วิวาห์ร้าย พรากรักลา

ตอนผมมาถึงงานแต่ง กำลังถึงช่วงสำคัญของงานพอดี

แสงไฟสลัว แต่ผมจำหน้าเจ้าบ่าวได้ทันที

เขาคือกู้เจ๋อโจว เดือนมหาวิทยาลัยที่เป็นรูมเมตเตียงข้างๆ ผมสมัยเรียนมหาวิทยาลัย

ข้างล่างเวทีมีเสียงปรบมือดังสนั่น พวกคนที่ผมรู้จักเป็นอย่างดีพากันส่งเสียงเฮลั่น

“พี่ไป๋วาสนาดีจริงๆ ขนาดเดือนมหาวิทยาลัยอย่างพี่กู้ยังแพ้ราบคาบ”

“อย่ามาตลก พี่ไป๋รวยระดับมหาเศรษฐี มีผู้ชายให้เลือกตั้งเยอะแยะ”

“เห็นนาฬิกาข้อมือเรือนนั้นไหม พี่ไป๋ทุ่มเงินประมูลมาเลยนะ ราคาโคตรแพง! คุณชายกับคุณหนูตระกูลมหาเศรษฐี ฉันขออนุญาตฟินคู่นี้ก่อนนะ!”

ผมมองไป๋รั่วหว่านที่อยู่บนเวทีอย่างไม่อยากเชื่อ

เธอใส่ชุดเจ้าสาวจากแบรนด์หรู หยิบนาฬิกาข้อมือมาใส่ให้กู้เจ๋อโจวอย่างอ่อนโยน ทั้งสองคนจูบกันอย่างหวานชื่น

แสงไฟสะท้อนกับเพชรจนเป็นประกายระยิบระยับ ทำเอาผมตาพร่าไปเลย

แต่ตอนที่คบกับผม ไป๋รั่วหว่านประหยัดอดออมมาก ยอมปั่นจักรยานสาธารณะตั้งสองชั่วโมง เพราะไม่อยากเสียค่าแท็กซี่ หลังเลิกงานยังไปขับรถส่งอาหารด้วย

เสียงเฮดังจนแก้วหูแทบแตก ไป๋รั่วหว่านหันมาเห็นผมพอดี

เธอชะงักไป รีบขยับตัวออกห่างจากกู้เจ๋อโจวทันที

ขณะที่ผมกำลังจะพูด

อยู่ๆ ผมรู้สึกถึงแรงดึงที่ข้อมือ

เพื่อนสนิทอย่างหลินเจี๋ยลากผมมาที่มุม สีหน้าดูไม่พอใจสุดๆ

“นายมาทำไม? จะพังงานแต่งหรือไง?”

ผมมองชุดเพื่อนเจ้าบ่าวบนตัวหลินเจี๋ย

คิดถึงตอนที่ผมเพิ่งคบกับไป๋รั่วหว่าน ถึงหลินเจี๋ยจะด่าว่าชีวิตผมต้องพังเพราะผู้หญิง

แต่เขาดันเอาเงินที่ได้มาจากการทำงานพาร์ตไทม์ถึงสองเดือนไปซื้อเนกไทให้ผม

ผมเซอร์ไพรส์มาก แต่เขากลับส่งเสียงหึแล้วพูดว่า

“กู้เจ๋อโจวเพื่อนสนิทของฉันทั้งคน ยังไงก็ต้องแต่งตัวให้ดูดีหน่อย รอถึงงานแต่ง ฉันต้องเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวเพียงคนเดียวเท่านั้น!”

ตอนนี้ผมพูดด้วยเสียงสั่นเครือ

“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่......”

ยังพูดไม่ทันจบ หลินเจี๋ยก็พูดตัดบททันที

สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

“อาซวี่ นายมายืนอยู่ในงานแต่งของพวกเขาขนาดนี้แล้ว มีอะไรต้องถามอีก?”

