บทที่ 6

ซ่งชิงเหอพูดจบแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ รู้สึกสมเพชตัวเองเล็กน้อย

คุณชายที่ไม่เคยทำงานหนักอย่างเขาจะไปรู้อะไร พ่อเธอต้องตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า เดินไปตลาดที่อยู่ห่างจากบ้านห้ากิโลเมตร เก็บเงินค่ารถห้าสิบกว่าบาท เพื่อเอาไปซื้อผักซื้อเนื้อสดๆ มาทำอาหารพวกนี้

เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แถมยังดูเป็นเรื่องปกติแบบนี้ ไม่มีค่าในสายตาเขาเลย

เธอจะพูดออกมาให้โดนคนอื่นหัวเราะเยาะทำไม

แววตาของเฉินฉู่เหยาวูบไหว

ยังไม่ทันได้พูดออกมา เสียงปิดประตูก็ดังขึ้นมาก่อน

เฉินฉู่เหยาชะงักเล็กน้อย เขาโมโหสุดขีดจนหัวเราะออกมา

ดีเหมือนกัน นานๆ ทีซ่งชิงเหอจะทะเลาะกับเขาแบบนี้

คราวนี้มาดูกันว่าเธอจะทนได้กี่วัน

ซ่งชิงเหอย้ายกลับมาที่หอพักของบริษัท สองสามวันที่ผ่านมาเธอวุ่นอยู่กับการส่งมอบงาน เฉินจือเหยานัดเจอเธอหลายครั้ง แต่นัดทีไรก็ล่มทุกที เลยตัดสินใจมาดักรอเธอที่ใต้ตึกบริษัท

“เธอใกล้จะไปจากที่นี่แล้ว หลังจากนี้คงเจอกันยากมาก ให้ตายยังไงวันนี้เธอก็ต้องอยู่กับฉัน”

ซ่งชิงเหอพยายามตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ “งั้นฉันเลี้ยงข้าว ถือว่าเลี้ยงส่งฉัน เธออยากกินอะไรล่ะ?”

“งั้นลุยเลย ฉันอยากไปลองร้านหม้อไฟเปิดใหม่มาตั้งนานละ”

ซ่งชิงเหอเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ เฉินจือเหยาเลื่อนดูลิสต์เพลงบนหน้าจอแล้วถามลอยๆ

“เหมือนเผยซูเฉินกลับมาจากต่างประเทศแล้ว เธอรู้เรื่องนี้หรือยัง?”

ซ่งชิงเหอกำมือเบาๆ แล้วส่ายหน้าไปมา “หลังจบม.ปลายเราก็ไม่ได้ติดต่อกันเลย”

เฉินจือเหยาแบะปาก ไม่ได้พูดอะไรต่อ

รถเคลื่อนตัวมาจอดหน้าร้านหม้อไฟ

ในร้านคนเยอะมาก ทั้งสองคนเลือกที่นั่งติดหน้าต่าง

ซ่งชิงเหอก้มหน้าก้มตากิน กินจนเหงื่อแตกพลั่ก ทำให้ความมัวหมองใจในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเบาบางลงไปได้บ้าง

เมื่อก่อนเธอชอบกินหม้อไฟมาก แต่เฉินฉู่เหยาไม่ชอบให้มีกลิ่นควันติดตัวเวลากินอาหารเสร็จ คบกับเขามาสี่ปี เธอเกือบลืมรสชาติของหม้อไฟไปแล้ว

ซ่งชิงเหอคีบผักที่เพิ่งลวกเสร็จใส่ถ้วยของเฉินจือเหยา แต่ดันเห็นเฉินฉู่เหยาที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้าน

มือขวาเขาโอบไหล่กู้หร่านหร่าน ดูชิลและเป็นธรรมชาติมาก แถมตอนที่เธอมองเขา เขายังเลิกคิ้วเหมือนท้าทายด้วย

เมื่อเฉินจือเหยาเจอคนคุ้นเคย เธอกวักมือเรียกด้วยความดีใจ

“ว้าว นี่เลื่อนขั้นเป็นแฟนแล้วเหรอ? แนะนำให้เรารู้จักบ้างสิ”

เฉินฉู่เหยาถามกู้หร่านหร่านก่อนจะพาเธอมานั่งด้วยกัน

กับคนที่เขาแคร์จริงๆ นอกจากเขาจะเป็นฝ่ายยอมแล้ว ยังเอาใจใส่ทุกเรื่องด้วย

เฉินฉู่เหยาไม่เคยยอมเธอเลย เธอเป็นคนง้อ เป็นคนยอมเขามาตลอด

แม้จะเป็นของกินที่เธอชอบขนาดไหน ถ้าเขาไม่ชอบ เธอก็ต้องเลิกกิน

“นายปิดเงียบเลยนะ ฉันก็ว่าตอนเรียนมีสาวๆ มาจีบนายเยอะแยะ แต่นายดันโสดสนิท”

เฉินจือเหยาพูดแซว “ได้ยินว่าตามไปจีบถึงต่างประเทศ ทุ่มเทโคตรๆ”

เฉินฉู่เหยาพิงเก้าอี้ เขายิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

เป็นกู้หร่านหร่านที่พูดขึ้นมาอย่างเขินอาย “พี่เฉินอย่าแซวฉันสิ”

เธอกะพริบตาปริบๆ “แต่ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ นะ ปกติอาเหยาดูเป็นคนเงียบๆ ไม่สุงสิงกับใคร แต่จริงๆ เขาเป็นคนเอาใจใส่มาก”

“สองสามปีที่อยู่ต่างประเทศ เขาดูแลฉันเยอะมาก แม้แต่เรื่องเล็กๆ อย่างตอนที่ฉันมีประจำเดือน เขายังอุตส่าห์ลางานบินมาดูแลฉัน เตรียมน้ำหวานกับถุงประคบร้อนให้ฉัน เขาอยากให้ฉันได้กินอาหารรสชาติบ้านเกิด ลงทุนไปเรียนทำอาหารกับเชฟตั้งครึ่งปี เขาขุนฉันจนจะอ้วนแล้ว......”

