Share

บทที่8

last update Tanggal publikasi: 2026-07-10 13:23:16

นางมาจากโลกอนาคต และในโลกนั้นนางมีอาชีพเป็นแพทย์แผนจีน แต่เพราะทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำติดต่อกันมาหลายคืน จึงสิ้นใจจากอาการหัวใจวาย เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้งนางกลับทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างบุตรสาวสายตรงแห่งสกุลเยี่ยน อีกทั้งยังเข้าพิธีแต่งงานเรียบร้อยแล้ว

แถมพระสวามีที่นางแต่งด้วยนั้น หาใช่ท่านอ๋องธรรมดาไม่ เขาเป็นถึงหวงซุนของฮ่องเต้ในรัชสมัยปัจจุบัน ดังนั้นบิดาของร่างเดิมผู้ดำรงตำแหน่งเสนาบดีต้องการผูกสัมพันธ์เพื่อเสริมอำนาจ จึงส่งบุตรสาวสกุลเยี่ยนทั้งสองเข้าจวนอ๋อง คนหนึ่งเป็นพระชายาเอก อีกคนเป็นพระชายารอง

ทว่าในคืนเข้าหอบุรุษผู้ควรอยู่เคียงข้างกลับทอดทิ้งพระชายาเอกไปหาสตรีในดวงใจของตน

ร่างเดิมซึ่งเป็นคุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมดุจไข่มุกประจำจวน ไหนเลยจะทนรับความอัปยศเช่นนี้ได้

นางขว้างปาสิ่งของอาละวาดด้วยความคับแค้นใจ ทว่าก่อนจะก้าวพ้นห้องหอ นางกลับสะดุดเศษข้าวของที่ตนขว้างไว้ ศีรษะกระแทกพื้นอย่างแรง และสิ้นใจลง ณ ที่นั้น เป็นเหตุให้ตัวนางในยุคปัจจุบันที่ทำงานจนสิ้นใจในเวลาเดียวกัน ทะลุมิติเข้ามาสิงสู่ร่างนี้แทน

เยี่ยนหมิงเย่นิ่งทบทวนเหตุการณ์ที่ผ่านมาอยู่ครู่ใหญ่

ทว่าท่าทางเหม่อลอยและความเงียบงันของบุตรสาวสุดที่รัก ย่อมทำให้เยี่ยนฮูหยินไม่สบายใจ

ตามธรรมเนียมหลังแต่งงานแล้วสวามีควรพาบุตรสาวกลับบ้านเดิมเพื่อคารวะ ทว่าในวันนั้นกลับไร้เงาของท่านอ๋องผู้เลื่องชื่อเช่นนั้นก็เป็นไปได้ว่าท่านอ๋องรังเกียจ จนถึงไม่ให้เกียรติสกุลเยี่ยนเลย ยังดีบุตรีอนุอิงเองก็ไม่ต่างกัน หรือต้องกล่าวว่ายิ่งกว่า เพราะอย่าว่าแต่เข้าห้องหอ แม้แต่่ประตูเรือนเยียหว่าท่านอ๋องก็ไม่คิดเหยียบ

“เจ้าต้องหมั่นเอาใจพระสวามีให้มากเข้าใจหรือไม่”

เยี่ยนหมิงเย่พยักหน้ารับอย่างไม่เต็มใจนัก ในใจกลับเย็นชาลงหลายส่วน เหตุใดนางต้องไปง้อบุรุษที่แม้แต่คืนเข้าห้องหอก็ยังทอดทิ้งนางได้เล่า คล้ายเยี่ยนฮูหยินจะเข้าใจนิสัยบุตรสาวดี เพราะเลี้ยงดูมาอย่างตามใจจนเคยชิน

“แม่รู้ว่าเจ้าคิดสิ่งใดอยู่ในใจ แต่จวนอ๋องอวี่หนิงหาใช่คู่ครองที่เลวร้ายไม่ อีกทั้งเจ้าเป็นถึงพระชายาเอก ย่อมมีหน้ามีตาในเมืองหลวง บิดาของเจ้าก็พลอยได้รับความเกรงใจจากขุนนางทั้งหลาย เพราะฉะนั้นเจ้าควรเร่งหาวิธีมัดใจท่านอ๋องเสียโดยไว เข้าใจหรือไม่?” คำปลอบประโลมพรั่งพรูออกมาเป็นชุด เยี่ยนหมิงเย่ทอดถอนลมหายใจแผ่วเบาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรับคำอย่างขอไปที

