บทที่.8 แล้วมึงทิ้งกูทำไม

ตึก K.V.E โซแบด

การลักลอบออกไปยังคงไม่มีใครจับได้ แต่เกวลินก็ต้องระวังทุกฝีก้าว เธอจึงพยายามอยู่นิ่งเฉย ตอนนี้ยังไม่สามารถเข้าไปยังห้องทำงานหรือพื้นที่ส่วนตัวของโซแบดได้เลย

ตึก!

'อักกกก'

เดินไม่ทันระวังจึงชวนเข้ากับผู้หญิงสองคนที่มาพร้อมกับลูกสมุนมากมายรายล้อม แต่เพราะเป็นพื้นที่ปลอดภัยจึงไม่รัดกุมเท่าไหร่

"ขอโทษนะคะ" เกวลินยกมือไหว้

"ตาเธออยู่ใต้ตีนหรือไง! เวลาเดินทำไมไม่มองคน" ผู้หญิงคนแรกตวาดเสียงดัง

"หล่อนก็ขอโทษแล้วไง" อีกคนพูดแทรก

เกวลินเงยหน้า มองผู้หญิงที่ยืนอย่างสง่า

ดูท่าทางจะไม่ใช่บุคคลธรรมดา

แต่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ

"มองหน้าทำไม! ไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็นใคร"

"ฉันเพิ่งมาอยู่ที่นี่จึงไม่ทราบค่ะ"

"ฉันชื่อผิงผิงลูกเจ้าสัวชัย หุ้นส่วนของคุณโซแบด และเป็นเมียของเขา!!"

"เมีย..."

ถึงกับอึ้งเพราะเท่าที่รู้เขายังไม่แต่งงาน

"พูดแบบนั้นก็คงไม่ถูกไปเสียทุกอย่าง" ผู้หญิงอีกคนก็รีบอธิบายให้ฟัง "สวัสดีนะฉันชื่อเฟญ่า เป็นลูกสาวของหุ้นส่วนใหญ่ของคุณโซแบด เราสองคนถูกยกให้เป็นเมีย...ทางธุรกิจน่ะ"

"สวัสดีค่ะ" เกวลินยกมือไหว้

"เธอเป็นผู้หญิงที่ถูกคัดเลือกมาสินะ"

"ค่ะ"

"ไม่ต้องกลัวหรอก พวกฉันรู้สึกชิน เพราะเดี๋ยวโซแบดเบื่อก็เฉดหัวทิ้งเหมือนทุกที"

ตึก ตึก

รองเท้าส้นสูงเดินย่ำออกไป ทิ้งไว้แค่ความรู้สึกปวดใจให้กับเกวลิน เธอมองตามเห็นถึงความวุ่นวายทันที แถมแฟนเก่าอย่างเขาในตอนนี้ก็มีผู้หญิงทรงอิทธิพลอยู่รอบกาย

ห้องพักส่วนตัว

"เลิกเสแสร้งเป็นคนดีเมื่อไหร่โทรบอกด้วยนะ" ผิงผิงจ้องหน้าของเฟญ่าอย่างไม่พอใจ

"เธอก็รู้ว่าเราอยู่ในฐานะอะไร"

"จะอยู่ในฐานะอะไรก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเมีย!"

"ถ้าคุณโซแบดมาได้ยินเธอคงต้องโดนดุ เขาไม่ชอบให้ใครทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอก็รู้"

"แต่ยังไงเขาก็ต้องมีภรรยาและมีทายาทไว้สืบทอดตระกูล และคนนั้นไม่เธอก็ฉัน หึ"

"อย่ามั่นใจไปหน่อยเลยผิงผิง เธอไม่คิดเอะใจหรือแปลกใจสักนิดเลยหรือไง"

เฟญ่าส่งยิ้มแววตาแฝงเร้นความรู้สึกมากมาย

"ผู้หญิงที่เดินชนกับเราเมื่อกี้คือผู้ที่ถูกคัดเลือกจากการประมูล แต่ปกติต้องไปอยู่รวมตัวกับเด็กที่ทำงานในตึกเลานจ์ ไม่ใช่เหรอ ทำไมครั้งนี้โซแบดออกคำสั่งให้มาอยู่ตึกใหญ่ ถ้าไม่ถูกใจมากก็คงจะเป็นคนพิเศษ เธอว่าไหม"

"จริงด้วย! มันมาอยู่รวมกับพวกเราได้ไง"

"เธอมีความมั่นใจสูงเกินไป ระวังหน่อย"

"ระวังอะไร!"

