CHAPTER 10 อยากลองดี

“ภาพล่าสุดของไทเกอร์ CEO หนุ่มชื่อดังถูกจับภาพได้ขณะอยู่กับหญิงสาวปริศนาในผับดังย่านใจกลางเมือง หรือว่าคนนี้จะเป็นตัวจริง?”

ภาพของไทเกอร์ และหญิงสาวร่างเซ็กซี่ที่แนบชิดอยู่ข้างกายฉายเต็มหน้าจอ สื่อหลายช่องพากันเล่นข่าวนี้อย่างต่อเนื่อง

พรพระพายที่ยืนอยู่หน้าทีวีในชุดเช้าหลังแต่งงานเพียงวันเดียว มองภาพนั้นอย่างนิ่งเงียบ ใบหน้าเรียบสงบเกินกว่าจะเดาได้ว่าคิดอะไรอยู่ แต่ในอกกลับแน่นจนน่าหวาดกลัว

“ป๊าเรียกผมมาทำไมแล้วแม่อัญญาของผมไปไหน” เขาง่วงจนแทบเปิดเปลือกตาไม่ขึ้น เมื่อคืนนอนไม่หลับทั้งคืนเอาแต่คิดถึงเรื่องเมียลับๆ

เพี๊ยะ!

เสียงฝ่ามือฟาดลงบนหน้าของเขาดังจนพรพระพายสะดุ้งไปทั้งตัว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไลอ้อนตบหน้าลูกชาย เขาไม่ได้ลงแรงมากนัก

“แกทำอะไรลงไป ห้ะ!! วันแต่งงานแท้ ๆ แต่แกกลับไปควงผู้หญิงคนอื่นหน้าตาเฉย!” ไลอ้อนตวาดลั่น เพราะถูกพ่อแม่ของอีกฝ่ายโทรมาถามตั้งแต่เช้า

“ก็ไม่เห็นจะผิดตรงไหน นี่ไม่ใช่ชีวิตป๊าสักหน่อย” ไทเกอร์พูดเสียงเย็น นิ้วแตะมุมปากที่เพิ่งโดนตบก่อนแค่นเสียง

“ไทเกอร์!” เสียงไลอ้อนตวาดลั่น แต่ลูกชายกลับไม่ลดราวาศอก เขายืดอกพูดชัดถ้อยชัดคำ

        “ผมไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น ผมเป็นผู้ชายจะนอนกับใครก็ได้ แล้วลูกสะใภ้ดูเดือดร้อนตรงไหนล่ะ?” ไทเกอร์ตอกกลับทันที สิ้นคำพูดของเขาก็เดินออกไปเห็นแม่เลยรีบเข้าไปสวมกอด

        “ไทเกอร์มาแต่เช้าเลย หน้าไปโดนอะไรมา” อัญญามองแก้มลูกชาย

        “แฟนของแม่ตบผมเจ็บมากเลยครับ” ไทเกอร์อ้อนแม่ทุกครั้งเวลาทะเลาะกับพ่อ เมื่อเห็นว่าพ่อเดินตามหลังมายิ่งรีบอ้อนเข้าไปใหญ่

        “พี่ไลอ้อนตบลูกทำไมคะ?”

        “ก็ดูมันทำสิใช้ได้ที่ไหน”

        “ไทเกอร์เรื่องผู้หญิงเบาๆ ลงบ้างละลูกตอนนี้เราไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว”

        “คุณแม่ก็อีกคนผมจะไปทำงานแล้ว รักนะครับ” เขาหอมแก้มแม่และรีบออกมาจากบ้าน ไม่อยากได้ยินแม่บ่นใครๆ ก็เข้าข้างแต่พรพระพาย

“เป็นยังไงบ้างโอเคไหม” เสียงจากปลายสายคือลิลลี่ คนที่รู้ว่าพรพระพายแต่งงาน มีแค่ผู้จัดการเท่านั้น

น้ำเสียงของลิลลี่เต็มไปด้วยความห่วงใย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอคงเพิ่งเห็นข่าวภาพของไทเกอร์กับหญิงสาวคนอื่นจากสื่อ พรพระพายถอนหายใจเบาๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“พายโอเค”