“ข้าทราบแล้วท่านแม่…ข้าจะพยายาม”

เมื่อเห็นดังนั้นเยี่ยนฮูหยินจึงพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเล่าเรื่องสถานการณ์ปัจจุบันภายในเรือน รวมถึงความสัมพันธ์ของสตรีตระกูลอื่นให้ผู้เป็นลูกฟัง

เยี่ยนหมิงเย่ฟังเพียงครู่เดียวก็เข้าใจทันทีว่าบิดาของร่างเดิมคงคิดใช้ประโยชน์จากสถานะของนางในยามนี้เป็นแน่ จึงลงทุนให้มารดามาคุยกับนางด้วยตนเอง

เยี่ยนหมิงเย่ฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาฟังบ้างมิฟังบ้าง จนมาถึงประโยคที่มารดากล่าววกวนกลับมาเตือนเรื่องในเรือนของนางแทน

“เจ้าจงระมัดะวังเฉินกุ้ยชิงให้จงดี สตรีผู้นั้นหาได้ธรรมดาไม่”

คำกล่าวของมารดาพาสตรีผู้หนึ่งผุดขึ้นในความคิด สตรีผู้นั้นมีใบหน้างดงามบริสุทธิ์ราวเทพเซียนจุติจากชั้นฟ้า อีกทั้งยังเป็นสตรีในดวงใจของอ๋องอวี้หนิง แม้เยี่ยนหมิงเย่จะนับว่างดงาม ทว่าหากนำมาเทียบกันแล้วก็ยังด้อยกว่าเฉินกุ้ยชิงอยู่หนึ่งส่วน

เฉินกุ้ยชิงมิใคร่คบค้าสมาคมกับสตรีในตระกูลหลัง เว้นแต่ผู้ที่จบจากสถาบันการศึกษาเดียวกับนาง ซึ่งค่านิยมในยุคนี้สตรีมิค่อยได้รับโอกาสในการศึกษา ทว่าร่างเดิมของเยี่ยนหมิงเย่นั้นแตกต่างไป บิดาผู้เป็นเสนาบดีเคยวิ่งเต้นให้นางได้เข้าเรียนในโรงเรียนหลวง แต่กลับเป็นร่างเดิมเองที่ดื้อรั้นงอแงไปฟ้องมารดา แล้วมีหรือเยี่ยนฮูหยินผู้มีความคิดติดอยู่กับความคิดคนรุ่นเก่าจะไม่เห็นด้วย ผู้เป็นแม่จึงช่วยไปพูดกับบิดาให้คุณหนูใหญ่ของสกุลเยี่ยนไม่ได้เข้าเรียนที่สถาบัน มีเพียงแต่อาจารย์ข้างนอกมาสอนสั่งแทน

ดังนั้นร่างเดิมเคยพบเฉินกุ้ยชิงเพียงสองครั้งเท่านั้น จึงไม่นับว่าสนิทกันนัก ทว่าเสียงร่ำลือความรักหวานชื่นระหว่างเฟิ่งฮ่าวสงกับเฉินกุ้ยชิงนั้นกลับเป็นที่เลื่องลือไปทั่วแคว้น โดยเฉพาะเรื่องราวท่านอ๋องหนุ่มผู้เป็นชายในฝันของสตรีในเมืองหลวง หากทว่าบุรุษผู้นั้นกลับดูแลรักมั่นใส่ใจกับสตรีเพียงคนเดียว

แน่นอนว่าเยี่ยนหมิงเย่เองก็ไม่เว้น ร่างเดิมเองก็แอบมีใจให้เขา ดังนั้นเมื่อได้รับพระราชโองการให้แต่งเข้าจวนอวี้หนิงนางจึงดีใจนัก

เฉินกุ้ยชิงงดงามแล้วอย่างไรเล่า? หากทว่าเทียบกับตระกูลเยี่ยนแล้ว ตระกูลเฉินยังเสียเปรียบอยู่หลายก้าว

สุดท้ายแล้วอย่างไรเสียบุรุษผู้ดีงามเช่นนั้นก็เป็นของนางอยู่ดี!!

