บทที่ 8

เมื่อสิ้นเสียง เหมือนเฉินฉู่เหยาเพิ่งรู้ตัว เขารีบปล่อยมือทันที

ซ่งชิงเหอนวดข้อมือเบาๆ หันหลังเดินออกไปอย่างไร้เยื่อใย

“ทำไม? ตกหลุมรักเธอแล้วหรือไง? ฉันช่วยทำให้สมหวังเอาไหม นายไม่ต้องรับผิดชอบเรื่องลูกก็ได้ เพราะไม่ได้ตั้งใจให้มีอยู่แล้ว ฉันไม่ใช่คนแพ้แล้วพาลด้วย”

รอยยิ้มของกู้หร่านหร่านเย็นชามาก

เฉินฉู่เหยาก้มหน้ามองเธอแล้วหัวเราะ “หึงเหรอ?”

กู้หร่านหร่านเหยียบเท้าเขาอย่างแรง แล้วเดินเข้าไปในลิฟต์ทันที

เฉินฉู่เหยาเดินตามไป สวมกอดเธอจากด้านหลัง พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าทุกครั้ง

“ฉันต้องทำยังไงเธอถึงจะเชื่อฉัน คนที่ฉันรักมาตลอดคือเธอคนเดียว”

เมื่อได้ยิน รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากกู้หร่านหร่าน ทว่าในแววตากลับไม่มีรอยยิ้ม

ซ่งชิงเหอส่งมอบงานเสร็จก่อนกำหนดหนึ่งสัปดาห์ เธอจะเข้าไปบอกลาหัวหน้า แต่หัวหน้าดันมอบหมายงานให้เธอกะทันหัน

“คุณนายกู้ส่งบัตรเชิญร่วมงานวันเกิดมาให้ ระบุมาว่าต้องการให้เธอไปงานเลี้ยง ถ้าเธอไม่ไป ฉันก็แย่น่ะสิ......”

ซ่งชิงเหอรู้ว่าการไปร่วมงานเลี้ยงทางธุรกิจก็เป็นงานของเธอ เธอไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ ทำได้แค่ตอบตกลง

“หลังจากเสร็จงานนี้ ฉันว่าจะไปทำความคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตที่เมืองหนานก่อนเริ่มงาน”

“ได้สิ ฉันให้เวลาส่งมอบงานครึ่งเดือน ในเมื่อเธอทำงานเสร็จก่อนกำหนด เวลาที่เหลือก็ถือว่าเป็นวันหยุดของเธอละกัน พักผ่อนให้เต็มที่”

ซ่งชิงเหอพยักหน้าแล้วเดินลงมาข้างล่าง

เธอแต่งหน้าแต่งตัวแบบเรียบๆ สวมเดรสยาวสีฟ้าอ่อนเข้ามาในงานเลี้ยง

งานเลี้ยงครั้งนี้มีแต่คนดัง หลายคนเคยร่วมงานกับบริษัท ส่วนใหญ่มีแต่คนคุ้นหน้าคุ้นตา

ซ่งชิงเหอทักทายเหล่าหุ้นส่วนทางธุรกิจอย่างมืออาชีพ

จนกระทั่งพนักงานเสิร์ฟมาเชิญเธอไปที่ห้องจัดเลี้ยงด้านข้าง เธอเดินไปตามที่เขาบอก เห็นคุณนายกู้นั่งอยู่บนโซฟาอย่างสง่างาม

ซ่งชิงเหอยืนห่างกับเธอประมาณหนึ่งช่วงแขน เอ่ยทักทายอีกฝ่ายอย่างสุภาพ

คุณนายกู้ไม่สนใจท่าทีห่างเหินของเธอ อีกฝ่ายจับมือเธอแล้วชวนคุย

ซ่งชิงเหอไม่ค่อยได้พูดเท่าไร

เธอไม่ต้องการการเยียวยาจิตใจที่สายไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายทำเพราะต้องการลบล้างความรู้สึกผิดในใจตัวเองเท่านั้น

เมื่อถึงช่วงที่ต้องขึ้นไปพูดบนเวที คุณนายกู้ถึงยอมปล่อยมือซ่งชิงเหอ

ผู้หญิงเลอค่ายืนสง่าอยู่กลางเวที ทำให้ซ่งชิงเหอคิดถึงพ่อรูปร่างผอมแห้งที่นอนป่วยอยู่บนเตียง

ในขณะที่เธอกำลังเหม่อ จู่ๆ เสียงฮือฮาดังขึ้นมา

ซ่งชิงเหอดึงสติกลับมา เห็นคนในงานกำลังมองเธอด้วยสายตาประหลาด

เธอมองคนที่อยู่บนเวทีทันที รูปโป๊ของเธอกำลังฉายอยู่บนหน้าจอขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังผู้หญิงคนนั้น ชัดถึงขนาดที่เห็นไฝแดงตรงหน้าอกเธออย่างชัดเจน

ซ่งชิงเหอรู้สึกเหมือนโดนแช่แข็งทันที มือเท้าเย็นเฉียบเสียดกระดูก

เธออยากวิ่งไปปิดคลิป แต่ขาหนักอึ้งราวกับมีลูกเหล็กถ่วงไว้ ทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้

ทันใดนั้นเสียงแตกๆ ขาดเป็นช่วงๆ ดังออกมาจากลำโพง

เสียงฮือฮาในงานดังขึ้นเรื่อยๆ ซ่งชิงเหอแทบจะจมหายไปพร้อมกับเสียงซุบซิบรอบตัว

เธอขบริมฝีปากแน่น กลิ่นคาวเลือดลอยอบอวลอยู่ในปาก ทำให้เธอตั้งสติได้เล็กน้อย

ซ่งชิงเหอเดินไปข้างหน้าเหมือนจะล้ม จู่ๆ เสียงครางเบาๆ ที่ทำให้เธออับอายหยุดลง

เธอเงยหน้าขึ้น น้ำตาบดบังการมองเห็นของเธอ แต่มีใครบางคนดึงปลั๊กหน้าจอออกแล้ว

เฉินฉู่เหยายืนอยู่ตรงหน้าจอแล้วมองเธอ ในแววตามีความรู้สึกที่เธอไม่อาจตีความได้

ซ่งชิงเหอไม่รู้ว่าตัวเองออกมาจากงานเลี้ยงได้ยังไง รู้สึกแค่ว่าทุกที่ที่เธอเดินผ่าน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยการดูถูกและขบขัน

เธอกลับมาที่ห้องพักแบบงงๆ มุดตัวเข้าไปในผ้าห่ม

อากาศร้อนอบอ้าว แต่เธอหนาวจนตัวสั่น

เธอร้องไห้จนไม่มีน้ำตา เริ่มตั้งสติได้เล็กน้อย เธอหยิบมือถือมากดโทรออก

“สวัสดีค่ะ ฉันต้องการแจ้งความ”