LOGINเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาจุดเก้านาที ณ วัดแห่งหนึ่งในจังหวัดสระบุรี...บทสวดจากท่านเจ้าอาวาสไม่ได้เข้าหูรพีแม้แต่นิด เพราะตอนนี้ในหัวเขาเอาแต่คิดถึงถึงพฤติกรรมของนับเก้าที่ผิดแผกแปลกไปจากเดิม วันนี้เธอไม่เย็นชาใส่เขา แถมยังยิ้มแย้มแจ่มใสจนเขาเริ่มหวั่นใจ... กลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่เห็นในตอนนี้จะมีเบื้องลึกเ
“เมื่อกี้นับพูดจริงเหรอ”คำว่า ‘สามี’ ที่ได้ยินจากปากของหญิงสาวยังตราตรึงและติดอยู่ในใจ จนรพีไม่สามารถสลัดรอยยิ้มออกจากใบหน้าได้เลยให้ตายเถอะ!นับเก้าประกาศว่าเขาเป็นสามีต่อหน้าคนอื่น วินาทีแรกที่ได้ยินคำนั้นรพีเกือบจะยกมือขึ้นมาตบบ่องหูของตัวเอง แต่ก็ทำได้เพียงยืนเนื้อเต้นด้วยหัวใจระริกระรี้“เรื่อ
ทางด้านรพีหลังจากส่งเมียกับลูกขึ้นรถกลับสระบุรีไปแล้ว ชายหนุ่มก็กลับขึ้นมาบนห้อง ลงมือเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวลงกระเป๋าใบย่อม เพียงไม่กี่นาทีก็กลับลงมาด้านล่าง“จะไปไหนลูก”แต่ลงมาได้ไม่กี่ก้าวรพีก็ถูกมารดาทักขึ้นเสียก่อน“ผมจะเข้าไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศน่ะครับ”“แล้วขนข้าวของอะไรไปเยอะเยอะ”ถ้าไม
“ได้เวลาต้องไปแล้วเหรอ”รพีหันไปเห็นแม่ของลูกก่อนเธอจะเอยท้วงเขารับเช็ดน้ำตาออกจากแก้มสากที่มันตกลงมาอย่างไม่รู้ตัว แค่รู้ว่าต้องปล่อยเธอกับลูกออกห่างจากอกเขาก็รู้สึกชาหนึบไปถึงขั้วหัวใจเมื่อคืนทั้งคืนรพีแทบไม่ได้นอนด้วยซ้ำ เขาเฝ้ามองดูสองแม่ลูกยันเช้า ตั้งใจจะเก็บช่วงเวลาเหล่านี้เอาไว้ให้นานที่สุ
นับเก้าไม่ได้กลับสระบุรีทันทีหลังออกจากโรงพยาบาล ทุกคนลงคะแนนเสียงตรงกันว่าให้เธอกลับมาอยู่ที่บ้านโชติธนกิจต่ออีกสักพัก จนกว่าจะเลี้ยงเจ้าตัวเล็กคล่องซึ่งเธอเองก็คิดแบบนั้นเพราะที่นี่ล้วนมีแต่พี่เลี้ยงที่มากด้วยประสบการณ์ตรงทุกคน“พริมว่าคุณนับต้องกินน้ำหัวปรีเสริมค่ะ ถ้านมมาน้อยขนาดนี้ไม่ทันหนูหนึ
กำหนดคลอดยังเหลืออยู่อีกตั้งหนึ่งอาทิตย์ แต่ดูเหมือนยายลูกสาวหัวรั้นของนับเก้าอยากจะออกมาดูโลกกว้างก่อนเวลาอันควรเสียแล้วขณะนี้เป็นเวลากี่โมงหญิงสาวไม่อาจล่วงรู้ได้ แต่หากให้เดาจากความรู้สึกและเสียงนกเสียงการอบๆ บ้านคงจะเป็นช่วงเช้ามืด“พี่รพีคะ พี่รพี!” นับเก้ากัดฟันเรียกชื่อคนที่นอนหลับอยู่ข้างๆ
หรือว่ารพีจะอินเรื่องลูกมากเกินไป“คุณนับเป็นอะไรหรือเปล่าคะ คุณนับ!” ว่าที่คุณแม่สะดุ้งหลุดออกจากภวังค์แห่งความกังวล เมื่อเผลอยืนเหม่อมองอยู่กับที่เสียนาน จนถูกอริสาเรียกย้ำถึงสองครั้ง“ปะ เปล่าจ้ะ นับขอไปพักสักหน่อยดีกว่า วันนี้รับแขกรู้สึกเพลียๆ ยังไงไม่รู้”นับเก้าส่งยิ้มอ่อนๆ ให้อริสาแล้วเดินขึ
“ต่อให้นับจะยกอีกกี่ร้อยกี่พันเหตุผล เพื่อมาบอกให้พี่เลิกยุ่งกับนับก็ไม่มีประโยชน์”“...” รพีเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จนนับเก้าไม่กล้าเถียงต่อ“จริงๆ นับไม่ได้พลาดท้อง! แต่นับจงใจจะปล่อยให้ตัวเองท้อง เพื่อจับพี่รพี”พูดจบนับเก้าก็เฝ้าสังเกตอากัปกิริยาของเขาไปด้วย แต่น่าแปลกใจที่รพีไม่มีท่าทีโกรธเค
...หลังส่งผู้เป็นพ่อขึ้นรถกลับไปแล้ว นับเก้าก็ออกมายืนมองแผ่นหลังกว้างของอดีตสามี ที่นั่งหลบแดดอยู่ใต้ร่มไม้พลางทอดถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะไม่รู้จะเริ่มทักทายเขาด้วยคำไหน หลังหลบเลี่ยงเขามานานหลายเดือนเธอควรจะตะโกนเรียกเขาให้เข้ามาคุยกันในบ้านดีๆ หรือควรจะเดินเข้าไปหาแล้วรีบคุยธุระให้มันจบๆ
“...” รพีพยักหน้ารับด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งภายในอก อดีตพ่อตาคงจะหมายถึงเรื่องที่ให้เขาตามมาพบกับนับเก้าในวันนี้ แต่เท่านี้ก็มากพอแล้ว... เขาได้เจอเธอ เห็นว่าเธอยังสุขสบายดี และดูเหมือนจะดีกว่าตอนอยู่กับเขาเสียอีก“ส่วนเรื่องทะเบียนสมรส ฉันรู้ตั้งแต่ทีแรกแล้วว่ามันเป็นความต้องการของนาย เพราะนับเก้า