“แน่ใจเหรอ ยิ่งอ่านข่าวเจ้ยิ่งโกรธแทน” ลิลลี่ยังถามต่อ

        “ไม่ต้องโกรธแทนพายหรอก อีกอย่างพายกับเขาไม่ได้แต่งงานกันเพราะรักกันซะหน่อย”เธอหัวเราะในลำคอเล็กน้อย แต่ไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า

“แต่ก็ไม่ควรโดนแบบนี้”

        “ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ”

“แต่พายก็ยังเป็นผู้หญิงนะ ต่อให้เข้าใจขนาดไหนก็ไม่มีใครอยากเป็นข่าวแบบนั้นหรอก”

        “เย็นนี้เจอกันที่เดิมนะคะ” เธอวางสายเย็นนี้มีงานเดินแบบ ช่วงนี้เธอกำลังโด่งดังต้องรีบคว้าโอกาสเอาไว้ ในอนาคตไม่รู้จะเป็นยังไง

ไทเกอร์ยืนอยู่ตรงมุมเงาของงานแฟชั่นโชว์โรงแรมหรูย่านริมแม่น้ำ ท่ามกลางผู้คนมากหน้าหลายตาที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและเสียงหัวเราะเสแสร้ง

เขาไม่คิดว่าจะมา แต่สุดท้ายก็มาเพราะความเบื่อที่เอาชนะความไม่อยากเห็นหน้าใครได้ ร่างสูงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทยืนเงียบอยู่ตรงข้างเวที สายตาคมทอดมองไปยังรันเวย์ที่ทอดยาวท่ามกลางแสงไฟ

        “แล้วกูจะอยากมาทำไมว่ะ”

        “นายน้อยพูดอะไรครับ” พายุถามเพราะเขาได้ยินไม่ถนัดเท่าไรนัก แปลกใจไม่น้อยที่เจ้านายมาโผล่อยู่ในงานการกุศลแบบนี้

        “เสือก!”

        “คุณพายสวยมากเลยวะ” แจ็คสันมองนายหญิงของตัวเองด้วยแววตาที่ชื่นชมในความเก่งและความสวย แต่เหมือนมีบางคนที่ไม่ค่อยพอใจ

        “ออกไปห้ามมอง” ไทเกอร์ไม่พอใจ

        “พวกผมไม่มองแต่คนทั้งงานก็มอง” แจ็คสันยังไม่ยอมแพ้ มองคนสวยมันผิดตรงไหน

        “มีกฎข้อไหนห้ามมองคนสวยครับ” พายุเองก็ไม่ยอมแพ้ ยิ่งรู้ว่าเจ้านายปากไม่ตรงกับใจก็ยิ่งยากแกล้ง

        “กูนี่ไงสั่ง! ออกไปรอด้านนอกไป” ไทเกอร์มองไปรอบๆ เห็นผู้ชายทั้งหลายกำลังมองพรพระพายด้วยความชื่นชม เขาไม่พอใจเกลียดที่หญิงสาวแต่งตัวให้ผู้ชายคนอื่นมอง

พรพระพายในชุดเดรสโครงสร้างสไตล์โมเดิร์น ตัดเย็บด้วยผ้าแวววาวสะท้อนแสงไฟ ส้นสูงสีเงินเดินอย่างมั่นใจ ดวงตานิ่งเฉียบ ใบหน้าแต่งบางเฉียบคม และทุกย่างก้าวที่เธอเดิน ไม่มีสักก้าวที่สั่นไหว เธอสวยจนไทเกอร์ต้องนิ่งมองอยู่แบบนั้นทั้งที่เขาไม่ควรจะรู้สึกอะไรเลย

“เวรเอ๊ย” เขาพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสียในลำคอ ไม่รู้ว่าเขากำลังด่าตัวเอง หรือด่าเธอที่ทำให้เขาเลิกเบื่อขึ้นมาได้ในทันทีที่เห็นหน้า

เมื่อแฟชั่นโชว์จบลง เสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมเสียงเชียร์จากแขก VIP ริมเวที พรพระพายหายลับไปหลังเวทีเพื่อเปลี่ยนชุดสำหรับช่วงงานเลี้ยง

ไทเกอร์ก้าวเท้ายาวๆ ไปยังทางลงเวทีทันที เหมือนขาเดินไปเอง

“คุณไทเกอร์! ดีใจจังเลยที่เจอคุณ” เสียงหญิงสาวเสียงแหลมทักขึ้นด้านข้างเมลานีนางแบบสาวลูกครึ่งชื่อดังที่เคยควงกับเขาในอดีต เดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มจัดจ้าน สวมชุดเปิดหลังจนเกือบจะไม่เหลืออะไรให้ปิดบัง

“ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่เลย” เธอยิ้มหวานช่วงเวลาที่เป็นคู่ควงของเขาเธอมีความสุขมาก แต่ไทเกอร์เย็นชาส่งของขวัญราคาแพงมาให้และตัดความสัมพันธ์

“...”ไทเกอร์ไม่แม้จะมองหน้าหญิงสาวเรียกว่าเขาจำชื่อเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ พยายามมองข้ามไหล่เธอไปยังทางเดินด้านหลังเวทีอย่างใจร้อน

“มองหาใครเหรอคะ” เมลานียังคงถามต่อ

“คนรู้จัก”

“แถวนั้นมีแต่นางแบบคุณรู้จักใครเหรอคะ?” เมลานีไม่พอใจเมื่อคิดว่าเขากำลังควงนางแบบคนใหม่

“คุณยุ่งอะไรด้วย” เขาตอบแบบไม่รักษาน้ำใจ

“เมนี่...” เธอถึงกับพูดไม่ออก

ไทเกอร์ไม่เสียเวลาพูดคุยด้วยเขาก้าวเดินไปข้างหน้า สายตามองหน้าพรพระพาย และเขาต้องหยุดเห็นหญิงสาวกำลังรับช่อดอกไม้ช่อโตที่มีคนส่งมาให้

พรพระพายแปลกใจว่าใครส่งช่อดอกกุหลาบสีแดงมาใหญ่ ถ้าเป็นแฟนคลับคงไม่ส่งมาช่อโตขนาดนี้ เมื่อเห็นการ์ดจึงดึงออกมา

“ดอกไม้สวยๆ สำหรับคนสวยแบบคุณ” ลิลลี่เป็นคนอ่านการ์ด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนส่งมาให้

“ใครเหรอเตชินท์ไม่เห็นคุ้นชื่อ”

“เจ้ไม่รู้จัดพายจะรู้เหรอคะ” เธอจึงส่งช่อดอกไม้ให้ผู้จัดการถือไว้ กำลังจะเดินไปห้องแต่งตัว

“น้องพานเสน่ห์แรงจังเลยนะ มีหนุ่มๆ ส่งดอกไม้มาขายขนมจีบทุกวัน” เมนาลีเดินตามไทเกอร์มาจนเห็นว่าเขากำลังยืนมองนางแบบรุ่นน้อง

“ธรรมดาสำหรับคนสวย” ลิลลี่ตอบแทน

พรพระพายมองไทเกอร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ รุ่นพี่และรีบหลบสายตา เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ไหนบอกว่าห้ามคนรู้เรื่องของเรา หรือบางทีเขาอาจจะมาหาคนอื่น

“น้องพายนี่คุณไทเกอร์ เมื่อ 3 เดือนพี่เคยมีข่าวกับเขา”

“แค่ข่าวเก็บเอามาใส่ใจทำไมก็ไม่รู้”

“เมนี่ไม่ได้คุยกับพี่ค่ะ” เพื่อเป็นการประกาศไว้ว่าคนเธอจอง เพราะกลัวว่าผู้ชายที่เข้าใกล้พรพระพายจะหลงเสน่ห์ของหญิงสาว

“พายขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ”

        เขานั่งอยู่ในรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่ข้างอาคารจัดงาน มือข้างหนึ่งถือบุหรี่ค้างไว้ริมปาก ขณะที่อีกข้างจับโทรศัพท์แน่นจนข้อขาว เขาพิมพ์ข้อความสั้นๆ ไปหาเธอ

“Tiger : ออกมาฉันรออยู่”

ไทเกอร์ยกบุหรี่ขึ้นสูบ ลมหายใจพ่นควันออกมาช้าๆ แต่ไม่ช่วยให้เขาสงบลงได้แม้แต่น้อย เขาเอนหลังพิงเบาะหัวคิ้วขมวดเข้าหากันเหมือนมีอะไรขัดใจอยู่ตลอดเวลา

ติ้ง

“พายกลับแล้วค่ะ จะไปนอนที่บ้านคุณพ่อ”

