CHAPTER 7 เจ้าสาวของซาตาน

        ไทเกอร์เดินตามพรพระพายเข้ามาในร้าน สายตาของพนักงานต่างพากันจ้องมองพรพระพาย บางคนก็เดินเข้ามาขอถ่ายรูป สิ่งที่เขากลัวคือจะมีข่าวของเขาหลุดออกไป

        “หากว่ามีข่าวของผมหลุดออกไปร้านของคุณจะเหลือไว้แต่ชื่อ!” เขาข่มขู่พร้อมลากหญิงสาวเข้าไปในห้องลองชุด ซึ่งเขาไม่คิดจะเลือกชุดด้วยซ้ำ

        “ชุดนี้หล่อดีนะครับ” พายุบอกเจ้านายที่นั่งทำหน้าไม่ทุกข์ร้อนอะไร

        “พวกนายเลือกมาสิว่าอันไหนดี” เขาเปิดแท็บเล็ตนั่งอ่านงาน โดยไม่ยอมหันมองชุดที่ลูกเลือก

        “ผมว่านายน้อยมาลองใส่ดีกว่าครับ จะได้รู้ว่าเหมาะมั้ย”

        “มึงว่ากูไม่หล่อเหรอ?” เขาใส่อะไรก็เหมาะทั้งนั้น

        “เปล่าครับผมไม่ได้หมายถึงแบบนี้” เขาหมายถึงว่าชุดจะเหมาะกับชุดของเจ้าสาวหรือไม่

        “เอาสีดำนั่นแหละเลือกๆ มา” เขาไม่สนใจสักพักประตูอีกห้องก็เปิด พร้อมกับร่างคนตัวเล็กกว่าเขาเดินออกมาในชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาด

        พรพระพายก้าวออกมาช้าๆ ด้วยท่าทีสง่างาม ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆ แต่กลับทำให้เธอดูโดดเด่นราวกับเจ้าหญิงที่หลุดออกมาจากเทพนิยาย

ดวงตาของไทเกอร์หยุดอยู่ตรงหน้าเธอทันทีแน่นิ่ง ไม่มีแม้แต่การกะพริบตา พรพระพายไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงยืนนิ่ง แววตารู้ดีว่าตัวเองกำลังเป็นจุดสนใจ และเธอก็มั่นใจว่าสวยพอจะทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก

“โอ๊ย... สายตาคุณเจ้าบ่าวนี่บอกชัดเลยนะคะ ว่าหลงเจ้าสาวเต็มๆ” พนักงานต่างพากันเขินอายอิจฉาเจ้าสาวที่มีเจ้าบ่าวหล่อและรวยมาก

“ก็พอดูได้” เสียงนั้นดึงไทเกอร์กลับสู่ความเป็นจริง เขากระแอมเบาๆ หันหน้าหลบ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงพยายามปิดบังความรู้สึก

“คุณยังไม่เปลี่ยนชุดอีกเหรอคะ” ตอนเย็นเธอมีงานต่อเกรงว่าจะไปไม่ทัน

เขายกมือไล่ทุกคนออกไปจากห้อง ซึ่งลูกน้องรู้ทันรีบพากันออกไปอย่างไว

“ฉันทำงานเวลาของฉันมีค่า ไม่ได้มาไร้สาระกับไอ้แค่สายรูปปัญญาอ่อนแบบนี้!”

“เวลาของพายก็มีค่าเหมือนกันค่ะ ตอนเย็นมีงานต่อไม่ได้มาไร้สาระกับคุณ” เอาสิแรงมาแรงกลับคิดว่าเธอจะเป็นคนหัวอ่อนยอมคนง่ายๆ หรือ

“ไอ้งานเต้นเดินแก้ผ้าอวดผู้ชายนั่นเหรอ”

“คุณ! พายไม่ได้แก้ผ้ายังใส่ชุดครบ” เธอเริ่มไม่พอใจเมื่อเขาเริ่มถ่วงเวลา

“ต่างกันตรงไหนผู้ชายมันเห็นมันแข็งเหมือนกันหมดนั่นแหละ”

“เชิญคุณไร้สาระไปคนเดียวเถอะ” เธอจับชายกระโปรงและเดินออกไปรอเขาที่สตู ไทเกอร์ไม่พอใจที่อีกฝ่ายเมินจึงรีบแต่งตัว ออกไปแบบไม่ได้แต่งหน้าทำผม

“เจ้าบ่าวขอเข้าใกล้เจ้าสาวอีกนิดนะครับ เอาแบบแนบชิดเลย ยิ้มให้กล้องนิดหนึ่งเยี่ยมครับ!”