ร่างเดิมคิดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องในชุดเจ้าสาวสีแดงปักลายวิจิตร หากเมื่อถึงเวลาเข้าห้องหอ นางกลับต้องเผชิญความจริงอันโหดร้าย ใครจะคิดเล่าว่าพระสวามีปักใจรักอีกฝ่ายอย่างแน่วแน่ ยอมแม้แต่คืนเข้าห้องหอยังทอดทิ้งนางไว้เบื้องหลัง เช่นนั้นแล้วความโกรธแค้นชิงชังของร่างเดิมย่อมพุ่งเป้าไปยังเฉินกุ้ยชิงโดยมิอาจหลีกเลี่ยง

สตรีถึงสองกลับต้องมาแย่งชิงบุรุษเพียงผู้เดียว ช่างน่าขันสิ้นดี

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทพิเศษ

    หลังจากงานอภิเษกอันสะเทือนเลื่องลั่นระหว่างองค์ชายรองอิ๋งอวี้หยงกับเยี่ยนหนิงเย่ บุตรสาวอนุผู้เคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว ข่าวคราวดังกล่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง จนกลายเป็นเรื่องที่ผู้คนทุกชนชั้นต่างหยิบยกขึ้นมาพูดถึง ไม่ว่าจะเป็นเชื้อพระวงศ์ ขุนนาง หรือบรรดาตระกูลใหญ่ แม้แต่ประชาชนทั่วไป ต่างก็อดประหลาดใจไม่ได้กับโชควาสนาของสตรีผู้นี้แต่หากจะกล่าวถึงผู้ที่เจ็บแค้นจนแทบกัดฟันกรอด คงหนีไม่พ้นคนในจวนสกุลเยี่ยน เพราะยิ่งนางได้รับเกียรติยศสูงส่งเพียงใดก็ยิ่งเป็นเสมือนการตบหน้าผู้ที่เคยดูแคลนและเหยียบย่ำนางในอดีตมากขึ้นเท่านั้นใครจะนึกเล่าว่าสตรีที่ดูจืดจางไม่เคยสำคัญต่อผู้ใดจะมีวาสนาปีนป่ายขึ้นที่สูงได้ถึงเพียงนี้หลายต่อหลายครั้งที่ท่านเสนาบดีกับเยี่ยนฮูหยินพยายามขอเข้าพบเยี่ยนหนิงเย่ ทว่าทุกครั้งกลับได้รับเพียงคำปฏิเสธจากบ่าวรับใช้ พร้อมกับถ้อยคำที่ทำให้ผู้เป็นบิดาถึงกับหน้าชาว่า“หม่อมฉันไร้บิดามานานแล้ว นับตั้งแต่วันที่ถูกตัดชื่อออกจากสกุลเยี่ยน ผู้ที่หม่อมฉันต้องกตัญญูด้วยมีเพียงมารดาเท่านั้น”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านเสนาบดีผู้เคยยิ่งใหญ่และวาดหวังจะใช้บุตรสาวเป็นสะพานเชื่อมความ

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่65

    ครานี้เยี่ยนหนิงเย่ถึงกับลืมตาพรึ่บขึ้นมาทันที“ไม่ต้องเจ้าค่ะ!” กล่าวจบนางก็รีบกระโดดลงจากอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็ว แต่เพราะรีบร้อนเกินไป ปลายเท้าจึงสะดุดชายกระโปรงตนเองเสียก่อน ทว่าแขนแข็งแรงคู่เดิมกลับยื่นเข้ามาพยุงเอวของนางเอาไว้ได้อย่างทันท่วงทีเยี่ยนหนิงเย่ถึงกับตัวแข็งทื่อส่วนบุรุษตรงหน้ากลับยกยิ้มบาง ๆ อย่างอารมณ์ดี“ในที่สุดก็ยอมฟื้นแล้วหรือ”“...”แย่แล้ว!!ครั้งนี้นางคงเสียหน้าจนไม่รู้จะกอบกู้กลับมาอย่างไรแล้วจริง ๆ“ไยเจ้าเงียบเช่นนี้เล่า…ไม่สมเป็นเจ้าสักนิดเลยหนิงเอ๋อร์” เขายังมีอารมณ์กระเซ้าเย้าแหย่เยี่ยนหนิงเย่ฝืนยิ้ม สีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง“พี่ฉิน...ท่านสนุกนักหรืออย่างไรที่หลอกข้า”“ข้านี่นะหลอกเจ้า? ข้าเปล่าเสียหน่อย” องค์ชายรองยังคงทำหน้าซื่อไม่ยอมรับนางส่งเสียงเหอะในลำคอ คร้านจะเสแสร้งปั้นสีหน้าใดอีก“ท่านปิดบังฐานะที่แท้จริง ทั้งยังทำตัวเป็นบัณฑิตยากจน ไม่ยอมบอกความจริงกับข้า”“แต่ข้าก็ไม่เคยบอกเจ้าเลยว่าข้าเป็นบัณฑิตยากจน”“ท่าน!!”เออ...นางผิดเองที่คิดไปเองเออไปเอง ว่าเขาเป็นเพียงบุรุษหน้าด้านที่ชอบมากินฟรี แต่ก็เพราะเขาชอบทำตัว

