Masukเยี่ยนหมิงเย่แค่นยิ้มอย่างรังเกียจราวกับมองเรื่องไร้ค่า ทว่าไม่ทันได้เอ่ยคำใด สาวใช้คนสนิทก็รีบรุดเข้ามาภายในห้อง
“พระชายาเอกเจ้าคะ เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ!” “เสี่ยวเมี่ยน ไยเจ้าจึงเสียกิริยาเช่นนี้ ไม่สมกับเป็นบ่าวที่เติบโตในจวนเสนาบดีเลย” เยี่ยนฮูหยินเอ่ยตำหนิทันควัน “บ่าวขออภัยเจ้าค่ะ เยี่ยนฮูหยิน” สาวใช้ก้มหน้างุด เสียงสั่นจนแทบลืมเรื่องสำคัญที่ตั้งใจจะมาแจ้ง เช่นเคยยังคงเป็นเยี่ยนหมิงเย่เช่นเก่าที่พยายามตัดบท “เจ้ามีอันใดก็รายงานมา” “พระชายาเจ้าคะ มีเรื่องแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูเฉินผู้นั้นบังอาจไปหาท่านอ๋องถึงพระตำหนักเลยเจ้าค่ะ” ปลายเสียงสั่นด้วยความไม่พอใจแทนเจ้านาย เมื่อเยี่ยนฮูหยินกับเยี่ยนหมิงเย่ได้ฟัง ใบหน้าพลันเคร่งเครียด โทสะลุกโชนขึ้นโดยไม่ต้องเอ่ยคำ การกระทำเช่นนี้…มิใช่ตั้งใจหยามหน้ากันหรอกหรือ! “เสี่ยวเมี่ยน ไป” พระชายาเอกสกุลเยี่ยนเอ่ยสั้น ๆ ก่อนจะสะบัดชายแขนเสื้อ เดินตรงไปยังเรือนของสามีทันที อีกฟากหนึ่งผู้ที่อ้างตนว่าป่วยกลับเอนกายนอนรับลมอยู่บนเก้าอี้หวายอย่างสำราญ ซ้ายมือมีสาวใช้คนสนิทคอยโบกพัด ขวามือมีอีกคนก้มลงนวดฝ่าเท้าให้อย่างเอาใจ ส่วนสาวใช้ชั้นล่างกำลังก้มหน้าพรวนดินอยู่ไม่ไกล “พระชายารอง…ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่เจ้าคะ” เสี่ยวฝู่เอ่ยถามด้วยความสงสัย มือยังคงโบกพัดไม่หยุด “ข้าน่ะหรือ…” นางยิ้มบาง พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย “ก็แค่พาพวกเจ้าให้ได้กินของอร่อย ๆ เท่านั้นเอง” คำตอบนั้นทำให้สาวใช้คนสนิทชะงักงันไปชั่วขณะ ของอร่อยอันใด…จะอยู่ใต้พื้นดินกันเล่า? หรือเจ้านายนางคิดจะเปลี่ยนเรือนนี้ให้กลายเป็นแปลงผักกันแน่? เสี่ยวฝู่ลอบถอนหายใจด้วยความกังวล นับวันพระชายารองยิ่งมีพฤติกรรมผิดแผกออกไปทุกที แทนที่จะคอยเอาอกเอาใจท่านอ๋องผู้เป็นพระสวามี นางกลับเอาแต่เก็บตัวอยู่ในเรือน หรือว่านางควรเอ่ยเตือนเจ้านายสักเล็กน้อยดีนะ? ทว่าไม่ทันที่เสี่ยวฝู่จะได้อ้าปาก เสี่ยวเถาก็วิ่งกุลีกุจอเข้ามา สีหน้าตื่นตระหนก “พระชายารองเจ้าค่ะ! เยี่ยนฮูหยินเรียกท่านไปที่เรือนหลักเจ้าค่ะ” น้ำเสียงร้อนรนจนคนฟังสัมผัสได้ คำเรียกนั้นทำให้สตรีที่กำลังนอนเอกเขนกประหนึ่งปลาเค็มเบิกตากว้างอย่างรำคาญเล็กน้อย นางเพิ่งกลับมาพักได้ไม่ถึงหนึ่งเค่อ…จะเรียกนางไปทำไมอีก? น่าเบื่อเหลือเกิน เยี่ยนหนิงเย่ยันตนขึ้นนั่ง ก่อนจะกล่าวสอบถามด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ว่า “มีอันใดอีก” “คุณหนูเฉินเจ้าค่ะ นางมาหาท่านอ๋องถึงจวน บัดนี้พระชายาเอกไปรับหน้าแล้ว