บทที่6

ภารกิจกามระหว่างผู้ซื้อผู้ขาย..ท้ายที่สุดจบลงบนโซฟา..ร่างเล็กสั่นระริกรีบถลาเข้าห้องน้ำก่อนจะล็อกประตู..ความฟินเริ่มจางหาย..เหลือเพียงความเพลีย..และตรงน้องสาวเริ่มบวมแดง

ไอ้คนที่อยากเสียซิงอยากจะกรีดร้องกับสถานการณ์

แต่ตอนนี้ที่ทำได้คือล้างเนื้อล้างตัวกับคราบที่เขากระทำ..เสื้อยืดตัวเดิม กับกางเกงขาสั้นถูกสวมใส่...ก่อนที่เจ้าตัวจะชะเง้อหน้าไปที่ห้องรับแขก..เขาไม่อยู่แล้วคงขึ้นไปอาบน้ำบนชั้นสองของเพนท์เฮ้าส์..แขกตัวน้อยถอนหายใจ..ดวงตายาวรีคู่สวยเต็มไปด้วยความลังเล

เธอควรจะหนีกลับก่อน หรือควรจะรอเขาลงมาแล้วต่อรองดีนะ? 

ตอนอ่านนิยายมันก็ฟินอยู่หรอก..แต่พอมาเจอกับชีวิตจริง ผู้ชายทั้งเผด็จการ ทั้งsexดุ มันก็หนักเอาเรื่องอยู่...ยิ่งมาคิดว่าต้องโดนจัดอีกหลายรอบ..ใจดวงน้อยก็เต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว..แถมตรงน้องสาวก็แสบไม่ใช่น้อย

มณีเมขลาจำใจสาวเท้าไปนั่งรอเขาที่โซฟาด้วยท่าทางกังวล..จวบจนเจ้าของห้องสุดฮอตเดินเช็ดผมออกจากห้องนอนชั้นบน..ผมดำสลวยของเขาชื้นน้ำเล็กน้อย ในขณะที่ร่างสูงยังอยู่ในชุดผ้าคลุมอาบน้ำสีขาว..โคตร hot เลย พ่อเจ้าประคุณทูนหัวช่างเหล่าเหลอเหลือเกิน..สายตาคมกริบฉายแววไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะทิ้งตัวนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม มือใหญ่ยังรินบรั่นดีใส่แก้ว..นึกประหลาดใจเขากินแต่หัววันเลยเหรอ?

หญิงสาวต่างภพนิ่วหน้าเล็กน้อย..เพราะในนิยายบทบรรยายช่วงแรกที่นางร้ายเบอร์สองกับพระเอกนั้น มีเพียงไม่กี่บรรทัด..แต่ที่รู้แน่ๆ เธอจำได้ว่าเขาไม่ได้ดื่มหนักขนาดนั้นนี้

“เอ่อ จะบ่ายโมงแล้วนะคะ กินแต่เหล้าจะปวดท้องเอานะ”ผู้ขายที่หลงลืมสถานะตัวเองทักขึ้น..มือที่กำลังจรดแก้วเข้าปากชะงักงันไป..ก่อนจะวางแก้วบนโต๊ะด้านหน้า...นึกอยากรู้ว่าผู้หญิงจอมโลภ..เจ้าหล่อนจะมาไม้ไหน

“หึ..เธอก็รู้ เงื่อนไขการรับงาน..จบกิจ น้ำแตก แยกย้าย”น้ำเสียงเย็นชา..พาให้คนฟังหนาวเหน็บเข้ากระดูก..ใบหน้าเล็กสลดวูบ..น้ำเสียงที่หญิงสาวใช้จึงเริ่มห่างเหิน..แตกต่างจากน้ำเสียงห่วงใยเมื่อครู่

“อื่อ รู้แล้ว..เพียงแต่ฉันมีเรื่องจะตกลงกับคุณ”

“....”