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่64

    ภายในโถงรับรองยามนี้บ่าวไพร่ทุกคนในคฤหาสน์ต่างมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง แต่ละคนยืนก้มหน้า เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความเกรงกลัวต่อบารมีของคนจากในวังหลวงใจกลางห้องปรากฏร่างของกงกงผู้หนึ่งในชุดเครื่องแบบสีเข้ม ยืนถือม้วนราชโองการอย่างสง่างาม ส่วนพี่ฉินผู้หาได้รู้เรื่องรู้ราวอันใด ยังคงยืนอยู่ไม่ห่างจากอีกฝ่ายนักเยี่ยนหนิงเย่รีบถลึงตาส่งสัญญาณไปทางเขาอย่างเงียบ ๆ ให้รีบคุกเข่าลงและอย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวาย“สตรีสกุลเยี่ยน...เยี่ยนหนิงเย่ รับราชโองการ”ราชโองการอย่างนั้นหรือ!?หัวใจของเยี่ยนหนิงเย่พลันหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มนางรีบน้อมกายลงคุกเข่าอย่างเรียบร้อย แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความวิตกกังวลก็ตาม“เยี่ยนหนิงเย่ผู้น้อย..รับราชโองการเจ้าค่ะ”กงกงคลี่ม้วนผ้าไหมออก ก่อนจะเปล่งเสียงอ่านอย่างกังวาน“เยี่ยนหนิงเย่ สตรีสกุลเยี่ยนมีรูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทเรียบร้อย ประพฤติตนอยู่ในกรอบแห่งสตรีผู้เพียบพร้อม อีกทั้งยังมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ สมควรแก่การเป็นคู่ครองแห่งเชื้อพระวงศ์ บัดนี้จึงมีพระบรมราชโองการ ประทานสมรสให้แก่องค์ชายอิ๋งอวี้หยงแห่งแคว้นเยี่ย เยี่ยนหนิงเย่จงรับพระราชโองการ”เยี่ยนหนิ

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่63

    ภายในคฤหาสน์ที่เยี่ยนหนิงเย่ซื้อไว้ แม้จะมิได้โอ่อ่าหรูหราเทียบเท่าจวนอ๋องอวี้หนิงหรือจวนเสนาบดี ทว่าทุกสิ่งที่ควรมีก็ล้วนมีพร้อมสรรพมิเคยขาดตกบกพร่องในช่วงแรกอนุอิงผู้เป็นมารดายังคงจมอยู่กับความซึมเศร้า ร่างกายที่ถูกตรากตรำจากการถูกลดฐานะจากอนุมาเป็นเพียงบ่าวรับใช้ภายในจวน ยิ่งทำให้สุขภาพทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าหลังจากได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังได้กินอาหารบำรุงร่างกายอย่างดี สีหน้าของนางก็ค่อย ๆ กลับมาสดใสขึ้นทีละน้อยยิ่งได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายโดยไม่ต้องคอยจับตามองสีหน้าผู้ใด ไม่ต้องหวาดระแวงว่าจะเผลอทำสิ่งใดผิดพลาด ความรู้สึกผ่อนคลายเช่นนี้กลับทำให้นางรู้สึกว่าชีวิตเช่นนี้ก็มิได้เลวร้ายนัก“ท่านแม่...กำลังทำสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ”เยี่ยนหนิงเย่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนที่ร่างอรชรในอาภรณ์สีส้มอ่อนจะเยื้องย่างเข้ามาภายในห้องอย่างแช่มช้าเรือนร่างบอบบางนั้นงดงามดุจผีเสื้อแสนงามที่โบยบินเข้ามาแต่งแต้มสีสันให้บรรยากาศอันเงียบเหงาภายในห้องพลันสว่างไสวขึ้นในพริบตาเซี่ยอิงเยว่เผยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะวางผ้าปักที่กำลังทำค้างไว้ลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม“แม่ตั้งใจจะปักเส