เยี่ยนฮูหยินจึงให้บ่าวมาตามท่านไปเจ้าค่ะ” เยี่ยนหนิงเย่นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ความประหลาดใจผุดขึ้นในใจอย่างมิอาจปิดบัง ในนิยายที่นางเคยอ่าน ฉากแรกที่ตัวเอกทั้งสามพบพานกันเกิดขึ้นท่ามกลางเทศกาลหยวนเซียวอันครึกครื้น ยามนั้นนางเอกเคยเอ่ยปากอ้อนวอน ขอให้ท่านอ๋องไปเดินชมโคมเป็นเพื่อน ทว่าเขากลับปฏิเสธอย่างเย็นชา อ้างเพียงว่ามีราชกิจต้องจัดการแต่สิ่งที่นางเอกได้พบในคืนนั้น กลับเป็นภาพของเขายืนเคียงข้างสตรีในดวงใจ ท่ามกลางแสงโคมเรืองรองคนทั้งคู่มองสบตากันด้วยความหวานซึ้ง เยี่ยนหมิงเย่ผู้ลุ่มหลงในตัวพระเอกตั้งแต่แรกพบเห็นภาพนั้นเข้าก็เดือดดาลจนสติขาดผึงเดินเข้าไปหาเรื่องสามีกับชู้รักในทันที คำพูดร้ายกาจพรั่งพรูออกมาโดยมิทันยั้งคิด ท่ามกลางริมฝั่งแม่น้ำเซี่ยที่ผู้คนเนืองแน่นต่างมุงดูพลางแทะเม็ดแตงอย่างสนุกสนาน ท่านอ๋องหน้าขึ้นสีทั้งโกรธทั้งอับอาย แน่นอน…ทุกอย่างดำเนินไปตามครรลองนิยาย สตรีผู้แสร้งตนเป็นดอกบัวขาวกลับล้มตัวลงสู่สายน้ำ ครั้นฟื้นขึ้นมาก็ป้ายความผิดทั้งหมดให้นางเอกแต่ผู้เดียว ท่านอ๋องผู้เป็นดั่งเทพบุตรในสายตาผู้คนเห็นดังนั้นจึงโกรธเกรี้ยวจนไร้เหตุผล ทันทีที่กลับถึงจวนก็มีรับสั่งให้โบยพระชายาเอกถึงสิบครั้ง ทั้งยังกักขังนางไว้ในเรือนหลัง มิให้ผู้ใดเข้าเยี่ยม แล้วเหตุใด..การพบกันของตัวเอกทั้งสามในฉากแรกถึงมาเจอกันที่จวนอ๋องอวี้หนิงได้เล่า? เยี่ยนหนิงเย่ถึงกับนั่งขมวดคิ้วยุ่ง “พระชายารองรีบเถิดเจ้าค่ะ” ผู้ถูกเร่งถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ สตรีต่างภพรับรู้ได้แทบจะในทันทีว่าเยี่ยนฮูหยินมีเจตนาจะฉุดนางลงสู่โคลนตมไปพร้อมกัน เพียงนางก้าวเข้าไปร่วมวงเมื่อใด ครั้นเกิดเรื่องขึ้นมานางย่อมมิอาจหลีกเลี่ยงต้องร่วมรับเคราะห์ไปด้วยอย่างมิอาจปัดพ้น ช่างร้ายกาจนัก! คิดว่านางไม่รู้หรืออย่างไร เยี่ยนหนิงเย่ค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างอิดออด จนสาวใช้ด้านข้างต้องเอ่ยเร่งด้วยความร้อนใจ “เร็วเถิดเจ้าค่ะ พระชายารอง” เสียงเร่งร้อนของสาวใช้ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อผู้เป็นนายกลับเอาแต่ทอดสายตาชมแมกไม้ในสวน มิคิดเร่งฝีเท้าแม้แต่น้อย จวบจนเยี่ยนหนิงเย่ก้าวเท้ามาถึงพระตำหนัก อันเป็นเรือนหลักของจวนอ๋องอวี้หนิง นางถึงกับตกตะลึง ด้วยเครื่องเรือนภายในล้วนทำจากไม้เนื้อดี แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจงด้วยฝีมือช่างเอกในอดีต งดงามจนยากที่ผู้คนในยุคหลังจะจินตนาการถึง ช่างหรูหราเสียเหลือเกิน… เยี่ยนหนิงเย่ได้แต่นึกสะท้อนใจ เบี้ยหวัดที่นางเคยคิดว่ามากพอ ครั้นนำมาเทียบกับจวนอ๋องแล้ว ก็ไม่ต่างอันใดกับเศษธุลีเท่านั้น ขาทองคำเช่นนี้…ช่างหาได้ยากโดยแท้!!