Masukเตชินทร์นั่งลงอีกครั้ง และมองหน้าภรรยาอย่างไม่อาจจะวางตา ผ่านมาแล้วหลายปี ความงดงามของมิ้นท์ไม่ได้ลดลงเลย เขาหลงใหลเธอจนไม่อาจจะถอนตัวได้ตั้งแต่ตอนไหนกันนะ รู้แต่เพียงว่ารักมาก รักจนไม่อาจจะมองใครได้อีก เขามองดูแววตาของมิ้นท์ เหมือนมีข้อสงสัยหลายอย่าง เขาจึงถามขึ้น "คุณคงมีเรื่องสงสัยมากมายในหลายปีที่ผ่านมานี้ใช่มั้ย?" มิ้นท์พยักหน้าอย่างช้าๆ "งั้นคุณอยากรู้เรื่องอะไร?ถามผมมาได้เลย ต่อจากนี้ผมไม่มีอะไรต้องปิดบังคุณอีกต่อไปแล้ว..ผมจะไม่มีความลับกับคุณอีก" "ทำไมคุณถึงขายบ้านของพ่อฉันคะ?" มิ้นท์ถามออกมาเพราะเธอยังคาใจเรื่องนี้อยู่ เตชินทร์ทำหน้านิ่งไปชั่วขณะ "ฟังนะมิ้นท์ ผมจะเล่าความจริงให้คุณฟัง.. หลังจากที่คุณถูกคดีเมาแล้วขับ ที่จริงผมจะเดินเรื่องช่วยให้คุณออกมา แต่กรรมการบริษัทของพ่อคุณขู่ผมว่าจะถอนหุ้นออกทั้งหมด ผมคิดว่าพ่อของคุณสร้างบริษัทนี้มาเพื่อเก็บไว้ให้คุณ แต่ผมไม่มีทางเลือกจึงไปหาคุณและขอหย่า พร้อมกับให้คุณเซ็นชื่อมอบบริษัทให้ผม แต่ถึงยังไงพวกผู้ถือหุ้นก็ยังหาเรื่องและถอนหุ้นออกไปอยู่ดี หลังจากที่พวกเขาถอนหุ้นออกไป ผมไม่รู้ว่าจะไปหาเงินทุนที่ไหนมา support บริษัท เลขาข
มิ้นท์ที่นอนอยู่มองเตชินทร์ที่กำลังร้องไห้ออกมา เธอค่อยๆยื่นมือเข้าไปและใช้ปลายนิ้วค่อยๆปาดน้ำตาที่ไหลรินของเขา พร้อมคำพูดปลอบประโลมอย่างอบอุ่น "อย่าร้องเลยนะ ที่ผ่านมาฉันเข้าใจหมดทุกอย่างแล้ว ฉันอภัยให้คุณมานานแล้ว ต่อจากนี้เราทั้งคู่จะไม่เสียน้ำตาอีก เพราะความทุกข์ทั้งหมดมันผ่านไปแล้ว เริ่มต้นใหม่กับฉันได้มั้ย เตชินทร์" มิ้นท์พูดขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอที่มีรอยยิ้มบางๆส่งมาให้เขา เตชินทร์ยิ้มทั้งน้ำตาโผลเข้ากอดเธอเพราะรู้สึกดีใจที่เธอไม่ตัดพ้อเขาอีกต่อไปแล้ว เขาค่อยๆบรรจงจูบไปที่หน้าผากของเธอ และจากนั้นก็มองมาที่ใบหน้าที่เขาใฝ่ฝันหามานาน ตอนนี้เขามีความสุขมาก "ผมอยากอยู่มองคุณแบบนี้นานๆ" เตชินทร์พูดออกมาพร้อมกับบรรจงจูบไปที่ริมฝีปากบางของเธอ มิ้นท์เบนหน้าออก "พอก่อนค่ะเตชินทร์ ไปดูลูกรึยังคะ?" มิ้นท์เบือนหน้าหนีริมฝีปากหนานุ่ม "ไปดูมาแล้ว หน้าตาดีเหมือนพ่อ ผิวดีเหมือนแม่ จนผมแทบจะละสายตาไม่ได้" "คุณนี่ก็ปากหวานเหมือนกันนะ" มิ้นท์พูดออกมา "ถ้าคุณอยากรู้ว่าหวานแค่ไหน เสร็จภารกิจนี้ ผมจะให้คุณชิม จนกว่าคุณจะอิ่มเลย" "บ้า" มิ้นท์ยิ้มออกมา แก้มเธอแดงอย่างเห็นได้ชัด เตชินทร์