“ตัดใจเถอะ พวกเขาคบกันห้าปีแล้ว”

แต่ผมคบกับไป๋รั่วหว่านมาเจ็ดปีแล้ว

หลินเจี๋ยเปิดหน้าโปรไฟล์ของคู่รักอินฟลูเอนเซอร์ มีคลิปหลายพันคลิป เลื่อนดูยังไงก็ไม่หมดสักที

“วันวาเลนไทน์ที่ผ่านมา เจ๋อโจวคลั่งการเล่นสกีมาก ไป๋รั่วหว่านถึงกับพาเขาบินไปยุโรปเหนือ”

วันนั้นผมกำลังทำพาร์ตไทม์ขับรถส่งอาหาร ออเดอร์ทะลักสุดๆ

ผมประสบอุบัติเหตุตอนขับรถกลับบ้านหลังเลิกงาน ผมโทรหาไป๋รั่วหว่าน แต่โทรยังไงก็โทรไม่ติด

ที่แท้ก็พากู้เจ๋อโจวไปต่างประเทศนี่เอง

“นี่ตอนวันเกิดนาย เจ๋อโจวอยากไปดูพลุ ไป๋รั่วหว่านถึงกับปิดจุดชมวิวริมอ่าวให้เขาเลยนะ”

วันนั้นผมเลิกงานเร็ว ตัดใจควักเงินครึ่งเดือนไปซื้อกุ้งล็อบสเตอร์ออสเตรเลียที่ไป๋รั่วหว่านบ่นอยากกินมานาน

ผมรอจนเกือบเที่ยงคืน ไป๋รั่วหว่านโทรมาบอกว่าเธอถูกส่งไปทำงานที่ต่างจังหวัด

ที่แท้เธอดูพลุกับกู้เจ๋อโจวทั้งคืนนี่เอง

“พวกเขายังไปดูแสงเหนือที่ไอซ์แลนด์ ไปดำน้ำที่บาหลี......จริงๆ ฉันรู้มานานแล้ว สาเหตุที่ไม่บอกนาย เพราะกลัวว่านายจะสร้างความวุ่นวาย”

ผมดูคลิปบนหน้าจอมือถือ อยู่ๆ ผมรู้สึกว่าลมหายใจติดขัด

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นข้างหลัง

เมื่อเสร็จพิธี ไป๋รั่วหว่านรีบวิ่งมาจับมือผม

“อาซวี่ ฟังฉันอธิบายก่อน มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ”

“ฉันแต่งกับเจ๋อโจวเพราะที่บ้านจับคู่ให้ มันเป็นแค่การแต่งงานทางธุรกิจ ฉันแค่ทำให้มันจบไป นายต้องเข้าใจฉันนะ”

ผมแน่นหน้าอกจนปวดปร่า กลั้นน้ำตาแล้วมองไป๋รั่วหว่าน

“แต่งงานทางธุรกิจเหรอ?”

“ถ้าอย่างนั้นเธอยอมรับแล้วใช่ไหมว่าก่อนหน้านี้เธอแกล้งจนเพื่อหลอกฉัน?”

ไป๋รั่วหว่านยืนตัวแข็งทื่อ

เธอขยับริมฝีปากเหมือนจะพูดอะไรออกมา

แต่กู้เจ๋อโจวเดินมาตรงหน้าผม หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า

“ฉินซวี่ ถ้าฉันเป็นนาย ฉันไม่มีทางมาก่อเรื่องที่งานแต่งแน่นอน”

“ข้างนอกมีสำนักข่าว 180 แห่ง ในงานมีกล้องไลฟ์สดตลอดเวลา กลัวคนอื่นไม่รู้หรือไงว่านายเป็นชู้?”

ไป๋รั่วหว่านมองกู้เจ๋อโจวอย่างเหนื่อยใจ

“อาซวี่ไม่เคยมางานใหญ่แบบนี้ นายอย่าทำให้เขากลัวสิ”

เธอใช้เสียงแผ่วเบาปลอบผมอย่างอ่อนโยน

“เจ๋อโจวแค่ล้อเล่น นายอย่าไปสนใจเลย”

ผมจะผลักไป๋รั่วหว่านออก แต่เธอดันกอดเอวผมแน่น

ผมกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ พึมพำออกมาว่า

“ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้......”