หลังจากงานอภิเษกอันสะเทือนเลื่องลั่นระหว่างองค์ชายรองอิ๋งอวี้หยงกับเยี่ยนหนิงเย่ บุตรสาวอนุผู้เคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว ข่าวคราวดังกล่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง จนกลายเป็นเรื่องที่ผู้คนทุกชนชั้นต่างหยิบยกขึ้นมาพูดถึง ไม่ว่าจะเป็นเชื้อพระวงศ์ ขุนนาง หรือบรรดาตระกูลใหญ่ แม้แต่ประชาชนทั่วไป ต่างก็อดประหลาดใจไม่ได้กับโชควาสนาของสตรีผู้นี้แต่หากจะกล่าวถึงผู้ที่เจ็บแค้นจนแทบกัดฟันกรอด คงหนีไม่พ้นคนในจวนสกุลเยี่ยน เพราะยิ่งนางได้รับเกียรติยศสูงส่งเพียงใดก็ยิ่งเป็นเสมือนการตบหน้าผู้ที่เคยดูแคลนและเหยียบย่ำนางในอดีตมากขึ้นเท่านั้นใครจะนึกเล่าว่าสตรีที่ดูจืดจางไม่เคยสำคัญต่อผู้ใดจะมีวาสนาปีนป่ายขึ้นที่สูงได้ถึงเพียงนี้หลายต่อหลายครั้งที่ท่านเสนาบดีกับเยี่ยนฮูหยินพยายามขอเข้าพบเยี่ยนหนิงเย่ ทว่าทุกครั้งกลับได้รับเพียงคำปฏิเสธจากบ่าวรับใช้ พร้อมกับถ้อยคำที่ทำให้ผู้เป็นบิดาถึงกับหน้าชาว่า“หม่อมฉันไร้บิดามานานแล้ว นับตั้งแต่วันที่ถูกตัดชื่อออกจากสกุลเยี่ยน ผู้ที่หม่อมฉันต้องกตัญญูด้วยมีเพียงมารดาเท่านั้น”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านเสนาบดีผู้เคยยิ่งใหญ่และวาดหวังจะใช้บุตรสาวเป็นสะพานเชื่อมความ
ครานี้เยี่ยนหนิงเย่ถึงกับลืมตาพรึ่บขึ้นมาทันที“ไม่ต้องเจ้าค่ะ!” กล่าวจบนางก็รีบกระโดดลงจากอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็ว แต่เพราะรีบร้อนเกินไป ปลายเท้าจึงสะดุดชายกระโปรงตนเองเสียก่อน ทว่าแขนแข็งแรงคู่เดิมกลับยื่นเข้ามาพยุงเอวของนางเอาไว้ได้อย่างทันท่วงทีเยี่ยนหนิงเย่ถึงกับตัวแข็งทื่อส่วนบุรุษตรงหน้ากลับยกยิ้มบาง ๆ อย่างอารมณ์ดี“ในที่สุดก็ยอมฟื้นแล้วหรือ”“...”แย่แล้ว!!ครั้งนี้นางคงเสียหน้าจนไม่รู้จะกอบกู้กลับมาอย่างไรแล้วจริง ๆ“ไยเจ้าเงียบเช่นนี้เล่า…ไม่สมเป็นเจ้าสักนิดเลยหนิงเอ๋อร์” เขายังมีอารมณ์กระเซ้าเย้าแหย่เยี่ยนหนิงเย่ฝืนยิ้ม สีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง“พี่ฉิน...ท่านสนุกนักหรืออย่างไรที่หลอกข้า”“ข้านี่นะหลอกเจ้า? ข้าเปล่าเสียหน่อย” องค์ชายรองยังคงทำหน้าซื่อไม่ยอมรับนางส่งเสียงเหอะในลำคอ คร้านจะเสแสร้งปั้นสีหน้าใดอีก“ท่านปิดบังฐานะที่แท้จริง ทั้งยังทำตัวเป็นบัณฑิตยากจน ไม่ยอมบอกความจริงกับข้า”“แต่ข้าก็ไม่เคยบอกเจ้าเลยว่าข้าเป็นบัณฑิตยากจน”“ท่าน!!”เออ...นางผิดเองที่คิดไปเองเออไปเอง ว่าเขาเป็นเพียงบุรุษหน้าด้านที่ชอบมากินฟรี แต่ก็เพราะเขาชอบทำตัว