พรพระพายพยายามวางสีหน้าให้เป็นธรรมชาติ แต่ภายในกลับรู้สึกประหม่าเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจของไทเกอร์ที่อยู่ใกล้เกินไป หัวใจเธอเต้นแรงอย่างไม่คาดคิด มือบางที่ประคองชายชุดกระโปรงสั่นน้อยๆ อย่างควบคุมไม่ได้

ไทเกอร์เห็นท่าทีลังเลของหญิงสาว ดวงตาโตหวานหลบสายตาเขาเล็กน้อย ขณะเดียวกันริมฝีปากก็เม้มเข้าหากันแน่นราวกับกำลังระงับความรู้สึกบางอย่าง

เขาไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ทำแบบนั้น แต่ในเสี้ยววินาทีที่ช่างภาพยกกล้องขึ้นอีกครั้ง ไทเกอร์กลับยื่นแขนออกไปโอบเธอเข้ามาแนบอกแน่น กลิ่นหอมจางๆ จากเรือนผมของเธอลอยเข้าจมูก ก่อนที่เขาจะโน้มหน้าเข้ามาใกล้ใบหูเธอแล้วกระซิบเบาๆ

“ขอทำท่าจะจูบกันหน่อยครับ” ช่างภาพตะโกนบอก

“เอ่อ ค่ะ” พรพระพายเกร็งเล็กน้อย แต่ภาพที่ออกมาเหมือนว่าทั้งสองคนเกลียดกันมาแต่ชาติปางก่อน

“ขอเจ้าบ่าวโน้มลงไปใกล้ๆ เลยครับ”

ไทเกอร์คว้าท้ายทอยของเธอไว้และก้มลงประกบจูบ พรพระพายตัวแข็งทื่อตกใจกับสิ่งที่เขาทำ ช่างภาพรีบเก็บภาพนั่นไว้

“อย่าเพิ่งกลัวไป เพราะนี่ยังไม่ใช่จุดเริ่มต้นเลย”

เสียงต่ำกระซิบชิดผิวเนื้อ ทำเอาพรพระพายสะดุ้งเล็กน้อย ดวงหน้าแดงซ่านแต่พยายามคงท่าทีไว้ ไม่ให้กล้องจับได้ถึงความสั่นไหวในใจ

“ปล่อยพายได้แล้ว” เธอไม่กลัวเขาแต่ก็ไม่เข้าใจว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันแน่

เวลาผ่านไปราวเกือบสองชั่วโมง พรีเวดดิ้งเซตใหญ่จบลงพร้อมกับความเหนื่อยอ่อนและอึดอัดบางอย่างที่สุมในอกของทั้งสองฝ่าย

พรพระพายเดินกลับเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุด และเมื่อออกมาอีกครั้งในชุดเดรสลำลองเรียบง่ายก็เห็นว่าไทเกอร์ยืนพิงผนังรออยู่ ใบหน้าคมคายแฝงแววไม่สบอารมณ์อย่างเคย

“กลับเองได้ใช่ไหม?” เสียงเรียบถามขึ้น ขณะเขาหยิบมือถือขึ้นมาเช็กนัดหมายถัดไปโดยไม่มองหน้าเธอ

“อะไรนะ” พรพระพายชะงักเล็กน้อย

“ฉันไม่ว่างไปส่ง แล้วอีกอย่างก่อนที่เธอจะคิดเพ้อฝันอะไรไปไกล ฉันขอเตือนเอาไว้ก่อนว่าถึงฉันจะยอมแต่งงานด้วย แต่ไม่ได้แปลว่าฉันจะยอมให้เธอกอบโกยเงินจากฉัน เข้าใจไหม” ไทเกอร์พูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ คำพูดนั้นเหมือนกรรไกรคมกริบตัดผ่านความรู้สึกบางอย่างของพรพระพายทันที

เธอกระชับกระเป๋าในมือแน่น ยกคางขึ้นสบตาเขาเต็มๆ ด้วยสายตาแข็งกร้าวที่เริ่มกลับมาประจำที่เดิม

“ถ้าไม่ใช่เพราะต้องจ่ายหนี้คุณ พายไม่ยอมแต่งงานกับคนแบบคุณหรอก”

“คนแบบนั้นมันทำไมวะ สาวๆ ที่ไหนก็อยากได้ทั้งนั้น”

“เพราะคุณไม่ใช่สเปคของพาย พายชอบผู้ชายอบอุ่นใจดีพูดเพราะๆ ไม่ดูถูกเพศแม่ตัวเอง ชอบคนที่น่ารักกับพายและเข้าใจพาย ชอบผู้ชายไม่เจ้าชู้และจริงใจว่าจะมีพายแค่คนเดียว ไม่ใช่ผู้ชายปากหมาและร้ายกาจเจ้าชู้แบบคุณ”