"ยิ่งสูง เวลาตกลงมาที่พื้นยิ่งเจ็บ"

เฟญ่า ลูกสาวคนเดียวของตระกูลมาเฟียใหญ่ มีนิสัยนิ่งเงียบฉลาด อายุยี่สิบสี่ปี หุ่นดี

ผิงผิง สาวหมวยลูกเสี้ยวจีน มีนิสัยเอาแต่ใจ พูดไม่คิด หลงระเริงในอำนาจ อายุยี่สิบสามปี

ทั้งสองคนถูกยกให้เป็นเครื่องบรรดาการระหว่างธุรกิจสีเทาดำของโซแบด เขาจำใจรับเอาไว้เพราะต้องการดำเนินธุรกิจอย่างไม่ต้องระแวงหลังและผูกสัมพันธ์ไมตรีกับหุ้นส่วน

แต่ไม่ได้ตัดสินหรือยกให้ใครเป็นเมีย

แม้ว่าเฟญ่าจะมาก่อนผิงผิงก็ตาม

วันเสาร์

มุมสวน

แม้จะมีแต่ตึกใหญ่ล้อม แต่บริเวณกว้างขวางจนสามารถทำสวนหย่อมไว้พักผ่อนหย่อนใจ ผิงผิงไปขอตัวเกวลินมารับใช้ ซึ่งโซแบดก็ไม่ปฏิเสธ

ซ่า~

"ว้ายยยย!" เสียงร้องตกใจ ขณะที่เกวลินยกชาเพื่อรินในถ้วย ผิงผิงก็หยิบกาต้มขึ้นมาราดบนมือของเธอ

"อุ๊ย ไม่ทันระวัง" ผิงผิงยิ้มร้าย

"คุณต้องการ ฮึก~อะไรอีกไหมคะ"

"ไม่ เดี๋ยวฉันจะต้องไปอาบน้ำแร่แช่น้ำนม เพราะถ้าคุณโซแบดกลับมาจากงาน เขาคงจะปลดปล่อยความเครียด คืนนี้ต้องเก็บเสียงไว้คราง"

ดูเหมือนจะสะใจก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วมองเหยียด ปล่อยให้เกวลินจับมือที่โดนน้ำร้อนลวกเอาไว้ แม้จะอดทนแค่ไหนแต่ความเจ็บปวดสาหัสก็ทำให้น้ำตาไหลอาบสองแก้ม

ห้องพักส่วนตัว เกวลิน

แกร๊ก

โซแบดเปิดประตูเข้ามาหลังจากกลับมาจากนอกเมือง

"มือเธอไปโดนอะไรมา" เขาสังเกตเห็นมือข้างซ้ายที่ถูกห่อด้วยผ้าพันแผล

"คุณผิงผิงทำน้ำร้อนลวกมือหนูค่ะ"

"อ๋อ"

"แต่หนูรู้ว่าเธอจงใจนะคะ"

"ผิงผิงนิสัยแบบนั้นแหละ เป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูลเจ้าสัวก็เลยเอาแต่ใจ"

"แบบนั้นไม่เรียกเอาแต่ใจ เรียกว่านิสัยไม่ดี!"

เขายกเหล้าดื่มพลางจ้องมอง

"น่าจะทำให้แรงกว่านี้" กระตุกยิ้ม

"พี่สะใจที่เห็นหนูถูกรังแกและเจ็บปวด พี่โซแบดคนเดิมที่หนูรู้จักเขาหายไปไหนคะ"

"มันตายไปตั้งแต่วันที่โดนเธอทิ้งแล้ว!!"

"หนูไม่ได้ตั้งใจ ฮึกกก~"

"ตอแหล!"

น้ำเสียงของเขาเริ่มดุดันจ้องหน้าพร้อมกับเดินตรงเข้ามาหาสาวน้อย

หมับ!

'อ๊าาา!'

มือหนาคว้าบีบรวบจับต้นคอ ดวงตาแดงก่ำราวกับความเจ็บปวดพุ่งทะยานสุดขีด

.

.

"ใช้สมองอันน้อยนิดที่มีของเธอคิดดูให้ดี..ว่าเธอทำอะไรกับฉันไว้บ้าง

วันที่เธอรู้ว่าพ่อกับแม่ของฉันถูกฆ่าตาย เธอพูดและสัญญาว่าจะไม่ทิ้งฉันไปไหน เราจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน แล้วมึงทิ้งกูไปทำไมวะเกว!!"