تسجيل الدخولเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาจุดเก้านาที ณ วัดแห่งหนึ่งในจังหวัดสระบุรี...บทสวดจากท่านเจ้าอาวาสไม่ได้เข้าหูรพีแม้แต่นิด เพราะตอนนี้ในหัวเขาเอาแต่คิดถึงถึงพฤติกรรมของนับเก้าที่ผิดแผกแปลกไปจากเดิม วันนี้เธอไม่เย็นชาใส่เขา แถมยังยิ้มแย้มแจ่มใสจนเขาเริ่มหวั่นใจ... กลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่เห็นในตอนนี้จะมีเบื้องลึกเ
“เมื่อกี้นับพูดจริงเหรอ”คำว่า ‘สามี’ ที่ได้ยินจากปากของหญิงสาวยังตราตรึงและติดอยู่ในใจ จนรพีไม่สามารถสลัดรอยยิ้มออกจากใบหน้าได้เลยให้ตายเถอะ!นับเก้าประกาศว่าเขาเป็นสามีต่อหน้าคนอื่น วินาทีแรกที่ได้ยินคำนั้นรพีเกือบจะยกมือขึ้นมาตบบ่องหูของตัวเอง แต่ก็ทำได้เพียงยืนเนื้อเต้นด้วยหัวใจระริกระรี้“เรื่อ
ทางด้านรพีหลังจากส่งเมียกับลูกขึ้นรถกลับสระบุรีไปแล้ว ชายหนุ่มก็กลับขึ้นมาบนห้อง ลงมือเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวลงกระเป๋าใบย่อม เพียงไม่กี่นาทีก็กลับลงมาด้านล่าง“จะไปไหนลูก”แต่ลงมาได้ไม่กี่ก้าวรพีก็ถูกมารดาทักขึ้นเสียก่อน“ผมจะเข้าไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศน่ะครับ”“แล้วขนข้าวของอะไรไปเยอะเยอะ”ถ้าไม
“ได้เวลาต้องไปแล้วเหรอ”รพีหันไปเห็นแม่ของลูกก่อนเธอจะเอยท้วงเขารับเช็ดน้ำตาออกจากแก้มสากที่มันตกลงมาอย่างไม่รู้ตัว แค่รู้ว่าต้องปล่อยเธอกับลูกออกห่างจากอกเขาก็รู้สึกชาหนึบไปถึงขั้วหัวใจเมื่อคืนทั้งคืนรพีแทบไม่ได้นอนด้วยซ้ำ เขาเฝ้ามองดูสองแม่ลูกยันเช้า ตั้งใจจะเก็บช่วงเวลาเหล่านี้เอาไว้ให้นานที่สุ
นับเก้าไม่ได้กลับสระบุรีทันทีหลังออกจากโรงพยาบาล ทุกคนลงคะแนนเสียงตรงกันว่าให้เธอกลับมาอยู่ที่บ้านโชติธนกิจต่ออีกสักพัก จนกว่าจะเลี้ยงเจ้าตัวเล็กคล่องซึ่งเธอเองก็คิดแบบนั้นเพราะที่นี่ล้วนมีแต่พี่เลี้ยงที่มากด้วยประสบการณ์ตรงทุกคน“พริมว่าคุณนับต้องกินน้ำหัวปรีเสริมค่ะ ถ้านมมาน้อยขนาดนี้ไม่ทันหนูหนึ
กำหนดคลอดยังเหลืออยู่อีกตั้งหนึ่งอาทิตย์ แต่ดูเหมือนยายลูกสาวหัวรั้นของนับเก้าอยากจะออกมาดูโลกกว้างก่อนเวลาอันควรเสียแล้วขณะนี้เป็นเวลากี่โมงหญิงสาวไม่อาจล่วงรู้ได้ แต่หากให้เดาจากความรู้สึกและเสียงนกเสียงการอบๆ บ้านคงจะเป็นช่วงเช้ามืด“พี่รพีคะ พี่รพี!” นับเก้ากัดฟันเรียกชื่อคนที่นอนหลับอยู่ข้างๆ
ทว่าตอนนี้ไม่ใช่... เขากำลังจะเป็นพ่อคนและมีเธอเป็นแม่ของลูกยิ่งคิดถึงการกระทำที่ผ่านมารพีก็ยิ่งเกลียดตัวเอง ทำไมวันนั้นเขาถึงไม่คิดเฉลียวใจกับแววตาว่างเปล่าและตัดพ้อที่แฝงเร้นไปด้วยความเจ็บปวดของเธอสักนิดนะตอนนี้รพียอมรับอย่างไม่อาย ว่าเขาอยากเจอนับเก้ามาก อยากขอโทษที่ทำร้ายเธอกับลูกและทิ้งไปอย่า
“ลุงรพีคร้าบบบบ...” เจ้าของชื่อเรียกละสายตาจากเอกสารที่กำลังเซ็นอนุมัติ แล้วเงยหน้าขึ้นมาสิ่งยิ้มให้หลานชายวัยห้าขวบ“บ้านช่องไม่ยอมกลับ เดือดร้อนกูอี๊กกกก!”โดยมีผู้เป็นพ่อของเด็กชายเดินทำหน้าหน่ายใจบ่นอุบอิบตามหลังมาติดๆ ถ้าให้รพีเดา ไอ้อาทิตย์คงจะโดนลูกชายตัวดีรบเร้าให้พามาหาเขาถึงที่นี่แน่ๆ“มา
เจ้าของร่างสูงกำยำในชุดสูทพอดีตัวก้าวออกจากห้องพักสุดหรู ซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของโรงแรมโชติธนกิจที่ตนเองเป็นผู้บริหารรพีใช้ห้องนี้เป็นที่พักอาศัยหรือเรียกง่ายๆ ว่าที่ซุกหัวนอนมาร่วมครึ่งเดือนแล้ว เหตุผลก็เพราะจงใจจะหนีหน้าคนที่บ้านแต่บอกตามตรงว่าเขาเองก็ไม่รู้จะจัดการกับเรื่องนี้ต่อไปอย่างไร ยิ่งนานวั
พึ่งเข้าใจคำว่า ไม่ได้หมดรัก แต่หมดแรง อาการมันเป็นแบบนี้นี่เอง“แม่ขอตั้งหลักแป๊บนึงนะลูก” นับเก้าก้อนกลืนสะอื้นลงในลำคอแล้วบอกกับคนในท้อง พร้อมทิ้งร่างอ่อนแรงนั่งลงบนพื้นข้างเตียงนอนหญิงสาวปล่อยเวลาให้ไหลผ่านอย่างคนไร้สติ ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เธอลืมใส่ใจสิ่งรอบข้างไปชั่วขณะ แต่ก็คงนานมากพอสมควร..






![พอหย่าจากคนเลว ผู้ชายทุกคนก็อยากได้ฉัน แม้แต่ผัวเลว [nc 35+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