ภายในโถงรับรองยามนี้บ่าวไพร่ทุกคนในคฤหาสน์ต่างมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง แต่ละคนยืนก้มหน้า เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความเกรงกลัวต่อบารมีของคนจากในวังหลวงใจกลางห้องปรากฏร่างของกงกงผู้หนึ่งในชุดเครื่องแบบสีเข้ม ยืนถือม้วนราชโองการอย่างสง่างาม ส่วนพี่ฉินผู้หาได้รู้เรื่องรู้ราวอันใด ยังคงยืนอยู่ไม่ห่างจากอีกฝ่ายนักเยี่ยนหนิงเย่รีบถลึงตาส่งสัญญาณไปทางเขาอย่างเงียบ ๆ ให้รีบคุกเข่าลงและอย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวาย“สตรีสกุลเยี่ยน...เยี่ยนหนิงเย่ รับราชโองการ”ราชโองการอย่างนั้นหรือ!?หัวใจของเยี่ยนหนิงเย่พลันหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มนางรีบน้อมกายลงคุกเข่าอย่างเรียบร้อย แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความวิตกกังวลก็ตาม“เยี่ยนหนิงเย่ผู้น้อย..รับราชโองการเจ้าค่ะ”กงกงคลี่ม้วนผ้าไหมออก ก่อนจะเปล่งเสียงอ่านอย่างกังวาน“เยี่ยนหนิงเย่ สตรีสกุลเยี่ยนมีรูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทเรียบร้อย ประพฤติตนอยู่ในกรอบแห่งสตรีผู้เพียบพร้อม อีกทั้งยังมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ สมควรแก่การเป็นคู่ครองแห่งเชื้อพระวงศ์ บัดนี้จึงมีพระบรมราชโองการ ประทานสมรสให้แก่องค์ชายอิ๋งอวี้หยงแห่งแคว้นเยี่ย เยี่ยนหนิงเย่จงรับพระราชโองการ”เยี่ยนหนิ
ภายในคฤหาสน์ที่เยี่ยนหนิงเย่ซื้อไว้ แม้จะมิได้โอ่อ่าหรูหราเทียบเท่าจวนอ๋องอวี้หนิงหรือจวนเสนาบดี ทว่าทุกสิ่งที่ควรมีก็ล้วนมีพร้อมสรรพมิเคยขาดตกบกพร่องในช่วงแรกอนุอิงผู้เป็นมารดายังคงจมอยู่กับความซึมเศร้า ร่างกายที่ถูกตรากตรำจากการถูกลดฐานะจากอนุมาเป็นเพียงบ่าวรับใช้ภายในจวน ยิ่งทำให้สุขภาพทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าหลังจากได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังได้กินอาหารบำรุงร่างกายอย่างดี สีหน้าของนางก็ค่อย ๆ กลับมาสดใสขึ้นทีละน้อยยิ่งได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายโดยไม่ต้องคอยจับตามองสีหน้าผู้ใด ไม่ต้องหวาดระแวงว่าจะเผลอทำสิ่งใดผิดพลาด ความรู้สึกผ่อนคลายเช่นนี้กลับทำให้นางรู้สึกว่าชีวิตเช่นนี้ก็มิได้เลวร้ายนัก“ท่านแม่...กำลังทำสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ”เยี่ยนหนิงเย่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนที่ร่างอรชรในอาภรณ์สีส้มอ่อนจะเยื้องย่างเข้ามาภายในห้องอย่างแช่มช้าเรือนร่างบอบบางนั้นงดงามดุจผีเสื้อแสนงามที่โบยบินเข้ามาแต่งแต้มสีสันให้บรรยากาศอันเงียบเหงาภายในห้องพลันสว่างไสวขึ้นในพริบตาเซี่ยอิงเยว่เผยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะวางผ้าปักที่กำลังทำค้างไว้ลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม“แม่ตั้งใจจะปักเส