“ฝันไปเถอะว่าจะเจอไอ้พวกหน้าซื่อๆ นั่นแหละมันร้าย” เขาเจอมาเยอะแล้ว ผู้ชายด้วยกันเขามองออก

“เรื่องของพายรู้เอาไว้ด้วยหัวใจของพายไม่มีวันมอบให้คุณ” เธอเดินผ่านเขาออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย และนั่นทำให้ไทเกอร์ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแพ้ทั้งที่ยังไม่ทันเริ่มสู้ เขาตะโกนตามหลังไปอย่างขุ่นเคือง

“ใครอยากได้หัวใจของเธอกัน คนอย่างฉันได้แค่ตัวก็พอโว้ย” เขาตะโกนตามหลังไปไม่ง่ายเลยที่จะกำราบพรพระพาย คนอะไรดื้อตาใสเถียงก็เก่ง

ภายในรถซีดานสีดำด้าน ไทเกอร์นั่งเอนหลังเหม่อลอย สายตาจ้องมองออกไปนอกกระจกราวกับใช้สมองไปไม่ถึงจุดหมาย

“เป็นอะไรครับนายน้อย” แจ็กสันถามพลางเลี้ยวรถเข้าเส้นทางด่วน

“ผู้หญิงชอบผู้ชายแบบไหนวะ” ไทเกอร์ถามเสียงเครียด

“เอาจริงเหรอครับนายน้อยกำลังคิดเรื่องความรักอยู่เนี่ยนะ” แจ็กสันทำหน้าเหวอไปแวบหนึ่งก่อนจะหัวเราะเบาๆ

“ตอบมาอย่ากวนตีน” ไทเกอร์เหลือบมองอย่างไม่ตลกด้วย

“ก็แล้วแต่คนมั้งครับ แต่เท่าที่ผมเห็นผู้หญิงชอบคนที่ทำให้รู้สึกปลอดภัย ไม่ว่าจะอบอุ่นหรือแบดบอย ขอแค่อยู่ด้วยแล้วรู้ว่าเขาเป็นที่พึ่งได้ แล้วก็ต้องไม่เห็นเธอเป็นแค่ของเล่น”

“แล้วนายคิดว่าไงพายุ” เขาหันไปถามพายุที่นั่งข้างคนขับ

“ให้ผมพูดจริงเหรอครับ” พายุลำบากใจที่จะตอบ

“เออ พูดมา!”

“ผู้หญิงที่เขาจริงจังเรื่องความรักเขาไม่ชอบคนแบบนายน้อยหรอกครับ หล่อรวยก็จริงแต่ไม่เหมาะเอามาเป็นพ่อของลูก”

“ไอ้เหี้*ย มึงหุบปาก” เขาโกรธที่ลูกน้องพูดออกมาตรงๆ ใครไม่ชอบก็เรื่องของมัน เขาก็เป็นของเขาแบบนี้ไม่อยากจริงจังกับความรัก

“คุณพายทั้งสวยทั้งน่ารักไม่เหมาะกับนายน้อยเลยครับ” แจ็คสันเสริมทัพเข้าไปอีก และรีบหลบสายตาเพราะกลัวจะถูกด่าอีก

ไทเกอร์ไม่ตอบและไม่เข้าใจอะไรด้วย ยังไงพรพระพายต้องหลงเสน่ห์เขาเข้าสักวัน หากเธอเป็นของเขาแล้วผู้ชายที่ไหนจะกล้าเข้ามายุ่ง

“พรพระพายมีงานที่ไหนต่อ?”

“คุณพายมีงานอีเว้นท์ที่ห้างสรรพสินค้าX ครับเห็นว่าออกงานคู่กับนายแบบชื่อ เอียน อีเวนสัน”

“ไอ้เวรที่ไหนอีกวะ” เขาจะต้องทำยังไงพรพระพายจึงจะออกจากวงการได้ ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แล้ว

“ฉันประชุมเสร็จกี่โมง”

“นายน้อยจะประชุมเสร็จประมาณ 6 โมงเย็นครับคุณจอนสันเชิญคุณรับประทานอาหารด้วย มีลูกสาวเขามาด้วย”

เบื่อจริงๆ พวกชอบเอาลูกสาวมาประเคนมาให้ถึงที่ ผู้หญิงเหล่านั้นก็ทำตัวไร้ค่ามาก

“เสร็จจากประชุมแล้วไปห้างต่อ”

“แล้วเรื่อง...” พายุพูดไม่ทันจบ

“ฉันไม่รับนัดใครทั้งนั้น!” ไทเกอร์กอดอกมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่กล้าทำกับเขานอกจากพรพระพาย แววตาของเธอไม่มีเขาอยู่ในนั้นเลย เจอกันแบบจังๆ ครั้งแรกเธอก็หาว่าเขาเป็นคนตาบอด