เตชินทร์เดินกระวนกระวายไปมาอยู่ที่หน้าห้องคลอดในโรงพยาบาล เขาเดินไปมาไม่หยุดพร้อมทั้งรู้สึกเป็นห่วงอย่างบอกไม่ถูก นี่มันก็หลายชั่วโมงแล้ว แต่ยังไม่มีวี่แววว่าหมอจะออกมา ที่ผ่านมาเขาต้องพลาดโอกาสไปหลายๆอย่าง ตั้งแต่ลูกชายคนแรกของเขาจนมาถึงตอนนี้วันนี้ทุกอย่างมันลงตัวอย่างที่เขาอยากจะให้เป็นแล้ว ต่อจากนี้เขาจะทำหน้าที่สามีและคนรักพร้อมกับบทบาทของพ่อให้ดีที่สุดเท่าที่ชีวิตของผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ เขาจะรักและเทิดทูนภรรยาของเขา เพราะชีวิตนี้หากไม่มีเธอแล้วเขาก็ไม่รู้จะอยู่ไปเพื่อใครอีกแล้ว ที่ผ่านมาก็หนักหนามากแล้ว ต่างคนต่างทรมานกันและกันมาตลอด เขาจะไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้อีกต่อไป ไม่นานเสียงประตูก็เปิดดังขึ้นเขาไม่รอช้ารีบเดินตรงเข้าไปหาคุณหมอทันทีด้วยสีหน้าเป็นกังวล "น้าอิ่มครับ ..มิ้นท์เป็นยังไงบ้างครับ?" "แทนที่จะถามว่าได้ลูกสาวหรือลูกชาย แต่นี่ดันถามว่าเมียเป็นยังไง แกนี่มันรักเมียจริงๆนะเตชินทร์" น้าสาวของเขาถือโอกาสแซวหลานชายจอมเจ้าแผนการและยิ้มออกมา "ไงจะไม่ถามเลยเหรอว่าได้ลูกสาวหรือลูกชาย ?" น้าสาวถามซ้ำ "แล้วได้ลูกสาวหรือลูกชายล่ะครับ?" " ได้ลูกสาวน่ะ น่ารักมากกก..ต้องเลี
อีกสองอาทิตย์เธอก็จะคลอดลูกคนที่สองแล้ว เธอควรจะมีจิตใจที่สงบ ไม่ใช่ว้าวุ่นใจแบบนี้ วันนี้ต้องบอกเขาให้รู้เรื่อง ว่าไม่ควรมาช่วยเธอแบบนี้อีก ในที่สุดก็ได้โอกาสพอดีเธอจึงเดินเข้าไป "คุณเตชินทร์คะ คือว่า ฉันต้องขอพูดอะไรตรงๆหน่อยได้มั้ยคะ ?" มิ้นท์พูดขึ้น เขาวางถาดแก้วกาแฟลงไปที่ซิ้งล้างถ้วย แล้วคัดแยก "อะไรเหรอครับ" เขาหันมามองคนท้องโตด้านหน้า พร้อมกับเช็ดมือไปมา "เอ่อ..ขอบคุณมากนะคะที่เข้ามาช่วย ฉันคงไม่มีเงินจ้างคุณเพิ่มหรอกค่ะ อีกอย่างฉันเกรงใจคุณมาก และคิดว่าคุณคงมีงานต้องทำ ฉันไม่อยากให้ญาติคุณมาเห็นแลละคิดว่าฉันหลอกใช้งานคุณ" มิ้นท์พูดขึ้น เขามองหน้าเธอแล้วยิ้มออกมา จนมิ้นท์ก็ไม่รู้ว่าเขายิ้มทำไม "ไม่เป็นไรครับ ผมอยากช่วย " "ทำไมคะ? มีเหตุผลอะไรจะต้องช่วยคะ ในเมื่อเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน คุณเตชินทร์ได้โปรดกลับไปเถอะค่ะอย่าทำให้ร้านฉันวุ่นวายมากกว่านี้เลย" มินท์พูดออกมาทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าที่พูดไปมันไม่ใช่เรื่องจริง เตชินทร์ไม่พูดอะไรเขาก้มหน้าเช็ดแก้วกาแฟต่อ "นี่..ที่พูดไปฟังบ้างมั้ย?" มิ้นท์เริ่มโมโห คนอะไรบอกยากบอกเย็น เตชินทร์ทำหูทวนลม เขาเก็บโต๊ะ เช็ดถู และทำความสะอ