ทว่านางไม่รู้เลยว่า...บุรุษตรงหน้ากำลังคำนวณอยู่ในใจว่า หากนับรวมพระราชวัง อสังหาริมทรัพย์ พระราชทานที่ดิน เงินเบี้ยหวัดประจำปี และทรัพย์สินส่วนพระองค์ทั้งหมด เช่นนั้นทรัพย์สินของเขา...ควรจะมากกว่านางอยู่พอสมควรกระมัง“ได้” อิ๋งอวี้หยงยิ้มบาง ๆ“เช่นนั้นพวกเราก็ตกลงกันแล้ว”เยี่ยนหนิงเย่พยักหน้ารับโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองส่วนองค์ชายหนุ่มนั้น...กลับอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเพิ่งได้รับสัญญาหมั้นหมายมาเรียบร้อยแล้ว“แต่ในเมื่อวันนี้ท่านตั้งใจมากินฟรีที่เรือนข้าแล้ว เช่นนั้นก็ช่วยเป็นลูกมือทำกับข้าวเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”“ได้”อิ๋งอวี้หยงลุกขึ้นตอบรับอย่างง่ายดาย ราวกับมิใช่องค์ชายผู้สูงศักดิ์ หากเป็นเพียงบุรุษธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้นเยี่ยนหนิงเย่พยักหน้าอย่างพึงพอใจหรือนางจะรับเขาเป็นอนุชายไว้คอยปฏิบัติรับใช้ดีนะ?ไหน ๆ ตัวนางก็เป็นเพียงสตรีที่ถูกพระสวามีทิ้ง จะเลี้ยงบุรุษหน้าหยกสักคน ชื่อเสียงก็คงไม่ฉาวโฉ่ไปกว่านี้กระมั้งเยี่ยนหนิงเย่คิดไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะสะบัดความคิดเหลวไหลออกจากหัว พลางนำพาเขาเดินตรงไปยังห้องครัวด้านหลังเรือนไม่นานนักภายในครัวก็เต็มไปด้วยเสียงสับผัก
“พี่ฉิน ท่านต้องฟังข้านะ”“ได้ ข้าฟังเจ้า...เจ้าพูดมาเถิด”บุรุษหนุ่มนั่งยอง ๆ ลงข้างเก้าอี้เอน พลางช้อนตามองสตรีตรงหน้าอย่างว่าง่ายสายลมอ่อนพัดผ่านสวน กลิ่นหอมของดอกโม่ลี่ลอยเข้าจมูก ทำให้จิตใจขององค์ชายอิ๋งอวี้หยงที่วุ่นวายสงบลงโดยไม่รู้ตัว“ตอนนี้ข้ายังเลี้ยงข้าวท่านได้” เยี่ยนหนิงเย่กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง“หากแต่หลังจากนี้เล่าเจ้าคะ”“...”“ท่านอย่าลืมสิ บิดามารดา ผู้เฒ่าผู้แก่ที่บ้านย่อมคาดหวังให้ท่านสร้างชื่อเสียง นำพาความสำเร็จมาสู่วงศ์ตระกูล”อิ๋งอวี้หยงนิ่งไปก่อนภาพของเสด็จพ่อผู้เป็นฮ่องเต้ เสด็จแม่ผู้เป็นฮองเฮา รวมถึงพี่ใหญ่ผู้เป็นรัชทายาทจะผุดขึ้นมาในหัวสีหน้าขององค์ชายหนุ่มพลันแปลกไปเล็กน้อยดูเหมือน...คำพูดนี้จะแปลก ๆ เช่นไรก็ตอบไม่ถูก“แล้วท่านอย่าลืม..วันหน้าอย่างไรท่านย่อมต้องแต่งงาน” เยี่ยนหนิงเย่ยังคงเทศนาต่อ“ภรรยาและบุตรของท่านจะใช้ชีวิตอย่างไร”“...”“ในฐานะบุรุษ ท่านควรมีความรับผิดชอบมากกว่านี้ จะมัวใช้ชีวิตเอ้อระเหยไร้จุดหมายเช่นทุกวันนี้ไม่ได้” กล่าวจบนางยังพยักหน้าให้ตนเองอย่างพอใจเห็นได้ชัดว่ากำลังชื่นชมความมีเหตุผลของตนอยู่ไม่น้อยส่วนอิ๋งอวี้หยงนั้น ได้







