ตั้งใจจะเก็บช่วงเวลาเหล่านี้เอาไว้ให้นานที่สุ
นับเก้าไม่ได้กลับสระบุรีทันทีหลังออกจากโรงพยาบาล ทุกคนลงคะแนนเสียงตรงกันว่าให้เธอกลับมาอยู่ที่บ้านโชติธนกิจต่ออีกสักพัก จนกว่าจะเลี้ยงเจ้าตัวเล็กคล่องซึ่งเธอเองก็คิดแบบนั้นเพราะที่นี่ล้วนมีแต่พี่เลี้ยงที่มากด้วยประสบการณ์ตรงทุกคน“พริมว่าคุณนับต้องกินน้ำหัวปรีเสริมค่ะ ถ้านมมาน้อยขนาดนี้ไม่ทันหนูหนึ
กำหนดคลอดยังเหลืออยู่อีกตั้งหนึ่งอาทิตย์ แต่ดูเหมือนยายลูกสาวหัวรั้นของนับเก้าอยากจะออกมาดูโลกกว้างก่อนเวลาอันควรเสียแล้วขณะนี้เป็นเวลากี่โมงหญิงสาวไม่อาจล่วงรู้ได้ แต่หากให้เดาจากความรู้สึกและเสียงนกเสียงการอบๆ บ้านคงจะเป็นช่วงเช้ามืด“พี่รพีคะ พี่รพี!” นับเก้ากัดฟันเรียกชื่อคนที่นอนหลับอยู่ข้างๆ
“...” รพีพยักหน้ารับด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งภายในอก อดีตพ่อตาคงจะหมายถึงเรื่องที่ให้เขาตามมาพบกับนับเก้าในวันนี้ แต่เท่านี้ก็มากพอแล้ว... เขาได้เจอเธอ เห็นว่าเธอยังสุขสบายดี และดูเหมือนจะดีกว่าตอนอยู่กับเขาเสียอีก“ส่วนเรื่องทะเบียนสมรส ฉันรู้ตั้งแต่ทีแรกแล้วว่ามันเป็นความต้องการของนาย เพราะนับเก้า
ภูภามว์เป็นคนแรกที่เห็นนับเก้ายืนอยู่ในสวนดอกไม้ เขาเลยวิ่งหน้าตั้งมาหาเธอถึงที่ ก่อนจะกระโดดข้ามรั้วกั้นแปลงดอกไม้เตี้ยๆ แล้วพยายามเดินอย่างระมัดระวังเพราะกลัวจะเผลอเท้าไปเหยียบเจ้าดอกไม้แสนรักของนับเก้า แม้ว่าตัวเองจะร้อนใจมากแค่ไหนก็ตาม“ทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์พี่” ชายหนุ่มยิงคำถามทันทีที่เดินมาถึ
“น่ารักแค่ไหนไม่รู้ แต่ขอให้เฉลียวฉลาดแบบต้าวเสือโคร่งก็พอ”“โอ๊ยยยย... อันนั้นก็เกินไปค่ะคุณนับ คงจะได้ความเจ้าเล่ห์จากพ่อมันมาเยอะ”อริสาบ่นด้วยความหน่ายใจกับความรู้มากของเจ้าลูกชายวัยห้าขวบทว่าประโยคหลังเธอกลับเบาเสียงลงราวกับเสียงกระซิบที่ปลิดปลิวมาตามสายลมให้ได้ยินเพียงแค่คนเดียว...“ขอบคุณค่ะ
“ไปส่งมาแล้วค่ะ วันนี้รถเยอะมาก! ไม่รู้ผู้คนออกมาทำอะไรกันแต่เช้า แอ้มเลยกลัวว่าคุณนับจะรอนานไงคะ”นับเก้าส่ายหัวแล้วขำออกมาเบาๆ ให้กับท่าทีของหญิงสาววัยเดียวกัน ที่ชอบบ่นกระปอดกระแปดไปเรื่อย แต่ต้องบอกตามตรงตั้งแต่เธอย้ายมาอยู่ปากช่องและมีอริสามาค่อยช่วยงาน เธอไม่มีเวลาให้นั่งเหงาอีกเลย“ไม่ต้องรีบ