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่62

    ทว่านางไม่รู้เลยว่า...บุรุษตรงหน้ากำลังคำนวณอยู่ในใจว่า หากนับรวมพระราชวัง อสังหาริมทรัพย์ พระราชทานที่ดิน เงินเบี้ยหวัดประจำปี และทรัพย์สินส่วนพระองค์ทั้งหมด เช่นนั้นทรัพย์สินของเขา...ควรจะมากกว่านางอยู่พอสมควรกระมัง“ได้” อิ๋งอวี้หยงยิ้มบาง ๆ“เช่นนั้นพวกเราก็ตกลงกันแล้ว”เยี่ยนหนิงเย่พยักหน้ารับโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองส่วนองค์ชายหนุ่มนั้น...กลับอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเพิ่งได้รับสัญญาหมั้นหมายมาเรียบร้อยแล้ว“แต่ในเมื่อวันนี้ท่านตั้งใจมากินฟรีที่เรือนข้าแล้ว เช่นนั้นก็ช่วยเป็นลูกมือทำกับข้าวเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”“ได้”อิ๋งอวี้หยงลุกขึ้นตอบรับอย่างง่ายดาย ราวกับมิใช่องค์ชายผู้สูงศักดิ์ หากเป็นเพียงบุรุษธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้นเยี่ยนหนิงเย่พยักหน้าอย่างพึงพอใจหรือนางจะรับเขาเป็นอนุชายไว้คอยปฏิบัติรับใช้ดีนะ?ไหน ๆ ตัวนางก็เป็นเพียงสตรีที่ถูกพระสวามีทิ้ง จะเลี้ยงบุรุษหน้าหยกสักคน ชื่อเสียงก็คงไม่ฉาวโฉ่ไปกว่านี้กระมั้งเยี่ยนหนิงเย่คิดไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะสะบัดความคิดเหลวไหลออกจากหัว พลางนำพาเขาเดินตรงไปยังห้องครัวด้านหลังเรือนไม่นานนักภายในครัวก็เต็มไปด้วยเสียงสับผัก

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่61

    “พี่ฉิน ท่านต้องฟังข้านะ”“ได้ ข้าฟังเจ้า...เจ้าพูดมาเถิด”บุรุษหนุ่มนั่งยอง ๆ ลงข้างเก้าอี้เอน พลางช้อนตามองสตรีตรงหน้าอย่างว่าง่ายสายลมอ่อนพัดผ่านสวน กลิ่นหอมของดอกโม่ลี่ลอยเข้าจมูก ทำให้จิตใจขององค์ชายอิ๋งอวี้หยงที่วุ่นวายสงบลงโดยไม่รู้ตัว“ตอนนี้ข้ายังเลี้ยงข้าวท่านได้” เยี่ยนหนิงเย่กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง“หากแต่หลังจากนี้เล่าเจ้าคะ”“...”“ท่านอย่าลืมสิ บิดามารดา ผู้เฒ่าผู้แก่ที่บ้านย่อมคาดหวังให้ท่านสร้างชื่อเสียง นำพาความสำเร็จมาสู่วงศ์ตระกูล”อิ๋งอวี้หยงนิ่งไปก่อนภาพของเสด็จพ่อผู้เป็นฮ่องเต้ เสด็จแม่ผู้เป็นฮองเฮา รวมถึงพี่ใหญ่ผู้เป็นรัชทายาทจะผุดขึ้นมาในหัวสีหน้าขององค์ชายหนุ่มพลันแปลกไปเล็กน้อยดูเหมือน...คำพูดนี้จะแปลก ๆ เช่นไรก็ตอบไม่ถูก“แล้วท่านอย่าลืม..วันหน้าอย่างไรท่านย่อมต้องแต่งงาน” เยี่ยนหนิงเย่ยังคงเทศนาต่อ“ภรรยาและบุตรของท่านจะใช้ชีวิตอย่างไร”“...”“ในฐานะบุรุษ ท่านควรมีความรับผิดชอบมากกว่านี้ จะมัวใช้ชีวิตเอ้อระเหยไร้จุดหมายเช่นทุกวันนี้ไม่ได้” กล่าวจบนางยังพยักหน้าให้ตนเองอย่างพอใจเห็นได้ชัดว่ากำลังชื่นชมความมีเหตุผลของตนอยู่ไม่น้อยส่วนอิ๋งอวี้หยงนั้น ได้

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status