บทที่ 7

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ซ่งชิงเหอพยายามเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นอย่างยากเย็น

ห้องผู้ป่วยโล่งและเงียบมาก เงียบจนซ่งชิงเหอได้ยินเสียงพูดของเฉินจือเหยาตรงทางเดิน

“อีกเดี๋ยวอาเหอก็น่าจะฟื้นแล้ว นายไม่เข้าไปดูหน่อยเหรอ?”

“ไม่ดีกว่า ไม่ต้องบอกเธอว่าฉันมาที่นี่”

เฉินจือเหยาแสยะยิ้ม “นายจะทำตัวเป็นคนดีไปถึงเมื่อไร? ทำไมนายไม่บอกเธอ......”

เสียงมือถือดังขึ้นมาขัดจังหวะเฉินจือเหยา ชายหนุ่มคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วเดินเข้าไปในลิฟต์

“ช่วงนี้ฉันต้องไปทำงานนอกสถานที่ มีอะไรก็โทรหาฉัน”

เฉินจือเหยามองบนใส่แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม แล้วเดินกลับไปในห้องผู้ป่วย

เห็นซ่งชิงเหอพันผ้าพันแผลนอนอยู่บนเตียง เฉินจือเหยาน้ำตาคลอเบ้าเพราะรู้สึกผิด

“ขอโทษนะอาเหอ รู้งี้ฉันคงไม่ลากเธอไปกินหม้อไฟ เธอไม่ต้องห่วงนะ หลังออกจากโรงพยาบาลฉันจะพาเธอไปคลินิกเสริมความงาม ฉันไม่ยอมให้เธอมีแผลเป็นเด็ดขาด”

ซ่งชิงเหอลืมตาขึ้นมาทันที อดขำไม่ได้

“ถึงขนาดนี้แล้วยังหัวเราะได้อีกนะ ฉันว่ากู้หร่านหร่านตั้งใจ ตอนนั้นหลบได้ชัดๆ แต่ก็ยังจงใจชน อีกอย่างกู้หร่านหร่านไม่โดนลวกด้วยซ้ำ ยังมีหน้ามาแอ๊บเจ็บ ทำไมฉันแอบรู้สึกว่ากู้หร่านหร่านจงใจเล่นงานเธอ......”

ซ่งชิงเหอหุบยิ้ม เงียบเพียงเสี้ยววินาทีแล้วพูดว่า “เธอเป็นน้องสาวฉัน”

เฉินจือเหยาเบิกตาโตด้วยความตกใจ “น้องสาวต่างพ่อคนนั้นน่ะนะ?”

“แม่เธอเป็นคุณนายตระกูลกู้เหรอ?! ให้ตาย เรื่องใหญ่ขนาดนี้เธอยังปิดบังฉัน เห็นฉันเป็นคนนอกสินะ?”

ซ่งชิงเหอทำได้แค่เล่าให้ฟังคร่าวๆ แต่ไม่ได้พูดเรื่องของเธอกับเฉินฉู่เหยา

ซ่งชิงเหอเห็นเฉินจือเหยาโกรธแทนตัวเอง เธอรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

“มันผ่านไปแล้ว ตอนนี้ชีวิตฉันดีมาก”

ไม่ต้องพึ่งพาใครก็มีชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ได้

ช่วงที่รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ซ่งชิงเหอก็ไม่ได้ทิ้งงานของตัวเอง

ตอนนี้เธออยากส่งมอบงานให้เสร็จแล้วไปจากที่นี่เร็วๆ

สองสามวันที่ผ่านมา เฉินฉู่เหยามาหาเธอหนึ่งครั้ง แต่ทั้งสองคนคุยกันไม่รู้เรื่อง หลังจากนั้นเขาก็ไม่มาอีกเลย

ตอนที่ซ่งชิงเหอเดินออกมาพร้อมกับผลตรวจครรภ์ในมือ บังเอิญเจอเฉินฉู่เหยากำลังประคองกู้หร่านหร่านออกมาจากแผนกสูตินรีเวช

วินาทีที่ทั้งสองคนสบตากัน ดวงตาเฉินฉู่เหยาฉายแววตระหนก เขาปล่อยมือที่วางอยู่บนเอวกู้หร่านหร่านทันที

เมื่อเห็นการกระทำของเขา กู้หร่านหร่านรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่เธอไม่แสดงออกทางสีหน้า แค่พึมพำออกมาว่า

“อีกไม่กี่วันก็วันเกิดแม่แล้ว พี่มางานวันเกิดแม่สิ หลายปีที่ผ่านมาแม่คิดถึงพี่มาก บ่นถึงตลอด ถ้าพี่มาได้ แม่ต้องดีใจมากแน่ๆ”

ซ่งชิงเหอไม่พูดอะไรสักคำ กำลังจะหันหลังเดินออกไป แต่โดนคว้าข้อมือไว้

“พี่มาตรวจอะไร?”

ซ่งชิงเหอบิดข้อมือ แต่เฉินฉู่เหยาจับข้อมือเธอแน่นกว่าเดิม “ตอบผม”

“แค่ปวดประจำเดือนเฉยๆ ฉันอายุมากแล้ว ทนไม่ไหว”

คำตอบของเธอทำให้เฉินฉู่เหยาพูดไม่ออก เขารู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ แถมยังมีความผิดหวังซ่อนอยู่ด้วย

เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไร เวลาที่คุยกับเธอ เขามักจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้

เขาอาจจะไม่ชินกับท่าทีแข็งกร้าวของเธอ

เขาเริ่มคิดถึงดวงตาที่เธอเคยมองเขา ดวงตาที่มีแต่รอยยิ้มเสมอมา

ซ่งชิงเหอบิดข้อมือ “ปล่อยได้หรือยัง”

เมื่อเห็นเธอแสดงท่าทีต่อต้าน นิ้วเรียวยาวของเฉินฉู่เหยาจิกลงบนผิวอันบอบบางของเธอเหมือนเหยี่ยวตะครุบเหยื่อ

“พี่จะเล่นตัวไปถึงเมื่อไร? บางทีการทำอะไรที่มันมากเกินไป ก็อาจหมดความน่าสนใจได้”

ซ่งชิงเหอหัวเราะเบาๆ

“ที่นายไม่ยอมปล่อยฉันไป เพราะนายยังมีเยื่อใยให้ฉันหรือไง”