เมื่อแท็กซี่มาถึงโรงพยาบาล เตชินทร์รีบจ่ายค่าแท็กซี่และรีบลงรถแล้ววิ่งไปเปิดประตูด้านที่มิ้นท์นั่งเพื่อให้เธอลงมาอย่างสะดวก "ขอบคุณมากนะคะ นี่ค่าแท็กซี่ค่ะ" "ไม่เป็นไร ผมขอติดรถคุณมายังไงผมก็ต้องจ่ายครับ" "อย่าเลยค่ะ ฉันไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร ที่มีอยู่ก็มากจนจะชดใช้ไม้ไหวแล้ว" มิ้นท์พูดขึ้นพร้อมมองหน้าเขานิ่ง และนึกใจหายที่ต้องแยกกันตรงนี้ "เราแยกกันตรงนี้เถอะค่ะ ถึงเวลาหมอนัดแล้ว ฉันต้องไปแล้ว" มิ้นท์พูดออกมา แล้วหันหลังเดินอุ้ยอ้ายออกไป "เดี๋ยวก่อนครับ คือผมคิดว่าผมควรไปส่งคุณ และอยู่เป็นเพื่อนคุณจนคุณตรวจเสร็จน่าจะดีกว่า..ผมจะได้สบายใจ" เตชินทร์พูดขึ้น มิ้นท์ส่งยิ้มให้เขาแล้วพูดขึ้น "ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองดีกว่าค่ะ " พูดจบมิ้นก็เดินต่อไป ...... เมื่อเข้ามาที่ห้องตรวจ เธอขึ้นเตียงและนอนลงเพื่อทำการอัลตร้าซาวด์และดูเด็กในท้อง อยู่ๆเสียงประตูห้องตรวจก็เปิดขึ้น ทุกคนหันมามองคนที่อยู่ๆเปิดประตูเข้ามา "อ้าว..มาพอดีเลยคุณหมอ" เสียงพยาบาลสาวพูดขึ้น "ต้องขอโทษทีที่มาช้า พอดีรถเสียน่ะค่ะ " คุณหมอพูดขึ้น มิ้นท์หันไปมองคนที่เข้ามาและต้องตกใจ นั่นมันแฟนของเตชินทร์นี่น
มิ้นท์เดินอุ้ยอ้ายออกไปด้านนอกร้าน เเละกำลังก้าวเท้าขึ้นแท็กซี่ เมื่อเปิดประตูและขึ้นไปนั่งแล้ว ประตูอีกด้านกลับเปิดขึ้นพร้อมกับมีบุคคลอีกคนขึ้นมานั่งข้างไปเธอ เตชินทร์ "ผมขอติดรถไปด้วยนะครับ พอดีผมจะไปโรงพยาบาลน่ะครับ แถวนี้หารถยาก" เขาพูดขึ้นและมองมาทางมิ้นท์ "เอ่อ..แล้วคนที่มากับคุณล่ะคะ ทำไมคุณไม่ไปกับเธอล่ะ?" มิ้นท์ถามขึ้น "อ้อ! พอดีรถเสียน่ะครับ เธอกลัวผมไปไม่ทันหมอนัด เธอก็เลยให้ผมรีบไปก่อน คุณจะรังเกียจผมมั้ยครับถ้าจะขอติดรถไปด้วย?" มิ้นท์มองเขานิ่งพลางคิดในใจ เธอไม่วเคยคิดรังเกียจเขาเลยสักนิด พลันให้ดีใจด้วยซ้ำ เขาคือพ่อของลูกในท้องของเธอเธอจะรังเกียจได้ยังไง ยิ่งตอนนี้ลูกยิ่งดิ้นแรงมากขึ้นจนมิ้นท์ร้องออกมา "โอ้ยย! ขอโทษนะคะที่ทำให้คุณตกใจ" มิ้นท์พูดขึ้น เตชินทร์หันมามองเธอและมองท้องที่ใหญ่โตของเธอด้วยสายตาที่มิ้นท์นั้นเมื่อมองเขาแล้วเธอรู้อบอุ่นในใจขึ้นมา "ดิ้นแรงมั้ยครับ?" เขาถามขึ้น "ปกติก็ไม่ดิ้นขนาดนี้ค่ะ แต่ช่วงนี้ดิ้นแรงและดิ้นตลอดเลยค่ะ โอ๊ะๆ!" "จะรังเกียจมั้ยครับถ้าผมอยากจะขอ อนุญาต เอ่อ แตะดู" เตชินทร์พูดออกมา ดวงตาของเขามองมาเหมือนเขารอการอนุญาตจากเธอ







