Masukเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาจุดเก้านาที ณ วัดแห่งหนึ่งในจังหวัดสระบุรี...บทสวดจากท่านเจ้าอาวาสไม่ได้เข้าหูรพีแม้แต่นิด เพราะตอนนี้ในหัวเขาเอาแต่คิดถึงถึงพฤติกรรมของนับเก้าที่ผิดแผกแปลกไปจากเดิม วันนี้เธอไม่เย็นชาใส่เขา แถมยังยิ้มแย้มแจ่มใสจนเขาเริ่มหวั่นใจ... กลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่เห็นในตอนนี้จะมีเบื้องลึกเ
“เมื่อกี้นับพูดจริงเหรอ”คำว่า ‘สามี’ ที่ได้ยินจากปากของหญิงสาวยังตราตรึงและติดอยู่ในใจ จนรพีไม่สามารถสลัดรอยยิ้มออกจากใบหน้าได้เลยให้ตายเถอะ!นับเก้าประกาศว่าเขาเป็นสามีต่อหน้าคนอื่น วินาทีแรกที่ได้ยินคำนั้นรพีเกือบจะยกมือขึ้นมาตบบ่องหูของตัวเอง แต่ก็ทำได้เพียงยืนเนื้อเต้นด้วยหัวใจระริกระรี้“เรื่อ
ทางด้านรพีหลังจากส่งเมียกับลูกขึ้นรถกลับสระบุรีไปแล้ว ชายหนุ่มก็กลับขึ้นมาบนห้อง ลงมือเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวลงกระเป๋าใบย่อม เพียงไม่กี่นาทีก็กลับลงมาด้านล่าง“จะไปไหนลูก”แต่ลงมาได้ไม่กี่ก้าวรพีก็ถูกมารดาทักขึ้นเสียก่อน“ผมจะเข้าไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศน่ะครับ”“แล้วขนข้าวของอะไรไปเยอะเยอะ”ถ้าไม
“ได้เวลาต้องไปแล้วเหรอ”รพีหันไปเห็นแม่ของลูกก่อนเธอจะเอยท้วงเขารับเช็ดน้ำตาออกจากแก้มสากที่มันตกลงมาอย่างไม่รู้ตัว แค่รู้ว่าต้องปล่อยเธอกับลูกออกห่างจากอกเขาก็รู้สึกชาหนึบไปถึงขั้วหัวใจเมื่อคืนทั้งคืนรพีแทบไม่ได้นอนด้วยซ้ำ เขาเฝ้ามองดูสองแม่ลูกยันเช้า ตั้งใจจะเก็บช่วงเวลาเหล่านี้เอาไว้ให้นานที่สุ
นับเก้าไม่ได้กลับสระบุรีทันทีหลังออกจากโรงพยาบาล ทุกคนลงคะแนนเสียงตรงกันว่าให้เธอกลับมาอยู่ที่บ้านโชติธนกิจต่ออีกสักพัก จนกว่าจะเลี้ยงเจ้าตัวเล็กคล่องซึ่งเธอเองก็คิดแบบนั้นเพราะที่นี่ล้วนมีแต่พี่เลี้ยงที่มากด้วยประสบการณ์ตรงทุกคน“พริมว่าคุณนับต้องกินน้ำหัวปรีเสริมค่ะ ถ้านมมาน้อยขนาดนี้ไม่ทันหนูหนึ
กำหนดคลอดยังเหลืออยู่อีกตั้งหนึ่งอาทิตย์ แต่ดูเหมือนยายลูกสาวหัวรั้นของนับเก้าอยากจะออกมาดูโลกกว้างก่อนเวลาอันควรเสียแล้วขณะนี้เป็นเวลากี่โมงหญิงสาวไม่อาจล่วงรู้ได้ แต่หากให้เดาจากความรู้สึกและเสียงนกเสียงการอบๆ บ้านคงจะเป็นช่วงเช้ามืด“พี่รพีคะ พี่รพี!” นับเก้ากัดฟันเรียกชื่อคนที่นอนหลับอยู่ข้างๆ
“พี่รพีจะพานับไปไหน”นับเก้ากัดฟันถามชายหนุ่มซึ่งกำลังทำหน้าที่เป็นสารถี แต่เขาก็ยังมีกะจิตกะใจหันไปอี๋อ๋อออเซาะกับสาวข้างกายอย่างไม่คิดกลัวตายหัวใจดวงน้อยทั้งเต้นระทึกและเจ็บปวดกับภาพตรงหน้า เธอหวาดกลัวเพราะไม่รู้ว่ารพีคิดจะทำอะไร “ไหนๆ ก็จะแต่งงานกันแล้ว เธอควรรู้เอาไว้ว่าพี่ชอบอะไรหรือไม่ชอบอะไ
ด้วยเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มประกอบกับบรรดานักท่องราตรีหลายคนที่กำลังวาดลวดลายอยู่รอบๆ ตัว จึงทำให้นับเก้าไม่ทันสังเกตุว่ามีสายตาคมคู่หนึ่งจับจ้องมาทางเธอและอีกไม่นานภัยร้ายที่ว่าก็ใกล้จะคืบคลานเข้ามาหาเธอมากขึ้นเรื่อยๆ“เทียร์ มึงว่าครั้งนี้กูตัดสินใจถูกไหม” นับเก้าวางแก้วไวน์ในมือลงแล้วถามเพื่อนสนิ
“รพี… ตั้งแต่เล็นจนโตแม่ไม่เคยขอร้องหรือบังคับอะไรลูกเลย จะใช้ชีวิตแบบไหนแม่ไม่เคยขัด แต่เรื่องนี้แม่ขอร้องได้ไหมลูก”เป็นความจริงที่รพีกับน้องชายอีกสองคนเติบโตและใช้ชีวิตด้วยการตัดสินใจเองอย่างอิสระ พวกท่านไม่เคยกดดันหรือบังคับว่าเขาจะต้องเป็นอะไรแบบไหน และนี่เป็นครั้งแรกที่แม่ถึงกับเอ่ยปากข้อร้อง
นับเก้าเลือกที่จะเริ่มต้นวันใหม่โดยการมาหาคุณหญิงป้าสุดที่รัก ถึงแม้จะเจอกันอยู่บ่อยครั้ง เพราะคุณหญิงสโรชาเล่นบินข้ามน้ำข้ามทะเลไปเยี่ยมหลาวสาวปีละหลายๆ หนก็เถอะสมแล้วที่เธอยกตำแหน่งคุณป้าดีเด่นให้ ขนาดพ่อแท้ๆ ยังไม่ลงทุนกับเธอมากขนาดนี้เลยหลังจากทักทายกันพอให้หายคิดถึงคุณหญิงป้าสุดที่รักก็ยืนกรา