ได้ยินเรื่องราวสุดหวานของพวกเขา หัวใจที่คิดว่าด้านชาไปแล้วดันรู้สึกเจ็บขึ้นมาซะอย่างนั้น

ซ่งชิงเหอคิดถึงค่ำคืนที่เธอต้องทรมานเกือบตายเพราะปวดประจำเดือน แต่เฉินฉู่เหยากลับเล่นเกมอยู่ที่ห้องนั่งเล่น

มีอยู่ครั้งหนึ่งเธอปวดจนเป็นตะคริวที่ท้อง เป็นลมอยู่ในห้องน้ำ เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำ

เมื่อฟื้นขึ้นมา เธอฝืนคลานกลับไปที่เตียง ต้องกินยาแก้ปวดถึงจะนอนได้ แต่เพิ่งนอนได้ไม่นานก็โดนเฉินฉู่เหยาปลุก เขาบอกว่าหิว อยากกินบะหมี่เกี๊ยวฝีมือเธอ

แต่เธอปวดท้องจนลุกไม่ไหว ตอนนั้นเขามองเธอด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ แล้วก็พูดแซะเธอไม่หยุด

“พี่อายุเท่าไรแล้ว? อย่าดัดจริตได้ไหม แค่มีประจำเดือน จะปวดขนาดไหนกันเชียว”

เธอนึกว่าเขาแค่เย็นชา ดูแลคนอื่นไม่เป็น

จริงๆ เขาดูแลคนอื่นเป็น แค่คนที่เขาดูแลไม่ใช่เธอเท่านั้นเอง

“นี่ใช่น้องชายฉันหรือเปล่า อาเหอ เธอว่าไอ้เด็กนี่โดนผีสิงหรือเปล่า?”

ซ่งชิงเหอใจลอย ไม่ได้สนใจบทสนทนา จึงไม่ได้ยินที่เฉินจือเหยาพูดกับเธอ

เมื่อสังเกตเห็นว่าทุกคนเงียบไป เธอดึงสติกลับมาทันที บังเอิญสบตากับเฉินฉู่เหยาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“พี่ชิงเหอคิดอะไรอยู่? เหมือนพี่ยังไม่ได้คุยกับแฟนผมเลย......พี่มีอะไรกับเธอหรือเปล่า?”

เขายกยิ้มอย่างยียวน ทำเป็นพูดแบบไม่คิดอะไร “พี่ชิงเหอ ผมเห็นพี่เป็นพี่สาวมาตลอด พี่ไม่ช่วยเชียร์แบบนี้ ผมรู้สึกลำบากใจมาก”

เห็นเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วก็คิดถึงแชตพวกนั้น

ความเจ็บปวดในใจซ่งชิงเหอค่อยๆ จางหายไป จู่ๆ ไฟโกรธก็ลุกโชนขึ้นมาทันที

เธอวางตะเกียบแล้วลุกพรวดขึ้นมา

“เฉินฉู่เหยา ถ้านายอยากแสดงละครก็ไปแสดงให้เพื่อนนายดู ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับนาย”

เมื่อสิ้นเสียง เฉินฉู่เหยาหน้าบึ้งทันที

“พี่ใจเย็น เขาเป็นคนแบบนี้แหละ ชอบปกป้องคนของตัวเอง แต่เขาไม่มีเจตนาร้าย”

กู้หร่านหร่านทำเป็นพูดไกล่เกลี่ย แล้วก็ลุกขึ้นยืนด้วย

โต๊ะข้างๆ กำลังเก็บโต๊ะอยู่ เธอลุกขึ้นมาชนแขนของพนักงานที่กำลังถือหม้อร้อนๆ น้ำมันร้อนระอุกระเด็นออกมาทันที

ซ่งชิงเหอยังไม่ทันตั้งตัว ก็โดนชนอย่างแรงจนล้มลงไปกองกับพื้น ความรู้สึกแสบร้อนรุนแรงแผ่ซ่านมาจากแขนขวา ทำให้เธอเจ็บจนร้องออกมา

เมื่อได้ยินเสียง เฉินฉู่เหยาหันมาทันที แต่กู้หร่านหร่านกอดเขาแน่นแล้วร้องเบาๆ “อาเหยา ฉันเจ็บมาก”

เฉินฉู่เหยาไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่นแล้ว เขาช้อนตัวกู้หร่านหร่านขึ้นมาแล้ววิ่งออกจากร้านทันที

เฉินจือเหยาลนจนทำอะไรไม่ถูก เธอสบถออกมาเบาๆ “ไหนๆ ก็ไปโรงพยาบาลแล้ว ไปด้วยกันไม่ได้หรือไงวะ ยังไม่เคยเจอคนที่เห็นแฟนดีกว่าเพื่อนขนาดนี้มาก่อน ถ้าเขาไม่รีบไปช่วยผู้หญิงคนนั้นจนชนเธอ เธอก็คงไม่โดนน้ำมันลวกแบบนี้!”

ความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนบนผิวหนังทำให้สติค่อยๆ หายไป ซ่งชิงเหอรู้สึกว่าภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว

ท่ามกลางสติอันเลือนราง จู่ๆ เธอรู้สึกตัวลอย มีใครบางคนช้อนตัวเธอขึ้นมา