ไทเกอร์กัดกรามแน่น พยายามกดความหงุดหงิดไว้แต่ไม่สำเร็จ เขาวางโทรศัพท์ลงกับที่วางแก้วอย่างแรงดังสะท้อนอยู่ในห้องโดยสาร

“ให้ตายสิ” เขาพ่นลมหายใจพรืดออกมาอย่างหัวเสีย ไทเกอร์เอนตัวพิงเบาะหลับตา สูดหายใจเข้าออกลึกๆ เหมือนจะควบคุมอารมณ์แต่ก็ไม่สำเร็จ

“ไปไหนต่อดีครับ” พายุเอ่ยถามเบาๆ กลัวจะโดนหางเลขไปด้วย

“กาสิโน หาผู้หญิงให้ฉันด้วย” ไทเกอร์พูดต่อแบบไม่มองหน้าใคร น้ำเสียงเย็นชา

“แต่...” เป็นเสียงของแจ็คสันที่จะพูดขึ้น

“อย่าเรื่องมาก” ไทเกอร์พูดตัดบททันที ดวงตาเรียบนิ่งแต่แดงเรื่อเล็กน้อยจากอารมณ์ภายใน

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์พรพระพายที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ และกำลังจะล้มตัวลงนอนหยิบขึ้นมาดูโดยไม่ได้คิดอะไร แต่แค่ได้เห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอหัวใจก็พลันเต้นช้าลงทันที

มือเรียวกดเข้าไปดูรูปที่เขาส่งมา แล้วทุกอย่างก็เหมือนหยุดนิ่ง ในภาพอ้อมแขนแกร่งโอบเอวหญิงสาวทรงเสน่ห์ที่กำลังแนบชิดเขา เธอจะไม่รู้สึกอะไรเลยถ้าผู้หญิงในภาพไม่ใช่เมลานี

ที่เขาไปงานตอนเย็นก็เพราะนางแบบสาวคนนี้สินะ ทีแรกหลงดีใจคิดว่าเขามารับ ก่อนที่สายตาจะเลื่อนไปเจอข้อความแนบใต้รูป

“Tiger : ความต้องการฉันมันสูง หวังว่าเธอคงไม่ว่าอะไรนะ:)”

ริมฝีปากของพรพระพายเม้มแน่น เธอสูดลมหายใจเข้าอย่างพยายามควบคุมตัวเอง แต่พอตั้งสติได้เราสองคนไม่ได้รักกัน เธอควรไม่รู้สึกอะไร

พรพระพายวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง และนิ้วเรียวกดลงไปอย่างมั่นคง

ฝั่งของไทเกอร์ เขานั่งอยู่ที่เบาะหนังในรถยนต์สุดหรู มือข้างหนึ่งถือบุหรี่ อีกข้างถือโทรศัพท์จ้องหน้าจออย่างรอคอยอะไรบางอย่าง

หลังจากที่ลูกน้องหาผู้หญิงมาให้เขาก็ไม่มีอารมณ์จะทำ เลยไล่เมลานีกลับไป เป็นเขาที่ต้องหงุดหงิด

“ตอบสิ…” เขาพึมพำ

เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า ไม่มีแม้แต่เครื่องหมายว่าเธออ่านข้อความ เขารู้ว่าเธอเห็นแน่แต่กลับไม่ตอบ ไทเกอร์กลอกตาพ่นลมหายใจพรืดด้วยความหงุดหงิด

“ได้ อวดเก่งมากใช่ไหม”

เขาเริ่มพิมพ์ข้อความใหม่ แต่ทันใดนั้นหน้าจอกลับขึ้นว่าเขาส่งข้อความไปหาอีกฝ่ายไม่ได้ จะพยายามแค่ไหนก็ไม่เป็นผล

ไทเกอร์นิ่งไปชั่วขณะดวงตาแดงก่ำด้วยโทสะ เขาขยำโทรศัพท์แน่นก่อนจะทุ่มมันลงที่เบาะข้างด้วยแรงโมโห

“ยัยบ้ากล้าดียังไงบล็อกฉัน” เขาพึมพำเสียงต่ำ อารมณ์ปั่นป่วนเต็มไปหมด เขาไม่รู้จะหงุดหงิดอะไรระหว่างที่ยั่วโมโหหญิงสาวไม่ได้ หรือเพราะว่าพรพระพายนิ่งเฉยกับเขา