“คือ ฉันอยาก..ยกเลิกสัญญาค่ะ”ปลายเสียงติดจะประหม่าเล็กน้อย..เพียงแต่สายตาคู่สวยนั้นดูใสและจริงจังมาก..เจ้าของห้องเม้มริมฝีปากแน่น..สิ่งที่เขาคิดมีหลายอย่าง..ทว่าการยกเลิกสัญญาไม่ได้อยู่ในความคิดเขาแม้แต่นิด

“มานั่งนี้ดิ”ไอ้รุ่นพี่สุดฮอตกระดิกนิ้วเรียก..ชี้มาที่ตักแกร่ง..ถ้าเป็นปกติยัยนางร้ายหมายเลขสองคงรีบกระดิกหางเข้าหาแล้ว..เพียงแต่เธอไม่ใช่เจ้าหล่อนไง..ตอนอ่านนิยายก็หลงรักพระเอกอยู่..แต่พอรู้ชะตากรรมสุดท้ายที่จะต้องเจอ..ผู้หล่ออาจพาชีวิตฉิบหายได้...ตอนนี้ถ้ามีทางเลือกเธอขอเลี่ยงซะจะยังดีเสียกว่า

เมื่อเห็นรุ่นน้องยังคงนิ่ง..สายตาที่ใช้จึงเริ่มดุขึ้น..คนตัวเล็กกว่าพยายามรวบรวมความกล้า เดินเข้าไปนั่งตักเขา..ท่องไว้ๆ สัญญายังไม่หมดเวลา..เธอยังเป็นหนี้เขาอยู่

ใบหน้าครามซุกไซ้ซอกคอขาวสะอาดอย่างคนขี้แกล้ง..เล่นเอายัยตัวดีขนลุกซู่..มือไม้ที่เขาใช้ก็ยุบยับไปหมด..สมเป็นเพลย์บอยตัวพ่อ..มณีเมขลากลั้นใจทวนความตั้งใจที่ต้องจบสัญญาให้ได้..มือเล็กสั่นกุมมือใหญ่ที่กำลังล้วงลงเบื้องล่างไว้แน่น

“อื่ออออ..พ่อหนุ่ม..หยุดก่อน”เสียงห้ามกึ่งครางแหบพร่า..เขายอมละมือ ก่อนจะกอดเอวคอดไว้แน่น..น้ำเสียงของคนอิ่มเอมในรสกามากลั้วหัวเราะเล็กน้อย

“ทำไมช่วงนี้เรียกสรรพนามพี่แปลกๆ ละ”เสียงทอดหวานแทนตัวเองว่าพี่..มีผลให้ใจผู้ขายเต้นไม่เป็นจังหวะ..ลมหายใจถูกสูดเข้าใหญ่ๆ

'ท่องไว้ๆ พระเอกต้องคู่กับนางเอกเท่านั้น!!'

ส่วนคำเรียกขาน..ก็ในภพที่เธอจากมา..หญิงสาววัยขึ้นเลขสี่แบบเธอมักโดนพนักงานหนุ่มจบใหม่เรียกว่าป้าแทบทั้งนั้น..ส่วนตัวเธอก็มักแทนผู้ชายพวกนั้นว่า ‘พ่อหนุ่ม’

แต่จะบอกเขาแบบนั้นไป..พระเอกสุดฮอตของเธอก็คงหาว่าเธอบ้า

“ว่าไง”

“ก็...เรียกแบบนั้นก็น่ารักดีนิค่ะ”ไอ้คนไม่เคยแถ..ก็แถเสียดื้อๆ ส่วนคนฟังพยายามประมวลผลว่ามันน่ารักตรงไหนนี้

“…”

“เอ่อ เรื่องนั้นช่างมันเถอะค่ะ สรุปเดือนนี้คุณจะยกเลิกสัญญาให้ฉันมั้ย?”

“…”

“ฉันรู้..ว่ายังเหลือเวลาอีกเกือบครึ่งเดือน..หลังจากหักลบวันทำงาน..ฉันติดหนี้คุณเกือบห้าหมื่น..เอาแบบนี้ได้มั้ย ฉันจะเซ็นสัญญาชดใช้เงินคืนให้พร้อมดอกเบี้ย..แล้ว..อุ๊บ”

เจ้าของห้องสุดหล่อไม่อดทนฟังให้จบ..ริมฝีปากหยักได้รูปฉกเข้าไปในโพรงปากดูดดึงน้ำหวาน..พานคนตัวเล็กดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอด

“บ้านฉันรวยมาก เธอไม่รู้เหรอ”คำตอบของเขาแทนคำปฏิเสธทุกอย่างทางอ้อม..และเป็นสัญญาณว่าสัญญาปิ่นโตรายเดือนยังคงดำเนินต่อไป..มือไม้ราวกับปลาหมึกล้วงบนล้วงล่างไม่ได้หยุด

"พี่ชอบที่น้องณีน้ำเยอะ"เสียงกระซิบแหบพร่าเอาอกเอาใจ..เล่นเอาหญิงสาวอ่อนระทวย

กว่าจะเสร็จกิจรอบที่เท่าไรของวันก็มิอาจรู้ได้..รุ่นน้องสุดแซ่บก็ท้องร้องจ็อกๆ ทั้งหิว..ทั้งนึกเจ็บใจที่การต่อรองแพ้ราบคาบ..จัดการพระเอกหนุ่มสุดฮอต นั้นยากกว่าบอสในอีกภพชาติหนึ่งนัก!!

“ขอใช้ครัวได้มั้ยคะ”เสียงหวานถามแหบแห้งหมดแรง..ไอ้คนแรงเยอะจึงยอมคลายอ้อมกอด ความเงียบของเขาเป็นการบอกอนุญาตทางอ้อม..รอบนี้น้ำหมดตัวแล้วจริงๆ

คนตัวเล็กจำใจสวมเสื้อ กับกางเกงตัวเดิมเป็นรอบที่สามของวัน..แถมความหิวพาลให้หล่อนแทบเป็นลม

โซนห้องครัวยังดูใหม่กรี๊บ..แบบคนไม่ค่อยทำกับข้าว..มณีเมขลาเม้มปากแน่น..มือเล็กเปิดตู้เย็นก็เห็นเพียงไข่สด..อย่างอื่นในตู้ล้วนแต่ว่างเปล่า..เห็นแล้วนึกก็อยากจะร้องไห้ จนหญิงสาวเอื้อมมือเปิดตู้บิ้วอินที่อยู่ด้านบนเห็นบรรดาของแห้ง ประเภทมาม่า โจ๊กอย่างง่ายๆ ถึงกับหลุดยิ้มออกมา..เพียงแต่ของข้างในมันดันอยู่ลึก..แล้วตัวเธอก็ดันเอื้อมไม่ถึงเสียอย่างงั้น

นึกด่าร่างเดิม..ตอนเด็กไม่รู้จักดื่มนมบ้างหรือยังไงกันนะ!!!

อาจเพราะเจ้าของห้องเห็นท่าทางน่าสมเพชตัวสั่นงันงกของรุ่นน้องตัวดี..จึงช่วยหยิบมันลงมาให้

“หิวเหรอ”

“ค่ะ...คุณจะให้ฉันทำเผื่อมั้ย?”คนตัวเล็กถามอย่างเกรงใจ..เพราะรู้ว่าพระเอกของเธอหวงพื้นที่ส่วนตัวแค่ไหน..เขาไม่ตอบเหมือนทุกครั้ง ซึ่งก็หมายความว่าเป็นการตอบรับกลายๆ 

ผู้เป็นแขกจึงจัดแจงต้มมาม่าต้มยำน้ำกุ้งรสโปรดเผื่อพ่อพระเอกสุดฮอตด้วย

คนตัวโตมองคู่ขาคนสวยโซ้ยมาม่าด้วยความหิวโหยด้วยแปลกใจเล็กน้อย..ดวงตายาวรีสีน้ำตาลอมทองกะพริบปริบๆ ก่อนจะส่งยิ้มเหยๆ มาให้ แต่เหมือนเจ้าหล่อนจะอ่านความคิดที่มีเครื่องหมายคำถามในดวงตาเขาได้

“พอดี..ณี..เอ่อ เมื่อเช้าฉันไม่ได้กินข้าวมาค่ะ”

“อื่ม”

ช่วงบ่ายของสองหนุ่มสาวจึงจบลงดื้อๆ เสียอย่างงั้น..ก่อนที่หญิงสาวหลงภพจะขอตัวกลับบ้านก่อนเหมือนเช่นทุกครั้ง 

เจตณะมองตามคู่ขาออกไปด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก..ริมฝีปากหยักได้รูปบิดยิ้มเยาะหยัน..ในชีวิตมีแต่เขาเป็นฝ่ายเบื่อ..แล้วเลือกที่จะทิ้งขว้าง..ไม่ว่าคน..หรือสิ่งของ..เธอกล้าดียังไงที่กล้าหยิบยกพูดเรื่องยกเลิกสัญญาขึ้นมาพูดก่อน

คนไม่เคยเชื่อในเรื่องความรัก...หรือสถาบันครอบครัวคิดในใจอย่างคนช่างวางแผน